အခန်း (၁၁-၁၂)
Vol. 2 Ch. 11-12
အခန်း ၁၁ - တစ်ဖက်သားကိုလည်းနာစေ ကိုယ့်ဘက်ကလည်း အထိအခိုက်ခံမည့်ဗျူဟာ
“စနေနေ့က သဘက်ခါ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ ဒီမြေကွက်ကို လေလံအောင်ရုံရှိသေးတယ်။အခုပဲ ဗီလာတွေအတွက် ကြိုတင်မှာယူမှုတွေကို လက်ခံနေပြီပေါ့လေ။”
“ဒီလောက်တောင် ရောင်းကောင်းနေတာလား။”
လုပေါင်က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ဘာပြောပြော ယုံကြည်ပေးမယ်လေ။”
“ကြည့်စမ်း.. သူ ဘယ်လောက်တုံးလဲဆိုတာ။ ကျန်းရွှယ်ချီက ဒီလောက် ပါးနပ်တဲ့သူ ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီလို အူကြောင်ကြောင်သားမျိုး ဘယ်လိုမွေးလိုက်တာလဲ မသိဘူး။”
စုန့်ခွန်လင်း၏ ဇနီးသည် လက်ရှိအောင်မြင်မှုကြောင့် ဘဝင်မြင့်နေပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ပင် မောက်မာလာသည်။
လုပေါင်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြုံးနေလိုက်သည်။
“အမှတ် (၁) မြေကွက်ပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ ဝက်လာမမွေးလောက်ပါဘူးနော်။”
လုပေါင်ကထိုနေရာမှာတင် အလွန်ကြီးမားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ စိုက်ထူရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား..”
“တကယ့် ငတုံးပဲ။”
“ဟားဟားဟားဟား သူကတော့ လုပိုင်ဟောက်ရဲ့ သားအရင်းမှန်းအရမ်းသိသာတာပဲ။”
လှောင်ပြောင်သံများကြားတွင် လုပေါင်က အပြုံးဖြင့်သာ ထွက်ခွာသွားသည်။
စနေနေ့မွန်းတည့်အချိန်ပေါ့ ဟုတ်လား။မင်းတို့ ဒီမြေကွက်ကြီး ငါ့လက်ထဲမှာ ပုပ်သိုးသွားဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့။
ချမ်းသာတဲ့သူတွေဟာ အလွန် ဇီဇာကြောင်တယ်ဆိုတာ သိထားသင့်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေဆိုးနေရင် သူတို့ ဝယ်ပါဦးမလား။ရယ်နိုင်ကြပါစေနောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ထပ်ရယ်ထားကြပါဦး။ စနေနေ့ ရောက်လာရင် မင်းတို့ကို ငါ ငိုအောင် လုပ်ပေးမယ်။
သူ့ဒီမြေကွက်ကို ပြုပြင်ဖို့အတွက် ပိုက်ဆံ နည်းနည်းလောက်တော့ သုံးသင့်သည်။
ဒီဝိုင်ချက်စက်ရုံဟာ အစပိုင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အတော်များများ လုပ်ထားပုံရသည်။ ပြန်လည် ပြုပြင်လိုက်လျှင် ကောင်းမည့်ပုံပင်။ ဒါပေမဲ့ ခဏတော့ မေ့ထားလိုက်ဦးမည်။သူတို့ကို စိတ်ပျက်ပြီး သေသွားအောင် အရင်ဆုံး ဝက်တွေ ကြက်တွေ ဘဲတွေ မွေးပြဦးလိုက်မည်။
လုပေါင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ကြည့်နေစဉ် အနီရောင် BMW ကားလေးတစ်စီး ရောက်လာသည်။ လိမ္မော်ရောင် ဂါဝန်ဝတ်ထားသည့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကားပေါ်မှ အမြန်ဆင်းလာပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်ရှည်များက လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။
“သူဌေးအဲဒီလူက ဟိုဘက်မှာပါခင်ဗျ။”
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦးကပြေးလာပြီး လုပေါင်ရှိရာဘက်သို့ ထိုအလှလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
တင်းလင်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လား။
လုပေါင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမသည် ဤနေရာ၏ ယခင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်ဟန်တူသည်။
“အင်း။”
တင်းလင်ကခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ကိုင်အိတ်လေးကို ကိုင်ကာ လုပေါင်ရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။
တင်းလင်သည် အသက် ၃၀ အောက်သာ ရှိဦးမည့် စွဲမက်ဖွယ် အလှပိုင်ရှင်လေးဖြစ်သည်။ သူမက လုပေါင်ကို ပြုံးလျက် အကဲခတ်ပြီး သွယ်လျဖြူစင်သော လက်ကလေးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ဒါရိုက်တာလု။ ကျွန်မနာမည် တင်းလင်ပါ။ ဒီဝိုင်ချက်စက်ရုံက ကျွန်မအဖိုး ပိုင်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မပဲ ဒီစက်ရုံကိုစီမံခန့်ခွဲလာခဲ့တာပါ။”
“မင်္ဂလာပါ မစ္စတင်း”
လုပေါင်ကပြုံးပြီး သူမ၏လက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ရှင့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို မြင်တုန်းက ကျွန်မအတော်အံ့သြသွားခဲ့တာ။ အချက်အလက်တွေ မှားနေတယ် ထင်လို့ သုံးကြိမ်တောင် ပြန်စစ်ခဲ့ရသေးတယ်။ ဒါရိုက်တာလုက ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တကယ်ပါရမီရှိတာပဲ။ ရှင့်ကို ဒီနေရာအနှံ့ကိုလိုက်ပြပေးရမလား။
တင်းလင်သည် အခုထိပင်မယုံနိုင်သေး။ဤမြေကွက်သည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည်။ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိသော်လည်း လေလံကြမ်းခင်းစျေးမှာပင် ကုဋေတစ်ရာဟုသတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤမြေကွက်ကို ဆယ်ကျော်သက်လေးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပိုင်ဆိုင်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။
“ရတာပေါ့ဗျာ..ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စတင်း။”
“ကျွန်မကို တင်းလင်လို့ပဲ ခေါ်ပါရှင်။”
တင်းလင်က ပြုံးလျှက် မြေကွက်အကြောင်း စတင်မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သူမ၏ အဖိုးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤမြေကို ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြီးခဲ့သည့်နှစ်တွင် သက်တမ်းကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ ဝိုင်ချက်စက်ရုံထောင်လိုက်တာ ပိုက်ဆံအမြတ်အစွန်းရရဲ့လား။”
လုပေါင်တွင်မိသားစုထံမှ အကူအညီမတောင်းဘဲ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် အရင်းအနှီး မရှိသေးပေ။ လောလောဆယ်တွင် ကုန်ကျစရိတ် အနည်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ ဝိုင်ချက်စက်ရုံကို ပြန်လည် လည်ပတ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
“ရတာပေါ့။ ဝိုင်ချက်စက်ရုံ တည်ထောင်ဖို့အတွက် မူဝါဒ နှစ်မျိုးရှိတယ်။ တစ်ခုက 3Sမူဝါဒပဲ sea,sand,sun ပေါ့။ ဒါက ကျွန်မတို့ဆီမှာ ရှိနေတာပဲ အဓိကကတော့ ဝိုင်ချက်စက်ရုံကို ခရီးသွားလုပ်ငန်းအနေနဲ့ အသုံးချတာ။ နောက်တစ်ခုကတော့ စပျစ်သီးကောင်းကောင်းထွက်တဲ့နေရာမှာ အရည်အသွေးမြင့် ဝိုင်ထုတ်လုပ်ဖို့ တည်ထောင်တာ။ ကျွန်မတို့က ဒုတိယ အမျိုးအစားနဲ့တော့ မကိုက်ဘူး။
တင်းလင်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် လုပေါင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ဒီဝိုင်ချက်စက်ရုံကို သူ လက်မလွှတ်နိုင်တော့ပါ။
ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ရွှေတုံးတွေ အားလုံးရောင်းရင်တောင် ငွေအများကြီးရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မိသားစုကိုပဲ အကူအညီတောင်းရမလား ဒါမှမဟုတ် မျောက်ဝံဘုရင်ဆီ ပြန်သွားပြီး ရွှေတုံးတွေ ထပ်ယူရမလား။
“ကျွန်မက အဆင့်မြင့် ဝိုင်ထုတ်လုပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ပထမတန်းစား ဝိုင်ကျွမ်းကျင်သူ လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ စီမံခန့်ခွဲမှုပညာကိုလည်း လေ့လာထားပါတယ်။ ကျွန်မ ဒီမှာပဲ ကြီးပြင်းလာတာ။ ရှင် အကူအညီလိုတယ်ဆိုရင် ကျွန်မကို ရွေးချယ်ပေးနိုင်မလား။ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ် လစာပေးဖို့တောင် မလိုပါဘူး။ ကျွန်မမှာ ဖောက်သည်တွေ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ ဖြန့်ချိရေး လမ်းကြောင်းတွေ ရှိတယ်။ ပြောရရင် ကျွန်မထက် သင့်တော်တဲ့သူ မရှိနိုင်ပါဘူး။”
တင်းလင်လာရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝိုင်ချက်စက်ရုံကို ဆက်လက် စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤနေရာသည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ နောက်ထပ် လာခွင့်မရှိတော့ဟု သိလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ရသည်။ ဝိုင်များနှင့် စက်ရုံကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသည် သူမ ပြန်လာနိုင်ရန်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုလည်း ဖြစ်သည်။
“အိုး...”
လုပေါင် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူက တိန်လင်းကို အံ့သြတကြီး ကြည့်ကာ
“တကယ်လား အဲဒါဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းတာပေါ့ဗျာ။အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်လည်းဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲရမလဲဆိုတာမသိသေးလို့စိတ်ပူနေတာ။”
တင်းလင်၏ စကားကြောင့် သူ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။ ဤနေရာကို ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူတစ်ဦးက ကိုင်တွယ်ပေးမည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံးပင်ဖြစ်သည်။
“ရှင် တကယ် သဘောတူတာလား။”
တင်းလင်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။
“တကယ်ပေါ့။ တင်းလင်သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ကစပြီး တင်းလင်က ဒီနေရာရဲ့ မန်နေဂျာပဲ။ ဝိုင်ချက်စက်ရုံက အရာအားလုံးကို တင်းလင်တာဝန်ယူရမယ်။နှစ်ကုန်ရင်လည်း ကျွန်တော်တင်းင်ကို အပိုဆုကြေးပေးပါ့မယ်။”
လုပေါင်ကပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး။တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။
တိန်လင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လုပေါင်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဖက်လိုက်သည်။ လုပေါင် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အားနာနာဖြင့် ရယ်မောကာ မလှုပ်ရဲဘဲ နေမိသည်။
ငါက ကလေးပဲ ရှိသေးတာကို..မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။
လုပေါင်၏ မျက်လုံးများက ခိုးကြည့်မိသည်။
“ဒါနဲ့... ကျွန်တော့်အတွက် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး ကြီးတွေ သွားရိုက်ပေးပါဦး။အလွန်ကြီးမားတဲ့ အမျိုးအစားတွေနော်။ ကြွက်မျိုးပွားရေး စင်တာတစ်ခု လေလွင့်ကြောင် မွေးမြူရေးခြံတစ်ခု ကျီးကန်မွေးဖြူဇုန်တစ်ခု အဆိပ်ပြင်းမြွေမွေးမြူရေးခြံတစ်ခု ကြက်ကောင်ရေ တစ်သိန်းခြံတစ်ခု ဝက်မကောင်ရေ တစ်သောင်း မျိုးပွားခြံ တစ်ခု ဘဲကောင်ရေ တစ်သိန်းခြံတစ်ခု ပြီးတော့ သဘာဝ ဇီဝဓာတ်ငွေ့ (Biogas) ထုတ်လုပ်ရေးကန်တစ်ခုနဲ့ သဘာဝ ပျားခြံ တစ်ခု။ အင်း...အဲဒါဆို စုံပြီထင်တယ်။ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုချင်းစီက အကြီးကြီး ဖြစ်ရမယ် ဟိုဘက်က မြေကွက်ကို မျက်နှာမူထားရမယ်။ သူတို့ရဲ့ မြင်ကွင်းကို ပိတ်ထားနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။”
လုပေါင် တွေးထားပြီးသားဖြစ်သည်။ မကောင်းတဲ့အရာမှန်သမျှ ရွံစရာကောင်းတဲ့အရာမှန်သမျှ သူ မွေးမြူမည်။ ခိုးရတာဝါသနာပါတဲ့ မျောက်ဖြူ အချို့ကိုတောင် ဖမ်းလာပြီး ဒီမှာ မွေးထားဦးမယ်။ နေ့တိုင်း လူတွေကို လိုက်လုခိုင်းဖို့ပေါ့။
အလွန်ကြီးမားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေ..ကြွက်တွေ လေလွင့်ကြောင်တွေ ကျီးကန်တွေ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေတွေ ကြက် ဘဲ ဝက် ပြီးတော့ ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန်... သူ ဘာလုပ်နေတာလဲ။
တိန်လင်း ဆွံ့အသွားသည်။
သူကတိရစ္ဆာန်ရုံဖွင့်မလို့လား။ ပြီးတော့ ကြက်တစ်သိန်း ဝက်တစ်သောင်း ဘဲတစ်သိန်း ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေက တကယ်ကြီးလား။
“ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။
တင်းလင်က လုပေါင်ကို အူကြောင်ကြောင် ကြည့်နေသည်။ ဒါတွေက မွေးမြူစရာ အရာတွေလား။ကြားရတာ နည်းနည်း ရွံစရာကောင်းသလိုပဲ။ပြီးတော့ သူက တမင်တကာ လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ လုပ်နေတာနဲ့ တူနေတယ်။
“အမှတ် (၂) မြေကွက်က အိမ်ရာဆောက်လုပ်ရေးသမားက ကျွန်တော့်ကို လာစော်ကားလို့။ သူ့ကို အကုန်ဆုံးရှုံးသွားအောင် လုပ်မလို့။ ဪ...ဆိုင်းဘုတ်တွေကို သူတို့ဘက်ကို တိုက်ရိုက် မျက်နှာမူထားလိုက်။ စနေနေ့ မနက်မတိုင်ခင် အပြီးတပ်ဆင်လိုက်နော်။”
လုပေါင်က သူ့နောက်က အမှတ် (၂) မြေကွက်ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဝက်မွေးရုံနဲ့တင်ဘယ်ကမလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ရွံစရာကောင်းတာတွေအများကြီး မွေးရမှာပေါ့။ဆိုင်းဘုတ်တွေကလည်း ကြီးရမယ်။”
တိန်လင်း မှင်တက်သွားသည်။ တကယ်ကြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ပဲ။
“ဒါနဲ့ဝက်ကောင်ရေ တစ်ရာ ကြက်နှစ်ထောင်နဲ့ ဘဲနှစ်ထောင်လောက် ဝယ်ပြီး အဲဒီနေရာမှာ လွှတ်ထားလိုက်။ စပါးအုန်းမြွေတစ်ကောင်လောက် ရရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ဆိုင်းဘုတ်ပဲ ချိတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး။တကယ့်သက်ရှိတွေလည်း ရှိမှဖြစ်မယ်။”
အပေါ်က ဧရိယာက ဗီလာဇုန်ဆိုတာ သူမ သိထားပြီးသားဖြစ်ကာ ဝယ်ဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။
“သူဌေး...ရှင် ဒီမြေကွက်ကို လေလံဆွဲခဲ့တာ လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ သက်သက်ပဲလား။”
တင်းလင်သည်သူမ၏ သူဌေးမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အပေါ်က အိမ်ခြံမြေစျေးတွေ တက်လာရင် ဒီဘက်ကလည်း အကျိုးအမြတ် ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါက ‘တစ်ဖက်သားကိုလည်း နစ်နာစေ။ကိုယ့်ဘက်ကလည်း အထိအခိုက်ခံတဲ့ ဗျူဟာမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ။
“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က အရမ်းသဘောကောင်းတဲ့သူပါ။”
လုပေါင်ကပြန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သဘက်ခါ ရောက်ဖို့ကို ကျွန်တော် တကယ် မျှော်လင့်နေပြီ။”
“တကယ်ကြီး လုပ်မှာလား။”
တင်းလင်က ထပ်မံ အတည်ပြုသည်။
“တကယ်ပေါ့။ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်လိုမလဲသာ ပြော။”
“ကောင်းပါပြီ...သူဌေး”
ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းမှု မလုပ်ခဲ့ဖူးသော တင်းလင်သည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ဤခံစားချက်မှာ အတော်လေး ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းလှသည်။
လုပေါင် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ဤမျှဆိုလျှင် လောက်ငပေလိမ့်မည်။ ရွှေရောင်ကျားသစ်ကို ဒီမှာ လွှတ်မထားနိုင်တာပဲ နှမြောဖို့ ကောင်းသည်။ အဲဒီကောင်သာ ရှိရင် တစ်ချက်တစ်ချက် ဟိန်းခိုင်းလိုက်ရုံနဲ့ ဘယ်သူက ဒီမှာ ဗီလာလာဝယ်ရဲဦးမလဲ။
မောက်မာချင်သလောက် မောက်မာကြစမ်းပါ။ နတ်မင်းကြီးတွေပဲ ဆင်းလာပါစေဦး။မင်းတို့ အရှုံးပေါ်ကိုပေါ်စေရမယ်။
အခန်း ၁၂ - အလွန်ကြီးမားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများ
အရာအားလုံးက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်အဲ့ဒါက ပိုက်ဆံမရှိတာပဲ။
လုပေါင်သည် ဧက ၂၀၀ ရှိသော မြေကွက်အကြောင်းကို သူ့မိသားစုကို လောလောဆယ် မပြောချင်သေးပေ။ထိုမြေကို သူဘယ်လိုရခဲ့သလဲဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ ခက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရန်ပုံငွေမရှိသည့်ကိစ္စကို သူဘာလုပ်သင့်သနည်း။
ရွှေတုံးတွေကို ရောင်းရမလား။
သို့မဟုတ်... သူ့တွင် သူဌေးမလေး ဖြစ်နေသော ညီမတစ်ယောက်ရှိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ဖုန်းထုတ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။
“ဘာလိုချင်လို့လဲ။”
လုရှောင်တိုက်က ဖုန်းကို ချက်ချင်းဖြေသည်။
“မျက်နှာဝိုင်းလေးနင့်မှာ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ရှိလဲ။ငါနည်းနည်းလိုနေလို့။ ငါ့ကတ်ထဲကို လွှဲပေးဦးနော်။”
သူ့ကိုယ်တိုင်မှာ ပိုက်ဆံအများကြီးမရှိသော်လည်းညီမဖြစ်သူဆီမှာတော့ သေချာပေါက်ရှိသည်။ သူ့မိသားစုသည်သားထက် သမီးကို ပိုအလိုလိုက်သည့် အကျင့်မှာ ရူးသွပ်လုနီးပါးပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ညီမဖြစ်သူထံမှ မုန့်ဖိုးတောင်းနေကျဖြစ်သည်။
“ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး။” မျက်နှာဝိုင်းလေးက ချက်ချင်း ကန့်ကွက်သည်
“တစ်သိန်း။”
“ဒါဆို အကြွေးစာချုပ်ချုပ်ထားဖို့ မမေ့နဲ့။ နောက်လတွေ ငါ့ဆီက ထပ်ချေးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ ငါ့ဆီမှာလည်း အများကြီး မကျန်တော့ဘူး။”
မကျေမနပ် ကန့်ကွက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မျက်နှာဝိုင်းလေးက ဖုန်းချသွားသည်။ မကြာမီ လုပေါင်၏ ဖုန်းထဲသို့ ဘဏ်မှ အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာသည်။ငွေ တစ်သိန်း လွှဲပြောင်းမှု ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
သူဌေးမလေး နင်သာအစ်ကို့ကို ထောက်ပံ့တဲ့ နတ်မိမယ်လေး မဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်ဦးမှာလဲ။
အိမ်တွင် မျက်နှာဝိုင်းလေး၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူ့ထက် အဆပေါင်းတစ်ထောင်မက မြင့်မားသည်။
သူသည် ရသမျှပိုက်ဆံအားလုံးကို တင်းလင်ထံသို့ တစ်ခါတည်း လွှဲပေးလိုက်ပြီး ဆိုင်းဘုတ်တွေ အရင်တပ်ဆင်ရန်နှင့် ကြက်ဘဲများ အရင်ဝယ်ထားရန် ပြောလိုက်သည်။ ငွေထပ်လိုလျှင် ထပ်ပေးမည်ဟုလည်း ဆိုသည်။
တိန်လင်းသည် လုပေါင်တွင် ငွေကြေးအခက်အခဲရှိနေသည်ကို သတိထားမိပုံရသည်။ သူမက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင် ငွေကြေးအရင် စိုက်ထုတ်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြောလာသဖြင့် လုပေါင်အတွက် အများကြီး အဆင်ပြေသွားစေသည်။
“စနစ် ပိုက်ဆံ ဆုလာဘ်မျိုးပေးမယ့် တာဝန်မျိုးက ဘယ်တော့လာမှာလဲ။သန်းအနည်းငယ်လောက်ဆိုရင်တော့ကောင်းမှာပဲ။”
လုပေါင်ကစနစ်၏ တာဝန်သစ်များကို မျှော်လင့်နေမိသည်။ သူ့၏ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ ပိုက်ဆံထုတ်လျှင် ရှစ်သောင်းမှ တစ်သိန်းဝန်းကျင် ရနိုင်သော်လည်း လုပ်ငန်းစဉ်က တစ်ပတ်ခန့် ကြာသည့်အပြင် ပမာဏကလည်း နည်းလွန်းသည်။
သူသည် ဒုတိယအဆင့် ဗီလာစီမံကိန်း သတင်းများကိုလည်း တင်းလင်ကို စုံစမ်းခိုင်းထားသည်။ ချင်းကျန်းမြို့တွင် ချမ်းသာသောသူများအမှန်တကယ် များပြားကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ စုန့်မိသားစုသည် တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် ဗီလာ အလုံး ၂၀ နီးပါးကို ကြိုတင်ရောင်းချပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
စုန့်ခွန်လင်းသည် ချမ်းသာသူများစွာနှင့် ရင်းနှီးသည့်အပြင် ထိုနေရာသည် အနာဂတ်တွင် တန်ဖိုးတက်လာမည့် အလားအလာရှိသဖြင့် ထိုသူဌေးများကလည်း ဝယ်ယူရန် ဝန်မလေးကြပေ။
နှင်းလုံးလေး(Snowball) အမည်ရှိ ကြက်တူရွေးကြီးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သစ်နှင့် အသားမကျသေးသဖြင့် အပြင်မထွက်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေါင်ကတော့ အဖော်အသစ်ရသဖြင့် အလွန်ပျော်နေပြီး အားအင်တွေ လွန်ကဲကာ တစ်နေကုန် ကြက်တူရွေးနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတော့သည်။
သူက နှင်းလုံးလေးကို လိုက်လံနှောင့်ယှက်လွန်းသဖြင့် ကြက်တူရွေးကြီးမှာ ဒေါသထွက်ကာ ဆဲဆိုတော့သည်။ ကြက်တူရွေးကြီးမှာ တစ်နေကုန် ခွေးကို ဆဲဆိုအော်ဟစ်နေလေတော့သည်။
စနေနေ့သို့ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။
ယနေ့သည် စုန့်မိသားစုက ဖောက်သည်များကို ခေါ်ယူကာ မြေကွက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးမည့် နေ့ဖြစ်သည်။ အရှေ့ဘက်တွင် စည်ကားသော မြို့လယ်ခေါင် အနောက်ဘက်တွင် ကျယ်ပြောသော သမုဒ္ဒရာ တောင်ဘက်တွင် ရွှေရောင်သဲသောင်ပြင် မြောက်ဘက်တွင် တိမ်ဖြူများနှင့် အထက်တွင် နေ လ ကြယ်များကို မြင်တွေ့နိုင်သော ဤရတနာမြေကို သူဌေးများကို လိုက်ပြမည်ဖြစ်သည်။
အနည်းငယ်စိုစွတ်နေသည်မှလွဲလျှင် ဤနေရာသည် အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။ ချမ်းသာသူများစွာက မျက်စိကျနေကြပြီး ဝယ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
“အဖေ ရွှေရောင်ကမ်းခြေက ဗီလာတွေကို သွားကြည့်ချင်လား။”
မနက်စာစားနေစဉ် လုပေါင်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မေးလိုက်သည်။ အဲဒီက အံ့သြစရာကြီးကို သွားကြည့်သင့်တယ်လေ။
“မသွားချင်ဘူး။”
လုပိုင်ဟောက်က နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ပြောသည်။
“သူ့မျက်နှာကို သွားကြည့်ရမှာလာ။ငါသာ သူ့ဗီလာကို ဝယ်လိုက်ရင် တစ်သက်လုံး ခေါင်းမဖော်နိုင်ဘဲ နေရလိမ့်မယ်။”
“တစ်ခုလောက် ဝယ်ထားရင်လည်း အဆင်ပြေမှာပါ။”
ကျန်းရွှယ်ချီကတော့ တကယ်တမ်း ဝယ်ချင်နေသည်။ သို့သော် လုပိုင်ဟောက်၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် စကားစဖြတ်လိုက်ရသည်။ သူမက လုပေါင်ကို ကြည့်ပြီး
“နောက်ရက်တွေကျရင် နင့်ညီမကို သွားကြိုလိုက်ဦး။ အခုတလော အပြင်မှာ သိပ်မအေးချမ်းဘူး။”
“ကျွန်တော် အပြင်သွားတုန်းကတော့ မအေးချမ်းဘူးလို့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးနော်။”
လုပေါင်စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ မျက်နှာဝိုင်းလေး ခရီးသွားလျှင် တစ်မိသားစုလုံးက တကယ်ကို စိတ်ပူကြသည်။
သူ တစ်လခွဲလောက် ပျောက်သွားတုန်းကတော့ ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်သလို မမေးကြပေ။
“နင်က ဘာစိတ်ပူစရာလိုဦးမှာလဲ။”
လုပိုင်ဟောက်က သူ့သားကို ခပ်အေးအေးပင် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ အလွန်ချစ်ရသော သမီးလေး အပြင်ထွက်နေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သူ အလွန်စိတ်ပူနေသည်။
“ဝုတ် ဝုတ်”
ဒါပေါင်က လုပေါင်အနားကို တိုးလာပြီး ဟောင်လိုက်သည်။ မျက်နှာဝိုင်းလေးကို မြန်မြန်သွားကြိုဖို့ ပြောနေသယောင်ပင်။
“သွားစမ်းးး”
လုပေါင်မျက်စိစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ လူတွေက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်တာ ထားပါဦး။အခုတော့ ခွေးကပါ သူ့ကို လာအနိုင်ကျင့်နေပြီ။
“ဂူး... ဂူး”
ကြက်တူရွေးကြီးက လုပေါင်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ့ခြေသည်းဖြင့် လုပေါင်၏ နှာခေါင်းကို တွန်းကာ အစေ့အဆန်များ တောင်းနေသည်။
လက်တစ်ကမ်းပေးရင်အတောင်တစ်ခုယူဆိုသလိုပင် ၎င်း၏ အမူအရာမှာ အတော်လေး မောက်မာလှသည်။
ငါ့ကို သနားမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးပဲ... လုပေါင် သက်ပြင်းချမိသည်။
သူသာ တိတ်တဆိတ် DNA စစ်ဆေးမှု နှစ်ကြိမ် မလုပ်ထားခဲ့လျှင် သူသည် လမ်းဘေးက ကောက်ရလာသော ကလေးဟု တကယ်သံသယဝင်မိမည်ဖြစ်သည်။
သူ ဝိုင်ချက်စက်ရုံသို့ စောစောစီးစီး ရောက်သွားသည်။ သူ့၏ လိုအပ်ချက်များအရ တပ်ဆင်ရေးလုပ်သား ၁၀ ဦးကျော်သည် မနက်စောစောကတည်းက အလွန်ကြီးမားပြီး သိသာထင်ရှားလှသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးများကို စိုက်ထူနေကြသည်။
အလုပ်သမားများကလည်း ဤသူဌေး၏ ဦးနှောက်မှာ မနှံ့ဘူးဟု ခံစားနေရသည်။ ဒီလို နေရာကောင်းမှာ ဘာလို့ ဒီလို ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေကို လာတပ်နေတာလဲ။
ပြီးတော့ အဲဒါတွေက အတော်လေး ရွံစရာကောင်းလှသည်။ သူတို့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
“ကျွန်တော်ကတော့ လူလုံးထွက်မပြဘူး။ သူတို့ ဒီနေ့ ညှိနှိုင်းဖို့ လာကြလိမ့်မယ်။ပြတ်ပြတ်သားသားသာ နေပါ။တတ်နိုင်သမျှ သူတို့ ရွံသွားအောင် လုပ်လိုက်။ ကြက်တွေဘဲတွေ ဝက်တွေ သိုးတွေကိုလည်း ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားလိုက်။”
ယနေ့တွင် စုန့်ခွန်လင်း၏ မိသားစု ဆက်ပြီး မောက်မာနိုင်ဦးမလားဆိုတာ လုပေါင် ကြည့်ချင်နေသည်။
တင်းလင်က ပြုံးလျှက်ပြောသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ ဒါနဲ့...သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီက မြန်မာစပါးအုန်းမြွေတစ်ကောင် ငှားထားတယ်။ ခဏနေရင် လွှတ်ထားလိုက်မလား။မြွေထိန်းလည်း ပါလာတယ်ဆိုတော့မတော်တဆဖြစ်မှာ စိတ်မပူပါနဲ့။”
လုပေါင်၏ တောင်းဆိုချက်အရ မြွေတစ်ကောင်ရလျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟုပြောသဖြင့်တင်းလင်က သူမ၏ အဆက်အသွယ်များကို သုံးကာ ရှာဖွေပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြီးလဲ။”
လုပေါင်မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ မြန်မာစပါးအုန်းမြွေဆိုသည်မှာ အလွန်ရှားပါးသည့်အရာဖြစ်သည်။
“၇ မီတာ (၂၃ ပေခန့်) ရှိတယ်။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား စပါးအုန်းမြွေကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တောရိုင်းဆန်ဆန် မွေးထားတာမို့ နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတယ်။”
တင်းလင်က Tablet ကို ယူလာပြီး လုပေါင်ကို မြွေပုံများ ပြလိုက်သည်။
လုပေါင် မြင်မြင်ချင်းပင် သဘောကျသွားသည်။ ကံမကောင်းတာက ၎င်းမှာ လှပလွန်းနေပြီး ကြောက်စရာ သိပ်မကောင်းခြင်းပင်။ တခြားအရောင်သာ ဖြစ်ပါက ဤနေရာတွင် ဗီလာလာဝယ်မည့် သူဌေးများကို သေအောင် ခြောက်လှန့်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“ဒီမြွေကြီးကို မြင်သာတဲ့နေရာမှာပဲ ထားလိုက်ပါ။”
မြွေဆိုသည်မှာ လှလှ မလှလှ လူတိုင်း ကြောက်ကြသည်သာ။
“ကောင်းပါပြီ။ ပြီးတော့ စုန့်မိသားစုရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ ကျွန်မဆီကို ဆက်သွယ်နေကြပြီ။ သူတို့ ဆိုင်းဘုတ်တွေကို မြင်တော့ ဒေါသထွက်ပြီးပေါက်ကွဲနေကြတယ်။”
တင်းလင်သည်လုပေါင် တောင်းဆိုသည့်အတိုင်း မနက်အစောကြီးကတည်းက ဆိုင်းဘုတ်များကို တပ်ဆင်ခဲ့ရာ ထိရောက်မှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး စုန့်မိသားစုကို အငိုက်မိသွားစေသည်။
လုပေါင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့ကို မတွေ့နဲ့ဦး။ မွန်းတည့်ချိန်ထိ စောင့်လိုက်။ သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ အထွတ်အထိပ် ရောက်ပါစေဦး။”
ဤအချိန်တွင် စုန့်ခွန်လင်း၏ မိသားစု တစ်ခုလုံး ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဆိုင်းဘုတ်တွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်လာသည်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် ထင်နေကြသည်။ ဘယ်လို ဆိုင်းဘုတ်မျိုးတွေလဲ။
“ကြွက်မျိုးပွားရေးနှင့် မွေးမြူရေး စင်တာ။
“လေလွင့်ခွေးနှင့် ကြောင် ကယ်ဆယ်ရေး စင်တာ။
“ကျီးကန် ၃,၀၀၀ မွေးမြူရေးခြံ။
“တောရိုင်းအဆိပ်ပြင်းမြွေ မွေးမြူရေးခြံ။”
“အကြီးစား သဘာဝ ပျားမွေးမြူရေး စင်တာ။”
နောက်ထပ် ပို၍ ပို၍ ချဲ့ကားထားသော ဆိုင်းဘုတ်များလည်း ပါဝင်သည်။
“ကြက်ကောင်ရေ တစ်သိန်းမွေးမြူရေးခြံ။”
“တောဝက်မျိုးစပ် မွေးမြူရေး စင်တာ။”
“ဘဲရိုင်းကောင်ရေတစ်သိန်းမြွေးမြူရေးခြံ။”
ပို၍ပင် ရွံစရာကောင်းသည်မှာ
“သဘာဝ မစင် ဇီဝဓာတ်ငွေ့ ထုတ်လုပ်ရေးကန်။”
ဒါတွေကဘာတွေလဲဧက ၂၀၀ ဆိုတာ ဒါတွေလုပ်ဖို့ လောက်ပါ့မလား ဧက ထောင်ချီမှ ဖြစ်မှာပါ။ ပြီးတော့ ဆိုင်းဘုတ်အားလုံးက ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ ဗီလာဝင်းဘက်ကို လှည့်ထားတာလဲ။
“ဒါ သူတို့ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန် ဆိုင်းဘုတ်က ၈ မီတာ မြင့်ပြီး ၅ မီတာ ကျယ်ရလား။ပြီးတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့ ပုံကြီး သုံးထားရတာလဲ။ဒါ ငါတို့ကို တမင်အကွက်ချ တိုက်ခိုက်နေတာ မဟုတ်လား။”
စုန့်ချင်းဝေ၏ အသံမှာ စူးရှသွားသည်။ သူတို့ အိမ်တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ပုံထဲက မစင်ပုံကြီးကို မြင်နေရမှာလား။
ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန် ဆိုတာ ထားပါဦး။ဒါပေမဲ့ မစင်ဆိုတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံးကို တမင်တကာ အကြီးကြီး ရေးထားတာ ဖြစ်သည်။ ဒါက သူတို့ကို ရွံသွားအောင် တမင် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင်။ ၎င်းအပြင် မစင်ပုံသရုပ်ဖော်ပုံကလည်း... စုန့်ခွန်လင်းသည် ဖုန်းများ တရစပ် ခေါ်ဆိုနေပြီး ဤမြေကို ဘယ်သူ လေလံအောင်သွားသလဲဆိုတာ အဆက်အသွယ်များမှတစ်ဆင့် လိုက်စုံစမ်းနေသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အငြိုးထားမိသလားဟု သံသယဝင်မိသော်လည်း စုန့်မိသားစုမှာ ရန်သူ အလွန်များပြားလှသည်။
စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုတော့ပါ ဒါက တမင် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်လူဆိုလျှင် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဒါတွေ လာမွေးပါ့မလား။ကြွက်တွေ လေလွင့်ခွေးနဲ့ ကြောင်တွေ ကျီးကန်တွေ အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေတွေ ကြက် ဘဲ ဝက် သိုး ပျား တွေ... နောက်ဆုံး ဇီဝဓာတ်ငွေ့ကန်ပါ ပါသေးတယ်။
“အိုစုန့်၊ရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားစော်ကားမိလို့လား။ဒီနေ့က ကျွန်မတို့အတွက် သိပ်အရေးကြီးတာ။ အဲဒီ ဖောက်သည်တွေသာ ဒါကို မြင်သွားရင် ဘယ်သူက ကျွန်မတို့ ဗီလာတွေကို ဝယ်တော့မှာလဲ။”
စုန့်ခွန်လင်း၏ ဇနီးလည်း ထိတ်လန့်နေသည်။ သူမသည် ထိုဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အန်ချင်သလို ဖြစ်နေရသည်။ အထူးသဖြင့် အောက်ဘက်တွင် ဝက်တွေ သိုးတွေ ကြက်တွေ ဘဲတွေကလည်း အကောင်ရေ မနည်းဘဲ တကယ်ကြီး လွှတ်ကျောင်းခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူတို့ ဘယ်သူ့ကို သွားထိမိလိုက်တာလဲ။