ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်

ကျုံးချင်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းပြီး ဆိုးယုတ်ကြောင်း သရဲစိမ်းနှင့်မိုးခေါင်မီးတို့ သိထားကြသော်လည်း သူ ဤမျှထိ ဆိုးယုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် ချောက်နက်အရှင်သခင်ပင်လျှင် သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူတို့၏စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေစဉ် သရဲစိမ်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။

သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားလိုက်ပြီး ရိုသေလေးစားစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"ချောက်နက်အရှင်သခင်... အရှင်ရဲ့ရတနာတွေ... ဦးတည်ချက်ငါးသွယ် နတ်ဘုရားခန်းမထဲက အထွတ်အထိပ်ရတနာတွေ ပုံရိပ်ယောင် သူတော်စင်စေတီနဲ့ သူ ဝါးမျိုသွားတဲ့ ဖရိုဖရဲချီ တွေကို အရှင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား..."

ချောက်နက်အရှင်သခင်သည် ထိုအရာများကို မည်သည်ကြောင့် ပြန်မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း...

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများကို သူ အမှန်တကယ်ပင် ပြန်မယူနိုင်ခဲ့ချေ။

သူက အေးစက်တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"သူ့ကို ခဏလောက် သိမ်းထားခွင့် ပေးလိုက်ရင် ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ...ငါ့ရဲ့ ရတနာတွေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သူ ယူသွားလို့ ရပါ့မလား...ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာတာနဲ့ လောကကြီးအဆုံးထိ သူ့ကို လိုက်ရှာပြီး အဲ့ဒီ မကောင်းတဲ့ကောင်လေးကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်..."

သူ၏အသံထဲရှိ အံ့ကြိတ်သံက သရဲစိမ်းနှင့် မိုးခေါင်မီးတို့၏ ကျောရိုးတလျှောက် ချမ်းစိမ့်သွားစေခဲ့သည်။

သူတို့၏အမြင်အရ သူတို့၏ချောက်နက်အရှင်သခင်သည် ကျုံးချင်ကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည့် အခြေအနေအထိ ရန်စခံလိုက်ရခြင်းပင်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဆက်လက်၍ မတွေးတောရဲတော့သည့်အပြင် အချိန်လည်း မဆွဲရဲတော့ချေ။ အမိန့်များကို ရရှိပြီးနောက် အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူတို့ ချက်ချင်းထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင်....

လေပြင်းတစ်ချက်က ချောက်နက်ကို တိုက်ခတ်သွားပြီး ချောက်နက်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မြူခိုးများ လုံးလုံးလျားလျား လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

ထာဝရ မှောင်မည်းနေသော ချောက်နက်သည် ယခုအချိန်တွင် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ရှိနေခဲ့လေပြီ။

ထိုအရာက ယခင်က ယိုယွင်းပျက်စီးပြီး မှုန်မှိုင်းနေသော သစ်တောထဲသို့ ရှင်းလင်းမှုနှင့် တောက်ပမှု အနည်းငယ်ကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ကျုံးချင်သည် ချောက်နက်၏အပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်းသတိပြုမိလေ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်သည် မှုန်ဝါးဝါးလေဟာနယ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ သစ်တောတစ်ခုအထက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သစ်တောအတွင်း၌ နွယ်ပင်များ ထူထပ်နေပြီး ညှိုးနွမ်းနေသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်များ မားမားမတ်မတ် ရှိနေကာ အရိုးဖြူများက တောင်များအလား စုပုံနေခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းလမ်းသည် သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး သစ်တောအထက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံတွင် ဆန့်တန်းနေခဲ့သည်။

အရှေ့ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ရှေးဟောင်းလမ်းသည် ချောက်နက်၏အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ပေ၏။

ကျုံးချင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ကာ ငရဲနှင့်တူသော ချောက်နက်၏ ထွက်ပေါက်လမ်းက သူ၏ခြေထောက်အောက်တွင် ဤအတိုင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သလော....

သို့သော် ကျုံးချင်က ထိုအရာကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ သူ ချောက်နက်သို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာချိန်ကသာဆိုလျှင် အလျင်အမြန် ဖြတ်သန်းသွားချင်ခဲ့မိပေမည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ထွက်ခွာရန် အလျင်မလိုတော့ချေ။

ဖရိုဖရဲချီ....

ဖန်တီးခြင်းအစမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ချီဖြစ်ကာ လောကတွင် မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာတွေ့ရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်လောက်သော ရတနာသိုက်တစ်ခုပင်။ ထိုအရာနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး တစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ အကယ်၍ သူသာ ပို၍ စုဆောင်းရန် အခွင့်အရေးကို အရမယူခဲ့ပါက ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို သူ ခံစားရပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ထိုရွာကို ကျော်သွားပါက ထိုဆိုင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအရာကို တွေးမိချိန်တွင် ကျုံးချင်သည် ပြင်ပကမ္ဘာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖရိုဖရဲချီကို ဆက်လက်စုဆောင်းရန် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်၏။

မြူခိုးဖြူများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ဖရိုဖရဲချီများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု မဆိုလိုချေ။

ထိုအရာများကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လေဟာနယ်တစ်ခုတွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းသာဖြစ်သည်။

ကျုံးချင်အတွက်မူ ဝါးမျိုခြင်းစွမ်းဆောင်ရည်သည် ယခင်ကထက်ပင် ပို၍မြန်ဆန်နေပေ၏။

ချောက်နက်အတွင်းရှိ....

ငရဲချော်ရည် ထွက်ပေါက်တွင်...

သရဲစိမ်းနှင့်မိုးခေါင်မီးတို့သည် မြူခိုးဖြူများကို ဖြန့်ကျက်ပြီးနောက် သတင်းပို့ရန် ပြန်ရောက်လာကြသည်။

သရဲစိမ်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ချောက်နက်အရှင်သခင်... မြူခိုးဖြူတွေကို ဖြန့်ခွဲပြီးသွားပါပြီ... ပြီးတော့ ချောက်နက် အပြင်ဘက်ကို ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကိုလည်း သူ့အတွက် ဖွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ..."

ချောက်နက်အရှင်သခင်၏ အသံက ငရဲ ချော်ရည်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီသတ္တဝါလေး ထွက်သွားပြီလား..."

သရဲစိမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ချောက်နက်အရှင်သခင်ကို ပြန်ဖြေရရင် သူ ထွက်မသွားသေးပါဘူး... သူက နေရာမှာ ဆက်နေပြီးတော့ ဖရိုဖရဲချီတွေကို ဝါးမျိုနေတုန်းပါပဲ..."

ထိုစကားကိုကြားချိန်တွင် ချောက်နက်အရှင်သခင်သည် ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အာရုံခံလိုက်သည်နှင့် သူ သိမ်းဆည်းထားသော ဖရိုဖရဲချီများ လျော့နည်းသွားသည့်နှုန်းမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ဒေါသ​များ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"အဲ့ဒီသတ္တဝါလေးက ငါ့ရဲ့ ချောက်နက်ကို ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ...ရတနာသိုက်လို့များ ထင်နေလား...ငါက သူ့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးတာတောင် သူက ထွက်မသွားသေးဘူး..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လောကကြီးကို တသက်လုံး လွှမ်းမိုးထားပြီး လုံးလုံးလျားလျား ပြိုင်ဘက်ကင်းလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ဤအထွတ်အထိပ် အစွမ်းထက်ကျွမ်းကျင်သူသည် နောက်ထပ် စိတ်ဓာတ်ကျမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ချောက်နက်ဆိုသည်မှာ မည်ကဲ့သို့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သနည်း....

ထိုအရာသည် မရေမတွက်နိုင်သော လူများ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော နေရာတစ်ခုပင်။

ထိုအရာ၏နာမည်ကို ကြားရုံဖြင့် ကလေးများကို ငိုစေနိုင်သည်။

သူသည် ကြီးမားသော သနားကြင်နာမှုကို ပြသကာ တစ်ဖက်လူကို ထွက်သွားခွင့် ပြုခဲ့ပေ၏။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ထွက်မသွားရုံသာမက ယခုအချိန်တွင် သူ့ကိုပင် အမြတ်ထုတ်နေခဲ့သည်။

ချောက်နက်အရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် အေးစက်စွာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"လွန်လွန်းတယ်..."

"ဒီမကောင်းတဲ့ကောင်လေးက တကယ့်ကို တရားလွန်လွန်းတယ်..."

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့ပြီး အမြဲတစေ သူကသာ တခြားသူများအပေါ် အမြတ်ထုတ်ခဲ့သူပင်။ မည်သူကမျှ သူ့ကို အမြတ်ထုတ်ဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျုံးချင်သည် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အရယူခဲ့ရုံသာမက အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် သူ့ထံမှ အရာများ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်သလင်းခါမသွားမချင်း ရပ်တန့်မည့်ပုံ မရပေ။

သရဲစိမ်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ချောက်နက်အရှင်သခင်... အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ရမလဲ..."

ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သရဲစိမ်းနှင့်မိုးခေါင်မီးတို့ လုံးလုံးလျားလျား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ဖက်လူကို သတ်ဖြတ်၍ မရချေ။

သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားရခြင်းကလည်း စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောဆိုရလျှင် ချောက်နက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့ ပြဿနာများသည့် တည်ရှိမှုမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းက ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

သူ၏စွမ်းအား မြင့်မားသည်ဟု ဆိုရမည်လော.... သေချာပေါက် မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် ဓမ္မသောင်းချီနယ်ပယ်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အများကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူ၏စွမ်းအားကို အားနည်းသည်ဟု ဆိုရမည်လော...

ရှေးဟောင်းထိပ်တန်း သတ်ဖြတ်ခြင်းဝင်္ကပါ ဆယ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ကြယ်တာရာ သုံးရာခြောက်ဆယ့်ငါးလုံး ဝင်္ကပါပင်လျှင် သူ့ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးယုတ်ပြီး အစွန်းရောက်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။

ငရဲ ချော်ရည်များ ဆူပွက်လာခြင်းက ချောက်နက်အရှင်သခင်၏အတွင်းစိတ် အလွန်အမင်း မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲရှိ မငြိမ်မသက်မှုများကို ဖိနှိပ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်သွားပြီး သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်... သူနဲ့ ငါ သေချာစကားပြောချင်တယ်..."

သရဲစိမ်းနှင့်မိုးခေါင်မီးတို့ နှစ်ယောက်လုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့်ပြောဆိုရလျှင် သူတို့၏ချောက်နက်အရှင်သခင်နှင့် စကားပြောဆိုနိုင်သူမှာ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် တူညီသော အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အသက်နှစ်ဆယ် ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်ကို သူတို့၏ ချောက်နက်အရှင်သခင်က ဆွေးနွေးရန် ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းပင်။

ထိုအရာသည် သူတို့ မည်သို့ပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားစေကာမူ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပုံရသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် လောကကြီးမှာ အလွန်ယုတ္တိမဲ့လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ကျုံးချင်၏စွမ်းဆောင်ရည်က ပါရမီရှင် တစ်ဦးအပေါ် သူတို့၏နားလည်မှုကို ပြန်လည်၍ အဓိပ္ပာယ်အသစ် ဖွင့်ဆိုပေးခဲ့သည်။

"ချောက်နက်အရှင်သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ခဏစောင့်ပါ... အဲ့ဒီလူကို ကျွန်တော်တို့က အခုပဲ သွားဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုပြီးနောက် သရဲစိမ်းနှင့် မိုးခေါင်မီးတို့သည် ကျုံးချင်ရှိနေသော နေရာသို့ ဦးတည်၍ သွားခဲ့ကြသည်။

ယနေ့သည် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် အမှန်တကယ်ကို ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် ထူးဆန်းလှသည်။

သူတို့သည် ကျုံးချင်ရှိသောနေရာနှင့် ချောက်နက်ကြားတွင် အကြိမ်ကြိမ် အသွားအပြန် လုပ်ခဲ့ကြရသည်။

အချိန်တိုင်းတွင် သူတို့၏စိတ်ခံစားမှုများ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေပေ၏။

ကျုံးချင်ကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်က သူတို့သည် ဤလူမှာ အနည်းငယ် သာမန်ထက် သာလွန်ထူးကဲသည်ဟုသာ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ပြန်တွေးမိကြသည်။

သူသည် ဦးတည်ချက်ငါးသွယ် နတ်ဘုရားခန်းမကို ပထမဆုံး ပြောင်သလင်းခါသွားစေချိန်တွင် ဤလူက အလွန်အမင်း လောဘကြီးသည်ဟုသာ သူတို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

သူသည် မှော်ဝါးဝင်္ကပါကို ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် သူ၏ပါရမီရှင် စရိုက်သဘာဝက သူတို့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ပုံရိပ်ယောင် သူတော်စင်စေတီ သို့ ခရီးစဉ်အတွင်း၌ ကျုံးချင်၏ပါရမီက သူတို့၏လောကအမြင်နှင့် နားလည်မှုတို့ကို ချိုးဖျက်ပစ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နေပြီး ရှေးခေတ်ကတည်းက ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းခဲ့သော ရှေးဟောင်းထိပ်တန်း သတ်ဖြတ်ခြင်း ဝင်္ကပါဆယ်ခုထဲမှ တစ်ခုကိုပင် လှုပ်ရှားခြင်းမပြုဘဲ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ယခုအချိန်တွင် ကိစ္စများသည် ပို၍ပင် စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလာခဲ့လေပြီ။

အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော လူငယ် တစ်ယောက်ကို ချောက်နက်အရှင်သခင်ပင်လျှင် ဘာမှမလုပ်နိုင်သဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရသလော....

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကြီးမားသော မုန်တိုင်းများနှင့် လှိုင်းလုံးများကို အများအပြား မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပေ၏။ သူတို့ကိုယ်တိုင်သည်လည်း တစ်ချိန်က ဒဏ္ဍာရီလာ ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ကျုံးချင်ကဲ့သို့လူမျိုးကို သူတို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

မကြာမီမှာပင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ကျုံးချင်၏အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ပုံရိပ်များကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ချေ။

ထိုအစား သူတို့သည် ကျုံးချင်၏ရှေ့တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

သရဲစိမ်းက သူ၏လက်ကိုပူးဆုပ်ကာ ကျုံးချင်အား တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချောက်နက်အရှင်သခင်က အရှင့်ကို ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်..."

ကျုံးချင်သည် ရုတ်တရက် ရောက်လာသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သူတို့အနက်မှတစ်ယောက်သည် အစိမ်းရောင် မျက်နှာနှင့်အစွယ်များရှိပြီး တခြားတစ်ယောက်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား နီမြန်းနေကာ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အရ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်ပင် သူတို့သည် ပုံမှန်မဟုတ်သူများကြားတွင် အဆိုးရွားဆုံးပင်။

သေချာသည်မှာ သူတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်များကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်လျှင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းများကလည်း သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျုံးချင်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ချောက်နက်အရှင်သခင်ဆိုတာက ဘယ်သူလဲ..."

မိုးခေါင်မီးက ချောက်နက်၏အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းသို့လှည့်ကာ သူ၏လက်ကိုပူးဆုပ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချောက်နက်အရှင်သခင်က ချောက်နက်အရှင်သခင်ပါပဲ..."

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ကျုံးချင်ကို တွေးတောသွားစေခဲ့သည်။

သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် လှိုင်းဂယက် အနည်းငယ် ပျံ့နှံ့သွားပေ၏။

ချောက်နက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကတည်းက ကျုံးချင်သည် ရတနာများကို လက်ညောင်းသည်အထိ စုဆောင်းနေခဲ့သည်။

ဤချောက်နက်အတွင်းတွင် သက်ရှိများရှိနေကြောင်းကို သူ အချိန်အတော်ကြာ ကတည်းက သံသယဝင်နေခဲ့ပြီး သူ ရှာမတွေ့သေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ချောက်နက်အရှင်သခင်က သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် စေလွှတ်လိုက်ရာ ရည်ရွယ်ချက်သည် မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

...