ကွဲပြားခြားနားသော သဘောထားများ
Vol. 57 Ch. 593
ဟေးယာမြို့ မြို့သခင်အိမ်တော်က မြို့၏ ဗဟိုတည့်တည့်တွင် တည်ရှိသည်။
၎င်းက ဟေးယာမြို့၏ တစ်ခုတည်းသော အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းဖြစ်ပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ ကိစ္စရပ်အားလုံးကို စီမံသည်။
အာဏာအလွန်ကြီးမားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော မြို့ကြီးတစ်မြို့တွင် အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိခြင်းမှာ ကဏ္ဍအသီးသီးအပေါ် သူတို့၏ စွက်ဖက်မှုမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းခြင်း မရှိဟုလည်း ဆိုလိုရာရောက်သည်။
အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။
မြို့သခင်အိမ်တော်၏ အရေးကြီးဆုံး တာဝန်မှာ ဟေးယာမြို့အထက်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော အစီအရင်ကြီးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန်နှင့် ကမ္ဘာ့ချောက် များ မြို့အတွင်း ပေါ်မလာစေရန် အာမခံချက်ပေးဖို့ ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ထိုက်ယိမြင့်မြတ် နယ်မြေ ဘက်မှ ဆန္ဒသဘောထားများကို ထုတ်ပြန်ကြေညာရန် ဖြစ်သည်။
ဥပဒေချိုးဖောက်သူများကို အရေးယူပုံမှာလည်း အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ကြမ်းတမ်းလှသည်။
ဟေးယာမြို့ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထုတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ဘဏ္ဍာရေး၊ တည်ဆောက်ရေးနှင့် အခြားကဏ္ဍ အသီးသီးအတွက်မူ မြို့သခင်အိမ်တော်က အလွန်အမင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ တည်ငြိမ်အေးချမ်း၍ ဆူပူသောင်းကျန်းမှု မရှိလျှင်ပင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။
ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် အကျိုးစီးပွား ပတ်သက်မှုမှာ အလွန်နည်းပါးလှရာ မြို့သခင်အိမ်တော်နှင့် မြို့ထဲရှိ ရှေးဟောင်းမိသားစုကြီးများ၊ အင်အားစုကြီးများကြားတွင် လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံမှု သိပ်မရှိကြပေ။
ထန်ထျန်း မြို့သခင်အိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ ဤနေရာက လူသူကင်းမဲ့နေပြီး စည်ကားလှသော ကုန်သွယ်ရေးနယ်မြေနှင့် အလွန်သိသာသော ကွာခြားချက် ဖြစ်နေသည်။
ဝမ်ချုန်း အရင်က ပေးခဲ့သော တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အစောင့်များ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် မြို့သခင်အိမ်တော်အတွင်းသို့ ချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။
အတွင်းပိုင်းမှာ ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အလွန်အမင်း ခမ်းနားထည်ဝါနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ကွေ့ကောက်သော စင်္ကြံရှည်ကြီးကို ပတ်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အိမ်တော်၏ ပင်မခန်းမကြီးရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ထို့နောက် အစောင့်က ထန်ထျန်းကို အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
ခန်းမထဲသို့ ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ထန်ထျန်းက ဟေးယာမြို့၏ မြို့သခင် ကွမ်းယွမ် ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
အမှန်တော့ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း မဟုတ်ပါပေ။
ယခင်က ထန်ထျန်း သူ၏နတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ဟေးယာမြို့တစ်ခုလုံးကို ဖြန့်ကျက်ကြည့်စဉ်ကတည်းက ဤတည်ရှိမှုကို သတိပြုမိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ဟွမ်ယွမ်တာအို အထွတ်အထိပ် အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိပြီး ဟေးယာမြို့၏ အင်အားအကောင်းဆုံးသူ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယနေ့ လူချင်းတွေ့သည့်အခါတွင်မူ ထိုအင်အားအကောင်းဆုံးသူမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အရှိန်အအဝါများ ရှိနေပြီး ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေသည်ကို ထန်ထျန်း တွေ့လိုက်ရသည်။
"အရှင့် ကို တင်ပြပါတယ်"
"ထန်ထျန်း... သခင်လေးထန် ရောက်လာပါပြီ"
အစောင့်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
ကွမ်းယွမ်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ထန်ထျန်း၏အပေါ်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။
အကြောင်းမှာ အလွန်အမင်း ငယ်ရွယ်လှသော ဤလူငယ်က နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သို့မျှ အကဲခတ်၍ မရသောကြောင့်ပင်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကွမ်းယွမ်က မေးလိုက်သည်။ "မင်းက မန်ရွာက ထန်ထျန်းလား"
ထန်ထျန်းက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကွမ်းယွမ်က လက်ကာပြ၍ အစောင့်ကို ထွက်သွားရန် အချက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
"ထိုင်ပါ"
ထို့နောက် သူက ဆက်မေးသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လကျော်တုန်းက သခင်လေး ဝမ်ချုန်းက မင်းရဲ့ ဇာတိမြေ သတင်းတွေကို လာစုံစမ်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ့ကို ပြောသွားတယ်"
"မင်း ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာခဲ့တာလဲ"
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "မကြာသေးခင်က ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ နှောင့်နှေးသွားတာပါ"
"ဒီကိစ္စကို မှတ်မိနေပေးတဲ့အတွက် မြို့သခင်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကွမ်းယွမ်က ပြုံး ကာ "ငါနဲ့ သခင်လေး ဝမ်ချုန်းက ရင်းနှီးကြတာဆိုတော့ သူမှာသွားတဲ့ ကိစ္စကို သေချာပေါက် မမေ့ပါဘူး"
"အကယ်၍ မကြာသေးခင်က အလုပ်တွေ သိပ်မများနေဘူးဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်တောင် မင်းကို လာရှာမိမှာပါ"
ပြောရင်းနှင့် သူက ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ထန်ထျန်းရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"သခင်လေး ဝမ်ချုန်းက အဲဒီတုန်းက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း စုံစမ်းသွားတယ်၊ ဒီထဲမှာတော့ ကျန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေ ပါတယ်၊ ငါ လူတွေကို သေချာ ပြုစုခိုင်းထားတယ်၊ မင်းအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ သဲလွန်စတွေ ပါလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ထန်ထျန်းက ကျောက်စိမ်းပြား ကို လက်ခံရယူကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် ကွမ်းယွမ် ပြောနေသည်မှာ အားနာစရာ စကားများသာဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။
ဤအရာများကို ပြင်ဆင်ထားခြင်းမှာ သူ့ကို လူချင်းတွေ့ဆုံချင်၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျောက်စိမ်းပြား ကို ပေးပြီးနောက် ကွမ်းယွမ်က မေးလာသည်။ "မင်းနဲ့ သခင်လေး ဝမ်ချုန်းက... ဘယ်လို သိကျွမ်းခဲ့ကြတာလဲ"
ထန်ထျန်းက မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ထိုစဉ်က အဖြစ်မှန်ကို ကွမ်းယွမ်အား ပြောပြလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ဝမ်ချုန်းအား ပစ္စည်းများ ပေးခဲ့သည့် ကိစ္စကိုတော့ သူက အသာလေး ကျော်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နားထောင်ရသည်မှာ တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်နေသည်။
"သခင်လေး ဝမ်ချုန်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ စိတ်ထားကောင်းလွန်းတာပဲ"
ထန်ထျန်း ပြောပြသည်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ကွမ်းယွမ်က လက်ဖက်ရည်ကို ဖြေးညှင်းစွာ သောက်လိုက်သည်။
စကားပြောသည့် အသံနေအသံထားမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အားနာစရာ မကောင်းတော့ဘဲ အေးစက်စပြုလာသည်။
လူအများစုမှာ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ကြည့်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်ဟု ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ တစ်ဖက်လူက သူနှင့် ဝမ်ချုန်းကြား ဆက်ဆံရေးမှာ ထင်သလောက် မနက်ရှိုင်းကြောင်း သိသွားသည့်အခါ စတင် အေးစက်လာတော့သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
"သူက တကယ့်ကို ရိုးသားဖြူစင်တဲ့သူပါ"
ထန်ထျန်းက ပြော၏။
ကွမ်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ဇာတိမြေ သဲလွန်စကို အမြန်ဆုံး တွေ့ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"
ထန်ထျန်းက အင်း ဟု ဆိုလိုက်သော်လည်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ ဖြေးဖြေးချင်း အရသာခံ သောက်နေခဲ့သည်။
ကွမ်းယွမ် မျက်မှောင် ကြုတ်သွား၏။ ဤလူငယ်က သူ၏ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ခြင်းလား။
ဤမျှ သိသာသော နှင်ထုတ်သည့် လေသံကို မသိခြင်းလား။
ထန်ထျန်းက အေးအေးလူလူဖြင့် ထွက်သွားမည့် ပုံမပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကွမ်းယွမ်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "ဒါနဲ့... မင်း အရင်ပြန်ပြီး သဲလွန်စတွေကို ရှာကြည့်လိုက်ပါလား"
"ငါ့မှာ တွေ့ဖို့ရှိတဲ့ အလွန်အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရှိသေးလို့ပါ"
သူက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်တော့သည်။
ကွမ်းယွမ်၏ အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက ပုခုံးတွန့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"ကောင်းပါပြီ"
"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင် ထွက်သွားလိုက်ပါ့မယ်"
ကွမ်းယွမ်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထန်ထျန်း ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ထန်ထျန်း၏ ကျောပြင် တံခါးဝမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကွမ်းယွမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
လောကဝတ်ကို နားမလည်သည့် တောသား တစ်ယောက်ဟု သူ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။
သို့သော် သူ စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့၍ပင် မဆုံးသေးခင် ထန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်က တံခါးဝမှ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသည်။
ကွမ်းယွမ် ချက်ချင်း မျက်မှောင် ကြုတ်သွားကာ စိတ်မရှည်မှုကို အောင့်ထားရင်း "မင်း ဘာကိစ္စ ရှိသေးလို့လဲ"
ရွံရှာမုန်းတီးသော အရိပ်အယောင်များ စတင်ပေါ်လာသည့် ကွမ်းယွမ်ကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက ဆက်ပြီး မစတော့ဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော်ကို အလွန်အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်က လူပို ဖြစ်နေသလိုပဲ"
ကွမ်းယွမ်၏ အသံက ပို၍ အေးစက်လာသည်။ "ငါပြောတဲ့ အရေးကြီးတဲ့သူဆိုတာ နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ပြောတာ၊ မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်..."
ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် သူ ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားသည်။
ထို့နောက် မယုံနိုင်သော အကြည့်များဖြင့် ထန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်၏။
ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ယခင်နေရာတွင် ပြန်ထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်မလိုက်သည်။
"ပြောပါဦး"
"ခင်ဗျားက မြောင်ယွမ်ကတစ်ဆင့် ကျွန်တော့်ကို ရှာခိုင်းတာ... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"
ကွမ်းယွမ် လုံးဝ မှင်သက်သွားတော့သည်။
မကြာသေးခင်က ကုန်သွယ်ရေးလောကကို မြေလှန်ပစ်နေသော ထျန်းရှထုန် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အရှင်သခင်က သူ့ ဇာတိမြေကို လာရှာသည့် ဤလူငယ်ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဤပုံရိပ်နှစ်ခုကို မည်သို့မျှ ဆက်စပ်၍ မရနိုင်ဖြစ်နေသည်။
ထန်ထျန်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့ကြောင်း အချက်ပြသည့် အခါကျမှသာ သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
"မင်းက... တကယ်ပဲလား"
ကွမ်းယွမ်က ယခုထိ မယုံနိုင်သေးပေ။
ထန်ထျန်းက ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မပြောတော့ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အော်ရာ အစအနလေးတစ်ခုကိုသာ အနည်းငယ် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
"ခင်ဗျားကို လိမ်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး"
သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
ထို ရှိန် စရာကောင်းသော အော်ရာ ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက်တွင်မူ ကွမ်းယွမ်၏ မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ထို့နောက် သူက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး ထန်ထျန်း၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ ပေးလိုက်သည်။
"ကျိကျွင်း ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို..."
"ကျွန်တော့်အနေနဲ့ မသိနားမလည်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
ကွမ်းယွမ်က ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ပါနေ၏။
အကြောင်းမှာ ခုနကတင် သူက ထန်ထျန်းအပေါ် အလွန် မောက်မာသော သဘောထားမျိုး ထားရှိခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထန်ထျန်းက ထိုကိစ္စသေးသေးလေးကို ဂရုမစိုက်ပါပေ။ "ရပါတယ်"
"ကျွန်တော် ဒီနေ့လာတာက ခင်ဗျားနဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဖို့ပါ"
"မေးချင်တာရှိရင် တိုက်ရိုက် မေးနိုင်ပါတယ်"
ကွမ်းယွမ်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထန်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ခုနက သဘောထားနှင့်ဆိုလျှင် လူနှစ်ယောက် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက မေးလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး"
"ကျွန်တော့်အနေနဲ့ သိချင်တာကတော့... ကျိကျွင်း က ဘာကြောင့်..."
"ဟေးယာမြို့ရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးလောကကို ရုတ်တရက် ဝါးမြိုလိုက်ရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ"