အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း ၆၇ - မွေးကင်းစကလေးငယ်

မျက်လုံးများ ပြန်ဖွင့်လာချိန်တွင် ရွှမ်အာ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အထက်လူကြီး တစ်ဦး၏ ထက်မြက်မှုများနှင့် အုပ်စိုးသူ တစ်ဦး၏ ဖုံးကွယ်ထားသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရွှမ်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။

ရွှမ်အာက သူမ၏ ငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါ အသက်ရှင်သွားပြီ... ငါ ဖြုန်းတီးဖို့ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် အများကြီး ကျန်သေးတယ်... အင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မရခဲ့တာလေးပဲ နှမြောစရာ ကောင်းတာ..."

ရွှမ်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဧကရာဇ်အိုကြီးက အောင်မြင်စွာ ပူးကပ်နိုင်ခဲ့ပြီး မူလ ရွှမ်အာ၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဤခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များကို ချေဖျက်ရင်း ဤငယ်ရွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အဆုံးအစမရှိသော အသက်စွမ်းအားများကို ခံစားနေသည်။

အိမ်၏ ခံစားချက် အချစ်ဆိုသည်တို့သည် အချိန်ကာလရှေ့တွင် အတုအယောင်များသာ ဖြစ်ချေသည်။ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများသာလျှင် အသက်ရှင်နေရန်က မည်သည့်အရာထက်မဆို ပိုအရေးကြီးကြောင်းကို သိကြပေသည်။

သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ အဆုံးအစမရှိသော ဖြစ်နိုင်ခြေများ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်၏။

ထို့နောက် သူက လန်ချင်းဆုန့်ကို အနည်းငယ် မလိုလားစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အစီအစဉ်အရ သူသည် အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူသင့်ပေသည်။

ထိုအောက်တန်းကျသော မိန်းမယုတ်က သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲသည်ပေါ့လေ။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးကို ချေဖျက်ပြီးသွားချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝမ်းနည်းနေသော မိန်းကလေးငယ် အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားကာ ကွင်းပြင်ထဲတွင် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို သနားစရာကောင်းသော အမူအယာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုသူများသည် တစ်ချိန်က သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ပစ်ချင်ခဲ့သော သူ၏ သွေးသားများ ဖြစ်ကြ၏။ ယခုတိုင်အောင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ လုပ်ခဲ့သောအရာ မှားယွင်းသည်ဟု မခံစားခဲ့ရချေ။ တော်ဝင် မိသားစုတွင် မွေးဖွားလာခဲ့သဖြင့် သူသည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့သော ပဋိပက္ခများကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ဖြစ်လေသည်။

အာဏာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် သံယောဇဉ်ဆိုသည်မှာ စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ အားနည်းလွန်းလှပေသည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးက လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းကသာ သူ့ အာဏာကို ထာဝရ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်စေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အင်မော်တယ် တစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သော သူ၏ ပုန်ကန်တတ်သည့် သားက အမြင့်ဆုံး လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်များကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်သရွေ့ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို စတင်နိုင်ပြီး ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းကို ရရှိမည် ဖြစ်၏။ ထိုအခါ သူသည် ဤအင်ပါယာ၏ ထာဝရ အရှင်သခင် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"ဘာကြည့်နေတာလဲ..."

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုက ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နံဘေးတွင် မြည်ဟည်းလာ၏။ ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အင်္ကျီလက်များထဲသို့ လက်ကို ထည့်ထားသော အိုးယန်သည် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နံဘေးတွင် ရပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက... အိုးယန် လား..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက ရွှမ်အာ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရှာဖွေလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦး၏ အံ့အားသင့်သော အမူအရာ ပေါ်လာကာ အိုးယန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွား၏။

အိုးယန်က တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ချေ။ ယုန်တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်၏ လက်ကို ဆွဲဆုပ်ကာ အပေါ်သို့ မ လိုက်သည်။ သူ့ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးငယ်၏ သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ အိုးယန်က အနည်းငယ် ရွံရှာသွားပေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမသည် အသက်နှစ်ဆယ် အရွယ် မိန်းကလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်သည် ပုပ်သိုးတော့မည့် အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို အိုးယန်က လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြောင်းကို ဧကရာဇ်အိုကြီးက မသိရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ရွှမ်အာ၏ အခန်းကဏ္ဍတွင် သရုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အိုးယန်ကို သနားစရာကောင်းစွာ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်မော်တယ် အိုးယန်... ကျွန်မကို နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်တာလား..."

သူ၏ လေသံမှာ မတရားခံရသော မိန်းကလေး တစ်ဦးကဲ့သို့ သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

အိုးယန်က အပြုံးတစ်ခုနှင့် မတူသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"မင်းကို နာကျင်အောင် လုပ်တာလား... လူသန်ကြီး တစ်ဒါဇင်လောက် ရှာပြီး မင်းကို အကြိမ်နည်းနည်းလောက် ဝှေ့ယမ်းခိုင်းစေချင်လို့လား..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခဏမျှ ကြောင်အသွား၏။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အိုးယန်သည် ဤခန္ဓာကိုယ်အပေါ် အလွန် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းနေပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ရုတ်တရက် ပြောဆိုလာရသနည်း။ ဤလူမိုက် အမျိုးသမီးက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သဖြင့် အင်မော်တယ်က မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသောကြောင့်များလော။

"အင်မော်တယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့တာပါ... ကျွန်မက အားနည်းတဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ဆိုတော့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကို မထိန်းချုပ်နိုင်သော လရောင်ဖြူလေး တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ သနားစရာ ကောင်းသွားလေ၏။

အိုးယန်က မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာကို လက်လှမ်းကာ ချစ်ခင်ယုယစွာ ထိတွေ့လိုက်ပြီး ငုံ့ကာ မိန်းကလေး၏ နားထဲတွင် တီးတိုးပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူ့အတွက် သရုပ်ဆောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ... ခွေးအိုကြီး..."

ပျော်ရွှင်မှုပေးသော လှေ၏ အောက်ခြေတွင် ပုန်းကွယ်ကာ ဖရဲစေ့များကို စားနေခဲ့သော အိုးယန်သည် ခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။ ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ပြဇာတ်ကြောင့် အိုးယန်သည် အလွန် ဖျော်ဖြေမှု ရရှိခဲ့ပေသည်။

ထိုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြောင့် အိုးယန်သည် 'လခွီး' ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိသော်လည်း ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ပူးကပ်ခြင်း နည်းလမ်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု အိုးယန်ကို ခံစားရစေခဲ့လေ၏။

အိုးယန်က ဘာကြောင့် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ပူးကပ်ခြင်းကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သနည်း။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မူလက အချက်အလက်ပြဘုတ် မရှိသော ရွှမ်အာတွင် ရုတ်တရက် အချက်အလက်ပြဘုတ် တစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေ၏။

အမည် - ရွှမ်အာ (ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခု၊ ဝိညာဉ် နှစ်ခု)

အရိုးအမြစ် - ၀

ကံကြမ္မာ - ၀

ဆွဲဆောင်မှု - ၀

ပါရမီ - ၀

သီးသန့်စွမ်းရည် - ၀

အကဲဖြတ်ချက် - မှတ်ချက်မရှိပါ

ထိုအကြောင်းကို ဆိုရလျှင် မိမိ၏ စနစ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာသည်ဟု သူ အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရသနည်း။

သို့သော် သာမန် သေမျိုး တစ်ဦးက ပူးကပ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည်လော။ ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိနေရမည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့်ပင် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အနောက်တွင် ရှိနေသူမှာ အတိအကျ မည်သူနည်းဟူသည်ကို မေးမြန်းလိုသဖြင့် အိုးယန်က ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သော အမူအယာ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမက ဗလုံးဗထွေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"အင်မော်တယ်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..."

အိုးယန်က မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်နှာကို ပုတ်ကာ အနည်းငယ် နောင်တရစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း ပူးကပ်ခြင်း လုပ်နိုင်အောင် အတိအကျ ဘယ်သူက ကူညီပေးခဲ့တာလဲလို့ ငါ မေးနေတာ... ခွေးအိုကြီး..."

"မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ဘူး..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားလေ၏။ သူ့ရှေ့ရှိ အိုးယန်က သူ၏ သရုပ်မှန်ကို အမှန်တကယ်ပင် မြင်တွေ့သွားခဲ့ပြီလော။

အိုးယန်က မိန်းကလေးကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ တည်ငြိမ်သော အမူအယာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"'သေခြင်းတရား' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဘယ်လို ရေးရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား... သင်ချင်လား... ငါ သင်ပေးမယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အဲ့ဒါကို ရေးပေးမယ်..."

"ငါက ထန် နိုင်ငံရဲ့ ဧကရာဇ် ပဲ... မင်း ငါ့ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့... ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ကို မင်း မကြောက်ဘူးလား..."

အိုးယန် ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အိုးယန်ကို ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူလိုက်၏။

"အော်... ဒါဆို အဲ့ဒီ ဝိညာဉ်က တကယ်ပဲ မင်းပေါ့... မင်းရဲ့ မျက်နှာကို နည်းနည်း ပြင်ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ... မင်းကို သတ်မယ်လို့ ငါ မပြောပါဘူး..."

အိုးယန်က ခေါင်းကို စောင်းကာ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်လေ၏။

အိုးယန်၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ လေသံကို ကြားချိန်တွင် သူ လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ဧကရာဇ်အိုကြီး ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို ထန် နိုင်ငံရဲ့ နန်းတွင်းဆရာ အဖြစ် ငါ ခန့်အပ်နိုင်တယ်... ငါတို့ နှစ်ယောက် ဒီအင်ပါယာကိုတောင် တန်းတူ ခွဲဝေယူလို့ ရတယ်လေ..."

ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ့ကို တောင်းပန်နေသော ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ကြည့်ရင်း အိုးယန်သည် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သေမျိုးလောကရှိ အရာများသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို လှုပ်ရှားစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မည်သို့ တွေးထင်နိုင်ကြသနည်း။

အိုးယန်က သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ဓားကို ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နားရွက်ဘေးသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ဓားရှည်သည် ပျော့အိသော ကုတင်၏ သစ်သား လက်ရန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး တုန်ခါနေသော ဓားသည် အရောင် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသော မျက်နှာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပေ၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူမှာ မည်သူနည်းဆိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အိုးယန်က အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို အမြဲတမ်း ခံစားနေရသော်လည်း ခဏတာမျှတော့ မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သဲလွန်စ တစ်ခုကိုမျှ မထုတ်ဖော်ဘဲ နေနိုင်ခြင်းက တစ်ဖက်လူသည် အထူးတလည် သတိထားတတ်ကြောင်းကို ဆိုလိုပြီး တစ်ဖက်လူက ဆန္ဒမရှိသရွေ့ သူတို့သည် မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ကိုယ်ထင်ပြမည် မဟုတ်ချေ။

အိုးယန်က လှည့်ကာ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအယာမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားလေ၏။ သူသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပြီး တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရပေသည်။

ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း အခြေအနေတွင် နစ်မြုပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ တာအို၏ မဟာ သဘောတရားများသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဆုံးအစမရှိ စီးဆင်းနေပြီး နက်နဲသော ချီများ အားလုံးသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရွှေအမြုတေသည် အရူးအမူး လည်ပတ်နေပြီး အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကာ တစ်စတစ်စ စတင် အက်ကွဲလာ၏။

လန်ချင်းဆုန့်က သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်များသည် ဓားဖြင့် လှည်းကျင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း သန့်စင်သွားပေသည်။

ဧရာမ ဓားရှည်တစ်လက်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှမ်ဟွမ်ချီများနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိန်းချုပ်၍မရစွာ ပျံသန်းသွား၏။

လေထဲတွင် ဧရာမ ဓားရှည်သည် လန်ချင်းဆုန့်၏ အနောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရွှေအမြုတေသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားပြီး လက်မဝက်ခန့်ရှိသော လူငယ်လေး တစ်ဦးသည် ရွှေအမြုတေထဲမှ ခုန်ထွက်လာလေ၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ် အသွင်ပြောင်းခြင်း...

လန်ချင်းဆုန့်သည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် လန်ချင်းဆုန့်နှင့် အတိအကျ တူညီနေပြီး အလင်းတန်းသည် ဓားငယ်လေး တစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာပေ၏။

ဓားငယ်လေး လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်တည်လာချိန်တွင် လန်ချင်းဆုန့်သည် ဓားကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဓားငယ်လေး၏ အသွင်အပြင်သည် သူ ငယ်စဉ်က ရွှမ်အာ သူ့ကို ပေးခဲ့သော သစ်သားဓားနှင့် အလွန် ဆင်တူနေပေ၏။

"မင်း ဓားကျင့်ရတာကို သဘောကျလား... ဒါဆို မင်းကို ဒါလေး ငါ ပေးမယ်..."

မိန်းကလေးက သူမ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားဓားကို မနာလိုဖြစ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

"ငါ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်လာစေရမယ်..."

ငယ်ရွယ်သော လန်ချင်းဆုန့်က ဓားကို လေးနက်စွာ ယူကာ ပြောဆိုခဲ့ပေသည်။

...

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အခြေတည်စဝိညာဉ်၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်သည် ချက်ချင်း ကျိုးပဲ့သွားလေ၏။

သတ္တု ကျိုးပဲ့သွားသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခုက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး အကြားတွင် မြည်ဟည်းသွားပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လန်ချင်းဆုန့်၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး အသစ် ဖွဲ့စည်းထားသော အခြေတည်စဝိညာဉ်ပင်လျှင် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လုမတတ် ဖြစ်လာ၏။

ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများသည် မွေးရာပါ ဓားပျံကိုသာ ကျင့်ကြံကြပေသည်။ မိမိ၏ မွေးရာပါ ဓားပျံကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချိုးဖျက်ခြင်း လုပ်ရပ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် နီးပါး တူညီပြီး လွယ်လွယ်ကူကူ မိစ္ဆာ အဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်၏။

လန်ချင်းဆုန့်၏ အရှိန်အဝါသည် စတင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ရူးသွပ်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက သူ့ရှေ့တွင် မဆိုင်းမတွ ရပ်နေသော ချန်ရှောင်ယွဲ့ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင်...

လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် ရှင်းလင်းလာပြီး သူ၏ ဒန်တျန်ထဲတွင် အခြေတည်စဝိညာဉ်သည်လည်း တည်ငြိမ်သွားကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားသည်လည်း ချီများ လွင့်စင်နေခြင်း ရပ်တန့်သွားလေ၏။

အခြေတည်စဝိညာဉ်သည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး လန်ချင်းဆုန့်၏ ဒန်တျန်အတွင်း ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ မရေမတွက်နိုင်သော မူလချီများ အားလုံးကို အခြေတည်စဝိညာဉ်က စုပ်ယူလိုက်သည်။

ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော ကျိုးပဲ့နေသည့် ဓားသည်လည်း သီသီလေး တည်ငြိမ်သွားလေ၏။ မွေးရာပါ ဓားမှာ ကျိုးပဲ့သွားသော်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းတော့ မဟုတ်ချေ။

အခြေတည်စဝိညာဉ်သည် ရွှေအမြုတေထဲမှ ခုန်ထွက်လာချိန်တွင် မိုးကောင်းကင်တာအိုက ၎င်းကို အာရုံခံမိသွားပြီး ဓားအလင်းတန်းကြောင့် လွင့်စင်သွားခဲ့သော တိမ်မည်းများသည် ပြန်လည် စုစည်းလာကာ လျှပ်စီးများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများကြားတွင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးကပ်ဘေး တစ်ခု ဖြစ်တည်လာနေ၏။

ကျင့်ကြံသူများ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ စမ်းသပ်မှု တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့က ဤကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက သူတို့သည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက သူတို့သည် သေဆုံးသွားကာ သူတို့၏ တာအို ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်၏။

၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူများအတွက် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြ၏။

နှစ်တိုင်း ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဤ သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေးတွင် သေဆုံးကြရပေသည်။

အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာသော လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြစ်တည်နေသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"ထွက်သွားစမ်း..."

အခန်း ၆၈ - အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာခြင်း

ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြစ်တည်နေသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် အမှားအယွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည့်အလား ခဏရပ်သွားပြီးနောက် လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

မူလက ကြီးမားလှသော မိုးကြိုးကပ်ဘေးသည် လန်ချင်းဆုန့်က "ထွက်သွားစမ်း" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းကို ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သဲလွန်စမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေသည်။

၎င်းသည် ရွှေအမြုတေ ဖြစ်တည်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မရေမတွက်နိုင်အောင် ထိုနေရာတွင်ပင် သေဆုံးစေခဲ့သော သုံးဆမိုးကြိုးကပ်ဘေး ဖြစ်ပေ၏။ ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံ စွမ်းအားသည် လန်ချင်းဆုန့်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် မည်သို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေး ထွက်ပြေးသွားနိုင်မည်နည်း။

ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော လန်ချင်းဆုန့်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာ၏။ သူသည် ထက်မြသော ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယခုအခါ သူ၏ လက်တစ်ချက် မြှောက်မှုနှင့် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းမှုတိုင်းတွင် ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒသည် သိမ်မွေ့စွာ စီးဆင်းနေပေသည်။

၎င်းသည် ဓားတာအို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း၏ ပြယုဂ်ပင် ဖြစ်လေ၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကိုပင် ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ ခုတ်ပိုင်းနိုင်မည်ဟု လန်ချင်းဆုန့် ယုံကြည်မှု ရှိပေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ မွေးရာပါ ဓားမှာ မဖြစ်တည်သေးဘဲ ဓားနှလုံးသား အသစ် တစ်လက်ကို သူ ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသေး၏။

လန်ချင်းဆုန့်သည် ပန်းလှေပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးစများ ရှိနေသော ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တောင်းပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။ သို့သော် ချန်ရှောင်ယွဲ့က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ လန်ချင်းဆုန့်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် လန်ချင်းဆုန့်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ပျော့အိသော ကုတင်နှင့် သူ၏ အမှတ်တရများထဲတွင် မကြာခဏ ပေါ်လာလေ့ရှိသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် ယခင်ကထက် အများကြီး ပိုလှလာသော်လည်း အလွန် စိမ်းသက်နေပေ၏။ သူ ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မမြင်တွေ့ခဲ့ရပါက သူ့ရှေ့ရှိ ကျက်သရေရှိပြီး ဂုဏ်သရေရှိသော အမျိုးသမီးငယ်သည် ရွှမ်အာ ဖြစ်ကြောင်းကို လန်ချင်းဆုန့် ယုံကြည်မည် မဟုတ်ချေ။

"သူ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက မျက်နှာချင်းဆိုင် ပန်းလှေပေါ်ရှိ အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ကြည့်လိုက်၏။ အဖြူရောင် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တော်ဝင်မြေးတော် လန်ချင်းဆုန့် ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"သိပ်မများပါဘူး... သူ့ရဲ့ တာအို နှလုံးသားကို သွေးပူအောင်လေ့ကျင့်ပေးဖို့ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို အသုံးချချင်ရုံ သက်သက်ဖြစ်လောက်မှာပေါ့..."

အိုးယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေကြားလိုက်၏။

"အစ်ကို... နည်းနည်းလောက် ဖယ်ပေးလို့ ရမလား..."

လန်ချင်းဆုန့်က အိုးယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အိုးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ လန်ချင်းဆုန့်၏ ကိုယ်ပိုင် ကိစ္စများကို လန်ချင်းဆုန့် ကိုယ်တိုင်သာ ဖြေရှင်းသင့်သည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်က အမျိုးသမီးငယ်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူ၏ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဝိညာဉ်များ ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကို သူ ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်၏ နယ်နိမိတ်ကို အစပိုင်းတွင် ထိတွေ့ခဲ့ပြီး ထိုကာလအတွင်း သူသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမို အာရုံခံစားလွယ်သဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ ကွာခြားချက်ကို သတိပြုမိရန် မခက်ခဲခဲ့ချေ။

"ပုန်ကန်တတ်တဲ့ သား... မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်တာလား... ငါက မင်းရဲ့ အရင်းအချာ အဘိုးလေ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက လန်ချင်းဆုန့်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။ ဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေဖြင့် ၎င်းသည် ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ဖြစ်ရခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် သူ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လူသောင်းပေါင်းများစွာ၏ အထက်တွင် ရှိသော ဧကရာဇ် တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အထက်တန်းစား စစ်သည် တစ်သောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ လူသန်းပေါင်းများစွာ၏ အသက်နှင့် သေဆုံးခြင်းကို အာဏာရှိသော ဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်ပေ၏။ အဘယ်ကြောင့် ဤအင်မော်တယ်များ၏ အရှေ့တွင် သူသည် လေလွင့်ခွေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသနည်း။

"ငါ့ရဲ့ မိဘတွေကို မင်း သတ်တုန်းက သူတို့က မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးသားတွေဆိုတာကို မင်း ဘာလို့ မတွေးခဲ့တာလဲ..."

လန်ချင်းဆုန့်က အမူအယာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အစိမ်းနှင့် အနီရောင်များ ပြောင်းလဲသွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အနိုင်ရတဲ့သူက ဘုရင်ပဲ... ရှုံးတဲ့သူက ဓားပြပဲ... ဒီနေရာကို လာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် မင်းမှာ ရှိနေမှတော့ လုပ်လိုက်လေ..."

လန်ချင်းဆုန့်က အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သူ့ကို အခု ငါ သတ်လိုက်ရင် ပြဿနာ ရှိလား..."

အိုးယန်က မျက်လုံးလှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို သတ်ရင် သတ်လိုက်လေ... ဘာပြဿနာ ရှိနိုင်မှာလဲ... မင်းက ခုနက မိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုတောင် ထွက်သွားဖို့ ပြောခဲ့သေးတာပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ငါ မသတ်ချင်ဘူး... ငါ့မိဘတွေက တကယ်ပဲ ပုန်ကန်ခဲ့တာ... သူ ပြောသလိုပဲ အနိုင်ရတဲ့သူက ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးတဲ့သူက ဓားပြဖြစ်တာ သက်သက်ပါပဲ... ဓား ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးက ရွှမ်အာဆီမှာ ရှိတယ်... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူမကို ကျေးဇူးဆပ်လိုက်ပြီလို့ ငါ သတ်မှတ်လိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့..."

လန်ချင်းဆုန့်က ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းက ဓားတစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချိန်ရွယ်လိုက်၏။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခြောက်သွေ့နေသော ပြည်ကြီးငါး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲနေသကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း တစ်ဝက်သာ ရောက်ပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန့်က ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီးက ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ လန်ချင်းဆုန့်ကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီး စကားပြောရန် ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသံသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အသံများ ရောနှောသွားကြောင်း—တစ်ခုမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသံဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မူလ အသံဖြစ်ကြောင်းကို ထိတ်လန့်တကြား တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ရောနှောနေသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အသံများသည် အလွန် သဟဇာတ မဖြစ်လှချေ။

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် ထိုစျေးပေါသော မိန်းမယုတ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အသံကို ကြားချိန်တွင် အိုးယန် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန့် ဘာလုပ်ချင်သနည်းကို သူ နားလည်သွားလေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်သည် ဧကရာဇ်အိုကြီးနှင့် ရွှမ်အာတို့၏ ပေါင်းစပ်နေသော ဝိညာဉ်များကို ထပ်မံ ခွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံးလုံးလျားလျား မခွဲထုတ်နိုင်သော်လည်း ထိုလက်ဖက်စိမ်းမသည်လည်း ပြန်လည် အသက်ရှင်လာခဲ့လေပြီ။

ယခုအခါ ရွှမ်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် အသိစိတ် နှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း နေထိုင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။

ယခု အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သူ အင်ပါယာ ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်ဦးမည်လောဟု သူ စဉ်းစားမိလေသည်။

ဤလက်ဖက်စိမ်းမတွင် ရည်းစားဟောင်း တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးပေ၏။ သူက သူမကို ထီးနန်းပေါ် တက်နိုင်ရန် သေချာပေါက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ကျစ်... ကျစ်... ဧကရာဇ်အိုကြီးအတွက်မူ လူတစ်ယောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော သန်မာသည့် လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသော်လည်း ထီးနန်းအတွက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ်ကို စတေးခြင်းက အဆင်ပြေသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဤလက်ဖက်စိမ်းမ၏ စေ့စပ်ထားသူသည် သူမကို ကယ်တင်ရန် ကြီးမားသော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ဦးဆောင်လာလိမ့်မည် ဖြစ်၏။ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူက ဧကရီ တစ်ပါး ဖြစ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အဘိုးအို တစ်ဦးပင် ရှိနေကြောင်း သူ မြင်တွေ့ရချိန်တွင်...

အမျိုးသား သုံးယောက်နှင့် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်၏ ဇာတ်လမ်းလော။

အံ့ဩစရာပင်... တကယ်ကို အံ့ဩစရာပင်။

သူ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ကူးယဉ်ထားသော ဇာတ်ကွက်က သူ၏ ကမ္ဘာ့အမြင်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်ဟု အိုးယန် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူက သူ၏ ဒုတိယညီလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းသော ဒုတိယညီလေးသည် ဤမျှလောက်အထိ အကြံပိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

လန်ချင်းဆုန့်၏ အမူအယာမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်လေ၏။ ကောင်းကင်ယံရှိ လပြည့်ဝန်းကို ကြည့်ရင်း ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ ဓားနှလုံးသားကို ရှင်းလင်းထားခဲ့သော လန်ချင်းဆုန့်သည် ကောင်းကင်ကြီးက အနည်းငယ် နိမ့်ကျလာသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ့အထဲရှိ အခြေတည်စဝိညာဉ်သည်လည်း ၎င်း၏ အတွေးများကို အာရုံခံမိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို မြှောက်လိုက်၏။

လန်ချင်းဆုန့်သည် ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်သွားသည်။ ကောင်းကင်ကြီးသည် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စုတ်ပြဲသွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ပွင့်လာလေ၏။

ကောင်းကင်ကြီး ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုဓားရာမှ မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုစိတ်ဆန္ဒများ စီးထွက်လာသည်။

ငါက ဓားပဲ... ပြီးတော့ ဓားက ငါပဲ...

လန်ချင်းဆုန့်၏ အသံက ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံး အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေ၏။

မိုးကောင်းကင်တာအိုက တုံ့ပြန်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ရှေးဟောင်း ခေါင်းလောင်းသံ သုံးချက်က ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံး အနှံ့ မြည်ဟည်းသွားပေသည်။

ရုတ်တရက် အခြား ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။

ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နန်းတော် တစ်ခု၏ ထောင့်တစ်နေရာသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာသည်။ နန်းတော် တစ်ခုလုံးသည် ဓားရှည်တစ်လက် ပုံစံရှိပြီး ဓားအိမ်ထဲမှ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံသို့ ထောင့်ဖြတ် ထိုးစိုက်နေ၏။

ကျင့်ကြံခြင်း လောကရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူကြီးများသည် ဤနန်းတော် ပေါ်ထွက်လာမှုကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခံစားမိသွားကြပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုနန်းတော်ကို စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

အဆုံးအစမရှိသော ဆေဘာဓားစိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ထိုနန်းတော်ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် လူတစ်ဦးကို ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေလေသည်။

"အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ..."

အချိန်အတော်ကြာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့ရှေ့ရှိ နန်းတော်က မည်သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးဖြစ်ကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရချိန်တွင် နားလည်သွားကြ၏။

ရှေးဟောင်းခေတ်က ကျင့်ကြံသူကြီးများသည် ကမ္ဘာများကို ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာငယ်များကို ဖန်တီးရန် သူတို့၏ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုကို အသုံးပြုခဲ့ကြ၏။ဤအင်အားကြီးမားသော ကျင့်ကြံသူများ သေဆုံးသွားချိန်တွင် သူတို့ ဖန်တီးခဲ့သော ကမ္ဘာငယ်များသည် မိုးကောင်းကင်တာအို၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းကို ခံရမည် ဖြစ်သည်။

သင့်တော်သော သခင် တစ်ဦး ပေါ်လာချိန်မှသာ မိုးကောင်းကင်တာအို၏ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကို ခံရသော ဤကမ္ဘာငယ်များသည် ကမ္ဘာလောကရှေ့မှောက်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်၏။

ဤကမ္ဘာငယ်များကို အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများအဖြစ်လည်း သိကြလေသည်။

ဤအင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများအတွင်းတွင် ရှေးဟောင်းခေတ်က ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ရတနာများသာမက ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူကြီးများ၏ အမွေအနှစ်များနှင့် မှော်ရတနာများလည်း ရှိနေပေသည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ခုကိုသာ ရရှိခြင်းကပင် သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို တစ်သက်တာ အကျိုးပြုနိုင်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် ကျင့်ကြံခြင်း လောကသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားသည်။ ဤ ကောင်းကင်ဘုံတာအို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသနည်းကို မသိရသော်လည်း ထိုအရာ၏ ပေါ်ထွက်လာမှုက အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေ၏။ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကိုးခုပင်လျှင် အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုကို လျစ်လျူရှုမည် မဟုတ်ချေ။

ရှေးဟောင်းခေတ်က မည်သည့် အင်မော်တယ်က ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ချန်ရစ်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကိုမူ မသိရသေးပေ။

အဝေးက တောင်ထိပ်ငယ်လေးပေါ်တွင် ပိုင်ယွီသည် ဧရာမ နှာချေမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ရာ သစ်ပင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။ ပိုင်ယွီက သူ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ ညာဘက် မျက်ခွံသည် အဘယ်ကြောင့် အရူးအမူး လှုပ်ခတ်လာသနည်းဟု တွေးတောနေလေတော့သည်။