ဆေးဖော်စပ် ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

နောက်ထပ် နှစ်ရက်တာအတောအတွင်း ထန်ထျန်းက စားသောက်ဆိုင်၌ပင် ခေတ္တတည်းခိုနေခဲ့သည်။

စားသောက်ပြီးချိန်များတွင် အပြင်သို့ လမ်းသလားရင်း မြင့်မြတ်မြို့တော်၏ ဒေသန္တရဓလေ့ထုံးစံများကို လေ့လာရသည်မှာလည်း တော်တော်လေး ဇိမ်ကျလှပေသည်။

ကိစ္စအရပ်ရပ်ကို မန်ရှီးက ကူညီဆောင်ရွက်ပေးနေသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ထိုရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စများအတွက် စိတ်ပူနေစရာမလိုပေ။

မန်ရှီး၏ အလုပ်လုပ်နှုန်းမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။

ဒုတိယမြောက်နေ့ ညနေပိုင်းထက် နောက်မကျစေဘဲ အပြီးလုပ်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း ဒုတိယမြောက်နေ့ နံနက်ပိုင်းမှာပင် လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ပါရမီရှင်ပွဲတော်တွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် လက်မှတ်မှာ ထန်ထျန်း၏ လက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် ယခုအကြိမ် ပါရမီရှင်ပွဲတော်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ၊ ပြိုင်ပွဲဝင်များ စသည့် သတင်းအချက်အလက် အားလုံးလည်း ပါဝင်သည်။

ဗိုလ်လုပွဲတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မည့်သူ စုစုပေါင်း သုံးရာကျော် ကျန်ရှိနေသေးပြီး မနက်ဖြန် နံနက်ပိုင်းတွင် လူအားလုံးမှာ "ဆေးဖော်စပ် ကွင်းပြင်" ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ သွားရောက်ကာ နောက်ဆုံး အဆုံးအဖြတ်ကို ခံယူကြရမည်ဖြစ်သည်။

ဗိုလ်လုပွဲကို အပိုင်း ၃ ပိုင်း ခွဲထားပြီး အပိုင်းတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်အချို့ကို ဖယ်ထုတ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် တတိယဆုရှင် သုံးဦးကို ရွေးချယ်မည်ဖြစ်ရာ ထိုက်တန်သော ရတနာဆုလာဘ်များအပြင် မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ သွားရောက်လေ့လာနိုင်မည့် တစ်လတာ ယာယီဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကိုပါ ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ပွဲ၏ အကြောင်းအရာများကိုမူ တင်းကြပ်စွာ လျှို့ဝှက်ထားသည်။

စည်းမျဉ်းများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဤပွဲက အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲသဘောဆန်ကြောင်း ထန်ထျန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ တင်းကြပ်လွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ရက်စက်လွန်းခြင်းမျိုး မရှိဘဲ ပညာရပ်ဖလှယ်ခြင်းနှင့် သင်ယူခြင်းကိုသာ အဓိကထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအကြိမ်တွင် စွမ်းဆောင်ရည် မကောင်းခဲ့လျှင်ပင် ပြန်သွား၍ ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဆက်လက်ယှဉ်ပြိုင်ရုံသာ ရှိသည်။

အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင်များ၏ သတင်းအချက်အလက်ကိုမူ ထန်ထျန်း စိတ်မဝင်စားပေ။

သူတို့က သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထိုသူများထဲတွင် အခြားသော ကျိကျွင်းတစ်ဦး ပုန်းအောင်းမနေခဲ့လျှင်တော့ ထန်ထျန်းနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

"မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကျွန်မ သခင်လေးနဲ့အတူ ဆေးဖော်စပ် ကွင်းပြင်ကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

"သခင်လေးက ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ၊ ကျန်တဲ့ပေးရမယ့် ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်"

မန်ရှီးက ပြော၏ ။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲလား"

မန်ရှီးက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးကာ "သခင်လေးက ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်ပေးထားပြီး ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ တန်ဖိုးကိုလည်း ပေးထားတာပဲလေ"

"မန်ရှီးက... သခင်လေးရဲ့ ခရစ်စတယ်တွေကို အလကားမဖြစ် စေချင်လို့ပါ..."

ထန်ထျန်းက ပြုံး လိုက်ပြီး "ငါက မင်းကို ယုံကြည်နေတာတောင် မင်းက ငါ့ကို မယုံကြည်ဘူးလား"

" စိတ်ချပါ၊ ငါ့ရဲ့ ဆေး ပညာအပေါ် ငါကိုယ်တိုင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိတယ်"

" ဖိအားတွေ သိပ်မထားပါနဲ့၊ ငါ ပြိုင်ပွဲမှာ ချောချောမွေ့မွေ့ ပါဝင်နိုင်ဖို့ပဲ မင်းသေချာအောင် လုပ်ပေးရင် ရပြီ"

မန်ရှီးက အသက်ကို ခပ်ဖွဖွရှူထုတ်ရင်း လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

......

တစ်ရက်တာ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထန်ထျန်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် မန်ရှီးမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိ၊ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြိုနေလေပြီ။

ထန်ထျန်းကို မြင်သည်နှင့် သူမက အလျင်အမြန် ခရီးဦးကြိုသည်။

"သခင်လေး မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါရှင်"

" ပွဲစဖို့ အချိန်အများကြီး လိုပါသေးတယ်၊ အရင်ဆုံး မနက်စာ စားကြမလား"

" မီးဖိုချောင်ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းထားပြီးပါပြီ"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို မနှိုးတာလဲ"

" အကယ်၍ ငါသာ အပြင်ထွက်မလာရင် မင်းက ဒီမှာပဲ တစ်ချိန်လုံး စောင့်နေတော့မှာလား"

မန်ရှီးက ပြုံးလျက် ပြော၏။ "သခင်လေး အနားယူတာကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါရှင်"

"စားကြတာပေါ့"

"အခန်းထဲမှာပဲ အကြာကြီးနေရတာ နည်းနည်းတော့ မွန်းကြပ်ဖို့ ကောင်းတယ်"

ထန်ထျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ပထမထပ် ခန်းမကြီးသို့ ရောက်သောအခါ ထန်ထျန်းက ပြတင်းပေါက်နားက နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ထိုင်လိုက်ပြီး မန်ရှီးကိုလည်း အတူထိုင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးက သိပ်မလင်းသေးသော်လည်း စားသောက်ဆိုင်၌ ဧည့်သည်အတော်များများ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် စားသောက်နိုင်သူများမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကုံထံများသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မန်ရှီးက လူငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ နံနက်စာ စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က အံ့ဩတကြီး ကြည့်လာကြပြီး ဤလူငယ်မှာ မည်သည့်မိသားစုမှ သခင်လေး ဖြစ်နေမလဲဟု အမျိုးမျိုး ခန့်မှန်းနေကြလေသည်။

ထိုင်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဟင်းပွဲများ ရောက်ရှိလာသည်။

ထန်ထျန်းက လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မြင့်မြတ်မြို့တော်၏ နာမည်ကြီး ဟင်းပွဲများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မတူအောင် မြည်းစမ်းခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"မိန်းကလေးကုနဲ့ သခင်လေးဝမ်ရောဟင်"

"သူတို့ကိုလည်း ဆင်းလာဖို့ ခေါ်လိုက်ရမလား"

မန်ရှီးက ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် ဝမ်ကျိယွီတို့ကို မတွေ့သဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါပြကာ "ထားလိုက်ပါ၊ ဒီနေ့ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ သွားမယ်"

အပြင်မထွက်ခင်မှာပင် သူက ကုရှောင်းရွှယ်နှင့် ဝမ်ကျိယွီကို 'ဆန်းကြယ် ဥကမ္ဘာ' ထဲသို့ ဝင်ခိုင်းထားပြီးဖြစ်သည်။

ဝင်ခွင့်လက်မှတ်က တစ်စောင်တည်းသာ ရှိပြီး အခုက လမ်းမှန်အတိုင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေထဲ ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို လူမြင်ကွင်းတွင် ခေါ်မသွားတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မန်ရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွေထွေထူးထူး ထပ်မမေးတော့ပေ။

သူမ၏ စိတ်အာရုံအားလုံးမှာ ယနေ့ကျင်းပမည့် ပါရမီရှင် ပွဲတော်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေသည်။

စားနေရင်းပင် သူမက ယခုအကြိမ် ပွဲတော်တွင် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အသန်မာ ဆုံး ပြိုင်ဘက်အချို့ကို အမည်တပ်၍ ရှင်းပြနေသေးသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ထိုအမည်များကို မှတ်သားထားခြင်း မရှိပေ။

သူတို့မှာ မှတ်သားထားရန် မထိုက်တန်ဟုသာ ဆိုရပေလိမ့်မည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ဆေးဖော်စပ် ကွင်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာက မြို့လယ်ခေါင်တွင် ရှိမနေသော်လည်း အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှရာ ကြီးမားသော ကျင့်ကြံခြင်း နယ်မြေကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ထန်ထျန်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လူပင်လယ်ကြီးကဲ့သို့ စည်ကားနေပြီး ယနေ့ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်ကြသည့် ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများနှင့် သူတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော 'ဆေးမီးလျှံ' အငွေ့အသက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အများစုမှာ ဆေးဆရာများ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

"ပါရမီရှင် ပွဲတော်ဆိုတာ လူငယ်ထူးချွန်တွေအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပါပဲ"

" မြင့်မြတ်နယ်မြေ ဝင်ခွင့်လက်မှတ် ရနိုင်တဲ့အပြင် အစွမ်းထက်တဲ့ အင်အားစုတွေရဲ့ မျက်စိကျမှုကိုလည်း ရနိုင်ပါသေးတယ်"

"အကယ်၍ စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းလို့ ထိပ်တန်းအင်အားစုတစ်ခုခုက သဘောကျသွားရင်တော့ ဒါက အောင်မြင်မှုရဲ့ အစပဲပေါ့"

မန်ရှီးက လမ်းလျှောက်ရင်း ရှင်းပြနေသည်။

ထန်ထျန်းကတော့ တိတ်တဆိတ်သာ နားထောင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပွဲတော်မျိုးမှာ အခြေခံအားဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ပွဲစရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် ဆေးဖော်စပ် ကွင်းပြင် ၏ တံခါးဝတွင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေပြီး တိုးဝင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် "အနောက်ပေါက်" မှ လာသူများအဖို့တော့ သီးသန့်ဝင်ပေါက် ရှိနေစမြဲဖြစ်သည်။

မန်ရှီး၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသော အခြားတံခါးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပြိုင်ပွဲဝင်များ နားခိုရာ ဧရိယာ သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ စီမံသူ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျိတာအို အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးက သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။

သူတို့ လက်ထဲတွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်တောက်နေသော ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ရှိနေပြီး ၎င်းမှ ကြီးမားသော အသက်စွမ်းအားများနှင့် တာအိုအော်ရာ များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤအရာမှာ အရိုးသက်တမ်းကို တိုင်းတာသည့် ရတနာဖြစ်ကြောင်း ထန်ထျန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိလိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင် မန်... ဒါက စည်းကမ်းမို့လို့ပါ"

စီမံသူတစ်ဦးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

မန်ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထန်ထျန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး... တရားဝင် ပြိုင်ပွဲဝင်ဖို့ဆိုရင် အရိုးသက်တမ်းကို တစ်ခေါက် စစ်ဆေးရမှာပါရှင်"

ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အချိန်မရွေး စတင်နိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် စီမံသူနှစ်ဦးက သူတို့လက်ထဲမှ ရတနာကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ အစိမ်းနုရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ထန်ထျန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

အလင်းတန်းမှာ ထန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး သူ၏ အသက်စွမ်းအား ကို ခပ်ဖွဖွ ထိတွေ့ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အသက် ၂၁ နှစ်... ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

" ဆိုင်ရှင်မန်... ကြွပါ"

စီမံသူက ပြောလိုက်ပြီးနောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

စီမံသူက ထိုကိန်းဂဏန်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် မန်ရှီးမှာ အသက်ကို ဝဝရှူထုတ်လိုက်နိုင်ပြီး ရင်ထဲက အလေးကြီးတစ်ခု ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထန်ထျန်းက အသက် ၃၀ အောက် လူငယ်တစ်ဦး ဟုတ်မဟုတ် သူမ အသေအချာ မသေချာခဲ့ပေ။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ထန်ထျန်း၏ အစစ်အမှန် အရိုးသက်တမ်းမှာ အသက် ၂၁ နှစ်သာ ရှိသေးခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံးထဲတွင် အငယ်ဆုံးပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မန်ရှီးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရင်း "သခင်လေး... သွားကြမယ်ရှင့်"

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ပြိုင်ပွဲဝင် နားခိုရာ ဧရိယာ အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်သွားကြလေတော့သည်။