အခန်း (၃၄၆)

"ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကို ဆန့်ကျင်တာလား"

ရှန်းယွီက ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရမလားဟု သူ တွေးတောမိသော်လည်း သူသည် အမှန်တကယ်တွင် ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်တီးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် အလွန်အမင်း ထက်မြက်လှသူ မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ရူပဗေဒ၏ အပူစွမ်းအင်ဆိုင်ရာ ပထမနိယာမကို သိရှိထားသည်။ စွမ်းအင်ကို ဘာမှမရှိရာမှ ဖန်တီး၍မရနိုင်ချေ။

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ချီစွမ်းအင်စက်လုံးတစ်ခု စုစည်းလာပြီး အပြာရောင်နှင့် အနီရောင်အလင်းတန်းများ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာမှမရှိရာကနေ ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူးလေ"

သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဧကရီသည် ထိုဓာတ်ပြုမှုကို ပိုမိုအနီးကပ် အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ စွမ်းအင်များ တိုက်မိပြီး ဓာတ်ပြုမှု နောက်တစ်ကြိမ် ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ပင် ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။

"ဘယ်လိုလဲ"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။

ဧကရီက သူမ၏လက်ကို မေးစေ့အောက်၌ ထားလိုက်ရင်း [ဒြပ်ထုကို စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲတာလား... တကယ်ကို ထက်မြက်တဲ့ အကြံပဲ] ဟု ပြောလိုက်သည်။

[ဒါကို လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ တခြားတစ်ခုခုကိုရော တွေ့မိသေးလား]

သူမက ထပ်မေးသည်။

"တခြားတစ်ခုခုလား"

သူက ပြန်မေးရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဘာမှမတွေ့ဘူး"

ဧကရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းလိုက်တာ သူ နိယာမတစ်ခုခုကို အရိပ်အယောင် မြင်တွေ့သွားပြီလို့ ငါ ထင်နေတာ။

သူမ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်မိသည်။ အမှန်စစ်စစ်တွင် သူသည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်နှင့် ဤသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ချေ။ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သို့သော် ရှန်းယွီအတွက်တော့ ထိုအရာက ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

[သူ ရောက်လာပြီ]

သူမက ဦးတည်ရာတစ်ခုသို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့လည်း ထိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသည်။

လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်း၏ အစွန်အဖျားတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာကြသည်။ လူသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လမ်းလျှောက်နေခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းကို အိမ်ထဲ၌သာ နေရန် ကြိုတင်အကြောင်းကြားထားပြီး ဂိုဏ်း၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကိုလည်း ရပ်တန့်ထားသောကြောင့်ပင်။

ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် အကာအကွယ်အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းလင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံအကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။

"အို... ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်လေးတွေက ငါ့ကို လာကြိုနေကြတာပဲ။ ငါ တကယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားသွားရတယ်"

သူမက နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒီအတားအဆီးလေးကို ဖျက်ဆီးပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ဆီ ငါ အရောက်လာခဲ့မယ်"

သူမသည် လက်ကို အကာအကွယ်အတားအဆီးဆီသို့ ဆန့်တန်းလိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွီက ဤအချိန်ကိုက်မှုမှာ တကယ်ကို ဆိုးရွားလှသည်ဟု စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် အခြားတိုက်ကြီးများရှိ နေရာအသီးသီးတွင် အသင့်နေရာယူထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ဗဟိုတိုက်ကြီးရှိ မိစ္ဆာပန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန်မှာမူ အခက်တွေ့နေရဆဲပင်။

ထျန်းလင်းက ဂိုဏ်း၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ထိတွေ့ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာပင် ရှန်းယွီသည် တိုက်စစ်အစီရင်ခံကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ကို တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲထားရန် လိုအပ်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကြောခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချပြီး အစီရင်ခံများနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားရာ စွမ်းအင်ပိုင်းတွင်မူ သူ အလိုရှိသလောက် သုံးစွဲနိုင်သည်။

သူသည် တိုက်စစ်အစီရင်ခံ ဆယ်ခုစလုံးကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ ထျန်းလင်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူမသည် ချဉ်းကပ်လာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ပြီး အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကမ္ဘာဦးအမြုတေ၏ တစ်ဝက်ကို သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ မှန်ကန်သည်ဟု သူမ တွေးနေမိ၏။

"အမယ်လေး... ချစ်စရာကောင်းတဲ့ လှည့်ကွက်လေးပါလား"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုမှုကိုတော့ ငါ ငြင်းပယ်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ သိတယ်မလား... ငါ့အဝတ်အစားတွေ အညစ်အကြေး ပေကျံသွားမှာကို ငါ မလိုလားဘူးလေ"

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း သူမက လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးမှာ မူလကတည်းက မတည်ရှိခဲ့သည့်အလား ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

"ဒါတော့ မကောင်းတော့ဘူး"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက အချိန်နယ်ပယ်ပဲ"

[မဟုတ်ဘူး အဲဒါထက် ပိုဆိုးတယ်။ ဒါက အချိန်နိယာမပဲ]

ဧကရီက ပိုမိုတည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီလူကို သူမ ဘာကြောင့် ကြိုတင်နိမိတ်မဖတ်နိုင်ခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို ယခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤသူသည် အထက်ဘုံမှ လာသူဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာအကျိုးအမြစ်ကို ဘယ်လိုဖုံးကွယ်ရမလဲဆိုတာကို ကောင်းစွာ သိရှိပေလိမ့်မည်။

မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသည်လည်း အထက်ဘုံမှ ဖြစ်နေသည်ကို သူမ ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည်။ ဤအကြောင်းအရာများက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်နွှယ်နေသလားဟု သူမ တွေးတောနေမိ၏။ အကယ်၍ ထိုသို့သာဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ပစ်မှတ်ထားနေသည်ဆိုသည့် အချက်မှလွဲ၍ အခြားရှင်းပြချက်မရှိပေ။

မဟုတ်သေးပေ။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူတို့သည် လီယောင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်းပင်။

ငါ မသိအောင် ဒီလောက်အထိ ကြိုတင်စီစဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသူလား။ အရာအားလုံးကို သူ့ရဲ့ ကစားကွင်းတစ်ခုလို သဘောထားပြီး ရွှေ့ကွက်တွေကို စိတ်ကြိုက် ကစားနေတာပဲ။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက အမှန်တကယ်မှာ ဘယ်လောက်အထိတောင် အစွမ်းထက်နေမှာလဲ။

ရှန်းယွီ နံပါတ် ၅ သည် သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည်။

အခြေအနေက တကယ်ကို မကောင်းဘူးဟု သူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိ၏။ သူ ဦးစွာခန့်မှန်းထားသလို လူအုပ်ကြီးနှင့် စောင့်ကြိုမနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ ဤမိစ္ဆာပန်းကို စောင့်ကြပ်နေဆဲပင်။ ထိုသူမှာ သာမန်လူမဟုတ်ဘဲ ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ပန်းအနားကို ငါ ဘယ်လိုကပ်ရမလဲ။

အတွေးများ ဗလပွဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူစောင့်ကြည့်နေသော ထိုပညာရှင်မှာ သူရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာသည်။ ရှန်းယွီမှာ သစ်ပင်ကြီးနောက်သို့ အမြန်ပုန်းလိုက်ပြီး ချုံပုတ်တစ်ခုထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ လက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားလိုက်မိသည်။

"သူ ငါ့ကို မြင်သွားတာလား" ဟူသော အတွေးနှင့်အတူ သူ၏ရင်ခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်းနှင့် ကျယ်လောင်နေတော့သည်။

ထိုသို့ စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဟမ်... ဒါက ဘာလဲ၊ ဒီဘက်ကနေ ရုတ်တရက် မွှေးပျံ့တဲ့အနံ့တစ်ခု ရလိုက်သလိုပဲ"

ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ ပို၍ ကြည်လင်လာသည်။

ရှန်းယွီမှာ ထိုလူသည် သူပုန်းအောင်းနေသော ချုံပုတ်အနားသို့ လျှောက်လာသည်ကို ခံစားနေရသည်။

သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ် တည်ငြိမ်စေရန် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"မထိတ်လန့်နဲ့... အေးအေးဆေးဆေးနေ"

သူ ကိုယ့်ဘာသာ အားပေးလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ဟင်းလင်းပြင်

နယ်ပယ်ကို အသုံးပြုထားသည်။ ထိုလူက သူ့ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်မနေသရွေ့ သူ့ကို အာရုံခံမိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူ ဒီမှာရှိနေတာကို ထိုလူ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူ ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက်ပင် သူပုန်းနေသော ချုံပုတ်မှာ ဘေးသို့ အဖြတ်ခံလိုက်ရပြီး ရှန်းယွီနှင့် ထိုလူမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးသွားကြတော့သည်။

...

ရဲချန်သည် မိစ္ဆာပန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း သူ၏မျက်နှာတွင် မကျေနပ်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဘာလို့ ငါက ဒီအရာကြီးကို စောင့်နေရတာလဲ။ ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမှာပဲ"

သူက တွေးနေမိသည်။

သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ဝါးအတွင်းသို့ စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်၏။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စုစည်းထားသော စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြန့်ကျက်ကာ လက်ကို အသာအယာ ချလိုက်တော့သည်။

"တောက်..."

သူက ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း ဘေးနားက သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အားပါးတရ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သစ်ပင်စည်ပိုင်းမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ကြီးမားလှသော သစ်ပင်ကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ လဲကျသွားပြီး သစ်ကိုင်းပေါ်က ငှက်များမှာလည်း လန့်ဖျန့်ကာ ပျံတက်ကုန်ကြသည်။

သူ့ကိုယ်သူ တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့လူလို့ တွေးနေမိသည်။

အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကိုမှ သူ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ကောင်းကင်နန်းတော် မြင့်မြတ်သောမြေသို့ သူ စတင်ဝင်ရောက်ခဲ့စဉ်က သူသည် မသေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ချင်သည့် အိမ်မက်များရှိခဲ့သော ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ ထိုအရာများအားလုံးမှာ လှည့်စားမှုများသာဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

မသေမျိုးဆိုသည်မှာ ကယ်တင်ရှင်များ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိကိုယ်ကျိုးကိုသာ ကြည့်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုလူစုထဲက တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအတွေးများ စိတ်ထဲ၌ ဝဲလည်နေစဉ် သူ၏နှာခေါင်းက ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟင်း... ဒီအနံ့က... အရမ်းမွှေးတာပဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဒီနားမှာ ဆေးလုံးဖော်နေတာလား"

သူက အသံထွက်၍ ရေရွတ်လိုက်ရင်း အဝေးက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုသစ်ပင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်၏။

ထိုနေရာတွင် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် မဆီလျော်သော ချုံပုတ်လေးတစ်ခုကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသော ရနံ့မွှေးမွှေးမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ ချုံပုတ်ကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။

"အား….."

မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံက စူးစူးဝါးဝါး ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ လန့်သွားမိသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ"

ရဲချန် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိပြီး သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရှေ့၌လဲကျနေသော အလှပဂေးလေးနှင့် ဆုံသွားကာ ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ နုနယ်ချောမောသော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာနေပြီး သူ၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာလည်း အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။

"ဟို... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

သူ၏ အသံမှာ အလိုလို ပျော့ပျောင်းသွားမိသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ လဲကျစဉ်က အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသော သူမ၏ ဂါဝန်လေးကို သွယ်လျသော လက်ကလေးများဖြင့် ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်ရင်း

"ကျွန်မ... ကျွန်မ နာမည်က ရှန်းလီပါ"