အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း ၆၉ - ဟူယွမ်

လန်ချင်းဆုန့်သည် ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခဲ့သော်လည်း သူ့ကို ပို၍ ဒုက္ခရောက်စေရန်သာ ဖြစ်၏။

လန်ချင်းဆုန့် ပန်းလှေပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ရူးသွပ်သွားပုံရသော ပုံရိပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ မည်သည့် အမူအယာမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ပင်မခန်းမရှေ့တွင် ရပ်နားထားသော ပန်းလှေသည် လေထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာပြီး အိုးယန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ကောင်းကင်ယံသို့ သယ်ဆောင်သွား၏။

"ဒုတိယညီလေး... အဲ့ဒီ ဓားချက်က ဘယ်လိုအရာမျိုးကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တာလဲ..."

အိုးယန်သည် ပန်းလှေ၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း ကောင်းကင်ယံရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ သူ၏ နံဘေးရှိ ဟူထူမှာမူ နှုတ်ခမ်းကို သပ်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်၏။

အိုးယန်သည် အတော်လေး စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်နေပေသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် နန်းတော်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို သူ ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ပြီးတော့ ထိုနန်းတော်သည် သူတို့၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော်ငြား သူတို့ မည်မျှပင် မြင့်မြင့် ပျံသန်းစေကာမူ နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာကိုပင် မထိတွေ့နိုင်ခြင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပေ၏။

"ဒါက အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ လေ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်လာမှသာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး အပြည့်အဝ ပေါ်လာမှာ... ဒီလို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မျိုး အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တောင်မှ လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့က သူမရှေ့ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အိုးယန်ကို ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းငယ်လေး ကို မင်း သွားမကြည့်ဘူးလား... ငါ့ကို ဘာလို့ လာရှာနေတာလဲ..."

အိုးယန်က ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ကောင်းကင်ယံရှိ အင်မော်တယ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ကြည့်နေရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

လန်ချင်းဆုန့်သည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ကို ရရှိထားခါစဖြစ်ပြီး သူ၏ နယ်ပယ်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသေးသဖြင့် သူ၏ အခန်းထဲတွင် အသက်ရှူခြင်းကို ချိန်ညှိကာ သူ၏ နယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချန်ရှောင်ယွဲ့က ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် အတွေးလွန်နေ၏။

"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက စီနီယာဦးလေး ဟူယွမ်ကို အထူးတလည် လေးစားခဲ့တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ပြောတဲ့ စကားတိုင်းက နောက်ဆုံးမှာ တကယ် ဖြစ်လာလို့ပဲ... ဒါကြောင့် စီနီယာဦးလေး ဟူယွမ် ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ဘူးလို့ ငါ အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လန်ချင်းဆုန့်နဲ့ ငါက သူ့လက်ထဲက နယ်ရုပ်လေးတွေ သက်သက်ပဲလို့ ငါ အမြဲတမ်း ခံစားရတယ်... ဒီခံစားချက်က ငါ့ကို အရမ်း အနေရခက်စေတယ်..."

အိုးယန်က ခေါင်းလှည့်ကာ ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလေ့ရှိသော ဤမြွေမိစ္ဆာ သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ ခြေထောက်များကို ဖက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ငေးမောကြည့်နေပြီး သူမ၏ သဘာဝ ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"မင်း အနေရခက်နေရင်လည်း သွားမေးလိုက်လေ..."

အိုးယန်က ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"စီနီယာဦးလေး ဟူယွမ် လို ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ယောက်အတွက် သူရဲ့ လုပ်ရပ်တွေမှာ ပိုမို နက်နဲတဲ့ အဓိပ္ပာယ် တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိရမယ်... နည်းနည်း အနေရခက်ပေမယ့် ဘာလို့လဲဆိုတာကိုတော့ ငါ မမေးတော့ပါဘူး... ငါ သူ့ကို ယုံကြည်တယ်..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့က တိုးညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထို ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် သူမ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဖခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ဆရာနှင့် သူမကို ကမ္ဘာကြီးမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့၏။

ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဟူယွမ်အား ဖခင်တစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ဟူယွမ်၏ အသုံးချခြင်းကို ခံရသော်ငြားလည်း ၎င်းမှာ မှန်ကန်သည်ဟုသာ ချန်ရှောင်ယွဲ့ ခံစားခဲ့ရပေသည်။

အိုးယန်က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဟူထူကို ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်တုံး တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထိုကျောက်တုံးထဲသို့ စစ်မှန်သောချီ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုကို ထည့်သွင်းလိုက်၏။

"ဟယ်လို... ဘယ်သူလဲ..."

နက်ရှိုင်းပြီး အက်ကွဲသော အမျိုးသား အသံတစ်ခု ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်တုံးမှ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"ကျွန်တော်ပါ... ထန်နိုင်ငံက ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ..."

အိုးယန်က ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်တုံးထဲသို့ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟေး... အိုးယန် ပါလား... တခြား တစ်ယောက်ယောက်လို့ ငါ ထင်နေတာ... လာကြ... လာကြ... သီချင်း ဆက်တီးကြ... ဆက်ကကြ..."

နက်ရှိုင်းပြီး အက်ကွဲသော အမျိုးသား အသံသည် ချက်ချင်း တက်ကြွလာပြီးနောက် တူရိယာ အမျိုးမျိုး၏ အသံများနှင့် တခစ်ခစ် ရယ်မောနေသော အမျိုးသမီး အသံ အချို့က လိုက်ပါလာလေ၏။

အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခေါင်းနှင့်အတူ အိုးယန်က ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်တုံးထဲသို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီး... စောစောဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား မိန်းမ တစ်ယောက်ရဲ့ ဗိုက်ပေါ်မှာသေရလိမ့်မယ်..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... ငနဲလေး..."

"နှာဘူးအိုကြီး..."

"အို... စိတ်ပူလာပြီလား..."

"ခင်ဗျား လခွီး... ကိုယ်လုပ်တော် အဆောင်မှာ မီးလောင်အောင် လုပ်နေတာလား..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ဟူထူကို အိုးယန် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေ၏။

"ဆောရီးပါ... ငါ မှားသွားတယ်... ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းလေး အတွက် ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ..."

တစ်ဖက်မှ ဟူယွမ်၏ အသံသည် ချက်ချင်း ကျဆင်းသွားပြီး အိုးယန်ကို အနည်းငယ် ဖားယားသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးရတာလဲ..."

အိုးယန်က မေးမြန်းလိုက်၏။

တစ်ဖက်မှ ဟူယွမ်က ပျင်းရိစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘယ်အချိန်လဲ... အဲ့ဒီ အရူးကောင်လေး က ကပ်ဘေး ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး သူ့ရဲ့ တာအို နှလုံးသား ခိုင်မာသွားတဲ့အချိန်ကျမှ မင်း ခုနက မြင်ခဲ့ရတာကို သူ မြင်သွားရင် ဘာဖြစ်လာမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ..."

ကပ်ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ရှိသော လန်ချင်းဆုန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ သေမျိုးလောက ကို သွေးလွှမ်းသွားစေမည့် မြင်ကွင်းကို အိုးယန်၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်ပြလိုက်ရာ သူ စကားမပြောနိုင်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် အိုးယန်က ပြန်လည်ချေပလိုက်ဆဲ ဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီ 'လက်ဖက်စိမ်း' ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် ခင်ဗျား လုပ်လိုက်တာလား..."

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မင်း ဘယ်လိုလုပ် စွပ်စွဲနိုင်မှာလဲ... ငါက အဲ့ဒီ မိန်းကလေးကို ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး တစ်ခု ပေးခဲ့ရုံပါ... တခြား ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... တခြား အရာအားလုံးက အဲ့ဒီ မိန်းကလေးရဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ... သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ရွေးချယ်မှုတွေကြောင့် သူမ ဒီလို ဖြစ်လာတာလေ... ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

ဟူယွမ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

သူက ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး တစ်ခုကိုသာ ပေးခဲ့ကြောင်းကို ဟူယွမ်က ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဟူယွမ်က ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးကို ပေးအပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ သူသည် ရွှမ်အာ၏ လိုအင်ဆန္ဒများဆီသို့ တံခါးကိုလည်း ဖွင့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူ အသုံးပြုခဲ့သောအရာမှာ အထွေထွေ ရေစီးကြောင်းနှင့် သေမျိုး များ၏ လိုအင်ဆန္ဒများ သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ဆရာသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေ၏။

"ကျင့်ကြံသူတွေက သေမျိုးလောက ကနေ ဖြတ်တောက်ရမှာလား..."

အိုးယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟူယွမ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်၏။

"သေမျိုး တစ်ယောက်နဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ချစ်ကြိုက်သွားရင် အကျိုးဆက်တွေက ဘာဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သေမျိုး တွေရဲ့ သက်တမ်းက တိုတောင်းလွန်းတယ်... သေမျိုး တစ်ယောက် အသက်တစ်ရာ ပြည့်သွားတဲ့အခါ အဲ့ဒီ ကျင့်ကြံသူက သူ ချစ်ရတဲ့သူကို ကယ်တင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရူးသွပ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ... မင်း အာမခံနိုင်လား..."

သေမျိုး များတွင် သူတို့၏ အသက်ရှင်နေထိုင်မှု ပုံစံ ရှိပြီး ကျင့်ကြံသူများတွင် သူတို့၏ အသက်ရှင်နေထိုင်မှု ပုံစံ ရှိကြလေသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက သေမျိုး တစ်ဦးကို သဘောကျခြင်းသည် လေမှုတ်အရုပ် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်နေခြင်းနှင့် တူပြီး ၎င်းက ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလွန် ရယ်စရာကောင်းပုံရသည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် သူတို့သည် အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြလေသည်။ အတွေးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ဖြစ်လာခြင်းသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

ဟူယွမ်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ညီလေးက ဓားတစ်သောင်းရဲ့ အရှင်သခင်၊ ဓားတစ်သောင်းရဲ့ အရှင်သခင် လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းနေတာလေ... အဲ့ဒါက သေမျိုးလောက က ဧကရာဇ် တစ်ပါးနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ... သေမျိုး ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှု က သူ့ရဲ့ ဓားနှလုံးသား ကို ညစ်ညမ်းစေလိမ့်မယ်... သူ့ရဲ့ ဓားနှလုံးသား က အပြစ်အနာအဆာကင်း သွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လမ်းကြောင်းကို သူ သဘာဝကျကျ မြင်တွေ့လာလိမ့်မယ်... သူ့အတွက် ငါ ရှာပေးထားတဲ့ ဇနီးကို ကြည့်လိုက်လေ... သူမမှာ အရာအားလုံး ရှိတယ်... သူမက သေမျိုးလောက က လိမ်ကောက်နေတဲ့ ဖရဲသီးတွေ၊ ကွဲအက်နေတဲ့ စွန်ပလွံသီးတွေထက် ပိုမကောင်းဘူးလား..."

ဟူယွမ်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် ချန်ရှောင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာလေးသည် နီရဲသွားပြီး သူ့ကို နှာဘူးအိုကြီး ဟု ခေါ်ကာ တံတွေးထွေးလိုက်လေ၏။

"အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ပေါ်လာပြီလား..."

ဟူယွမ်၏ အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

အိုးယန်က ကောင်းကင်ယံရှိ နန်းတော်ကို ကြည့်ကာ အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် အသံပြုလိုက်၏။

"လန်ချင်းဆုန့်က အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ ဓားနှလုံးသား အခြေအနေကို ကျင့်ကြံပြီးတာနဲ့ ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို သူ အသက်သွင်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့လည်း ငါ တွက်ချက်ထားတယ်... အဲ့ဒီထဲမှာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ဆိုတယ်... သွားဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

ဟူယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကိုပင် တွက်ချက်ထားခဲ့သည်လော။

ဟူယွမ်သည် ဤအစီအစဉ်များ အားလုံးကို လန်ချင်းဆုန့် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ဓားနှလုံးသား အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိရန် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို အသက်သွင်းနိုင်စေရန် အားလုံးက သူ၏ တပည့်အတွက် လမ်းခင်းပေးရန် ဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အိုးယန်က နောက်ဆုံး မေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ဧကရာဇ်အိုကြီး ပူးကပ်ခြင်း လုပ်နိုင်အောင် ခင်ဗျား ဘာလို့ ကူညီပေးခဲ့တာလဲ... အဲ့ဒါက အလဟဿ ကြိုးစားမှု သက်သက် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ငါ ထပ်ပြောမယ်နော်... ငါက အဲ့ဒီ မိန်းကလေးကို ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး တစ်ခု ပေးခဲ့ရုံပဲ... ကျန်တာ ငါ ဘာမှ မသိဘူး... ငါက အရာအားလုံးကို သိတယ်လို့ မင်း တကယ်ကြီး ထင်မနေဘူး မဟုတ်လား... ဟေး... ပေါင်းအာ... ငါ့ဘောင်းဘီကို မချွတ်နဲ့လေ..."

ဟူယွမ်က ထပ်မံ အလေးပေး ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ဦးကို ချော့မော့နေပုံရပေ၏။

"ခင်ဗျား မဟုတ်ဘူးလား..."

အိုးယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်တုံး ကို ဟူယွမ်က အလျင်စလို ချပစ်လိုက်လေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ ဆရာ မဟုတ်ပါက မည်သူနည်း။

.....

ဂူတစ်ခုအတွင်းတွင် လွမ်းဆွတ်ဖွယ် အရှိန်အဝါရှိသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ချောမောသူ တစ်ဦးသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ဖက်ကာ ချိုသာသော စကားများ ပြောဆိုနေပေ၏။

အမျိုးသမီးက လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ချောမောသူ ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီကာ သစ်ခွပန်းများကဲ့သို့ အသက်ရှူထုတ်ရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ ကောင်လေးက ရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ ကပ်ဘေး ကို ကျော်လွှားနိုင်အောင် တကယ်ပဲ ကူညီပေးနိုင်မှာလား..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ချောမောသူ က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါမ်းကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကောင်းကင် ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်လို့ မရဘူး... ဗေဒင် ဟောတာက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာ ငါ တွက်ချက်ထားခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ခုနက အိုးယန်က ပူးကပ်ခြင်း အကြောင်း ပြောသွားတော့ အဲ့ဒီကြားထဲမှာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

"ဒါဆို ငါက တပည့် တစ်ယောက်ကို အလဟဿ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

အမျိုးသမီးက စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အာမေး... ရှောင်ယွဲ့ ရဲ့ အဆုံးသတ်က သေဆုံးခြင်းပဲ ဆိုတာကို မင်းရော ငါရော သိကြပါတယ်... အခု အဲ့ဒါက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဆိုတော့ တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ချောမောသူ က အလျင်အမြန် ချော့မော့လိုက်လေ၏။

"ရှင်က ရုပ်ရည်ကလွဲရင် ဘာမှ အသုံးမကျဘူးပဲ..."

အမျိုးသမီးက နာကြည်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ရုပ်ရည်ကလွဲရင် ဘာမှ အသုံးမကျဘူး ဟုတ်လား..."

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ချောမောသူ သည် ရန်စခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် လက်ကို မြှောက်ကာ မီးခွက်ကို ငြိမ်းသတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့၏။

.....

ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ခွေးအိုကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှဲလျောင်းနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲနေကာ အပြင်းအထန် အသက်ရှူနေ၏။ ဧကရာဇ် တစ်ပါးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုကို သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

"တစ်ယောက်ယောက်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကို ကာကွယ်ကြစမ်း..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အသံများ ရောနှောနေသဖြင့် နားငြီးစရာ ကောင်းနေလေ၏။

ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံး လွတ်ဟာနေပြီး မည်သူမျှ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

ထောင့်ရှိ အမှောင်ထဲမှ အနက်ရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ပေါ့တန်တန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နန်းတွင်းဆရာ... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက အနက်ရောင် ပုံရိပ်ကို မြင်ချိန်တွင် ရေနစ်နေသူ တစ်ဦးက ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆွဲဆုပ်လိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် ပုံရိပ်ဆီသို့ လှမ်းသွားလေ၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... အရှင့် ရဲ့ လိုချင်တဲ့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... အရှင်က အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ကို မရခဲ့ပေမယ့် ဒီ ငယ်ရွယ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကောင်းပါတယ်..."

အနက်ရောင် ပုံရိပ်က သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ သင်္ချိုင်းထဲမှ တွားသွားတက်လာပြီး လင်းဖုန်း ဟု အမည်ပြောင်းထားသော မိစ္ဆာ သူတော်စင် ပင် ဖြစ်ပေ၏။

လင်းဖုန်းက သူ့ရှေ့ရှိ ယောကျာ်းလည်းမဟုတ် မိန်းမလည်းမဟုတ်သော ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မနှစ်မြို့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အစီအစဉ်အရ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်သင့်ပေသည်။

"နှမြောစရာပဲ..."

လင်းဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အခု လုပ်ရမှာက ခုနစ်ရက်အတွင်း ထီးနန်းကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး သွေးစတေးခြင်း ကောင်းကင်ဘုံသို့တက်လှမ်းခြင်း မဟာဥပဒေသ ကို စတင်ဖို့ပဲ..."

လင်းဖုန်းက ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ ရွံရှာမှုကို မျိုသိပ်ရင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူသန်းပေါင်းများစွာကို စတေးတာက ငါ့ကို တကယ်ပဲထာဝရ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးနိုင်မှာလား..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက လင်းဖုန်းကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

လင်းဖုန်းက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မိစ္ဆာ ပုံစံများသည် ပိုမို ရှင်းလင်းလာပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီးကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အရှင် ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်မှာပေါ့... အရှင်က တစ်လှမ်းတည်းနဲ့တောင် ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်လှမ်း နိုင်သေးတယ်..."

အခန်း ၇၀ - မင်း သေဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ငါ ရှာနေတယ်

လင်းဖုန်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ ဧကရာဇ်အိုကြီးကို သွေးဆောင်နေသော်လည်း သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်နေခဲ့ပေ၏။

သေမျိုး တစ်ဦးက ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းကို မည်သို့ မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

အကယ်၍ ဧကရာဇ်အိုကြီးကို ကာကွယ်ပေးနေသော ကံကြမ္မာ ရွှေနဂါး သာ မရှိပါက လင်းဖုန်းသည် သူ့ကို ခြောက်သွေ့သော အလောင်း တစ်လောင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်လေ၏။

"ငါ စီစဉ်ထားခဲ့တဲ့ လူတစ်သန်း သွေးစတေးမှု ကတော့ နှမြောစရာပဲ... မူလက ဧကရာဇ်အိုကြီးကို အသုံးပြုပြီး အိုးယန်နဲ့ လန်ချင်းဆုန့်တို့ကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ပြီးတော့ သူတို့ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို အသုံးပြုချင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဧကရာဇ်အိုကြီးက ဒီလောက်တောင် အသုံးမကျဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး..."

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လူများ အားလုံးမှာ တကယ်ပင် အလဟဿ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

အသုံးမကျလှချေ။

သူ့ရှေ့ရှိ လင်းဖုန်းသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ယခင် အကြီးဆုံးတပည့် လင်းဖုန်း ပင် ဖြစ်ပေ၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မိစ္ဆာ သူတော်စင် ကျူးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်နေလေပြီ။

လင်းဖုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လှိုင်းထနေသော စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ဆယ်ရက်ကျော် ကာလအတွင်းတွင် သူသည် အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် သုံး မှ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ခြောက် သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံခြင်း အတားအဆီးများ မရှိခဲ့ချေ။ အချိန်တိုင်းတွင် သူ ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို သူ ခံစားနေရလေသည်။

ဤခံစားချက်က လင်းဖုန်းကို လုံးလုံးလျားလျား စွဲလမ်းသွားစေခဲ့ပေ၏။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးကောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ပါရမီသည် တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံရသူ တစ်ဦး၏ ပါရမီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ၎င်းက နှေးကွေးလွန်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

စွမ်းအားကို တောင့်တမှုကြောင့် နေ့စဉ် သူ၏ စွမ်းအားများ တိုးတက်လာသည်ကို ခံစားရသော်လည်း လင်းဖုန်းသည် စတင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာပေသည်။

သူက သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့်သာ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြှင့်နိုင်သော်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်နေရခြင်းက အလွန် နှေးကွေးလွန်းလှ၏။

လင်းဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကျူးယွမ် မိစ္ဆာ သူတော်စင် ဖြစ်စဉ်က မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သော မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ၏ လျှို့ဝှက် နည်းစနစ် အမျိုးမျိုး ရှိနေလေသည်။

မဟာသွေးစတေးမှုပညာရပ် ပင် ဖြစ်၏။

သက်ရှိများကို ပိုမို စတေးလေလေ မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ ရရှိနိုင်သော တိုးတက်မှုက ပိုမို ကြီးမားလေလေ ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် လင်းဖုန်းသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် အတော်လေး ဝေးကွာသော ထန် နိုင်ငံကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သေမျိုး နိုင်ငံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး သန်းပေါင်းများစွာသော သေမျိုး များသည် အလွန် သေးငယ်သော မြို့လေးတစ်မြို့ထဲတွင် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

လင်းဖုန်း ဤနေရာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ၎င်းကို သူ၏ ပထမဆုံး သွေးစတေးမှု ပြုလုပ်မည့်နေရာအဖြစ် ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဖိနှိပ်ခံထားရသော်လည်း လင်းဖုန်းသည် အသေးအမွှား ရွှေပြောင်းခြင်း လှည့်ကွက်အချို့ကို အားကိုးကာ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ ယုံကြည်မှုကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့ပေ၏။

လင်းဖုန်း မမျှော်လင့်ထားသောအရာမှာ ဤနေရာသည် အိုးယန်နှင့် လန်ချင်းဆုန့်တို့၏ မွေးရပ်မြေ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် တစ်ချိန်က ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဝမ်ကျန့်တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးကို မှောက်လှန်ပစ်ခဲ့သော လန်ချင်းဆုန့်၏ အရင်းအချာ အဘိုး ဖြစ်ပေ၏။

ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော လင်းဖုန်းသည်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များတွင် အညှာအတာမဲ့လာခဲ့သည်။ သူ ဤဆက်နွှယ်မှုကို သိရှိခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ဤဧကရာဇ်အိုကြီးကို သေသည်အထိ သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သင့်ပေ၏။ ထိုအခါမှသာ ကိုယ်တိုင် ကလဲ့စားချေခြင်း၏ သာယာမှုကို သူ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

လင်းဖုန်းက အဝါရောင် အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ အဆောင်သည် မီးမပါဘဲ အလိုအလျောက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မူလ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်ရာ မီးနှင့် ဆီ တွေ့သကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

သူ၏ နံဘေးရှိ ဧကရာဇ်အိုကြီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြာအဖြစ် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ကြည့်ရှုနေလေ၏။

ဤခံစားချက်သည် အလွန် ထူးဆန်းလှပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးများဖြင့် မိမိ သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ် က အရေးပေါ် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချမှတ်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ရမယ်... ထီးနန်း ဆက်ခံတာက ချောမွေ့သင့်တယ် မဟုတ်လား..."

လင်းဖုန်းက ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နန်းတွင်းဆရာ... စိတ်ချပါ... ငါ သင့်တော်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ လုပ်ထားပြီးပါပြီ..."

ဧကရာဇ်အိုကြီးက အလျင်အမြန် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒီကနေစပြီး ခုနစ်ရက်အကြာမှာ ဝင်္ကပါ ကို ငါ စတင်မယ်... အဲ့ဒီနေ့က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် တာအိုကို ရရှိပြီး ကောင်းကင်ဘုံသို့တက်လှမ်း မယ့်နေ့ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လင်းဖုန်းကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဒီကိစ္စသာ အောင်မြင်သွားရင် ထန် နိုင်ငံရဲ့ အင်ပါယာကို နန်းတွင်းဆရာ နဲ့ မျှဝေဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အသံသည် အမျိုးသမီး အသံအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွား၏။ လင်းဖုန်း ခုနက ပစ်ထည့်ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကို တည်ငြိမ်စေသည့် အာနိသင် ရှိပေသည်။

"အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်နားလိုက်ပါတော့..."

လင်းဖုန်းက စကားပြောလိုက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာပင် နှင်လွှတ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီးက ဦးညွတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အရောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားပေသည်။

သူသည် ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းစွာ ဘယ်သောအခါမျှ မဆက်ဆံခံခဲ့ရချေ။ သူ အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိချိန်တွင် တော်ဝင် အစောင့်များ အားလုံးကို သူသေချာပေါက် စုစည်းမည် ဖြစ်၏။ လူဘယ်လောက်ပဲ သေရပါစေ သူ့ရှေ့ရှိ လင်းဖုန်းကို သူ သတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်အိုကြီး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လင်းဖုန်းသည် သူ၏ လက်များပေါ်ရှိ ပိုမို တောက်ပလာသော မိစ္ဆာ ပုံစံများကို ငုံ့ကြည့်ကာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်၏။

"အိုးယန်... အိုးယန်... စောင့်နေလိုက်စမ်း... တစ်နေ့ကျရင် ငါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာတွေကို မင်းဆီကနေ ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြန်ယူမယ်..."

"စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး... သူများဆီက အကြွေးတင်တာကို ငါ မကြိုက်ဘူး... အခုပဲ ရှင်းလိုက်ကြရအောင်..."

လင်းဖုန်းက သူ၏ ကတိကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်နေစဉ်မှာပင် အိုးယန်၏ အသံသည် လေထဲမှ လွင့်ပျံလာပေသည်။

လရောင်အောက်တွင် အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အိုးယန်သည် ဧရာမ စက္ကူကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ ခေါင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထောက်ထားပြီး အောက်ဘက်ရှိ လင်းဖုန်းကို တစ်ဝက်တစ်ပျက် အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း သူသည် အတော်လေး ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။

ပြီးတော့ လင်းဖုန်း၏ အချက်အလက်ပြဘုတ် သည် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်လေသည်။

အမည် - လင်းဖုန်း (မိစ္ဆာ သူတော်စင်... ဂိုဏ်းချုပ် )

ကျင့်ကြံခြင်း - အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့် ခြောက် (ဖိနှိပ်ခံထားရသည်)

အရိုးအမြစ် - ၁၀+၁

ဆွဲဆောင်မှု - ၈

ကံကြမ္မာ - ၇

ဓားတာအို ပါရမီ - ၁၀

သီးသန့်စွမ်းရည်များ - အသင်္ချေပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဆိုးပုံရိပ်၊ အသင်္ချေပြောင်းလဲခြင်း နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်

အကဲဖြတ်ချက် - ငါ့ကို မမေးနဲ့... ဘယ်လို အကဲဖြတ်ရမလဲ ငါ မသိဘူး...

ကျူးယွမ်နှင့် အတိအကျ တူညီနေပြီး အရိုးအမြစ်၊ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် ကံကြမ္မာ တို့လည်း တူညီနေသော လင်းဖုန်းကို အိုးယန် ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန် စိတ်ဝင်စားသွား၏။

ပြီးတော့ နာမည်အနောက်ရှိ ကွင်းစကွင်းပိတ်များမှာ တကယ်တော့ ဖတ်၍မရသော စာလုံးများ ဖြစ်နေပြီး အကဲဖြတ်ချက်မှာလည်း ရေရာမှု မရှိချေ။

စနစ်ကပင် အပြည့်အဝ အကဲဖြတ်ချက် မပေးနိုင်လောက်အောင် သူ့ရှေ့ရှိ လင်းဖုန်း၏ ဇာစ်မြစ်မှာ အဘယ်နည်း။

ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း နှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဓားအင်မော်တယ်များကိုပင် စနစ်က အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်ကြောင်း သိထားသင့်ပေ၏။

သို့သော် သူ့ရှေ့ရှိ လင်းဖုန်းနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် စနစ်က ပထမဆုံးအကြိမ် အမှားတစ်ခု အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်လော။

၎င်းက သူ၏ စနစ်ကို အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သွားသလို ထင်ရစေလေ၏။

သူသည် စနစ်၏ အကဲဖြတ်ချက်ကို အမြဲတမ်း ကြီးမားစွာ ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ စနစ်ကို ချို့ယွင်းသွားစေသော လူတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ လင်းဖုန်းနှင့် ပတ်သက်၍ အိုးယန်သည် အလွန်အမင်း စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်နေလေ၏။

ဆရာက ဧကရာဇ်အိုကြီးအတွက် ပူးကပ်ခြင်း ကို မစီစဉ်ပေးခဲ့ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် အိုးယန်သည် တော်ဝင်နန်းတော်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော မှတ်တမ်းကျောက်တုံး ကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ပေသည်။

လင်းဖုန်းနှင့် ဧကရာဇ်အိုကြီးတို့အကြား စကားပြောဆိုမှုကို သူ တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရ၏။

ကျာရွှီတောင်ထိပ် မှ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးငယ်ကို သူ လုပ်ခိုင်းခဲ့သော မှတ်တမ်းကျောက်တုံး သည် အသံကို မှတ်တမ်းမတင်နိုင်ချေ။

ထို့ပြင် မှတ်တမ်းကျောက်တုံး ကို ကြည့်ရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ အချက်အလက်ပြဘုတ် ကို သူ မမြင်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် အိုးယန်သည် ဤထူးခြားသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သူနည်းဆိုတာကို လာကြည့်ရန် ဟူထူ၏ စက္ကူကြိုးကြာငှက်ကို ငှားရမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ဤကောင်က သူ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ သူ့ကို ဆန့်ကျင်မည့် အလံတစ်ခု စိုက်ထူနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

အောက်ဘက်တွင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသော လင်းဖုန်းကို အိုးယန် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်း အတိအကျ ဘယ်သူလဲ... ဘာလို့ မင်းက ကျူးယွမ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ..."

မရေမတွက်နိုင်သော မေးခွန်းသင်္ကေတများသည် လင်းဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပြေးလွှားသွားကြ၏။ အိုးယန် ပြန်လှည့်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ချေ။

လင်းဖုန်းက စက္ကူကြိုးကြာငှက်ပေါ်ရှိ အိုးယန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ဦးနှောက်များ လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ရဲ့ ပထမဆုံး အင်ပါယာ မင်းသား ကျူးမင် ပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း က ငါ့ရဲ့ အင်ပါယာ ညီတော်ကို သတ်ခဲ့တယ်... ဒီရန်ငြိုးအတွက် ငါ သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေမယ်..."

သူ၏ သရုပ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေသော လင်းဖုန်းကို အိုးယန် ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကူကြိုးကြာငှက်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်၏။

သူ၏ စစ်မှန်သောချီ များ လှိုင်းထလာမှုနှင့်အတူ အိုးယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ မြေကြီးထဲမှ သူ၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လန့်ဖြန့်သွားကာ ခုခံမည့် ကိုယ်ဟန်ကို ပြုလုပ်ထားသော လင်းဖုန်းကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။

အိုးယန်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ "ဒြပ်စင်ငါးပါး နည်းစနစ်များ၏ ပြည့်စုံသော အခြေခံများ" စာအုပ်ကို ထုတ်ယူကာ စာမျက်နှာများကို လှန်လှောရင်း လင်းဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ မယုံဘူး... လင်းဖုန်း..."

နာမည်ကို စနစ်က တိုက်ရိုက် မှတ်သားထားတာတောင် မင်းက ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲလား။

လင်းဖုန်း၏ ဆံပင်များ ထောင်မတ်သွားလေ၏။ သူနှင့် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ လင်းဖုန်းသာလျှင် ဤနာမည်ကို သိရှိကြပေသည်။ အိုးယန်က မည်သို့ သိရှိသနည်း။

လင်းဖုန်းက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရူးအမူး စဉ်းစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် သို့သာ ဖိနှိပ်ခံထားရသဖြင့် လင်းဖုန်းသည် လောလောဆယ် အိုးယန်ကို ဆန့်ကျင်ရန် မည်သည့် ဖြေရှင်းချက်ကိုမျှ စဉ်းစား၍မရခဲ့ချေ။

"မင်း ဘာတွေ လှန်ရှာနေတာလဲ..."

စာအုပ်ကို လှန်လှောနေသော အိုးယန်ကို ကြည့်ရင်း လင်းဖုန်းက တံတွေးမျိုချကာ ခြောက်ကပ်ကပ် မေးမြန်းလိုက်၏။

အိုးယန်က လင်းဖုန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက် ရှာဖွေရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ ဂရုမစိုက်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းအတွက် ငါ သဘောကျတဲ့ သေနည်း တစ်ခုကို ရွေးနေတာလေ..."

Book 7 end.