ဆေးဖော်စပ်မှု ပြိုင်ပွဲကြီး စတင်ခြင်း

နားခိုရာ ဧရိယာ ဆိုသည်မှာ အမှန်စင်စစ် ခန်းမကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ထျန်းတို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာ သိပ်မစောတော့ဘဲ အတွင်း၌ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေသော ပြိုင်ပွဲဝင် နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့အနက် အများစုမှာ တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် နောက်ဆုံးဗိုလ်လုပွဲအတွက် အကောင်းဆုံး အခြေအနေဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

အချို့မှာမူ ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်ပုံ လုံးဝမပေါ်ချေ။

"သခင်လေး... နောက်ထပ် နာရီဝက်မပြည့်ခင်မှာ ဗိုလ်လုပွဲကို တရားဝင် စတင်တော့မှာပါ"

"ဒါပေမဲ့ ပွဲမစခင် ၁၅ မိနစ်အလိုမှာ ပြိုင်ပွဲဝင်တွေကို ကွင်းထဲကို ခေါ်သွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သခင်လေး သူတို့နောက်က လိုက်သွားရုံပါပဲ"

"ပြီးတော့..."

မန်ရှီးက နောက်ထပ် လုပ်ရမည့် အစီအစဉ်များကို အသေးစိတ် တစ်ခုမကျန် ရှင်းပြနေသည်။

"ဒိုင်လူကြီးတွေက ထိုက်ယိမြင့်မြတ်နယ်မြေက လာတဲ့သူတွေမို့လို့ အရမ်းကို မျှတပါတယ်။ ဗိုလ်လုပွဲ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဘာမသမာမှုမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူးရှင်"

"ကျွန်မလည်း အောက်ကနေ သခင်လေးအတွက် အားပေးနေပါ့မယ်"

"သခင်လေး စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ပြိုင်ပွဲကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါနော်"

သူမက ထပ်လောင်းမှာကြားနေပြန်သည်။

သူမ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်ကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း "စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး"

"မင်း အောက်ကနေ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သေချာကြည့်နေလိုက်ပါ"

ဤအမျိုးသမီးမှာ ယခုအချိန်တွင် ပြိုင်ပွဲဝင်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး ပထမဆုံး စတင်တွေ့ဆုံစဉ်က အခြေအနေနှင့် လုံးဝ တခြားစီပင်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူမ စိတ်ရင်းဖြင့် ကူညီနေကြောင်း သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ငွေရရုံနှင့် ကိစ္စပြီးရော လုပ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

ထန်ထျန်းက ထောက်ပြလိုက်သဖြင့် မန်ရှီးမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို... ကျွန်မ အရင် ထွက်သွားပါ့မယ်ရှင်"

"တစ်ခုခု သိချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခိုင်းစရာရှိတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကို တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ"

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မန်ရှီးမှာ တကယ်တော့ စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် 'ထျန်းရှထုန်' ထဲသို့ ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းရန် သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

မန်ရှီး ထွက်သွားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ခန်းမထဲ၌ တစ်ဦးတည်း ထိုင်နေရင်း အခြားသော ပြိုင်ပွဲဝင်များကို အေးအေးလူလူ အကဲခတ်နေသည်။

အတွင်းရှိ လူငယ်များမှာ ပုံစံအမျိုးမျိုးပင်။ အချို့က နတ်ဘုရားများထံ ဆုတောင်းနေကြပြီး အမွှေးတိုင်များ ထွန်းကာ စာရွက်များ မီးရှို့နေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ့ကို ယခင်ဘဝက အရေးကြီးသော စာမေးပွဲများ ဖြေဆိုရမည့်အချိန်ကို သတိရသွားစေသည်။

ခဏအကြာတွင် လူငယ်တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ လျှောက်လာသည်။

"ဟေ့..."

"မင်း ခုနက အရိုးသက်တမ်း စစ်ဆေးနေတာလား"

သူက တည့်ပင် မေးလိုက်သည်။

ထန်ထျန်းက အင်းဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အရိုးသက်တမ်း စစ်ဆေးတာက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကတည်းက လုပ်ရတာ မဟုတ်လား"

"မင်းက ဘာလို့ အခုမှ ထပ်စစ်နေတာလဲ"

သူက ထပ်မေးပြန်သည်။

ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက ချောလို့လေ"

ထိုသူမှာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လက်သီးဆုပ် ၍ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤလူမှာ အကဲခတ် တော်သူဖြစ်သည်။ ထန်ထျန်း စကားမပြောချင်မှန်း သိသဖြင့် အလိုက်သိစွာ ဆုတ်ခွာသွားခြင်းပင်။

သို့သော် သူ ပြန်ရောက်သွားချိန်တွင် သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေသံများက ထန်ထျန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက ထန်ထျန်းကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ပြီး "ဒါကို မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား"

"အနောက်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတဲ့သူ ဖြစ်မှာပေါ့"

"ပါရမီရှင် ပွဲတော်တိုင်းမှာ ဒီလိုလူတွေ ရှိနေကျပဲ"

ဆေးဆရာများထဲတွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံမှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသဖြင့် သူ၏ ဘေးတွင် လူ ခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့် ဝိုင်းရံနေကြသည်။

"ဒီလို အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ အနောက်ပေါက်က ဝင်လာတာလား။ ဒါဆို ငွေအများကြီး ကုန်မှာပေါ့"

"သေချာတာပေါ့။ ငါ့အထင်တော့ ခရစ်စတယ် တစ်သောင်းအောက်နဲ့တော့ မရလောက်ဘူး"

"သူဌေးသားပဲ။ ပြီးတော့ သူက တကယ်လည်း ချောသားပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုတောင် ကျော်နိုင်တဲ့သူဆိုလို့ သူ တစ်ယောက်ပဲ တွေ့ဖူးသေးတယ်"

"....."

လူအများ၏ ဆွေးနွေးမှုကို နားထောင်ပြီး ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း "ချမ်းသာတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ချောတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

"ပါရမီရှင် ပွဲတော်ကို မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဦးဆောင်ကျင်းပတာ။ ဒီမှာတော့ အရည်အချင်းကပဲ တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်းပဲ"

"ဆေးဖော်စပ်မှု ပညာ မရှိရင် ဘာလုပ်လုပ် အပိုပဲ"

သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် အားလုံးက စကားစဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ် ဆေးဆရာတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ တော်တော်လေး ကြီးမားလှသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အသံသေးသေးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ "ဒါပေမဲ့..."

"ချမ်းသာပြီး ချောနေတာက သူ့အမှားမို့လို့လား"

ရွှေရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ် : ???

........

ခဏမျှ နားထောင်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ထိုသူများကို အာရုံထဲမှ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

အလကား အတင်းပြောနေသူများသာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ပြီးလျှင် သူတို့နှင့် ထပ်တွေ့ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ခဏအကြာတွင် ပြိုင်ပွဲဝင်အားလုံး စုံလင်သွားသည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲ ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အကြီးအကဲတစ်ဦး ဝင်လာပြီး အားလုံးကို သူ့နောက် လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်းနှင့် အခြားပြိုင်ပွဲဝင်များက ဆေးဖော်စပ် ကွင်းပြင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

သူတို့ ပေါ်လာသည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ တောင်ပြိုကဲ့သို့သော အော်ဟစ်အားပေးသံများက သူတို့ကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။

ကွင်းပြင်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး အနည်းဆုံး လူပေါင်း သောင်းချီ၍ ရှိနေကာ အားလုံးမှာ ပွဲကြည့်ရန် လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော စိမ်းပြာရောင် ကျောက်စိမ်း စင်မြင့်တစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဗိုလ်လုပွဲ စင်မြင့်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကြီးအကဲ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ အသံများအားလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စင်မြင့်ပတ်လည်တွင် အစီအရင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားပြီး အပြင်ဘက်မှ အသံများ ပြိုင်ပွဲဝင်များထံ မရောက်အောင် ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်စပ်ခြင်းက အာရုံစူးစိုက်မှု အလွန်လိုအပ်သော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိစေရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။

စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲက ပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် နေရာများကို သတ်မှတ်ပေးသည်။

နေရာများကို ကျပန်းစနစ်ဖြင့် သတ်မှတ်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြားတွင် ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ ခြားနားနေသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်စဉ် အပြန်အလှန် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပေ။

မကြာမီ ထန်ထျန်းက သူ့ နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် သတ်မှတ်ထားသော ဆေးမီးဖို တစ်ခုရှိပြီး ၎င်း၏ အရည်အသွေးမှာ သာမန် အဆင့်နိမ့် အင်မော်တယ် ပစ္စည်း မျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးမီးဖိုများကို မထိတွေ့ဖူးသော ပြိုင်ပွဲဝင်များအတွက် မျှတမှုရှိအောင် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ပြိုင်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျှတမှုရှိလှသည်။

အားလုံး နေရာယူပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ခေါင်းပေါ်မှ သာယာသောအသံဖြင့် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခုအကြိမ် ဆေးဖော်စပ်မှု ပညာရှင် ပွဲတော်ကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့အားလုံး၏ ပုံရိပ်များကို ကွင်းပြင်အလယ်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြသလိုက်သည်။

အပေါ်ထပ် ပွဲကြည့်စင်တွင် ထိုင်နေသော မန်ရှီးက ထန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်ကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားသည်။

သူမက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် အခြားသော သူများ၏ အကြည့်များကလည်း ထန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

"ဟင်..."

"ဒီလူက အရင်ပွဲတွေမှာ မပါခဲ့ဘူး ထင်တယ်နော်"

တစ်စုံတစ်ဦးက သံသယဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤလူများမှာ ပွဲကို အစဉ်တစိုက် စောင့်ကြည့်နေသူများ ဖြစ်သဖြင့် လူအသစ်တစ်ယောက် တိုးလာသည်ကို ချက်ချင်း သိလိုက်ခြင်းပင်။

"ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

"ဟင်း... ထန်ထျန်း၊ အရိုးသက်တမ်း ၂၁ နှစ်။ အရင်ပြိုင်ပွဲတွေမှာ သူ့နာမည် တကယ်မပါဘူး"

"ဗိုလ်လုပွဲကျမှ ဝယ်ပြီး ဝင်လာတာ ဖြစ်မှာပေါ့"

တစ်စုံတစ်ဦးက ထန်ထျန်း၏ အချက်အလက်ကို ရှာတွေ့သွားသည်။

"အို... အနောက်ပေါက်က ဝင်လာတာကိုး"

"ဒါပေမဲ့ ထုံးစံအရဆိုရင် ဗိုလ်လုပွဲကို အနောက်ပေါက်ကနေ ဝင်လာနိုင်တဲ့သူက တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားမှာပဲ"

"မဟုတ်ရင်တော့ ငွေတွေ အလကား ကုန်မှာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက် ပြိုင်ပွဲဝင်တွေထဲမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အများကြီးပဲ။ သူ အဲဒီကြားထဲကနေ ထိုးဖောက်ထွက်ပြီး လူတွေကို အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်မလား ကြည့်ရမှာပဲ"

"ဒါမှမဟုတ် အရင်ကလိုပဲ ချမ်းသာတာကို လာကြွားတာမျိုး ဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့..."

လူအများက အမျိုးမျိုး ပြောနေကြသည်။

ထိုပြောဆိုသံများကြားမှာပင် ဗိုလ်လုပွဲ၏ ပထမဆုံး အစီအစဉ်က နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ပထမအဆင့် ရှန်းယွမ်ဆေးလုံး ကို ဖော်စပ်ရမယ်"

"တစ်ဦးကို ဆေးအမယ် သုံးစုံစီ ပေးထားမယ်။ ဘယ်သူက ဆေးလုံးအရေအတွက် အများဆုံး ဖော်စပ်နိုင်သလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်ခွင့်ရမယ်"

"အရေအတွက် တူနေမယ်ဆိုရင်တော့ အရည်အသွေး ပိုကောင်းတဲ့သူက တက်ခွင့်ရမယ်"

"ပထမအဆင့်မှာ ပြိုင်ပွဲဝင် အယောက် ၁၀၀ ပဲ ရွေးချယ်မယ်"

"အချိန်သတ်မှတ်ချက် တစ်နာရီ။ အခုပဲ... စတင်ပါပြီ"

လေးလံသော ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက် ပြိုင်ပွဲ၏ ပထမဆုံး အဆင့်ကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ထျန်း၏ ရှေ့တွင် ဆေးအမယ် သုံးစုံ ပေါ်လာတော့သည်။