ဝမ်မိသားစု၏ အကျပ်အတည်း
Vol. 57 Ch. 600
“မြင့်မြတ်နယ်မြေလား”
ထန်ထျန်း ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချုန်းက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒီကို သွားချင်ရတာလဲ”
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် “အပြင်ကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ အရှင် တွေ စုဝေးရာနေရာကို မသွားဘဲ နေလို့ ဖြစ်မလား”
“ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ နယ်မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ တည်ရှိမှုတွေက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲဆိုတာ ငါ ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးချင်လို့ပါ”
ဝမ်ချုန်းက ဆက်ပြောသည်။ “အင်း... ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
“မြင့်မြတ်နယ်မြေဆိုတာ လူတိုင်း တောင့်တတဲ့ နေရာမျိုးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခရီးက အရမ်းဝေးလွန်းတယ်၊ လူအတော်များများက သွားကြည့်ချင်ရင်တောင် အခွင့်အရေး မရကြဘူး၊ တည်နေရာ ကူးပြောင်း အစီအရင် ဖိုးတောင် မတတ်နိုင်ကြဘူးလေ”
“ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ ဒါက ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိနိုင်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီကို ရောက်သွားရင်တောင် လုံလောက်တဲ့ အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အကြောင်းပြချက် မရှိရင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ အတွင်းထဲကို ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အပြင်ဘက်က မြို့တွေမှာပဲ နေလို့ရလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့ မင်းပြောသလိုပဲ၊ တစ်ခေါက်တော့ သွားသင့်တာပေါ့၊ မြင့်မြတ်နယ်မြေ အနီးအနားက မြို့တွေကလည်း အရမ်းကို စည်ကားတယ်၊ အဘက်ဘက်က ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်ထက်တောင် သာသေးတယ်၊ မင်းအတွက်တော့ မေ့မရနိုင်တဲ့ အမှတ်တရတွေ ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်”
ဝမ်ချုန်းက ဝိုင်သောက်ရင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့လေသံကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေဘက်ကို ရောက်ဖူးတာလား”
ဝမ်ချုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်တုန်းက တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်”
“အဲဒီတုန်းက ညီလာခံ တစ်ခုခု ရှိတယ်ထင်တယ်၊ ငါက မိသားစုကိုယ်စား သွားတက်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဆင့်ကောင်းကောင်း မရခဲ့လို့ ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်ကိုပဲ ပြန်လာခဲ့ရတယ်”
ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း စပ်စုလိုက်သည်။ “ဘယ်လို ညီလာခံမျိုးမို့လို့ ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်ကနေ အဝေးကြီး သွားရတာလဲ”
ဝမ်ချုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အတန်ကြာ စဉ်းစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “အချိန်က အရမ်းကြာသွားပြီဆိုတော့ သိပ်ပြီး မမှတ်မိတော့ဘူး”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ရောက်ဖူးတာတော့ အသေအချာပဲ၊ အဲဒီဘက်က အခြေအနေက... တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်”
“မင်း ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲ၊ အဲဒီဘက်က လတ်တလော အခြေအနေတွေကို ငါ စုံစမ်းပေးလို့ရတယ်”
ထန်ထျန်းက မငြင်းဘဲ ပြောလိုက်၏။ “ဒါဆိုရင်တော့ အစ်ကိုဝမ်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပဲ”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ဝမ်ချုန်း၏ ကံကြမ္မာ လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ရလဒ်က သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်က မှတ်ဉာဏ်မှာ ပြုပြင်ခံထားရသည်။
ထိုစဉ်က သူသည် ဝမ်ကျိယွီနှင့်အတူ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သိပ်မအရေးကြီးသော တိုက်ပွဲဝင် ညီလာခံတစ်ခုတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်း အခြေအနေများမှာ ဝမ်ချုန်း ပြောသလိုပင် ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ကျိယွီနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များသာ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းနဲ့ငါ ကြားထဲမှာ ဒီလို အားနာစရာတွေ မလိုပါဘူး”
“တခြား ဘာအကူအညီ လိုသေးလဲ၊ ငါ့ကိုသာ ပြော"
" ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်မှာတော့ ငါ့မှာ အစွမ်းအစ အနည်းငယ် ရှိပါတယ်”
ဝမ်ချုန်းက ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ဝမ်မိသားစုဆီကို သွားလည်ချင်တယ်"
"ဒါ အဆင်ပြေမလား”
သူက ဝမ်မိသားစုဆီသို့ သွားကာ ဝမ်ကျိယွီ တစ်ခုခု မှတ်မိလာမလားဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သေးသည်။
အလွန်နက်ရှိုင်းသော မှတ်ဉာဏ်အချို့က ကောင်းကင်တာအို၏ ချိပ်ပိတ်မှုကို အနည်းငယ် ဟာသွားအောင် လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။
အကယ်၍ ဟာကွက် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်နှင့် ဝူရှန့်ကျိကျွင်းအဆင့်အထိ စောင့်စရာမလိုဘဲ ယခုပင် အရာအားလုံးကို မူလအတိုင်း သူ ပြန်ပြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထန်ထျန်း၏ ဤတောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်ချုန်းမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။
ထို့နောက် သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဝမ်မိသားစုက...”
“အဟမ်း... ညီကိုထန်၊ ငါက မကြိုဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မိသားစုက အခုတလော... စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတချို့နဲ့ ကြုံနေရလို့ပါ”
“အဖိုးကြီးကလည်း စိတ်ညစ်နေရသလို အိမ်ထဲက အခြေအနေကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး"
" ဒီလှိုင်းတံပိုးတွေ ငြိမ်သွားမှပဲ ငါ မင်းကို သေချာ ဧည့်ခံပါ့မယ်”
ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ”
ဝမ်ချုန်းက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ “ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ အကျိုးအမြတ်နဲ့ အာဏာ လုနေကြတာပါပဲ”
“ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် အဖိုးကြီးက ငါ့ကို အလောတကြီး ပြန်ခေါ်တာကလည်း ဒီကိစ္စကြောင့်ပဲ”
“တကယ်တော့ ငါက ဒီလို ကိစ္စတွေကို သိပ်မကြိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်နေပြီး တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အဘက်ဘက်ကို ရိုက်ခတ်နေတယ်"
" တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ”
သက်ပြင်းတရှုံ့ရှုံ့ ချနေသော ဝမ်ချုန်းကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက ဖြေးညှင်းစွာ မေးလိုကသည်။ “အတိအကျ ဘာကိစ္စလဲ"
"ငါ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးလို့ ရနိုင်မလား”
ဝမ်မိသားစု ကိစ္စဆိုသည်မှာ ဝမ်ကျိယွီ၏ ကိစ္စပင် ဖြစ်ရာ ကူညီနိုင်ပါက သေချာပေါက် ကူညီရပေမည်။
သို့သော် ဝမ်ချုန်းက လက်ကာပြကာ “မလိုပါဘူး”
“ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့ အင်အားစုတွေက အရမ်းများတယ်၊ အားလုံးက ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်က ထိပ်တန်း အင်အားစုတွေပဲ”
“မတော်တဆ ဖြစ်ရင် တစ်မိသားစုလုံး နာမည်ပျက်သွားနိုင်တယ်၊ မင်းကိုပါ ပါအောင် မဆွဲချင်ပါဘူး”
“အဲဒီ လူတစ်စုက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်တယ်”
ဝမ်ချုန်းက ထန်ထျန်းကို ပါဝင်ပတ်သက်စေလိုခြင်း မရှိသဖြင့် အခြေအနေမှန်ကို မပြောပြပေ။
ထန်ထျန်းကလည်း ထပ်မမေးတော့ဘဲ အချိန်တစ်ခုတွင် စုံစမ်းကြည့်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အကယ်၍ ဝမ်မိသားစု တကယ် ဒုက္ခရောက်နေပါက သူ ကြည့်မနေနိုင်သည်မှာ အသေအချာပင်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စကားစမြည် ဆက်ပြောဖြစ်ကြပြီး ဝမ်ချုန်းက ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်ရှိ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာများကို ပြောပြခဲ့သည်။
သို့သော် စိတ်ထဲတွင် အပူရှိနေသောကြောင့် သူတို့ ဆက်လက် မကစားဖြစ်ကြတော့ပေ။
ဝိုင်သောက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အကြောင်းပြချက် တစ်ခုပေးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကုရှောင်းရွှယ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဒီကိစ္စကို ဝင်ပါတော့မယ် မဟုတ်လား”
ဤကောင်မလေးက ထန်ထျန်း၏ အတွေးကို အလွန်နားလည်သူ ဖြစ်သည်။
ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဝမ်ချုန်းရော၊ ဝမ်မိသားစုရောက ဝမ်ကျိယွီနဲ့ အနီးကပ် ပတ်သက်နေတယ်”
“သူတို့ အခက်အခဲ တွေ့နေတာကို ငါတို့ လစ်လျူမရှုသင့်ဘူး”
ကုရှောင်းရွှယ်ကို အသံပို့ကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။
ကုရှောင်းရွှယ်မှာ မှင်သက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ဝမ်ကျိယွီကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်, “တကယ်လား"
"ဒါဆို သူ့ကို ပြောပြလိုက်မလား”
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြကာ “အခုတော့ မလိုသေးဘူး”
“ဝမ်ကျိယွီက အခု မှတ်ဉာဏ် ပျောက်နေတယ်၊ ဝမ်မိသားစုဝင်တွေကလည်း သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို မမှတ်မိကြဘူး၊ ပြောပြလိုက်လည်း သိပ်ပြီး အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး”
“အကယ်၍ သူ တစ်ခုခု ပြန်မှတ်မိလာပြီ ဆိုရင်တော့မှ ပြောပြတာ မနှောင်းသေးပါဘူး”
ကုရှောင်းရွှယ်က “အင်း” ဟု ဆိုကာ ဝမ်ကျိယွီကို ကြည့်သည့် အကြည့်ထဲတွင် သနားဂရုဏာများ ပိုလာသည်။
ဝမ်ကျိယွီမှာ ယခင်က အရာအားလုံးကို မမှတ်မိတော့သည်ကို သူမ သိသည်။
အခု အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီး မိသားစုဝင်များနှင့် တွေ့နေပါလျက်နှင့် မမှတ်မိဘဲ သူစိမ်းများလို ဖြစ်နေရသည်မှာ စိတ်မကောင်းစရာပင်။
“ဒါဆို ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"
"ဝမ်ချုန်းက ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ အတိအကျ မပြောပြဘူးလေ”
ကုရှောင်းရွှယ်က မေးလိုက်သည်။
ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဝမ်မိသားစုက ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်မှာ အလေးအနက်ထားရတဲ့ သူတွေပဲ၊ သိတဲ့သူ သေချာပေါက် ရှိမှာပါ”
“ငါတို့ တိုက်ရိုက် သွားမေးလိုက်ရုံပဲ”
ပြောပြီးနောက် သူက အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာမှာ မြို့သခင် အိမ်တော် ရှိရာ အရပ်ပင်။
ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော် မြို့သခင်ကို တွေ့ဆုံရန်မှာ သူ၏ အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့သခင်ကို ထျန်းရှထုန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာ ကိစ္စရပ်များတွင် ကူညီပေးရန် သူ "ဖိတ်ခေါ်" ရပေမည်။
မြို့သခင် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဝမ်မိသားစု၏ အကြောင်းကိုလည်း သူ သေချာပေါက် သိပေလိမ့်မည်။
ကိစ္စနှစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ဆောင်ရွက်လိုက်ရုံပင်။
“သွားကြစို့”
“ဝမ့်ချွမ်းမြို့တော်မှာ အကြာကြီး မနေချင်ဘူး၊ မြန်မြန် ရှင်းလိုက်မယ်”
“ကိစ္စအားလုံး ပြီးသွားတာနဲ့ ငါတို့ ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေကို သွားကြမယ်”
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်၏။
ကုရှောင်းရွှယ်က လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူမ၏ ခံယူချက်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်၊ ထန်ထျန်း သွားရာသို့ သူမ လိုက်မည်။
ထန်ထျန်း ဘာလုပ်သည်၊ ဘာလုပ်ရန် ကြံစည်သည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။
ထန်ထျန်း၏ အနားတွင် ရှိနေရလျှင်ပင် သူမအတွက် လုံလောက်လှပါပြီပင်။