အခန်း (၂၂၆-၂၂၇)

အခန်း (၂၂၆) အရပ်က ရှစ်ပေ၊ ခါးပတ်လည်ကလည်း ရှစ်ပေ

"အစ်ကိုချန်... ဒါက ညီမ အခုလေးတင် နွှေးထားတဲ့ အရက်ပါ... နည်းနည်းလောက် သောက်မလား..."

ညအချိန်၌ ကုန်သည်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် အနားယူရန် စခန်းချလိုက်ကြသည်။

ချန်ဖေးသည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဝေးကွာသော ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ငေးမောကြည့်နေ၏။ ချူးလန်သည် ချန်ဖေးအနားသို့ သတိထားကာ ချဉ်းကပ်လာပြီး နွေးထွေးသော အရက်အိုးတစ်အိုးကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပါ..."

ချန်ဖေးသည် ချူးလန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပေ၏။

"ဟိုဘက်မှာ အသားခြောက်တွေ ရှိသေးတယ်... အစ်ကိုချန်အတွက် သွားယူပေးမယ်နော်..."

ချန်ဖေး၏ အပြုံးကို မြင်ချိန်တွင် ချူးလန်သည် ရှက်သွေးဖြာစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ မီးပုံဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားလေသည်။

ချန်ဖေး၏ အပြုံးသည် ချူးလန်၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ထဲတွင် ချန်ဖေးနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် ပထမဆုံးနေ့မှစ၍ ချူးလန်သည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ချန်ဖေး၏ မျက်နှာကို မြင်ချင်ပြီး စကားပြောချင်နေခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ချူးလန်သည် အကြိမ်တိုင်း၌ ချန်ဖေးရှေ့တွင် ခဏသာ ပေါ်လာရဲပြီး အမြန်ပျောက်ကွယ်သွားတတ်၏။

ထို့နောက် ချန်ဖေးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် အခြားအကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ထပ်မံရှာဖွေတတ်သည်။

ဤအခြေအနေသည် နှစ်ရက်တိတိ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အာ... ငါ့အရက် ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်... လန်လန်... အဘိုးရဲ့ အရက်အိုးကို မြင်မိသေးလား..."

ချူးဝမ်နန်းသည် ထင်းအချို့နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာပြီး နွှေးထားလေ့ရှိသော အရက်အိုး ပျောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဘိုးက အသက်ကြီးနေပြီကို... အရက် ထပ်မသောက်သင့်တော့ဘူး... ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးလေ..."

အဘိုးဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားချိန်တွင် ချူးလန်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ... မင်းအဘိုးက အသက်သာ ကြီးသွားတာ ခွန်အားတွေက အပြည့်ပဲ... အရက်လေး နည်းနည်းသောက်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချူးဝမ်နန်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်သည် ချူးလန်ကို ကျော်လွန်ကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ချန်ဖေးထံသို့ ရောက်ရှိသွားပေ၏။

ချန်ဖေး၏ လက်နံဘေးရှိ အရက်အိုးကို သူ တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အရက်အိုး၏ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ဒီဇိုင်းသည် သူ၏အရက်အိုးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေပေသည်။

ချူးဝမ်နန်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ချန်ဖေးဆီသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမ၏ အဘိုးလုပ်ရပ်ကို မြင်ချိန်တွင် ချူးလန်သည် အလွန်လန့်သွားသဖြင့် အသားခြောက်များကိုပင် မယူနိုင်တော့ဘဲ နောက်မှ အမြန်လိုက်သွားလေ၏။

"ဟေ့ကောင်လေး... ဒီအရက်က အရသာ ဘယ်လိုနေလဲ..."

ချူးဝမ်နန်းသည် ချန်ဖေး၏ ထောင့်နားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အရက်အိုးကို ကောက်ယူကာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းဆီသို့ တေ့လိုက်သည်။

အရက်သည် အိုးနှုတ်ခမ်းဝမှ စီးကျလာပြီး ခပ်သင်းသင်း ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေ၏။ တန်ဖိုးကြီးသော အရက်မဟုတ်သော်လည်း အထဲတွင် အနည်အချို့ပင် ပါနေသေးသည်။

သို့သော် ချူးဝမ်နန်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ အကောင်းဆုံး နတ်သုဒ္ဓါကို သောက်သုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အဘိုး... အဲ့ဒါက အစ်ကိုချန့်အတွက်လေ... ဘာလို့ အကုန်သောက်လိုက်ရတာလဲ..."

ချူးဝမ်နန်း အရက်များကို တကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်သည်ကို မြင်ချိန်တွင် ချူးလန်သည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပေ၏။

သူမက ထိုအရက်ကို ချန်ဖေးအတွက် သီးသန့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အဘိုးက ဤသို့ လုပ်ခဲ့သည်။ အစ်ကိုချန်က သူမကို အပြစ်တင်မည်လားဟု တွေးကာ စိုးရိမ်သွားမိသည်။

ချူးလန်သည် သူမ၏ အင်္ကျီစကို လိမ်ဆွဲကာ ချန်ဖေးကို သတိထား၍ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု အမြဲရှိနေပြီး မကျေနပ်မှု သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးလုံးလျားလျား မရှိသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

"စီနီယာချူး..."

ချန်ဖေးသည် ချူးဝမ်နန်းကို လက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"အား... အရက်ကောင်းလေးပဲ..."

ချူးဝမ်နန်းသည် ချန်ဖေးက သူ၏အရက်ကို ခွဲသောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသဖြင့် အရက်တစ်အိုးလုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျေနပ်စွာ လေချဉ်တက်လိုက်ပြီး အရက်အိုးကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်၏။

"အရက်က သိပ်မလောက်ဘူး... ရှင်းဖန်မြို့ကို ရောက်ရင် မင်းကို သေချာ ပြန်ကျွေးပါ့မယ်..."

"စီနီယာချူး... ခင်ဗျား အရမ်း သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်..."

ချန်ဖေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် ချူးဝမ်နန်းသည် ပြုံးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

အလွန်ချောမောပြီး သူ၏ ချစ်လှစွာသော မြေးမလေးကို ဆွဲဆောင်နေခြင်းမှလွဲ၍ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သိကျွမ်းပြီးနောက် ချူးဝမ်နန်းသည် ချန်ဖေးအပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်ရှိခဲ့သည်။

သူသည် မောက်မာမှုလည်းမရှိ၊ စိတ်မြန်လက်မြန်လည်း မရှိပေ။ မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေနိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ပင်။ မှန်ကန်သော အခွင့်အရေးကိုသာ ရရှိပါက ဤကဲ့သို့သော စိတ်နေသဘောထားမျိုးသည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ချန်ဖေး၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် အထူးတလည် ထူးချွန်မနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်တွင် အရိုးသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၌ ရှိနေခြင်းမှာ အမှန်တကယ် ဆိုးရွားမနေသော်လည်း အလွန်အမင်း ထူးချွန်နေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

ချူးဝမ်နန်းသည် နတ်တိမ်မြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းမှ ထူးချွန်ထက်မြက်သော သိုင်းပညာရှင်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ချန်ဖေး၏ အသက်အရွယ်တွင် ထိုဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိခဲ့ဘဲ အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများတွင်သာ ကံစမ်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"တကယ်တော့ မင်း နတ်တိမ်မြို့မှာပဲ နေသင့်တယ်... အဲ့ဒီမှာ အခွင့်အလမ်းတွေ ပိုများတယ်... မင်းနာမည်က ချန်ဖေးမလား... မကြာသေးခင်က ယွမ်ချန်ဓားဂိုဏ်းမှာ မင်းနဲ့ နာမည်တူတဲ့ လူတစ်ယောက်က နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အစစ်အမှန်တပည့်တွေကြားမှာ ဒုတိယနေရာကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ မင်း ကြားဖူးလား..."

ချူးဝမ်နန်းသည် ချန်ဖေးကို ကြည့်ကာ ကြင်နာစွာဖြင့် အကြံဉာဏ် တစ်ခွန်း ပေးလိုက်၏။

နတ်တိမ်မြို့တွင် နေထိုင်ခြင်းသည် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော်လည်း အခွင့်အလမ်းများစွာကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ အခြားသော မြို့ငယ်လေးများသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းက ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိနိုင်သော်လည်း သိုင်းပညာလမ်းစဉ်အတွက်မူ လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်။

"သိတယ်... သိတယ်... အဲ့ဒီ ချန်ဖေးက မုတ်ဆိတ်မွေး အပြည့်နဲ့ အရပ်က ရှစ်ပေ... ခါးပတ်လည်ကလည်း ရှစ်ပေ ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချူးလန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ချန်ဖေးက ရှန်ထူချန်းကို အနိုင်ယူခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုဖြစ်ရပ်ကို အချိန်နှင့်အမျှ ပြန်လည်ပြောဆိုနေကြဆဲပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်များအတွင်း ယွမ်ချန်ဓားဂိုဏ်း၏ အထူးချွန်ဆုံး အစစ်အမှန်တပည့် ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန် အကြောင်းအရာမျိုးက လူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်စွမ်း အရှိဆုံးဖြစ်သည်။

"အရပ်က ရှစ်ပေ... ပြီးတော့ ခါးပတ်လည်ကလည်း ရှစ်ပေ ဟုတ်လား..."

အပြင်လူများထံမှ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အကြောင်းကို ပထမဆုံး သိရှိချိန်တွင် ချန်ဖေးသည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နှင့် ပတ်သက်၍ ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ကွဲလွဲမှုမျိုးက မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သနည်း။

"ဟုတ်တယ်... အရမ်းအရုပ်ဆိုးတာပဲ..."

ချူးလန်သည် အရပ်နှင့် ခါးပတ်လည် အချိုးအစား တူညီနေသူ တစ်ဦးကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက ချန်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး အစ်ကိုချန်က အမှန်တကယ် ပိုချောမောကြောင်း နားလည်သွား၏။

"သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် အရေးကြီးဆုံးက ခွန်အားပဲ... ရုပ်ဆိုးတာ မဆိုးတာက ဘာအရေးပါလို့လဲ..."

သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အကြည့်ကို မြင်ချိန်တွင် ချူးဝမ်နန်းက မြေးဖြစ်သူကို ဆူပူလိုက်သည်။

ချူးလန်သည် အဘိုးဖြစ်သူကို မျက်နှာမဲ့ပြလိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားလေသည်။ သူမသည် အသားခြောက်များ နွေးပြီလားဆိုသည်ကို သွားစစ်ဆေးပြီး အစ်ကိုချန် စားနိုင်ရန် ယူလာပေးမည် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ရှင်းဖန်မြို့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စလေး နည်းနည်းရှိလို့ပါ... အဲ့ဒါပြီးရင် နတ်တိမ်မြို့ကို ပြန်လာမှာပါ..."

ချူးဝမ်နန်း၏ ကြင်နာတတ်သော အကြံဉာဏ်ကို မြင်ချိန်တွင် ချန်ဖေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအရွယ်မှာ အရေးကြီးဆုံးက ကျင့်ကြံခြင်းပဲ... အရင်တုန်းက ငါ ဒါကို နားမလည်ခဲ့လို့ အခုတော့ အသက်သာ ကြီးသွားတယ်... ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်... ဟူး..."

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ချူးဝမ်နန်းသည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ထိုစဉ်က သူသည်လည်း ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် ချူးလန်၏ အဘွားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ချူးလန်၏ အဘွားအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ချူးဝမ်နန်းသည် ထိုအချိန်က အမှတ်တရများထဲသို့ နစ်မြောမသွားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ချူးဝမ်နန်းသည် စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွား၏။ ချန်ဖေးက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချူးဝမ်နန်း၏ အမူအရာကို မြင်သော်လည်း သူ့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ သူ၏လက်ထဲရှိ ရိက္ခာခြောက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စတင်စားသောက်နေလိုက်သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့သည် နတ်တိမ်မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ လက်ရှိ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းသည် ရှင်းဖန်မြို့မှ ချန်ဖေး လာခဲ့စဉ်က လမ်းကြောင်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေပေသည်။အစပိုင်းတွင် ချန်ဖေး အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လမ်းခရီး၌ ထူးဆန်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိကျကျ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထူးဆန်းမှုဟူသည် အန္တရာယ်ကို ဆိုလိုသဖြင့် ရှောင်ရှားသင့်ပေသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုအရာက အခွင့်အရေးတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်နေသည်။

အကယ်၍ သင်က လုံလောက်သော ခွန်အားရှိပါက ထူးဆန်းသည့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး များသောအားဖြင့် အကျိုးအမြတ်များစွာကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်များရှိသည့် ဝိညာဉ်လက်နက်များ သို့မဟုတ် ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် အာနိသင်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော မိစ္ဆာပုတီးစေ့များ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် နတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ သဘာဝအရ သူတို့၏ အဓိက အာရုံစိုက်မှုမှာ ကုန်သွယ်မှုပြုလုပ်ရန်နှင့် မြို့အသီးသီးကြားရှိ စျေးနှုန်းကွာဟချက်များမှ အကျိုးအမြတ် ရယူရန် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အစီအစဉ်များတွင် မပါဝင်ပေ။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်နာရီခန့်က ကုန်သည်အဖွဲ့မှ အစောင့်များသည် နောက်တစ်ရက်အကြာတွင် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်နှင့် ဆုံတွေ့နိုင်ကြောင်း သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို အသိပေးခဲ့သည်။

မည်သည့်အရာကိုမျှ နားမထောင်ရန်၊ မကြည့်ရန် သို့မဟုတ် အနံ့မခံရန် သူတို့ကို ပြောကြားခဲ့ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက မည်သည့်အရာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ တာဝန်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။

ချန်ဖေးသည် ထိုအကြောင်းကို နားလည်ရန် အစောင့်များထံတွင် ငွေအချို့ သုံးစွဲခဲ့ရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ရှောင်ရှားခြင်းက အလုံခြုံဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်သဖြင့် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းကြောင်းအသစ်တွင် ပို၍ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်များနှင့် ဆုံတွေ့ရမည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ ဤမိစ္ဆာကောင်များက ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေခဲ့သည်။

နတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ကုန်ပစ္စည်း အမြောက်အများကို သယ်ဆောင်လာသောကြောင့် ပင်မလမ်းမကြီးများ တစ်လျှောက် သွားလာရန် လိုအပ်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက များပြားလှသော ကုန်ပစ္စည်းပမာဏကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် နောက်ဆုံး၌ သူတို့သည် မူလလမ်းကြောင်းသို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။

အဆိုးဆုံးအခြေအနေတွင် တစ်နေရာရာ၌ ထိုထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်နှင့် ဆုံတွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းက တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရုံသာ ရှိသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် အတော်လေး ထိရောက်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီး လအတော်ကြာ လည်ပတ်ပြီးနောက် မည်သည့်ပြဿနာမှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူတို့ အမှန်တကယ် ဖြတ်သန်းသွား၍ မရပါက ထိုထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် နတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ဒွာရသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ပေးရန် နတ်တိမ်ဓားဂိုဏ်းကို အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ရက်အကြာတွင် ချန်ဖေးသည် ရထားလုံးထဲ၌ ထိုင်နေစဉ် အဝေးရှိ တောင်စောင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ တောင်စောင်းပေါ်ရှိ သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်လေးသည် ချန်ဖေးအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်တစ်ခု ချန်ရစ်ထားဆဲပင်။

"လူငယ်လေး... ဆက်မကြည့်နဲ့တော့... မျက်လုံးပိတ်ထားလိုက်..."

ရထားလုံးထဲရှိ အခြားသူများက ချန်ဖေး အပြင်သို့ ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး တီးတိုး သတိပေးလိုက်ကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အပြင်ဘက်ရှိ ကုန်သည်အဖွဲ့ အစောင့်များ၏ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ စိတ်ကို စူးစိုက်ထားရန် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ချန်ဖေးသည် ခေါင်းမာသူ မဟုတ်ပေ။ သူ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ယခုအခါတွင် အလွန်အားကောင်းလာသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ခပ်သဲ့သဲ့နှင့် သတိမပြုမိနိုင်လောက်သော ရေရွတ်သံတစ်ခုက သူ၏နားထဲတွင် မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အလွန်တိုးညှင်းလွန်းသဖြင့် အကယ်၍ သေချာနားထောင်ရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြားရမည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာကို ချန်ဖေး ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် မည်သည့် ရေရွတ်သံကိုမျှ မကြားခဲ့ရချေ။

"ဒေါင်..."

ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခုသည် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အလယ်ဗဟိုမှ ထွက်ပေါ်လာရာ ပထမအကြိမ်က ချန်ဖေး ကြားခဲ့ရသည်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေပေ၏။

အစပိုင်းတွင် ထိုခေါင်းလောင်းသံ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ချန်ဖေး နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု၊ အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လက်နက်ကို အသက်သွင်းခဲ့သူမှာ ဒွာရသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို လွတ်လပ်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် ချန်ရွှေတောင်ကြား

မှ ရှောင်လိလင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ကြွယ်ဝချမ်းသာပြီး အစွမ်းထက်သော နတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို တာဝန်ယူခိုင်းရန် မတတ်နိုင်သော်လည်း သူတို့လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ရှိနေရန်မူ သေချာပေါက် စီမံနိုင်ပေသည်။

ချန်ဖေး ခံစားမိခဲ့သော ရေရွတ်သံသည် ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားလေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ပြီး နာရီဝက်ခန့် ကြာချိန်တွင် ကုန်သည်အဖွဲ့၏ အရှိန်သည် ယခင်နှုန်းထားသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက်တွင် ခရီးစဉ်၌ အခြားမည်သည့်အရာမျှ ထပ်မဖြစ်တော့ပေ။ ချန်ဖေးသည် ရထားလုံးထဲ၌ တရားထိုင်ရင်း အချိန်အများစုကို ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ ဤအချိန်၌ ချန်ဖေးသည် မည်သည့် သိုင်းပညာကျင့်စဉ်ကိုမျှ လေ့ကျင့်နေခြင်း မရှိသောကြောင့် သူ၏ ဒွာရများ အပြင်ဘက်ရှိ စွဲလမ်းမှုများကို ဖယ်ရှားရန်သာ အဓိက ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ ဤစွဲလမ်းမှုသည် ဒွာရများ၏ အပြင်ဘက်တွင် မရှိပါက ချန်ဖေး၏ လက်ရှိ စိတ်စွမ်းအား အဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် ဖယ်ရှားရန် နှစ်နှင့်ချီ၍ အချိန်ယူရမည် မဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် စွဲလမ်းမှုက ဒွာရများ၏ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

ဒွာရများ အမှန်တကယ် မပွင့်မီအချိန်တွင် အလွန် ပျက်စီးလွယ်သည်။ အနည်းငယ်မျှ ခွန်အား အလွဲသုံးစားလုပ်မိလျှင်ပင် ဒွာရများကို ပျက်စီးစေနိုင်ပြီး ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် ဂိုဏ်းတစ်ခုစီမှ အစစ်အမှန်တပည့်များသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အခက်အခဲများကို သည်းခံကြပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ပေါ့ပေါ့ဆဆ စမ်းသပ်ရန် မဝံ့ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြသော အတွင်းစည်းတပည့်များပင်လျှင် နောက်ဆုံး၌ ကျရှုံးသွားတတ်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ခက်ခဲလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချူးလန်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချန်ဖေးနှင့် စကားပြောရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှာတတ်သော်လည်း စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက်တွင် ချန်ဖေး၏ အကြည့်အောက်၌ ရှက်သွေးဖြာကာ ထွက်ပြေးသွားတတ်သဖြင့် ချန်ဖေးကို အနည်းငယ် တွေဝေသွားစေသည်။ ဒီမျက်နှာက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတာလား…

ချန်ဖေးက သူမအပေါ် မည်သည့် ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိကြောင်း သိနိုင်သော ချူးဝမ်နန်းသည် သူ၏ မြေးမကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားခြင်းအား လက်လျှော့လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှင်းဖန်မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် လမ်းခွဲကြရပေတော့မည်။

အခန်း (၂၂၇) မိတ်ဆွေဟောင်းများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဆယ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အဝေးရှိ ရှင်းဖန်မြို့၏ မြို့ရိုးများကို မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့က လိုအပ်သည့် အစီအစဉ်များ အားလုံးကို ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ခရီးစဉ်သည် အန္တရာယ် လုံးလုံးလျားလျား မရှိသလောက်ပင်။

ကုန်သည်အဖွဲ့နှင့်အတူ ခရီးသွားခြင်းက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လုံခြုံမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ စျေးနှုန်းက ငွေစ ငါးရာက အနည်းငယ် မြင့်မားသော်လည်း မည်သူကမျှ မကျေမနပ် မဖြစ်ကြချေ။

ရှင်းဖန်မြို့မှ နတ်တိမ်မြို့သို့ ချန်ဖေး ခရီးသွားခဲ့စဉ်က လက်မှတ်ခမှာ ငွေစ တစ်ထောင် ဖြစ်သည်။ ယခု နတ်တိမ်မြို့မှ ရှင်းဖန်မြို့သို့ ခရီးသွားရာတွင်မူ စျေးနှုန်းက ထက်ဝက် လျော့ကျသွား၏။

ချန်ဖေး၏ ခန့်မှန်းချက်အရ အကယ်၍ သူတို့သည် ရှင်းဖန်မြို့မှ နတ်တိမ်မြို့သို့ ပြန်သွားမည်ဆိုပါက စျေးနှုန်းသည် ငွေစ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပင် ပိုများနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤနတ်တိမ် ကုန်သည်အဖွဲ့သည် လူတို့၏ စိတ်ကို မည်သို့ ဖတ်ရမည်ကို အမှန်တကယ် သိရှိပေသည်။

ချန်ဖေးနှင့် ချူးဝမ်နန်းတို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ဆယ်ရက်တာ အတူရှိနေခဲ့ခြင်းက သူတို့ကြားတွင် သံယောဇဉ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။ သို့သော် သူတို့၏ ခရီးစဉ်များက နောက်ဆုံးတွင် မတူညီကြသဖြင့် ရှင်းဖန်မြို့၌ လမ်းခွဲကြရမည် ဖြစ်သည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အစ်ကိုချန်..."

မျက်ရည်များ ဝဲနေလျက် ချူးလန်သည် ချန်ဖေးကို အားပါးတရ လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းမှုဖြင့် ခုန်ပေါက်နေပြီး ငိုချင်စိတ်ကိုပင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤခွဲခွာခြင်းက ထာဝရ ဖြစ်သွားနိုင်ကြောင်း ချူးလန် သိထားပေ၏။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ချန်ဖေးက လက်ပြလိုက်ပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့ အဝေးသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သူသည်လည်း ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာကာ တည်းခိုရန် ဇရပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ချန်ဖေး၏ အစီအစဉ်အရ သူသည် ရှင်းဖန်မြို့တွင် ရက်အနည်းငယ်ကြာ နေထိုင်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို စုံစမ်းရန် နည်းလမ်းရှာမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အခြေအနေကိုလည်း သူ သိရှိလိုပေသည်။

ရှင်းဖန်မြို့မှ ချန်ဖေး ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ဖျင်ရင်ခရိုင်သည် ထိုထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီလား သို့မဟုတ် ထိုနေရာတွင် အခြားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီလားဆိုသည်ကို မသိရချေ။

ချန်ဖေးသည် ဖျင်ရင်ခရိုင်သို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးလုံးလျားလျား မရှိပေ။ မူလပိုင်ရှင် နေထိုင်ခဲ့သော ရွာသည် ဖျင်ရင်ခရိုင်နှင့် အတော်လေး ကွာဝေးပြီး ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတွင် တည်ရှိသဖြင့် ထိုထူးဆန်းသော ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ချန်ဖေးသည် ရှင်းဖန်မြို့ရှိ လမ်းကြားအချို့ကို ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... ဘယ်လို သတင်းအချက်အလက်မျိုး လိုအပ်ပါသလဲ..."

ချန်ဖေး ဆိုင်ထဲ၌ ထိုင်ချလိုက်သည်နှင့် ဆိုင်ရှင်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် အခန်းတွင်းရှိ အပြင်အဆင်များကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအိမ်မှာ ဆိုင်၏ အပြင်အဆင်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

မှန်ပေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် သတင်းအချက်အလက် ဝယ်ယူရန် ချန်ဖေး ရောက်လာသော နေရာသည် ချီတာဖုန်း ပြန်ပေးဆွဲခံရပြီးနောက် ချန်ဖေး ဖျက်ဆီးခဲ့သော ဆိုင်၏ ဘဏ်ခွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှင်းဖန်မြို့ တစ်မြို့လုံးတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဆိုင်ခွဲအချို့ ရှိနေပေသည်။

"မကြာသေးခင်က ရှင်းဖန်မြို့နားမှာ အန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ရှိခဲ့သေးလား..."

ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးက သူသည် အပြင်လူဖြစ်ကြောင်း လွယ်ကူစွာ ဖော်ပြနိုင်မှန်း သိလျက်နှင့် ချန်ဖေးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရှင်းဖန်မြို့၌ အပြင်လူများ အလွန်များပြားနေပြီး အများစုမှာ ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ချန်ဖေးကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ ထူးဆန်းမှု မရှိတော့ချေ။

ထို့ပြင် ချန်ဖေး၏ လက်ရှိ ခွန်အားအရ ဤနေရာသည် နတ်တိမ်မြို့ မဟုတ်ဘဲ ရှင်းဖန်မြို့ ဖြစ်သဖြင့် အရာများစွာအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

"ငွေစ ငါးဆယ်ပါ..."

ဆိုင်ရှင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စျေးနှုန်းတစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် ဈေးမဆစ်တော့ချေ။ သူ၏ လက်အင်္ကျီထဲမှ ငွေစ ငါးဆယ်ကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားပြီး စားပွဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခေါက်ထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို နောက်ဘက်အခန်းထဲမှ ကမ်းပေးလာပြီး ချန်ဖေးထံသို့ ပေးလိုက်၏။

ချန်ဖေးက စက္ကူကို ဖြန့်ကာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ချန်ဖေးသည် စက္ကူပေါ်မှ အကြည့်ကို ဖယ်ခွာလိုက်သည်။

သူ ထွက်ခွာသွားချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရှင်းဖန်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသသည် များစွာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ အထူးတလည် အစွမ်းထက်သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များလည်း ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ချေ။

တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ မိုင်အနည်းငယ် အကွာတွင် ပေါ်လာသော ဂူတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထိုဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသူတိုင်း ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာခြင်း လုံးလုံးလျားလျား မရှိတော့ပေ။

ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်ရှိ သူများအပါအဝင် သိုင်းပညာရှင်များပင်လျှင် ဤစည်းမျဉ်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရခဲ့ကြချေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုဂူသည် ဖျင်ရင်ခရိုင်သို့ ချန်ဖေး ပြန်မည့် လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မရှိသဖြင့် ချန်ဖေးအတွက် အပို ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေမည် မဟုတ်ပေ။

"ဖျင်ရင်ခရိုင်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ဒေသတွေအကြောင်း နောက်ဆုံးရ သတင်းတွေ ရှိလား..."

ချန်ဖေးက ဆိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်... ငွေစ နှစ်ရာပါ..."

ချန်ဖေး၏ မေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း အခြားမေးခွန်းများကို ထပ်မမေးတော့ချေ။

ဤလုပ်ငန်းပိုင်းတွင် ယခုရက်ပိုင်း၌ ပိုမိုနားထောင်ပြီး မေးခွန်းနည်းနည်းသာ မေးရန် အရေးကြီးပေသည်။

ယခင်က သူတို့သည် ဤမျှလောက် သတိမထားခဲ့ကြသော်လည်း ရှင်းဖန်မြို့သို့ လူများ ပိုမိုရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ ပေါ်ထွက်လာသော သိုင်းပညာရှင် အရေအတွက်မှာလည်း တိုးများလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်က ဝန်ထမ်းအားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသော ဆိုင်ခွဲတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူသတ်သမားကို သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ထိုနေရာမှာပင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအရာက ထိုဆိုင်ခွဲမှ လူအားလုံးကို အသက်ပြန်ရှင်လာစေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ချန်ဖေးသည် ငွေစ နှစ်ရာကို အသင့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် အခြား စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကမ်းပေးလာ၏။

ချန်ဖေးက ဖွင့်ကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

စောစောက ဖော်ပြခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဖျင်ရင်ခရိုင်တွင် သတင်းအချက်အလက်များ သိသိသာသာ ပိုမိုများပြားနေပေသည်။

ဆိုင်အတွင်း အကျဉ်းချုပ် ဖတ်ရှုပြီးနောက် ချန်ဖေးသည် ဆိုင်ရှင်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီး တည်းခိုခန်းဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖျင်ရင်ခရိုင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရဆဲဖြစ်သဖြင့် လူသူကင်းမဲ့လျက် ရှိသည်။

ငြိမ်းချမ်းပြီး သာယာဝပြောသော အချိန်ကာလများတွင်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ်တရားရုံးသည် ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်များကို ထိုနေရာမှာပင် ဖယ်ရှားပစ်ရန် စစ်တပ်နှင့် ခွန်အားကြီးမားသူများကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ပေလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုအချိန်မှာ ဖရိုဖရဲ အချိန်ကာလ ဖြစ်နေပြီး ဧကရာဇ်တရားရုံးသည် သူပုန်အင်အားစု အသီးသီးနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဤဝေးလံခေါင်သီသော ခရိုင်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။ တရားရုံးက ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ သူပုန်များကလည်း သေချာပေါက် ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သဖြင့် ထိုနေရာသည် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ သက်ရှိလူသားအားလုံးကို ဝါးမြိုလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်မည်လား မသေချာသော်လည်း ဤထူးဆန်းသော စွမ်းအားသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာနေသည်။ သတင်းအချက်အလက်များအရ ဤထူးဆန်းသော သတ္တဝါ၏ သက်ရောက်မှုရှိသော နယ်မြေသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာနေပေသည်။

"ဒုတိယ မိစ္ဆာကောင်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား..."

မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်နှင့် ဆင်တူစွာ ဒုတိယအဆင့် ထူးဆန်းမှုသည် သိုင်းပညာရှင်များ၏ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့် ညီမျှပြီး ထိုစဉ်က လေတိုက်နယ်၏ ထူးဆန်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင် လွှမ်းခြုံထားသည့် လက်ရှိနယ်မြေသည် ချန်ဖေး၏ မူလခန္ဓာကိုယ် ရှိခဲ့သော ရွာအထိ မကျယ်ပြန့်လာသေးချေ။ အကယ်၍ ချန်ဖေး ယခု သွားရောက်ရှာဖွေမည်ဆိုပါက ဖျင်ရင်ခရိုင်မှ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်နှင့် တိုက်မိမည် မဟုတ်ပေ။

လာမည့် တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း ထိုရွာသို့ ထွက်ခွာရန် ချန်ဖေး စီစဉ်ထားသည်။ ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ စောစီးစွာ တက်လှမ်းနိုင်ရန် သူ၏ ဒွာရများ အပြင်ဘက်ရှိ စွဲလမ်းမှုများကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ရန် မျှော်လင့်ထား၏။

အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သည် အားမနည်းသော်လည်း ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ချန်ဖေးကို ပို၍ လုံခြုံမှု ရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် လူစည်ကားသော လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် လျှောက်လာခဲ့ပြီး တည်းခိုခန်း၏ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ အကြည့်သည် လူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာတွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်မှုများ ပေါ်လွင်နေ၏။

ဖျင်ရင်ခရိုင်မှ ဓားပြခေါင်းဆောင် လင်းဟန်ကျွင်းသည် နောင်တွင် သူပုန်တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ချန်ဖေးသည် သူ့ကို တစ်ကြိမ်ပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ချန်ဖေး၏ ခွန်အားအရ သူသည် လင်းဟန်ကျွင်း၏ ပြိုင်ဘက် လုံးလုံးလျားလျား မဟုတ်ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ချန်ဖေးသည် သူ၏ လေးနှင့် မြားကို အသုံးပြု၍ လင်းဟန်ကျွင်း၏ လူအနည်းငယ်ကိုသာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

လင်းဟန်ကျွင်းအပြင် ချန်ဖေးသည် ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ ကျန်းမိသားစု၏ သခင်မလေး ကျန်းစီနန်၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အစေခံမလေး ဖြစ်သူ တန်ရှန်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖျင်ရင်ခရိုင်သည် ထိုထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ လူများသည် ကြီးမားသော အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရဖွယ် ရှိသည်ဟု ချန်ဖေး ထင်ခဲ့သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းစွာဖြင့် တန်ရှန်နှင့် လင်းဟန်ကျွင်းတို့သည် လုံးလုံးလျားလျား ဘေးကင်းလုံခြုံနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျန်းမိသားစု၏ သခင်မလေး ကျန်းစီနန်သည်လည်း အဆင်ပြေနေလောက်ပေသည်။

ချန်ဖေးကို တွေဝေသွားစေသောအရာမှာ တူညီမှု လုံးလုံးလျားလျား မရှိပုံရသည့် ဤလူနှစ်ဦး မည်သို့ အတူတကွ ရောက်ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ပင်။

တန်ရှန်က ဈေးဝယ်ထွက်နေပြီး လင်းဟန်ကျွင်းက သူမ၏ သက်တော်စောင့်အဖြစ် လုပ်ဆောင်နေခြင်းလော။ ထိုနှစ်ဦးအပြင် အစေခံ အနည်းငယ်ကလည်း သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ အချိန်တိုအတွင်း ဤလူများသည် ချန်ဖေး၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။

ချန်ဖေးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။

တန်ရှန် သို့မဟုတ် ကျန်းစီနန်ကို ချန်ဖေး စပ်စုလိုစိတ် မရှိပေ။ ယခု ချန်ဖေး ပို၍ စပ်စုလိုသည်မှာ ယခင် ဓားပြခေါင်းဆောင် လင်းဟန်ကျွင်း အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။

နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် တန်ရှန်နှင့် အခြားသူများသည် ရွှီမိသားစု စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို ချန်ဖေး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေ၏။

ဒီကိစ္စက ရွှီမိသားစုနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ...

ရှင်းဖန်မြို့တွင် သူ့ကိုရော ချီတာဖုန်းကိုပါ အကြီးအကျယ် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျရှုံးသွားခဲ့သော ရွှီဝမ်လျန်ကို ချန်ဖေး မှတ်မိနေဆဲပင်။

ရှင်းဖန်မြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး နှစ်ရက်အတွင်း ရင်းနှီးသောသူ အများအပြားနှင့် ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ချန်ဖေး မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ချန်ဖေးသည် ရွှီမိသားစု၏ ခြံဝင်းတံတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လင်းလက်သွားကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

"သခင်မလေး... ပြန်ရောက်ပါပြီ..."

တန်ရှန်သည် ခြံဝင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ကျန်းစီနန်သည် နေရာလွတ်တစ်ဝိုက်တွင် သွက်လက်ကျွမ်းကျင်စွာ လှုပ်ရှားလျက် သူမ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ လေထဲတွင် ပြတ်သားပြီး ထိုးဖောက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွား၏။

"အကုန် ဝယ်ခဲ့ပြီလား..."

ကျန်းစီနန်က တန်ရှန် ကမ်းပေးသော လက်ကိုင်ပဝါကို ယူကာ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းတချို့က ပစ္စည်းပြတ်နေလို့ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေမှ ပြန်သွားရမယ်..."

တန်ရှန်က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းစီနန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခြား မေးခွန်းများကို ထပ်မမေးတော့ချေ။ ခဏမျှ ကျင့်ကြံပြီးနောက် သူမသည် ရပ်နားလိုပုံ မရဘဲ ထပ်မံ၍ စတင်ကျင့်ကြံနေပြန်သည်။

ချန်ဖေးသည် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ မည်သည့် အငွေ့အသက်မျှ လုံးလုံးလျားလျား မရှိဘဲ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေ၏။ အကယ်၍ ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မမြင်တွေ့ရပါက ထိုနေရာတွင် သက်ရှိလူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို မည်သူကမျှ သတိပြုမိမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးသည် ခြံဝင်းထဲရှိ ကျန်းစီနန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းစီနန်၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ခြေချရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။

ရှင်းဖန်မြို့တွင် အကယ်၍ ကျန်းစီနန်သည် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အလားအလာကောင်းသော လူငယ်တစ်ဦးဟု မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။

ရွှီအိမ်တော်နှင့် ကျန်းစီနန်၊ တန်ရှန် တို့ကြားမှ ဆက်ဆံရေးကို ချန်ဖေး အမှန်တကယ် စပ်စုလိုစိတ် ဖြစ်မိ၏။ သို့ရာတွင် စပ်စုလိုစိတ် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းစီနန်နှင့် တန်ရှန်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာရန် မဆိုထားနှင့် ထပ်မံ၍ အတိတ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တူးဆွရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးလုံးလျားလျား မရှိပေ။

ဖျင်ရင်ခရိုင်တွင် တန်ရှန်၏ တောင်းဆိုမှုကို ချန်ဖေး ငြင်းဆိုခဲ့ပြီးနောက် ကျန်းရှန်းဖျင်သည် ချန်ဖေးကို သတ်ဖြတ်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းရှန်းဖျင်၏ လူ့အသက်ကို ဂရုမစိုက်တတ်သော သဘောသဘာဝအရ ကျန်းမိသားစု၏ အခြားသော အစေခံဟောင်းများကို ခြိမ်းခြောက်ရန်အတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းဆိုသူများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လောက်ပေသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျန်းမိသားစုနှင့် ချန်ဖေး၏ ဆက်ဆံရေးသည် ထိုနေ့ပြီးနောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် အပြေးအလွှားဆင်းသွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သတ်ပစ်လောက်ပေမည်။

သို့သော် ချန်ဖေးသည် သွေးဆာနေသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ချန်ဖေးသည် ကျန်းစီနန်နှင့် တန်ရှန်ကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်း တစ်ယောက် ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ဖူးကြောင်း ကျန်းစီနန်နှင့် တန်ရှန်တို့ လုံးလုံးလျားလျား သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

ချန်ဖေးသည် သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အငွေ့အသက်ကို ခြေရာခံရင်း အခန်းတစ်ခန်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ တံခါးကိုတွန်းဖွင့်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

လင်းဟန်ကျွင်းသည် သူ၏ အခန်းထဲတွင် အနားယူနေစဉ် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မကျေနပ်မှုကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ လူများက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်လာသည်ကို လင်းဟန်ကျွင်း အလွန်မုန်းတီးပေသည်။

အစေခံများက ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် လုံးလုံးလျားလျား ဝံ့ရဲမည်မဟုတ်ဘဲ သက်တော်စောင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသာ ထိုသို့ လုပ်ရဲကြပေမည်။

သို့ရာတွင် ချန်ဖေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချန်ဖေး၏ မျက်နှာကို မြင်ပြီး လင်းဟန်ကျွင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုရုပ်ရည်က အလွန်စိမ်းသက်နေပြီး သက်တော်စောင့်များထဲတွင် ချန်ဖေးကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

လုပ်ကြံသူလား...

သူ့ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာနေသော ချန်ဖေး၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် လင်းဟန်ကျွင်းသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ ချန်ဖေး၏ အမူအရာက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။ ရှင်းဖန်မြို့မှ သခင်လေး တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို တမင်သက်သက် လာရောက် နောက်ပြောင်နေသကဲ့သို့ပင်။

"အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ..."

ဓားပြတစ်ယောက်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်လာခဲ့မှုက လင်းဟန်ကျွင်းကို အလွန် ဒေါသထွက်လွယ်ပြီး သတိကြီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။ ချန်ဖေး တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာချိန်တွင် လင်းဟန်ကျွင်းသည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ချန်ဖေးက မည်သည့်စကားမျှ မပြောပေ။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် လင်းဟန်ကျွင်း ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်း သတ္တိတော်တော် ကောင်းတာပဲ..."

အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိနေသော ချန်ဖေးက သူ့ကို လက်ဗလာဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ရဲနေပေသည်။ လင်းဟန်ကျွင်း၏ ဓားရှည်သည် ရုတ်တရက် လင်းလက်သွားပြီး ချန်ဖေး၏ လည်ပင်းဆီသို့ ပိုင်းချလိုက်၏။

ဓားသွား မကျရောက်မီမှာပင် လူက လေထဲတွင် အေးခဲသွားသည်။

ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုလိုက်သကဲ့သို့ ချန်ဖေး၏ လက်က လင်းဟန်ကျွင်း၏ လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ လင်းဟန်ကျွင်း အပြင်းအထန် ရုန်းကန်သော်လည်း ဆက်လက် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ အသက်ရှင်မည်လား၊ သေမည်လား ဆိုသည်မှာ ချန်ဖေးအပေါ်တွင် လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပေပြီ။

လင်းဟန်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။

တစ်ဖက်လူက အရိုးသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာတောင် ရှိမနေဘူးပဲ…