အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းခြင်း

မိသားစုကြီးလေးခု၏ အကြီးအကဲများ ပြောလိုက်သည့် စကားကို ကြားသောအခါ အခြားအင်အားစုများမှာ မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည်ရှိလာကြပြန်သည်။

ဟုတ်သည်လေ၊ သူတို့ဘက်မှာလည်း အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ရှိနေတာပဲ

ပြီးတော့ လီမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးဆိုရင် ကျိကျွင်းအဆင့်နဲ့ အတော်လေး နီးစပ်နေပြီလို့တောင် ကြားထားရတယ်။

ဒီသခင်လေးထန်က ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ပါစေ၊ ဝူကျိတာအိုအရှင် လေးယောက်ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ထောက်ထားရမှာပဲ မဟုတ်လား

သူတို့က ကိုယ်ပေါ်မှ ဖိအားများကို အသည်းအသန် အံတုရင်း မိသားစုကြီးလေးခု၏ ဘိုးဘေးများ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းကမူ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ပြုံးလျက် မေးစေ့ကိုသာ ပွတ်နေလိုက်သည်။

အစွမ်းထက်သော ပုံရိပ်လေးခုက ညီလာခံခန်းမဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်လာနေသည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် အာရုံခံမိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

ထိုသူများက သူ ဝမ့်ချွမ်းမြို့ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က အာရုံခံမိခဲ့သည့် ဝူကျိတာအိုအရှင် လေးဦးပင် ဖြစ်သည်။

မိသားစုကြီးလေးခုမှာ ဝမ့်ချွမ်းမြို့တွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ၍ အခြေခိုင်နေခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဝူကျိတာအိုအရှင် တစ်ဦးရှိနေရုံနှင့်ပင် မိသားစုတစ်ခုကို နှစ်ပေါင်းသောင်းချီအောင် စည်ပင်ဝပြောစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒေါသထွက်နေကြသည့် အကြီးအကဲ လေးဦးကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။“ကောင်းပြီလေ"

" မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေ လာတာကိုပဲ ငါ စောင့်နေလိုက်မယ်"

" ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ မိသားစုထဲမှာ တကယ် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တာက သူတို့ပဲ ဖြစ်မှာပါ”

သူ၏ တည်ငြိမ်နေမှုက မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းလာသူများကို ပြန်လည် တုန်လှုပ်သွားစေပြန်သည်။

ထန်ထျန်း၏ ခွန်အားက သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြီးမားနေသလော

ဝူကျိတာအိုအရှင် လေးဦးကိုတောင် သူက မကြောက်တာလား

သို့သော် လက်တွေ့တွင် သူတို့ စဉ်းစားနေရန် အချိန်များစွာ မရလိုက်ပေ။ ထိုဘိုးဘေး လေးဦးမှာ ဝမ့်ချွမ်းမြို့ထဲမှာပင် ရှိနေကြသဖြင့် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်အတွင်းမှာပင် ညီလာခံခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသည့် အဘိုးအို နှစ်ဦး၊ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားသည့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး၊ ထို့ပြင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပကာ ရင့်ကျက်သည့် အလှပိုင်ရှင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးတို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် အကြီးအကဲ လေးဦးမှာ ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ဘိုးဘေး... ကယ်ပါဦး”

“ဒီလူက ကျွန်တော်တို့ကို အရမ်း အရှက်ခွဲနေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကို လုံးဝ မလေးစားဘူး”

“ဘိုးဘေးတို့ အမြန်ဆုံး အရေးယူပေးပါ။ ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူကို ဖမ်းဆီးပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို...”

သို့သော် သူတို့ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝူကျိတာအိုအရှင် လေးဦးအနက်မှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။“ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”

သူကတော့ ဝမ့်ချွမ်းမြို့၏ တစ်ဦးတည်းသော ဝူကျိတာအို အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည့် လီမိသားစု ဘိုးဘေးပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေပြီး ထန်ထျန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်ထဲတွင်လည်း ဖုံးကွယ်မရသော ထိတ်လန့်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

အကြီးအကဲ လေးဦးကို ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းပြီးနောက် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားရသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူက ထန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး...

ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။

“ကျိကျွင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသကို လျှော့ပါ”

လီမိသားစု ဘိုးဘေးက ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်ရှိသည့် ဘိုးဘေး သုံးဦးကလည်း လီမိသားစု ဘိုးဘေး၏ ဘေးတွင် အစဉ်လိုက် ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

“ကျိကျွင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒေါသကို လျှော့ပါ”

သူတို့ လေးဦးစလုံးက တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုအခါ ထန်ထျန်းနှင့် ကျွင်းယန်တာအိုအရှင်မှလွဲ၍ ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး ကြောင်အသွားကြတော့သည်။

ဝူကျိတာအိုအရှင်များက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး ထန်ထျန်းကို "ကျိကျွင်း" လို့ ခေါ်နေကြတယ်လား

ဒါဆို ထန်ထျန်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က...

မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းလှသည့် စကားလုံးတစ်လုံးက သူတို့ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားကာ အရာအားလုံးကို ဗလာဖြစ်သွားစေသည်။

ထန်ထျန်းကမူ ထိုဝူကျိတာအိုအရှင် လေးဦးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရင်း ပြုံးလျက် “ငါက ဒေါသ မထွက်ပါဘူး၊ ဘာကို လျှော့ရမှာလဲ"

" မင်းတို့ရဲ့ ဒီအကြီးအကဲတွေကသာ ဒေါသတွေ ထွက်နေကြတာပါ”

လီမိသားစု ဘိုးဘေးက ခေါင်းမော့ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း “မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက မျက်စိမရှိလို့ ကျိကျွင်း ရဲ့ အရှိန်အဝါကို မမြင်နိုင်ကြတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

" ဒီနေ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်တော် သိထားပြီးပါပြီ"

" အားလုံးကို ကျိကျွင်း ရဲ့ အလိုအတိုင်း လုပ်ပေး ပါ့မယ်။ လီမိသားစုက ဘာမှ ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

သူ ပြောပြီးနောက် ကျန်ရှိသည့် ဘိုးဘေး သုံးဦးကလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် အလျင်အမြန် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဤဝူကျိတာအိုအရှင်များမှာ ကျိကျွင်းတစ်ယောက်ဆိုသည်မှာ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ကောင်းကောင်း သိကြသည်။

လုပ်ငန်း တစ်ဝက် ချန်ထားနိုင်ခြင်းကပင် ကံအလွန်ကောင်းနေပြီဟု ဆိုရမည်။

သို့မဟုတ်ပါက ထိုသူက စိတ်မကြည်ရုံနှင့်ပင် သူတို့အားလုံးမှာ သမိုင်းစာမျက်နှာထဲကနေ တစ်ခဏအတွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ အနိမ့်ချဆုံးပုံစံဖြင့် ရိုသေနေကြသည့် လူလေးဦးကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းမှာ ရုတ်တရက် ပျင်းရိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လူဆိုသည်မှာ အသက်ကြီးလေ၊ ပိုပြီး လိမ္မာပါးနပ်လေပင်။ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ နေလာသည့် ဤလူအိုကြီးများမှာ ပို၍ပင် ဆိုးသေးသည်။

သူတို့ဆီကနေ ရမ်းကားသည့် အပြုအမူမျိုး မြင်ရဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

သို့သော် ထန်ထျန်းကလည်း သူတို့ကို ဆက်လက် အကျပ်ကိုင်ရန် စိတ်မကူးတော့ပေ။ ယနေ့ သူ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူအများရှေ့တွင် ဝမ်မိသားစုကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ကြေညာရန်နှင့် ဝမ်မိသားစုကို ဒုက္ခပေးခဲ့သူများကို သင်ခန်းစာ ပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်မြောက်ပြီဖြစ်ရာ ကျန်သည့် အပိုအလုပ်များကို လုပ်ရန် မလိုတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက ကျွင်းယန်တာအိုအရှင်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။“ကျန်တဲ့ အသေးစိတ်ကိစ္စတွေကိုတော့ မင်းပဲ စီစဉ်လိုက်တော့"

" သုံးရက်အတွင်းမှာ အားလုံးကို လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ပြီးသား ဖြစ်ရမယ်"

" ပြဿနာ မရှိဘူးမလား”

ကျွင်းယန်တာအိုအရှင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်သည့် တာအိုအရှင် လေးဦးကို ကြည့်ပြီး ရိုသေစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “စိတ်ချပါ ကျိကျွင်း ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရပါဘူး"

" အားလုံးကို ကျိကျွင်း ရဲ့ အလိုအတိုင်း လုပ်ပေးပါ့မယ်"

" ဒါ့အပြင်... ဝမ့်ချွမ်းမြို့ရဲ့ ပြည်သူအားလုံးကိုယ်စား ကျိကျွင်း ရဲ့ ကရုဏာတရားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ထန်ထျန်းမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယနေ့ ကိစ္စမှာ သူ၏ အစွမ်းအစဖြင့် အခြားသူများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိအားပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် မကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ကျွင်းယန်တာအိုအရှင်၏ ကျေးဇူးတင်စကားကို ရရှိခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက တစ်မြို့လုံးကို ဖျက်ဆီးမပစ်ခဲ့သောကြောင့်လော

ထန်ထျန်းမှာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

လောကကြီး၏ ဆင်ခြင်တုံတရားအချို့မှာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတတ်သည်။

သူင ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေလိုတော့သဖြင့် ထကာ ဝမ်မိသားစုဝင်များရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

အခြေအနေများမှာ လျင်မြန်လွန်းပြီး လက်ခံရခက်လွန်းသဖြင့် ဝမ်မိသားစုဝင်များမှာ ယခုအချိန်ထိ သတိမဝင်ကြသေးပေ။

ထန်ထျန်းက သူတို့ကို သတိပြန်ဝင်လာအောင် လက် ဖြင့် ခါပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ဝမ်ချုန်းကို ပြုံးပြရင်း“ဝမ်မိသားစုရဲ့ အကျပ်အတည်းကတော့ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ"

" အခုဆိုရင် ငါ မင်းတို့ မိသားစုဆီကို လာလည်လို့ ရပြီလား”

ဝမ်ချုန်းမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။

“ရ... ရတာပေါ့၊ ငါ ကလည်း မင်း ကို ဖိတ်မလို့ပါပဲ..."

" ဒါနဲ့ ညီကိုထန်... မင်းက တကယ်တော့ တောတောင်ထဲက လာတဲ့လူ မဟုတ်ဘူးမလား...”

သူက ခက်ခဲစွာ မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက အားရပါးရ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်ချုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ “အဲဒီလိုပါပဲ"

" ဒီ ကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် လာဖူးတာပါ။ မင်းကတော့ ငါ့ကို မန်ရွာက ထန်ထျန်းလို့ပဲ ဆက်မှတ်ယူထားလိုက်ပါ"

"သွားကြစို့၊ မင်းတို့ အိမ်ကို သွားရင်း စကားပြောကြတာပေါ့"

"ဒီနေရာက လေထုက တစ်မျိုးကြီးပဲ”

ထို့နောက် သူက ဝမ်ချုန်းကို ဆွဲခေါ်ကာ ဝမ်ချန်းရုန်တို့ကိုလည်း အချက်ပြရင်း ညီလာခံခန်းမထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ ခန်းမထဲရှိ လူများမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော ထိတ်လန့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

ဝမ့်ချွမ်းမြို့၏ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အားလုံး နားလည်လိုက်ကြပြီ။

“အားလုံးပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် ကျွင်းယန်တာအိုအရှင်က ထကာ ညီလာခံကို စတင် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

သူက လူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။“ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးပြီ"

"ကျိကျွင်း ထန်ထျန်းရဲ့ အလိုဆန္ဒ ကို ဘယ်သူမှ မဖီဆန်ရဲသလို ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လည်း မလုပ်ကြနဲ့။ အားလုံးကို သူပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြပါ"

" ပြီးတော့ မှတ်ထားကြပါ... နောင်ဆိုရင် ဝမ်မိသားစုကို ဘယ်သူမှ လာမထိပါနဲ့"

" အကယ်၍သာ ကျိကျွင်း ထန်ထျန်းကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိမယ်ဆိုရင်တော့...”

“ကျိကျွင်းအဆင့်ရှိတဲ့ နတ်ဘုရားကိုယ်တိုင် ဆင်းလာရင်တောင် မင်းတို့ကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”