အခန်း (၂၅-၂၆)

အခန်း (၂၅) သံမဏိဓားတစ်လက်လား သို့မဟုတ် အဆီတစ်တုံးလား

သူ၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ တပ်ဖွဲ့များကို အုပ်ချုပ်ရမည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဟဲရှန့်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး တိကျသော ကိုယ်ပိုင်အသိအမြင်တစ်ခုရှိသည်။ သူသည် စကားပြောဆိုရာတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော်လည်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရမည့် အချိန်တွင်မူ ခွန်အားနှင့် ဆန္ဒလိုအပ်နေသည်။

ဟဲရှန့်က အရှက်မရှိသော်လည်း အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူနှင့် ကျန်းလျောင်တို့သည် စစ်ရေးကိစ္စများကို အလွန်စိတ်အားထက်သန်စွာနှင့် ယုတ္တိကျကျ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး အနာဂတ်၏ ထိပ်တန်းစစ်ဗိုလ်ချုပ်ငါးဦးထဲမှတစ်ဦးကိုပင် မိန်းမောသွားစေခဲ့သော်လည်း သူ့ကို အမှန်တကယ် တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အား ဦးဆောင်ခိုင်းမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ကျိန်းသေပေါက် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဟဲရှန့်တွင် ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါ မရှိချေ။

သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူ့၌ WeChat သာ ရှိခဲ့၏။ သို့သော် ထို WeChat သည် 'ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါ' မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်သား နှစ်ထောင်ငါးရာက သူ၏ စကားကို နားထောင်မည်ဟု သူ မည်သည့်အရာကို အခြေခံ၍ မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

သဘာဝကျစွာပင် လူတစ်ဦးအား ယုံကြည်လက်ခံလာစေရန် ထူးခြားသော ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှု၊ သံမဏိလက်သီးကဲ့သို့ ပြတ်သားသော လုပ်ရပ်များနှင့် သာမန်လူများထက် သာလွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်များ လိုအပ်သည်။ ဤအရာများ အားလုံးပေါင်းစပ်လိုက်မှသာ ဂုဏ်သတင်းအရှိန်အဝါဟူ၍ ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ဟဲရှန့်တွင် ဘာရှိသနည်း။ သူ့တွင် ခေတ်အဆက်ဆက်မှ ဗဟုသုတများ ပြည့်နှက်နေသော ဦးနှောက်တစ်ခုသာရှိသည်။ ဤအရာများက အလွန်တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ကိုယ်ခံပညာစွမ်းရည်ကို အရာအားလုံးအဖြစ် ရှုမြင်သော စစ်စခန်းတစ်ခုတွင် ထိုအရာများက ချက်ချင်း အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤစစ်သားကောင်လေးများကို သူက ဦးနှောက်ဆေးကြောသည့် ပညာပေးအစီအစဉ်များ လုပ်ပေး၍ မရနိုင်ဘူး မဟုတ်ပါလား။

ဤစစ်သားများထဲမှ မည်သူမဆို ဟဲရှန့်ကို လဲကျသွားအောင် ထိုးကြိတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ သူ အားကိုးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏ နောက်ခံအဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤစစ်သား နှစ်ထောင်ငါးရာသည် ဟဲကျင်း၏ ယခင် ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူမှာ စစ်တပ်ထဲတွင် နာမည်ကောင်း အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်။

"အဟမ်း... အဲဒါ... အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ…ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ယခင်အထက်လူကြီး စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့သား ဟဲရှန့်ပါ... ဒီနေ့ အားလုံးနဲ့ တွေ့ဆုံရတာ အရမ်းကို ဝမ်းသာဂုဏ်ယူမိပါတယ်..."

ကျန်းလျောင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဟဲရှန့်က စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ တောက်ပနေသော မျက်လုံးအစုံ နှစ်ထောင်ငါးရာကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူက ဤကဲ့သို့ ရိုးအီနေသော အဖွင့်စကားမျိုးကိုသာ ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း စစ်သားနှစ်ထောင်ငါးရာက ရုတ်တရက် တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

အသံများမှာ ညီညာပြီး ကောင်းကင်ယံကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေကာ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဟဲရှန့်ကို လန့်ဖြန့်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဟဲရှန့်၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် တောက်ပသွား၏။

*ငါ ရတနာတစ်ခု ကောက်ရလိုက်ပြီ ထင်တယ်…*

ယခင်ဘဝက အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဟဲရှန့်သည် ရှေးခေတ်စစ်တပ်များ၏ အင်အားအဆင့်သတ်မှတ်ချက်နှင့် ပတ်သက်သည့် ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ဖူးခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ရှေးခေတ်စစ်တပ်တစ်ခုသည် အင်အားကြီးမားသည်ဖြစ်စေ၊ မကြီးမားသည်ဖြစ်စေ ၎င်း၏ အပြင်ပန်း လုပ်ဆောင်ချက်များမှတစ်ဆင့် ထင်ဟပ်နိုင်ပြီး အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အဆင့်လေးဆင့် ခွဲခြားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

စတုတ္ထအဆင့်စစ်တပ်သည် သဘာဝကျစွာပင် စည်းကမ်းမဲ့သော လူအုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းမရှိဘဲ နေရာအနှံ့ လုယက်ကာ စည်းစနစ်လည်း မရှိကြချေ။ ဤကဲ့သို့သော စစ်တပ်သည် စည်းစနစ်ကျသော တပ်ဖွဲ့တစ်ခု၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရသည်နှင့် လူစုကွဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး အင်အားကြီးမားသည်ဟု သေချာပေါက် မခေါ်ဆိုနိုင်ပေ။

တတိယအဆင့်စစ်တပ်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော ဖွဲ့စည်းပုံစနစ်ရှိသည်။ သူတို့တွင် သပ်ရပ်သော စစ်ရေးအသွင်အပြင်ရှိပြီး ညီညာစွာ ချီတက်နိုင်ကြသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်မှာ မမြင့်မားဘဲ စိတ်ဓာတ်လည်း မခိုင်မာကြချေ။ စတုတ္ထအဆင့်ထက် ပိုမို အင်အားကြီးမားသော်လည်း တိုက်ရည်ခိုက်ရည် ပိုကောင်းသော ရန်သူနှင့် တွေ့လျှင် မလွဲမသွေ ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့ကိုလည်း အင်အားကြီးမားသည်ဟု မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

ဒုတိယအဆင့်စစ်တပ်တွင် ပေါင်းစည်းထားသော ကွပ်ကဲမှုစနစ်နှင့် အကောင်းဆုံး လက်နက်ကိရိယာများ ရှိရုံသာမက စိတ်ဓာတ်လည်း မြင့်မားကြသည်။ ချီတက်စဉ်အတွင်း သူတို့သည် "နိုင်ငံတော်အတွက် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်ကြ" ကဲ့သို့သော ကြွေးကြော်သံများကို မကြာခဏ ဟစ်အော်လေ့ရှိပြီး စစ်သားများက သူတို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိကို ပြသရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြ၏။ ဤအဆင့်ရှိ စစ်တပ်သည် အရှိန်အဟုန်နှင့် တွန်းအား ရှိသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်ရန်သူကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ဘဲ အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် အင်အားအကြီးဆုံးတော့ မဟုတ်ပေ။

အင်အားအကြီးဆုံး စစ်တပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ဟဲရှန့်က သဘာဝကျစွာပင် သိထားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဖော်ပြရန် မလိုအပ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ရှေ့မှ စစ်တပ်သည် ကာလတိုအတွင်း ထိုစံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့၏ လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် မရောက်ရှိသေးပေ။

သို့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤစစ်တပ်သည် တတိယအဆင့်စစ်တပ်၏ လိုအပ်ချက်များကို ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အခုလေးတင်က ညီညာသော တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များက အနှစ်သာရကို မကြာခဏ ဖော်ပြလေ့ရှိ၏။ အကယ်၍ သူတို့သာ ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်မထားပါက မည်သို့လျှင် ဤမျှ သပ်ရပ်ညီညာစွာ ဖြေကြားနိုင်မည်နည်း။

ဤစစ်သားများ၏ နေရာယူထားမှုကို ကြည့်ရသည်မှာ နောင်ခေတ်ကာလမှ မူလတန်းကျောင်းသားများ တန်းစီနေသလောက် မကောင်းသော်လည်း သပ်ရပ်သော စစ်ရေးအသွင်အပြင်တစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။ ဟန်မင်းဆက်တွင် တန်းစီရပ်ရန် လေ့ကျင့်မှုမရှိခဲ့ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်၏။ ဤစစ်သားများက ဟဲရှန့် စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်စဉ် တစ်နေရာတည်းတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေနိုင်ခြင်းကပင် မြင့်မားသော အရည်အသွေးကို ပြသနေပြီ ဖြစ်သည်။

တရားမျှတစွာပြောရလျှင် လီရူက ဟဲရှန့်အား ပေးအပ်ခဲ့သော တပ်ဖွဲ့မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤသို့ဖြစ်လေလေ ဟဲရှန့်မှာ ရုတ်တရက် ပို၍ ထိတ်လန့်လာလေလေဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ရိုးရှင်းပြီး အနှစ်သာရမပါသော တရားဝင် စကားလုံးအချို့ကို ပြောဆိုပြီးနောက် ဟဲရှန့်က စစ်တပ်၏ ယာယီစစ်ဦးစီးအရာရှိကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်လေသည်။

ယာယီစစ်ဦးစီးအရာရှိသည် လက်ထောက်စစ်ရေးအရာရှိ၏ လက်ထောက်ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ် အာဏာမရှိဘဲ အမိန့်များကို လိုက်နာပြီး အလုပ်အကြွေးပြုရသော အခန်းကဏ္ဍတွင်သာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဤအကြောင်းကြောင့် ယာယီစစ်ဦးစီးအရာရှိသည် စစ်တပ်အကြောင်းကို အကောင်းဆုံး နားလည်သူ ဖြစ်လေ့ရှိ၏။

"လက်အောက်ငယ်သား ရွှီလျန်က သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

မကြာမီတွင် အလွန်ကြမ်းတမ်းပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဟဲရှန့်၏ရှေ့တွင် ရပ်လာခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် အမာရွတ်တစ်ခုရှိကာ တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ရန် ဝန်မလေးမည့်သူ တစ်ဦးနှင့် တူနေ၏။

ဟဲရှန့်က ရွှီလျန်၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို အရိုအသေပြုခွင့် မပေးတော့ချေ။

"ဦးလေးရွှီ... ဒီလောက်တရားဝင်မဆန်ပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့ကို သူစိမ်းတွေလို ဖြစ်သွားစေတယ်..."

ဤအချိန်တွင် ဟဲရှန့်သည် ဤလူကို မှတ်မိနေကြောင်း သတိပြုမိသွား၏။ သေချာပေါက်ပင် ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းပြီးနောက်ပိုင်း ဟဲရှန့်က မှတ်မိခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်မကူးပြောင်းမီက စစ်သေနာပတိချုပ်၏ သားက မှတ်မိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသားသည် ယခင်က ဟဲကျင်း၏ လက်အောက်ရှိ တပ်ခွဲမှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းစဉ်အတွင်း ဟဲကျင်း၏ ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ ဟဲကျင်းအပေါ် ရိုးတွင်းခြင်ဆီထိတိုင်အောင် သစ္စာရှိသူဖြစ်၏။ ဟဲကျင်း အသတ်ခံရချိန်တွင်လည်း ဤအမျိုးသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ တားမြစ်နန်းတော်ကို ဝင်ရောက်စီးနင်းခဲ့ပြီး ဟဲကျင်းအတွက် လက်စားချေရန် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ ဟဲရှန့်က စစ်သေနာပတိချုပ် အိမ်တော်တွင် လက်ထောက်တစ်ဦးအဖြစ် ရှိနေစဉ်က ဤရွှီလျန်ကို သဘာဝကျစွာပင် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူး၏။

ဟဲရှန့်က 'ဦးလေးရွှီ' ဟု ခေါ်လိုက်သောအခါ ရွှီလျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကျားမျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးက မတရားသဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရတယ်... ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ သခင်လေးက ဘေးကင်းနေတာပါပဲ... ကျွန်တော်ရွှီလျန်က အကြိမ်တစ်သောင်း သေရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ သခင်လေးမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့နဲ့ ဟန်မင်းဆက်ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ကူညီပေးသွားပါ့မယ်..."

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဟဲရှန့်မှာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြည်နူးမသွားဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် ကြည်နူးမိစဉ်မှာပင် သူက ပို၍ ထိတ်လန့်လာခဲ့၏။ လီရူက သူ့ကို အခြေခံအုတ်မြစ်ကောင်းသော တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပေးအပ်ခဲ့ရုံသာမက ဟဲမိသားစုအပေါ် ဤမျှ သစ္စာရှိသော တပ်မှူးတစ်ဦးကိုပါ ချန်ထားပေးခဲ့သည်။ သူက အတိအကျ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ...

၎င်းကိုတွေးမိသောအခါ ဟဲရှန့်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်းဖြစ်လာပြီး အဓိကအချက်ကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးရွှီ... ကျွန်တော် သိချင်တာက ဒီတပ်ဖွဲ့က ဘာလို့ ကျွန်တော့် လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်လာရတာလဲ..."

ရွှီလျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး အံ့အားသင့်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သခင်လေးက လက်ထောက်စစ်ရေးအရာရှိ ရာထူးကို မရခဲ့ဘူးလား..."

ဤအဖြေကြောင့် ဟဲရှန့်၏ နဖူးတွင် အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းများ အပြည့် ပေါ်လာတော့သည်။ သူက အခြားတစ်နည်းဖြင့်သာ မေးရတော့၏။

"အဲဒါက... ဦးလေးရွှီ... ကျွန်တော်ဆိုလိုတာက ကျွန်တော်မလာခင်မှာ အဖေ့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီတပ်ဖွဲ့ကို နန်းတွင်းအရာရှိက ကျွန်တော့် ကွပ်ကဲမှုအောက်ကို ပေးလိုက်ရတာလဲ..."

"စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး ကြေကွဲဖွယ် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်တို့ တပ်ဖွဲ့တွေကို စီမံခန့်ခွဲမယ့်သူ ဒါမှမဟုတ် ကွပ်ကဲမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ နန်းတွင်းကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို နေရာချထားပေးဖို့ အမိန့်ထုတ်ပြန်တာ နှေးကွေးခဲ့တယ်... လူတိုင်းက စိုးရိမ်ပူပန်နေကြပြီး ဘယ်ကို သွားရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ တုံကျိုးက မြို့တော်ထဲကို ဝင်လာပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မြင့်မားတဲ့ ရာထူးတွေနဲ့ လစာကောင်းကောင်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးကာ နည်းမျိုးစုံနဲ့ သိမ်းသွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် အကျိုးအမြတ်အတွက် တရားမျှတမှုကို မေ့လျော့သွားတဲ့သူတွေ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး တုံကျိုးဆီကို ခိုလှုံသွားကြတယ်..."

ဟဲရှန့်သည် သမိုင်းစာအုပ်များမှတစ်ဆင့် ဤအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိထား၏။ ဟဲကျင်းနှင့် ဟဲမြောင်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များက ဘက်ပြောင်းရန် အလွန် မြန်ဆန်ခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုံကျိုး၏ ပစ်မှတ်ထားမှုက အလွန်တိကျပြီး သူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်သေနာပတိချုပ်နှင့် တော်ဝင်ရထားတပ်မှူးတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များအနေဖြင့် ဤစစ်သားများသည် သူတို့၏ တပ်မှူးများနှင့် အတူတကွ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်းဟူသော ဆက်ဆံရေးကို မျှဝေခံစားကြပြီး နန်းတွင်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကို များစွာခံရလေ့မရှိပေ။ တပ်မှူးများ သေဆုံးသွားသည်နှင့် ဤလူများက သူတို့၏ ကျောထောက်နောက်ခံကို ဆုံးရှုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

တုံကျိုး မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူက တပ်ဖွဲ့ဝင်သုံးထောင်ဖြင့် ရှေ့နောက် လူးလာခေါက်တုံ့ လှုပ်ရှားကာ လှည့်စားသည့် ပြကွက်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သဖြင့် ဤကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များမှာ သဘာဝကျစွာပင် ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် တုံကျိုးက သူတို့ကို သိမ်းသွင်းရန် အကျိုးအမြတ်များ ကတိပေးခဲ့ရာ သူတို့ကလည်း သဘာဝကျစွာပင် လိုက်လျောခဲ့ကြ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တုံကျိုးသည်လည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဤလူများကို နန်းတွင်းရှိ ထောင်လွှားသော ပညာရှင်အရာရှိများထက် ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဟဲညီအစ်ကို၏ တပ်ဖွဲ့များက လျင်မြန်စွာ လက်နက်ချခဲ့ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

"စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့အများစုကို ဝူခွမ်း၊ ကျန်းကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေက ဆွဲခေါ်သွားကြတယ်... ကျွန်တော်က သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ရှက်မိပေမယ့် ရာထူးအဆင့်အတန်း ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဒီသစ္စာရှိပြီး ရဲရင့်တဲ့ ကောင်လေးနှစ်ထောင်ငါးရာကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ တုံကျိုးရဲ့ အင်အားက ကြီးမားလာတာနဲ့အမျှ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းနဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို မထောက်ပံ့နိုင်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော် ခံစားလာရတယ်..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က တုံကျိုးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ဖျက်သိမ်းချင်နေတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတယ်... ဒါကြောင့် တပ်ဖွဲ့တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လောယန်မြို့ကနေ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်... နောက်ပိုင်းကျမှ သခင်လေးက လက်ထောက်စစ်ရေးအရာရှိအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို ကွပ်ကဲမယ်လို့ ကြားလိုက်ရလို့ သခင်လေးရဲ့ နေရာချထားမှုကို စောင့်ဖို့ လူတွေကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရွှီလျန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"ကောင်းကင်ဘုံက သနားကြင်နာပါတယ်... ဒီနေ့ သခင်လေးကို ကျွန်တော် တကယ်ပဲ စောင့်နေခဲ့တာပါ..."

"နေပါဦး... အရင်က တုံကျိုးက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ဖျက်သိမ်းချင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား..."

ဟဲရှန့်က မည်မျှ ဉာဏ်ကောင်းသနည်း။ သူက ရွှီလျန်၏ စကားများမှ သဲလွန်စအချို့ကို တွေ့ရှိသွား၏။

"တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို တခြားသူတွေက အစောကြီးကတည်းက ပစ်မှတ်ထားနေခဲ့တာပေါ့..."

"မှန်ပါတယ်..."

ရွှီလျန်၏ အမူအရာက လေးနက်သွားပြီး သူကလည်း စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"အရင်က ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတာက လျန်ပြည်နယ်မှာ နန်းတွင်းဗိုလ်ချုပ် ဟူကျိန်း၊ တုံယွဲ့နဲ့ တွမ့်ဝေ့တို့က ကျွန်တော်တို့ကို မျက်စိကျနေတယ်တဲ့... ပမ်းပြည်နယ်မှာတော့ မြင်းတပ်ဗိုလ်ချုပ် လွီပုရှိတယ်... ပြီးတော့ ဝူခွမ်း၊ ကျန်းကျန့်နဲ့ ဝူတန်တို့လို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေကတောင် ကျွန်တော်တို့ကို သူတို့ လက်ထဲရချင်နေကြတယ်..."

ရွှီလျန် စကားပြောပြီးနောက် ဟဲရှန့်၏ အမူအရာကလည်း အေးစက်ပြီး လေးနက်သွား၏။ ဤအချိန်တွင် လီရူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ သဘာဝကျစွာပင် နားလည်သွားသည်။

*မင်း အဲ့လောက်တောင် အရှက်မရှိတဲ့ လီရူ... ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခပေးရက်တယ်ပေါ့လေ... ငါ့လို အားနည်းတဲ့ ကလေးလေးကို မင်းက သံမဏိဓားတစ်လက် ပေးနေတယ်လို့ အရင်က ထင်ခဲ့မိတာ... ဝံပုလွေအုပ်ကြီး ဝိုင်းနေတဲ့ အဆီတစ်တုံးကို ငါ့ဆီ ပစ်ချပေးလိုက်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး…*

*ဒါက လုံးလုံးလျားလျား ငါ့ကို ငါးစာအဖြစ် သုံးပြီး တုံကျိုးက အခြေအနေ တစ်ရပ်လုံးကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့အတွက် ယဇ်ကောင်အဖြစ် အသုံးချချင်နေတာပဲ…*

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်..."

၎င်းကို စဉ်းစားမိပြီးနောက် ဟဲရှန့်က 'ကောင်းတယ်' ဟု သုံးခါဆက်တိုက် မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် တစ်ခါပြောတိုင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က အနည်းငယ် ပို၍ ထူထပ်လာ၏။ သွေးထွက်သံယိုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်လိုသော လီရူ၏ အဆိပ်ပြင်းသည့် အကြံအစည်က ဟဲရှန့်၏ အရိုးထဲရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဗီဇကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို အခြေအနေ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ခိုင်းချင်နေမှတော့ ဒီစစ်စခန်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် သတင်းပို့သူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် မြင်းစီး၍ ရောက်လာသည်။ ဟဲရှန့်ကို မြင်သော်လည်း အရိုအသေပြုရန် မြင်းပေါ်မှ မဆင်းဘဲ မြင်းပေါ်မှနေ၍ မောက်မာစွာ ပြောလိုက်၏။

"တပ်မှူးဟဲ... သခင်လေးက စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လွှဲပြောင်းရယူလိုက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုဖို့ မနက်ဖြန်ည စခန်းထဲမှာ ကျင်းပမယ့် စားတော်ပွဲကို သခင်လေးကို ဖိတ်ကြားဖို့ တပ်မှူးဝူ၊ တပ်မှူးကျန်းနဲ့ တပ်မှူးဝူတို့ရဲ့ အမိန့်အရ ကျွန်တော် ရောက်လာတာပါ..."

သတင်းပို့သူက ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီလျန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူက သတင်းပို့သူကို ပညာပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟဲရှန့်က ဘေးမှနေ၍ ရယ်မောလိုက်၏။

"အချိန်ကိုက်ပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလောက်မြန်မြန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လာအပ်နေတာပဲ... အဲဒီခွေးကောင် သုံးကောင်ကို ပြန်ပြောလိုက်... သူတို့က ငါ့ကို ဖိတ်ဖို့ မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲမှတော့ ငါ ကျိန်းသေပေါက် လာခဲ့မယ်လို့..."

အခန်း (၂၆) ဓားတံခါးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခြင်း

နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ညဦးယံကုလားကာကြီးက တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာပြီး အနောက်ဘက်ဥယျာဉ်၏ ကျယ်ပြန့်သော စစ်စခန်းကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဤအချိန်တွင် ဟဲရှန့်သည် ဤစစ်စခန်း၌တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။

မနေ့က ဝူခွမ်း၊ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်ဟူသော လူသုံးယောက်ထံမှ ပူးတွဲဖိတ်ကြားစာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဟဲရှန့်သည် သူ၏ စစ်တဲအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းနေကာ သူ၏ ခေါင်းထဲရှိ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ အချက်အလက်အချို့ကို သေချာစွာ ချေဖျက်နေခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြစ်စေ၊ သူ၏ယခင်ဘဝက အင်တာနက်မှ အချက်အလက်များဖြစ်စေ ဟဲရှန့်အတွက် များစွာအထောက်အကူ မပြုခဲ့ပေ။

သေချာပေါက်ပင် ဤသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ဝူခွမ်း၊ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့က အထူးသဖြင့် အင်အားကြီးမားလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းခြင်းကြောင့် မဟုတ်ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဤလူသုံးယောက်မှာ အလွန် အရေးမပါလွန်းလှပေ။ 'သမိုင်းတွင် နာမည်ကျန်ရစ်ခဲ့သူတိုင်းက အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလို့ရသူ မဟုတ်ဘူး' ဟူသော သီအိုရီကို လိုက်နာမည်ဆိုပါက ဤသုံးယောက်မှာ အလွန်ဆုံး ဖယောင်းတိုင် သုံးတိုင်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဆီစားသက်သာရုံသာမက ဆီလုံးဝ မစားသည်ပင် ဖြစ်နိုင်၏။

သို့တိုင်အောင် ဤဖယောင်းတိုင် သုံးတိုင်ကပင် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ခက်ခဲသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်းကို ဟဲရှန့် ဝန်ခံရပေမည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သုံးယောက်စလုံးက စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ဖူးသော ဗိုလ်ချုပ်များဖြစ်ကြပြီး လူနှစ်ယောက်သာ သတ်ဖူးသေးသည့် ဟဲရှန့်ကဲ့သို့ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူ တစ်ဦးနှင့် အဆင့်အတန်းတူ မဟုတ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ ထို့အပြင် ထိုသုံးယောက်၏ ပေါင်းစပ်တပ်ဖွဲ့အင်အားမှာ ဟဲရှန့်၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားထက် သုံးဆကျော် ပိုများနေ၏။

နောက်ဆုံးအချက်အနေဖြင့် စားတော်ပွဲကို ဝူခွမ်း၏ စစ်တဲတွင် ကျင်းပမည်ဖြစ်ပြီး ဟဲရှန့်က ဧည့်သည်အဖြစ် တက်ရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူတို့က အိမ်ကွင်းအားသာချက်ကိုလည်း ရယူထားကြ၏။

၎င်းကို စဉ်းစားပြီးနောက် တစ်နေ့လုံး ငေးမောနေခဲ့သော်လည်း ဟဲရှန့်သည် သူ၌ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်ဟု ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေရန် ငရဲပြည်၏စနစ်ကို အသုံးပြုရန်ပင် ဖြစ်၏။ ကျန်သည့်အရာများက သူ၏ အခြေအနေနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုမူနိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်ပေလိမ့်မည်။

“တုံကျိုးနဲ့အတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ မုန်တိုင်းကြီးတွေတောင် ပြီးသွားခဲ့ပြီပဲ... ဒီရွှံ့ဗွက်အိုင်သုံးခုထဲမှာတော့ ငါ လှေမှောက်မခံသင့်ပါဘူးနော်...”

သူ၏ ပြင်ဆင်မှုများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဟဲရှန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ ရှေးရိုးစွဲ ပညာရှင်ဆန်သော အပြုအမူကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး စစ်တဲထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

စစ်တဲအပြင်ဘက်တွင် ရွှီလျန်က ကိုယ်ရံတော် ရာနှင့်ချီ၍ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ဖြစ်သည်။ ဟဲရှန့် ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီလျန်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ပြောလိုက်၏။

“သခင်လေး... ရှေးခေတ်ကတည်းက 'ကောင်းမွန်တဲ့ အရက် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းမွန်တဲ့ စားတော်ပွဲဆိုတာ မရှိဘူး'တဲ့... သခင်လေးက အဲဒီအရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာသုံးယောက်နဲ့တွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားမှတော့ လက်အောက်ငယ်သားကို အစောင့်အဖြစ် လိုက်ပါခွင့်ပြုပါ...”

သို့သော် ဟဲရှန့်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အစောင့်တစ်ဦး ယူဆောင်လာပေးသော မြည်းငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ယူလိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်ပြီး ဖြောင့်မတ်နေ၏။

“ဦးလေးရွှီရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက ဟဲမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေမှတော့ ကျွန်တော်က ဘာလို့ သူတို့ကို ကြောက်နေရမှာလဲ...”

ဟဲရှန့်၏ ခေါင်းမာသော အပြုအမူကို မြင်သောအခါ ရွှီလျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု မပေါ်လာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ၏ ဤသခင်လေးသည် စာဖတ်လွန်းသဖြင့် တကယ်ကို စာအုပ်ရူးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ စစ်စခန်း၏ တောတွင်းဥပဒေသတွင် ငါးမန်းဥပဒေသက အမြဲတမ်း ကြီးစိုးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သနားကြင်နာမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ပြောရုံမျှဖြင့် ထိုသားရဲသုံးကောင်ကို ခေါင်းငုံ့သွားစေနိုင်မည်ဟု ဟဲရှန့်က တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။

သို့သော် ရွှီလျန်က ဟဲရှန့်ကို အကဲခတ်နေစဉ် ဟဲရှန့်ကလည်း သူ့ကို အကဲခတ်နေကြောင်း ရွှီလျန် မသိခဲ့ပေ။ ရွှီလျန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် အောက်စိုက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ သရုပ်ဆောင်မှုက ရွှီလျန်ကို မလှည့်စားနိုင်ကြောင်း ဟဲရှန့် သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က သူ၏ ဗျူဟာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရွှီလျန်ကို သူ၏ နားနားသို့ ဆွဲယူကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိသင့်ဘူးဆိုပေမယ့် သူတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ သတိထားရမယ့် စိတ်တော့ အမြဲရှိနေရမယ်... ဦးလေးရွှီ... ကျွန်တော်က ဦးလေးကို စခန်းမှာပဲ ချန်ထားခဲ့ချင်တာက နောက်ထပ်လုံခြုံရေးအလွှာတစ်ခု ရှိနေစေဖို့ပါပဲ...”

ရွှီလျန်မှာ မှင်တက်သွားပြီး ဟဲရှန့်က သူ့ကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွား၏။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ ဟဲရှန့်ကို ကတိပေးလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ သခင်လေး... ဒီည ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်သားတွေက သခင်လေးရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာစေဖို့အတွက် လက်နက်တွေကို ခေါင်းအုံးပြီး အိပ်ကြမှာဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ရှိနေပါလိမ့်မယ်... ဝူခွမ်းရဲ့ စခန်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုလေး နည်းနည်းလေး ရှိတာနဲ့ သခင်လေးကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သွားပါ့မယ်...”

“ဒါဆိုရင် ဦးလေးကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်...”

ထိုအခါမှသာ ဟဲရှန့်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး အတော်လေး ကြမ်းတမ်းပုံရသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်ခန့်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝူခွမ်း၏ စခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

မကြာမီတွင် လူနှစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်သော အုပ်စုသည် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေသော ဝူခွမ်း၏ စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အမည်များကို ကြေညာပြီးနောက် တံခါးစောင့်များက သူတို့ကို ချက်ချင်း ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်၏။ သို့သော်လည်း သူတို့ ခြေလှမ်းတစ်ရာပင် မလျှောက်ရသေးမီ ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှေ့ရှိ စစ်တဲကြီး၏ ကုလားကာများကို အပေါ်သို့ မြင့်မားစွာ လိပ်တင်ထားပြီး လူအရွယ်အစားရှိ ကြေးဝါမီးအိမ်ရှစ်လုံးကို တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တန်းစီချထားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။ စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်းစားပွဲလေးလုံးကို ထောင့်တစ်ခုစီတွင် အတိအကျ နေရာချထားပြီး ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ရှင်များအတွက် တရားဝင်နေရာချထားမှု လုံးဝ မရှိပေ။

စားပွဲများပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသားများနှင့် အရက်များ အများအပြား ရှိနေသည်။ အဝင်ဝကို မျက်နှာမူထားသော မျက်နှာပြင်တွင် ကြီးမားသော ကြေးမုံပြင်ကြီးတစ်ခုကို မြှုပ်နှံထားပြီး စစ်တဲကို ပိုမိုကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်းသည်ဟု ထင်ရစေ၏။ အလယ်ရှိ လွတ်လပ်နေသော နေရာတွင် အလျားအနံ နှစ်ကျန်းခန့်ရှိသော အနီရောင် ကော်ဇောတစ်ချပ်ရှိနေပြီး ထိုင်ခုံ သို့မဟုတ် စားပွဲတစ်လုံးမျှ မရှိပေ။

ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါသော ပြင်ဆင်မှုက အိမ်ရှင်၏ ရိုးသားမှုကို ပြသနေသည်။ သို့တိုင်အောင် စစ်တဲ၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော စစ်သား နှစ်ဆယ်က ရှည်လျားသော ဓားများကို တစ်လက်နှင့်တစ်လက် ထိယှက်ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အေးစက်ကာ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော ဓားတံခါး ဆယ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။ တဖျပ်ဖျပ် တောက်လောင်နေသော စခန်းမီးရောင်အောက်တွင် ဓားသွားများ၏ အေးစက်သော အရောင်လက်မှုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခြောက်ခြားစရာကောင်းသော လေထုကို ပိုမို ပြင်းထန်စေသည်။

အကယ်၍ ဟဲရှန့်က စားတော်ပွဲအတွက် စစ်တဲထဲသို့ ဝင်လိုပါက ဤဓားတံခါး ဆယ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် သိသာထင်ရှားလှသည်။ သင်၏ အဆင့်အတန်း မည်မျှပင် ဖြစ်ပါစေ၊ ဤတံခါးများကို ဖြတ်သန်းရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပါက အထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ပြန်မော့ရန် မစဉ်းစားနှင့်တော့။

ထို့ကြောင့် စစ်တဲအပြင်ဘက်တွင် ဤကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားမှုကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဟဲရှန့်၏အနောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဆယ်၏ မျက်နှာများတွင် ဒေါသတကြီး အမူအရာများ ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဦးဆောင်လာသော တပ်ဖွဲ့မှူးတစ်ဦးက ဓားတံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခုတ်ပိုင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူ၏ ခါးရှိ ကွင်းတပ်ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ့ဓားက တစ်ဝက်ခန့် ထွက်လာချိန်တွင် နွေးထွေးသော လက်တစ်ဖက်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ဟဲရှန့်က ခေါင်းစောင်းကြည့်လိုက်ရာ စစ်တဲမှာ အလွတ်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သူက မထီမဲ့မြင် အပြုံးတစ်ခုကို မဖော်ပြဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဓားတံခါးများ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် သူက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖိတ်ကြားချက်အရ စားတော်ပွဲကို တက်ရောက်ဖို့ ယခင်စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့သား ဟဲရှန့် ရောက်ရှိလာပါပြီ...”

သူ၏အသံ ဆုံးသွားပြီးနောက် စစ်တဲအတွင်းမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာသလို သရဲတစ်ကောင်မျှပင် ပေါ်မလာချေ။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုက ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားလာ၏။ သူက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ရှင်က မရောက်လာသေးမှတော့ ဒီစားတော်ပွဲက ရိုးသားမှုမရှိတာ သေချာတယ်... ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ နောက်နေ့မှ ပြန်လာခဲ့ကြတာပေါ့...”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟဲရှန့်က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူ၏ အနောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဆယ်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ဟဲရှန့်က ဤမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း လှည့်၍ သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။

သို့သော်လည်း ဟဲရှန့် စခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် စစ်တဲကြီး၏ အရှေ့ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“သခင်လေး... သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး နေပါဦး...”

ဟဲရှန့်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

*မင်းတို့လို လူမိုက်လေးတွေ... ငါ့ကို စားတော်ပွဲဖိတ်ဖို့ တစ်ခုခုကို လိုချင်နေတာ သေချာတယ်... ဒါတောင်မှ ဒီလိုမျိုး ဟန်ရေးပြချင်သေးတယ်... ငါက ထွက်သွားမလို ဟန်ဆောင်လိုက်တာနဲ့ မင်းတို့က လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ ထွက်ပြီး ကြိုဆိုရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…*

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဟဲရှန့်က တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်ဘက်အရာရှိ ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးစစ်တဲထဲမှ ကမန်းကတန်း ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ဓားတံခါးများဆီသို့ ရောက်ရှိလာပြီး စစ်သားများက ပုံစံဖော်ထားဆဲဖြစ်ကာ ငတုံးများကဲ့သို့ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားဟန် ဆောင်ကာ အော်ငေါက်လိုက်၏။

“အမြန်ချထားလိုက်စမ်း... ဒါက ငါတို့ရဲ့ သခင်ဟောင်းရဲ့ သားပဲ... မင်းတို့က ဒီအင်အားပြမှုနဲ့ ဘယ်သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ...”

ထိုသို့ပြောရင်း အမျိုးသားက သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ ဓားတံခါးများကို စည်းကမ်းမဲ့စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။ သူက ဟဲရှန့်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး အကြိမ်ကြိမ် အရိုအသေပြုကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

“ခွင့်လွှတ်ပါ သခင်လေး... ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒီစခန်းမှာ ပဋိပက္ခတွေ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလေ့ရှိတော့ အဲဒါတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ စစ်ရေးအရှိန်အဝါ လိုအပ်လို့ပါ... ဒီည သခင်လေး လာမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် မေ့သွားပြီး စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားတယ်... သခင်လေးက အပြစ်မယူဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

ဟဲရှန့်က ထိုအမျိုးသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝူခွမ်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ဤလူက ဟဲကျင်းအပေါ် အတော်လေး သစ္စာရှိ၏။ ဟဲကျင်း သေဆုံးပြီးနောက် ဒေါသထွက်ကာ အခြားသူများ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဟဲကျင်းနှင့် ဘယ်သောအခါမှ စိတ်သဘောထား မတိုက်ဆိုင်ခဲ့သော ဟဲမြောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အင်း... ဘယ်လိုပြောရမလဲ... သူက သွေးဆူလွယ်သော ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဝူခွမ်းသည် ဆောင်းဦးပေါက်ရေကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော ဟဲရှန့်၏ မျက်လုံးများအောက်တွင် အလွန် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ ထပ်ပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေစဉ် ဟဲရှန့်က ရုတ်တရက် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တပ်မှူးဝူ... ခင်ဗျား အရမ်းစိုးရိမ်နေပြီ... တပ်ဖွဲ့တွေကို ကွပ်ကဲတာနဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားထက် နိမ့်ကျတယ်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားပါတယ်... တပ်မှူးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဖခင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ညှာပြီး လမ်းညွှန်မှုတွေ ပေးဖို့နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို ထောက်ပြဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့လို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်...”

ဝူခွမ်းမှာ မှင်တက်သွား၏။ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သူက 'ကျွန်တော် မဝံ့ရဲပါဘူး' ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ ဟဲရှန့်ကို စစ်တဲကြီးအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ဟဲရှန့် ခေါ်ဆောင်လာသော ကိုယ်ရံတော် နှစ်ဆယ်ကျော်မှာမူ သဘာဝကျစွာပင် အစောင့်အဖြစ် စစ်တဲအဝင်ဝတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြ၏။

အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ယခင်က အလွတ်ဖြစ်နေသော စစ်တဲတွင် ယခုအခါ နောက်ထပ် လူနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန် တို့ ရှိနေသည်ကို ဟဲရှန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဟဲရှန့်ကို ဝူခွမ်းက ရိုသေစွာ ဖိတ်ခေါ်လာသည်ကို သူတို့နှစ်ဦး မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများက ယင်ကောင်များကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်း အကျည်းတန်သွားလေသည်။

ဟဲရှန့်က စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို အုပ်စုနှစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ခွဲခြားလိုက်၏။ ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန် တို့က ပြဿနာရှာရန် ဤနေရာသို့ ရောက်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ ဤငတုံး ဝူခွမ်းသည် လောဘကြောင့် မျက်စိကန်းသွားပြီး ဤနှစ်ယောက်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဟဲရှန့်က ကျန်းကျန့်နှင့် ဝူတန်တို့ကို အရေးတယူ မဆက်ဆံခဲ့ပေ။ သူက လွတ်နေသော စားပွဲတစ်လုံးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟန်ဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လိုက်၏။

ဤဟုန်မန်စားတော်ပွဲက စတင်တော့မည်ဖြစ်၏။