အခန်း (၈၁-၈၂)

အပိုင်း(၈၁)

လင်းတုန်းသည် ခပ်မြန်မြန်ပင် အမြွှာကြယ် နှလုံးသား အကြောင်းကို ရှင်းပြလိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် အတန်ငယ် ရှည်လျားကွေ့ကောက်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူသည် အိုးရပ်စ် ဝိညာဉ်သစ်သီး နှင့် သူ၏ စိန်ခေါ်ပွဲ အကြောင်းကို ရှင်းပြရလေသည်။ ထို့အပြင် ဗလာ လက်ဝါး နည်းစနစ် နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ခုနစ်နှစ်ပြည့် ပွဲတော် အကြောင်းကိုပါ ရှင်းပြရလေတော့သည်။

"ဒီ လမ်းညွှန်စာအုပ်ကို တွေ့တွေ့ချင်းပဲ... ငါ့ဆီမှာ အကြံတစ်ခု ရလာတယ်... တကယ်လို့ မတူညီတဲ့ မာဒြာ နှစ်မျိုးကို အမြုတေ မတူညီတာတွေထဲ ခွဲခြား ထည့်သွင်းနိုင်မယ်ဆိုရင်... အဲဒီအခါကျရင် ငါ လမ်းစဉ် နှစ်ခုကို သင်ယူနိုင်ကောင်း သင်ယူနိုင်လိမ့်မယ်..."

"လမ်းစဉ် နှစ်ခု ဟုတ်လား..."

ယီရင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ့လောက် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ မပေါ်ပေ။

"အဲဒါဆိုရင် နင် အလုပ်နှစ်ဆ ပိုလုပ်ရလိမ့်မယ်... အခုတောင်မှ လမ်းစဉ် တစ်ခုတည်းနဲ့ နင် အခက်တွေ့နေရတာ... နှစ်ခုအတွက် ကြိုးစားရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်းကြီး ဖိအားမပေးစေချင်ဘူး..."

"တောင်းပန်ပါတယ်... နင် နားလည်မှု လွဲသွားတာ ဖြစ်ရမယ်... ငါက ဘယ် လမ်းစဉ် ပေါ်မှာမှ မရှိဘူး... သူတို့ ငါကို မသင်ပေးခဲ့ကြဘူး... တကယ်လို့ နင်မှာသာ အချိန်ပိုနည်းနည်း ရှိမယ်ဆိုရင်... ဓား လမ်းစဉ် တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ ငါ လမ်းဖွင့်ထားပါတယ်..."

သူမက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ အမာရွတ်များရှိသော မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးများ ပေကျံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ငါ့ဆရာက နင့်ရဲ့ ကလန် က အကြီးအကဲတွေကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတာ..."

"သူတို့ ငါ့ကို လမ်းစဉ် တစ်ခု မသင်ပေးခဲ့လို့လား..."

"နင့်ကို ငါ တစ်စွန်းတစ်စလေးပဲ ပြောပြမယ်... တံခါးပေါက်မှာ အခဲပုံစံ ဓားမာဒြာ ကို ငါ ကပ်ထားတာ နင် မြင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား..."

"အင်း..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘယ်လို နည်းစနစ် မျိုးလို့ နင် ထင်လဲ..."

"အဲဒါ ဖန်တီးရှင် နည်းစနစ် တစ်ခု မလား..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ဓားထဲကနေ မာဒြာ တွေကို ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ရော..."

"တိုက်ခိုက်သူပေါ့..."

"ဒါဆို အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ ဓားတိုင်းဆီကနေ အော်ရာ တွေကို ငါ ခေါ်ယူလိုက်တဲ့ အခါကျတော့ရော..."

၎င်းမှာ အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူမ ဘယ်ကို ဦးတည်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူ မြင်လိုက်လေပြီ။

"အဲဒါတွေ အားလုံးကို ငါ သိပါတယ်... ငါ ကလန် က အကြီးအကဲ တချို့လည်း သူတို့ရဲ့ အဓိက ကျွမ်းကျင်မှု ပြင်ပက နည်းစနစ် တွေကို သုံးနိုင်ကြပါတယ်..."

သူမက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နင် သိထားတယ် ဆိုမှတော့... ငါ့ကို ဒါလေး ဖြေစမ်းပါ... တကယ်လို့ လူတိုင်းက ဘာမဆို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်... နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ် က ဘာများ အရေးပါတော့လို့လဲ..."

"လူတိုင်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး..."

သူက ပြောလိုက်သည်။

"လူအများစုက သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ နည်းစနစ် ကိုပဲ သင်ယူနိုင်ကြတာပါ..."

"တကယ်လား... အဲဒါက ငါ့အတွက်တော့ ခေါင်းရှုပ်စရာပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမြွှာကြယ် နှလုံးသားက ဂန္ထဝင်မြောက် ကာကွယ်သူ နည်းစနစ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေလို့ပဲ..."

သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သေချာ မသိသောကြောင့်ပင်။ ကာကွယ်သူ များသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပိုမို သန်မာလာစေရန် မာဒြာ ကို အသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ ထို့ပြင် သူတို့၏ နည်းစနစ်များသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်လေသည်။ သို့သော် အမြုတေ သည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

"နင့်အတွက် နောက်ထပ် ပဟေဠိ တစ်ခု ပေးမယ်... နင် ဖန်တီးထားတဲ့ ဗလာ လက်ဝါး လေ... ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒါက တိုက်ခိုက်သူ ရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုနဲ့ တူတယ်..."

"အဲဒါက လက်မ အနည်းငယ်လောက်ပဲ အသုံးကျတာပါ..."

"ဒါဆို အဲဒါက အသုံးမကျတဲ့ တိုက်ခိုက်သူ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပိန်လှီနေတဲ့ ကျားပေါက်လေးကလည်း ကျား တစ်ကောင်ပါပဲ... အထွတ်အမြတ် တောင်ကြားက လူတိုင်း သဘောကျတဲ့ နင်တို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှုလေ... အဲဒီ အရည်ပျော်နေတဲ့ မာဒြာ ဇလုံ ကြီးကို ပြောတာ... အဲဒါက ယိုယွင်းနေတဲ့ ထောင်ချောက် စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပဲ... ပြီးတော့ နင်တို့ အားလုံးကို အလိမ်အညာတွေချည်း အပြည့် ဖြည့်ပေးလိုက်တာပဲ..."

လင်းတုန်း၏ အသက်ရှူသံများက ပို၍ ပို၍ မြန်ဆန်လာကာ၊ အဆုံးတွင် သူ အသက်မရှူနိုင်တော့သည့်အလား ခံစားလာရလေသည်။

"အဲဒီ စမ်းသပ်မှုက နင် ဘာလဲ ဆိုတာကို ပြသတာ မဟုတ်ဘူး... နင် ဘာကို အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်သလဲ ဆိုတာကို ပြသတာ... နင် ဘယ်ကနေ စတင်သလဲ ဆိုတာကို ပြသတာဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်မှာ အဆုံးသတ်မလဲ ဆိုတာကို ပြတာ မဟုတ်ဘူး... နင်က ဖန်တီးရှင် အနေနဲ့ စတင်တယ် ဟုတ်လား... ကဲ နင်အတွက် ဂုဏ်ပြု အောင်ပွဲခံလိုက်ပါ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်က နင်အနေနဲ့ ကာကွယ်သူ တစ်ယောက်လို နှစ်ဆ ပိုကြိုးစားရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... တောင်ကြား ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင်တော့... စည်းကမ်းလေးရပ် စလုံးရဲ့ အခြေခံတွေကို အနည်းဆုံး သင်ယူပြီး... ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို မရိတ်သိမ်းရသေးသရွေ့တော့ နင့်ကိုယ်နင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လို့ ခေါ်ခွင့်မရှိဘူး... ငါ့အမြင်မှာတော့ နင်တို့ရဲ့ အကြီးအကဲတိုင်းက လေ့ကျင့်နေဆဲ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်..."

"ဒါဆိုရင်... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"ဝိညာဉ်မဲ့ လား..."

သူမ ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ဒီကို မရောက်ခင်က အဲဒီ စကားလုံးကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... အဓိက အချက်ကတော့ နင်က ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ကျပြီးမှ စတင်ခဲ့ရတယ် ဆိုတာပဲ... ငိုစရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး... တချို့ အဆင့်မြင့် မိသားစုတွေဆိုရင် ငိုယိုနေတဲ့ ကလေးငယ် တစ်ယောက်ကို အခြေခံအဆင့် ကနေ ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထိ ဆေးလုံး နှစ်လုံးခွဲလောက်နဲ့ တင်ပေးနိုင်တယ်... ကိုယ့်ရဲ့ လမ်းစဉ် ကို လေ့ကျင့်ရတာကမှ ခက်ခဲတာ... ငါ ကြားရသလောက်တော့ နင်က နင့်ရဲ့ လမ်းစဉ် ကို တစ်ဝက်လောက်တောင် ခရီးပေါက်နေပြီပဲ..."

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ၊ လင်းတုန်း တစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ အမှန်တရားက သူ့ကို ဖြတ်သန်း ရိုက်ခတ်သွားပြီး၊ သူ့ကို ထုံကျဉ်သွားစေလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ကို ရှာဖွေရန် သူ မလိုအပ်တော့ပေ။

သူက ထို လမ်းစဉ် ပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လေပြင်းက မျက်ရည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သူ၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ရေခဲအပ်များကဲ့သို့ ထိုးစိုက်တိုက်ခတ်လာသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် ကျောပေါ်ရှိ ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အလောတကြီး မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ထို့နောက်... အမြွှာကြယ် နှလုံးသား လမ်းညွှန်စာအုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ဝက်ခန့်သာ ပြီးစီးသေးသည်။ ကျန်ရှိသော စာမျက်နှာများမှာ ဗလာဖြစ်နေလေသည်။

သူ ဘာလုပ်နေသလဲ၊ ငိုနေတာလားဟု ယီရင်က မေးနေစဉ်၊ သူသည် လမ်းညွှန်စာအုပ်၊ စုတ်တံ တစ်ချောင်းနှင့် မင်အိုး တစ်လုံးတို့ကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ကိုင်တွယ်နေလေသည်။ လမ်းစဉ် တစ်ခုကို တည်ထောင်သူ မည်သူမဆို ဂရုတစိုက် မှတ်စုများ ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ရန် မျှော်လင့်ထားကြလေသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဗဟုသုတများကို အနာဂတ် မျိုးဆက်များထံ လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

ဂရုတစိုက်ရှိသော လက်များဖြင့်၊ သူသည် စာမျက်နှာ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ဤသို့ ရေးသားလိုက်လေသည်။

အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ်။

...

[တောင်းဆိုထားသော အချက်အလက် - ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ၏ လက်ရှိ အခြေအနေ။ အစီရင်ခံစာ စတင်နေပါသည်...]

ဝေ့ရှီလင်းတုန်း နှင့် ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့် ယီရင်တို့သည် သူတို့၏ မှော်တိမ်တိုက်ပေါ်မှနေ၍ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ တောအုပ်ထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ပုန်းအောင်းပြီး အနားယူရန် သူတို့ စီစဉ်ထားကြသည်။ သစ်ရွက်များအောက်ရှိ အရိပ်များထဲတွင် အဆောက်အအုံ အရွယ်အစားရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲကြီးများ လှည့်လည်ကျက်စားနေကြသည်။ ထိုအရာများရန်မှ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် ယီရင်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမ၏ စွမ်းအားအပေါ် ယုံကြည်မှု မရှိပေ။ သူတို့ တိတ်ဆိတ်ပြီး လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်မှသာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင်တောင်မှ ဘာမှ မှားယွင်းမှု မရှိမှသာ အဆင်ပြေမည် ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်း ရှစ်ရာအတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ တောအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အလွန် ထူးကဲသော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကြောင်းကို သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ ကတိစကားများက ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပတ်လည်ရှိ ကျင့်ကြံသူ များကို ခေါ်ဆောင်နေလေသည်။ ထို့အပြင်... ပတ်ဝန်းကျင် တောရိုင်းများထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ပိုမို ရှေးကျပြီး၊ ပိုမို မှောင်မိုက်သော အခြားအရာများကိုပါ ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

[ကွဲလွဲမှု ကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည် - လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ ၊ ထူးကဲသော ရှေးဟောင်း အပျက်အစီး ။ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမလား။]

[ကွဲလွဲမှုကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ၊ အစီရင်ခံစာကို ဆက်လက် ဖော်ပြနေပါသည်... ]

စမားရ တောင်ထိပ်တွင်၊ အန်ဆပ်စ် ဟု အမည်ရသော ဒုက္ခိတဖြစ်သွားသည့် ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ အကြီးအကဲ တစ်ဦးသည် သူတို့ ဘိုးဘေး ဂူသင်္ချိုင်း ဟု ခေါ်ဆိုသော နေရာ၏ အပျက်အစီးများကြားတွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေနေသည်။ သူ၏ ဂုဏ်မာနမှာ နင်းခြေခံလိုက်ရပြီး၊ သူတို့ ကျောင်းတော် ၏ စွမ်းအားကိုလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါတွင်တော့ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် အလွန် အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦးကို ဖန်တီးလိုက်မိပုံ ရလေသည်။ ဓားသူတော်စင် ၏ တပည့်သည် ပိုမို ကြီးမားသော အင်အားများ၊ လက်စားချေလိုစိတ်များနှင့်အတူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည်ကို သူ သိထားသည်။

ထိုသို့ သေချာနေသည့်တိုင်အောင်၊ အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား ၏ ပြင်ပရှိ တောရိုင်းမြေများအပေါ် သူ၏ ရင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှု တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ထိုနေရာတွင် အသက်မရှင်နိုင်သဖြင့်၊ မည်သူကမျှ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ၊ သူတော်စင် ၏ တပည့်သည် နောက်ကြောင်းပြန် လှည့်လာခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ သူမ၏ မဟာမိတ် ဖြစ်သော ဝိညာဉ်မဲ့ ဝေ့ရှီလင်းတုန်း ၏ အိမ်သို့ မသွားလျှင်၊ သူမ ဘယ်ကို သွားမည်နည်း။

သူသည် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အကြီးအကဲများထံသို့ သတင်းစကား တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထိုသတင်းစကားထဲတွင် သူတို့ထံ၌ ကျန်ရှိနေသေးသော အင်အား အားလုံးကို အသုံးပြု၍ ဝေ့ ကလန် အပေါ် ချီတက် တိုက်ခိုက်ရန် တိုက်တွန်းထားလေသည်။

[ကွဲလွဲမှုကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည် - ဝေ့ ကလန် ၏ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု။ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမလား။]

[ကွဲလွဲမှုကို လက်ခံလိုက်ပါပြီ၊ အစီရင်ခံစာကို ဆက်လက် ဖော်ပြနေပါသည်...]

ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ကျောင်းတော် မှ အဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်း ကို တူးဖော်နေကြစဉ်၊ လူတစ်ယောက် အရွယ်အစားရှိသော အမြီးငါးချောင်းပါ နှင်းမြေခွေး တစ်ကောင်က အနီးအနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် အသံလည်း မထွက်၊ အနံ့လည်း မရပေ။ သူ ရှိနေကြောင်းကို အမြင်အာရုံရော ဝိညာဉ်အာရုံမှပါ ကွယ်ဝှက်ထားလေသည်။ သူသည် ဤတောင်ကြား၏ မူလ နေထိုင်သူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ပြီးတော့ သူ အမြင်ခံလိုသော အချိန်တွင်မှသာ သူ့ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

အဘီဒန် တရားရုံး၏ ဆဋ္ဌမမြောက် တရားသူကြီး ဖီးနစ် ဆူရီရယ် ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့ကတည်းက၊ သူသည် ဝိညာဉ်မဲ့ လင်းတုန်း ၏ နောက်သို့ လိုက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်လိုက်မှု မတိုင်မီက ဖြစ်ရပ်များကို သူ မမှတ်မိတော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ ဝင်ရောက်ပါဝင်မှု အကျိုးဆက်များကိုတော့ သူ သတိပြုမိခဲ့ပြီး၊ လင်းတုန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ၏ မျက်နှာသာပေးခံရသူဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ထားလေသည်။

သူသည် လူငယ် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦး တောင်ကြား ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အတွင်း ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ်၊ မျှော်လင့်ချက် ကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရသော ဤကလေးများသည်၊ ဒရက်ဂေါ့စ်များ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည့် ဘေးအန္တရာယ်မှ တောင်ကြားကြီးကို ကယ်တင်နိုင်ကောင်း ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

[ကွဲလွဲမှုကို ထောက်လှမ်းတွေ့ရှိရပါသည် - ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဘုရားများ ၏ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း။ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရမလား။]

***

အပိုင်း(၈၂)

ကမ္ဘာစဉ် ၂၁၇ - ဟဲရိုး

[ကွဲလွဲမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါသည်...]

ဆူရီရယ်၏ ဝိညာဉ်အကူ ယန္တရားလေးက ပြောလိုက်သည်။

[အစီရင်ခံစာ ပြီးဆုံးပါပြီ...]

အစီရင်ခံစာများသည် စကားလုံးများ၊ ပုံရိပ်များနှင့် ခံစားသိရှိမှုများ ရောယှက်ကာ သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းတို့ကို သူမ၏ အသိဉာဏ် က ပြန်လည်ရယူခဲ့ပြီး၊ သူမထံသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေးပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းတုန်း၏ အတိတ်၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၊ သူ၏ ကြီးပြင်းလာမှုနှင့်၊ သူ၏ အနာဂတ်ကိုပင် သူမ ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အာရုံပြောင်းလဲမှု တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းမြေ တွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်ခြေ ဆယ့်ခုနစ် ရာခိုင်နှုန်း ရှိကြောင်း သူမ၏ ဝိညာဉ်အကူ ယန္တရားလေးက ပြောပြခဲ့သည်။ ရွှေအဆင့် ကို ကျော်လွန်နိုင်ခြေက လေး ရာခိုင်နှုန်း ရှိပြီး၊ နတ်ဘုရားပုခက်မှ ကျော်လွန် တက်လှမ်းနိုင်ခြေက သုည ဒသမ သုံး ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိလေသည်။

သို့သော် ကမ္ဘာတိုင်းတွင်၊ စကြဝဠာကြီးက ဖန်တီးလှည့်လည်နေသော လူသားမျိုးနွယ်၏ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကွဲပြားမှုများ အားလုံးတွင်၊ လူတို့သည် အမြဲတမ်း အားနည်းသူဘက်မှ လောင်းကြေးထပ်လိုကြလေသည်။

ထိုအစီရင်ခံစာများဆီသို့ နောက်မှ သူမ ပြန်လာမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က အချိန် လုံးဝ မယူသလောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုတော့ ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ အာရုံစိုက်ထားရန် လိုအပ်ပြီး၊ ဤအခြေအနေကို ထိုက်တန်သော ကြီးလေးမှုဖြင့် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည် ဖြစ်သည်။

မာကီရယ် လာနေလေပြီ။ ထို့ပြင် အဘီဒန် တရားရုံး ၏ ပထမ တရားသူကြီး သည် သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု အားလုံးကို တောင်းဆိုနေလေသည်။

သူမ၏ ဆံပင်များသည် တောက်ပသော မြဆင်းရောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ မျက်လုံးများမှာလည်း တောက်ပသော ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။ ကမ္ဘာဂြိုဟ်ပေါ်မှ မီးတောက်နေသော အပိုင်းအစကြီးများ လွင့်စင်ထွက်လာပြီး သူမကို ဖြတ်သန်းကာ အာကာသထဲသို့ လွင့်မျောသွားစဉ်၊ သူမသည် လေထုအမြင့်ပိုင်းတွင် လွင့်မျောရင်း စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် ကုသ၍ မရနိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဝျစ်...

လှိုင်းတွန့်နေသော အပြာရောင် မြင်ကွင်းတစ်ခု ရိပ်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ ခြေချလာလေသည်။ သူမ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ မာကီရယ် မဟုတ်ပေ။ ထိုအမျိုးသားသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ကျစ်လျစ်ကာ၊ အနက်ရောင်သန်းနေသော အပြာရောင် အသားအရေ ရှိသည်။ ဆံပင်များ အစား တင်းကြပ်စွာ စီတန်းနေသော ဦးချိုများ ရှိလေသည်။ မာကီရယ် ၏ သစ္စာရှိ ညာလက်ရုံး ဖြစ်သူ၊ ဒုတိယ တရားသူကြီး ဂါဒရယ်ပင် ဖြစ်သည်။

တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော မည်သည့် အဘီဒန် မဆို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် ချုပ်ရိုးမဲ့ အဖြူရောင် သံချပ်ကာကို သူမကဲ့သို့ပင် သူ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ ဆူရီရယ် ၏ ဂုဏ်သရေ ဝတ်ရုံ က သူမ၏ ပခုံးမှ တွဲလောင်းကျနေသကဲ့သို့၊ ဂါဒရယ် ၏ ဝတ်ရုံကလည်း သန့်စင်သော ကြယ်မီးတောက်များဖြင့် ဒေါသတကြီး လောင်ကျွမ်းနေသည့် ခြုံလွှာတစ်ခုအဖြစ် သူ၏ ပခုံးမှနေ၍ စီးဆင်းနေလေသည်။ မီးခိုးရောင် မီးခိုးငွေ့ ဖဲကြိုးများကဲ့သို့ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှ လွင့်မျောပြီး လည်ကုပ်သို့ ချိတ်ဆက်ထားသော ဆက်သွယ်ရေး မျဉ်းကြောင်းများ အစား၊ သူသည် အလယ်ခေတ် ဒိုင်းလွှားငယ် တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ လက်ဖျံတွင် ချည်နှောင်ထားသော အမည်းရောင် စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

သူသည် သူ၏ လက်နက်ကို အသင့်ပြင်ဆင်လျက် ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် မီတာဝက်ခန့် ထူထဲသော အပြာရောင် တုတ်တံဖြစ်သည့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်နက်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သော်လည်း၊ သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။

"မဟာလမ်းစဉ်ရဲ့ အောက်မှာ... ငြိမ်းချမ်းရေးပါ..."

လက်နက်ကို ဖျောက်ဖျက်မပစ်ဘဲ၊ သူမ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူသည် အပစ်အခတ် ရပ်စဲရေးကို ချိုးဖောက်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ကမ်းလှမ်းရန် အလွန် မြန်ဆန်လွန်းနေခဲ့သည်။

"ငါ သူ့ကို မတွေ့သေးဘူးလို့ မာကီရယ် ကို ပြောလိုက်ပါ... ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ယန္တရားက သူ့ကို အစီရင်ခံစာ အပြည့်အစုံ ပေးနိုင်ပါတယ်..."

"သူ သိပါတယ်... မင်းက စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိဘဲ နေနေလို့၊ သူကိုယ်တိုင် ရှာနေတာပါ..."

ထို အဆိပ်ပါသော စကားက သူမကို မနှောင့်ယှက်နိုင်သော်လည်း၊ သူ၏ သတင်းစကား ပါဝင်ချက်ကတော့ နှောင့်ယှက်နိုင်လေသည်။ မြင်မြင်ချင်း အသတ်မခံရဘဲ သူ့ကို ရှာတွေ့နိုင်စွမ်းရှိသော ခုနစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးတည်းသော သူဖြစ်ခြင်းကြောင့်၊ သူမကို အော့ဇရီရယ်အား ရှာဖွေရန် စေလွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ သူ့ကို ခြေရာခံနိုင်ခဲ့လျှင်၊ အော့ဇရီရယ် သည် သူမနှင့် စကားပြောဆိုမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မာကီရယ် သာ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားခဲ့လျှင်၊ သူတို့ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။

ထိုအမှန်တရားကို သူမ လက်ခံနားလည်လာစေရန် ဂါဒရယ် က စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"အဲဒါက မင်းကို ရှာဖွေဖို့ ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာ... တကယ်လို့ အဲဒါက မလုံလောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း..."

သူက လောင်ကျွမ်းနေသော ကမ္ဘာဂြိုဟ်ဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။

"...ဒါက လုံလောက်သွားနိုင်ပါတယ်..."

သူတို့၏ အောက်ဘက်ရှိ ကမ္ဘာဂြိုဟ်သည် လောင်ကျွမ်းနေစဉ်မှာပင်၊ ရုပ်မြင်သံကြား အနှောင့်အယှက်များကဲ့သို့ မှုန်ဝါးပြီး တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်နေလေသည်။ သမုဒ္ဒရာထဲတွင် တိုက်ကြီးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ရေတိုင်ကြီးများက ကီလိုမီတာပေါင်းများစွာ အမြင့်သို့ ပန်းထွက်သွားပြီး၊ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားကာ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပန်းထွက်လာပြန်သည်။ မြို့ကြီးတစ်မြို့က သမုဒ္ဒရာထဲမှ အပျက်အစီးများအဖြစ် မြင့်တက်လာပြီးနောက်၊ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားလေသည်။

ကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် တစ်ခု ဝင်တိုက်မိသောအခါ၊ ၎င်းမှာ အကျိုးဆက်ပင် ဖြစ်သည်။ မဟာလမ်းစဉ်က ထိုတိုက်မိခြင်း၏ သန့်စင်သော ကမောက်ကမ အခြေအနေများထဲမှနေ၍ အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်စေရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေစဉ်၊ အချိန်၊ အာကာသနှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ ကိုယ်တိုင်က ကွေးညွှတ် ပုံပျက်သွားလေသည်။

"ဘယ်တစ်ခုလဲ..."

ဆူရီရယ် က တိတ်ဆိတ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်လက်ထောက်ကို သူမ မေးမြန်းနိုင်သော်လည်း၊ ဂါဒရယ်ကို ဤမေးခွန်းအား ကြားစေချင်ခဲ့သည်။

"ကမ္ဘာစဉ် ၂၁၆... လစ်မစ် ... အဲဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့ စံသတ်မှတ်ချိန် နှစ်လ မတိုင်ခင်ကတည်းက ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အစီအစဉ် ဆွဲထားခဲ့တာ... အဲဒီက ကျွမ်းကျင်သူ လူဦးရေကိုလည်း ရွှေ့ပြောင်းပြီးသွားပြီ..."

သို့သော် အော့ဇရီရယ် ထွက်သွားခဲ့သဖြင့်၊ ၎င်းကို ဖယ်ရှားပစ်မည့်သူ သူတို့ထံတွင် မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ လစ်မစ် သည် ဟဲရိုး ကိုပါ ၎င်းနှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင် ဆွဲချသွားခဲ့လေပြီ။

"ကူးစက်မှု ကာကွယ်ရေး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေရော..."

သူမက မေးလိုက်သည်။

"ထိရောက်မှု ရှိပါတယ်... ငါကိုယ်တိုင် နံရံတွေကို တည်ဆောက်ထားခဲ့တာ..."

ထို့ကြောင့် အခြား မည်သည့်ကမ္ဘာမှ ဤဘေးအန္တရာယ်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံရမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီကနေ စပြီး ပိုဆိုးလာဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်... တကယ်လို့ ငါတို့ အော့ဇရီရယ် ကို ပြန်မရခဲ့ဘူးဆိုရင်... ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံး တံစဉ် ကို ပြန်မရခဲ့ဘူး ဆိုရင်တော့... အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်..."

သူ ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ ဤနေရာသည် ကဏ္ဍ နှစ်ဆယ့်တစ် ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ဒီအပြင်ဘက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေပြီ ဆိုလျှင်၊ မည်သည့်နေရာကိုမဆို ရောက်ရှိရန် ရက်ပိုင်းသာ လိုတော့မည်မှာ သေချာလေသည်။ သူမ မွေးဖွားရာ ကဏ္ဍ ဆယ့်သုံး။ ကြွယ်ဝသော သမိုင်းကြောင်းနှင့် လှပသော သဘာဝ အနုပညာများရှိသည့် ကဏ္ဍ ခြောက်။ ကဏ္ဍ ဆယ့်တစ်၊ နတ်ဘုရားပုခက် ရှိရာ ၁၁၀ ပင်လျှင် ပါဝင်လေသည်။

နတ်ဘုရားပုခက်၊ ဟေဗင်၊ ဆန်တမ် နှင့် အဆိုင်းလမ် တို့ကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ကမ္ဘာများကို ကာကွယ်ထားမည် ဖြစ်သည်။ စနစ် တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားသည့် အခြေအနေမျိုးတွင်ပင်၊ အဆုံးမဲ့ ကမောက်ကမ ဖြစ်မှုများကို ဆန့်ကျင်မည့် သူတို့၏ နောက်ဆုံး ခံတပ်များအဖြစ် အဘီဒန် သည် ဤကမ္ဘာများကို စုဆောင်း၍ သီးသန့် ကာကွယ်ထားကြမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင်၊ မည်သည့်အရာမဆို မှားယွင်းသွားနိုင်လေသည်။ ခရက်ဒယ်လ် သည် အခြား မည်သည့်နေရာထက်မဆို ပို၍ ဘေးကင်းလုံခြုံနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အပြည့်အဝ လုံခြုံနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

"လက်ခံ သိရှိပါပြီ..."

ဆူရီရယ် က ပြောလိုက်သည်။

"အမည်ခံ ၀၀၆ ဆူရီရယ် ၀၀၈၊ အော့ဇရီရယ် ကို ရှာဖွေပြီး ဖမ်းဆီးပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်ကို တရားဝင် လက်ခံပါတယ်..."

ဂါဒရယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မာနေလေသည်။ အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ပြုံးလိုက်ခြင်းထက် လမ်းစဉ်ကြီး က ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြိုကျသွားရန်က ပို၍ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိလေသည်။

သူမသည် ဟဲရိုး မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ရင်း၊ မဟာလမ်းစဉ်ထံသို့ ဝင်ရောက်ကာ သန့်စင်သော စည်းကမ်း စီးဆင်းမှုများကို သူမ၏ ပတ်လည်တွင် ဆွဲငင်လိုက်သည်။ သို့သော် အခြား တရားသူကြီး က နောက်မှ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ အမည်းရောင် ဒိုင်းလွှားငယ် ကို သေဆုံးနေသော ကမ္ဘာကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက်၊ လေဟာပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ လက်များကို ပိုက်ကာ ရပ်နေလေသည်။

"ဒီမှာ မင်းရဲ့ တာဝန်က ဘာလဲ..."

ဆူရီရယ် က မေးလိုက်သည်။

"ကရုဏာတရား ပါပဲ..."

ဂါဒရယ် က ပြောလိုက်သည်။

သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။ အလွှာလိုက် ဖြစ်နေသော အပြာရောင် ရေဘဝဲလက်တံ များသည် မဟာလမ်းစဉ်ထံသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အတိတ်တွင် လွန်စွာ ဆိုးရွားလွန်းသော လူနာများနှင့် သူမ ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့အတွက် သူမ ပေးစွမ်းနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော နှစ်သိမ့်မှုမှာ နာကျင်မှု ကင်းမဲ့သော အဆုံးသတ် တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်သောအခါမျှ ထပ်မံ မရင်ဆိုင်ရစေရန်၊ သူမ၏ စွမ်းအား ကြီးမားသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို သူမ ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ကုသမှုများအတွက် သေခြင်းတရားကပင် အတားအဆီး တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

သို့တိုင်အောင် ၎င်းမှာ မလုံလောက်သေးပေ။

"ဒိုင်းလွှား ဆိုတာ ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရည်ရွယ်တာလေ..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စအတွက်တော့ သင့်တော်တဲ့ ကိရိယာ မဟုတ်ဘူး..."

သူမသည် သူမ၏ လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ဂါဒရယ် က လက်ပိုက်ထားလျက်ပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မာကီရယ် ၏ အစကတည်းက စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ် ဖြစ်နေမလားဟု သူမ တွေးမိလေသည်။ လက်တွေ့ အခြေအနေကို သူမကိုယ်တိုင် လက်ကို ညစ်ပတ်ခံကာ ရင်ဆိုင်စေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်...။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားမည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းက သူမ၏ တာဝန် ဖြစ်နေဆဲပင်။

နာကျင်နေသော နှလုံးသားဖြင့်၊ သူမသည် သူမ၏ ဓားကို အသက်သွင်းလိုက်လေတော့သည်။