အခန်း (၂၂၁-၂၂၂)

အခန်း (၂၂၁) ကျွန်မ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။

ရှောင်မိုက လမ်းလျှောက်နေရင်းမှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များက သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

သူက လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "အကောင်းဆုံး ကွေ့ဟွာသေရည် တစ်အိုးလောက် သွားယူခဲ့ချေ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းကြီး။" ဝေ့ရွှန်းက အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးကာ နောက်ဆုတ်ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဝေ့ရွှန်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက အမျိုးသမီး၏ အနားသို့ တိုးသွားကာ "နတ်မိမယ်ကျန်း ဘာတွေကိုများ ကြည့်နေတာလဲဆိုတာ ကိုယ်တော် သိချင်မိတယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီက အကြည့်လွှဲမသွားဘဲ အထက်သို့ ဆက်လက်ငေးမောနေရင်း သိချင်စိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် "ဒီ ကင်းမျှော်စင်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒီ ကင်းမျှော်စင်က တကယ်တော့ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှပါဘူး။ အရင်ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ ဧကရာဇ်တွေက တိုင်းပြည်ရေးရာ ကိစ္စတွေကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရတဲ့အခါတိုင်း ဒီနေရာကိုလာပြီး အမြင့်ကိုတက်ကာ အဝေးကို ငေးမောကြည့်ရင်း စိတ်လွတ်လပ်အောင် လုပ်လေ့ရှိကြတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် အရှင်မင်းကြီးကရော ဒီကို ပုံမှန်လာလေ့ရှိသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သိပ်တော့ မလာဖြစ်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပထမအချက်က ကိုယ်တော့်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းစရာ တိုင်းပြည်ရေးရာ ကိစ္စတွေ သိပ်မရှိဘူး။ ဒုတိယအချက်က ဒီ ကင်းမျှော်စင်က အရမ်းမြင့်လွန်းတယ်။ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို ရောက်တဲ့အချိန်ဆိုရင် ကိုယ်တော် အမောဆို့ပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။"

ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းလှည့်လာပြီး ရှောင်မိုကို မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ရှောင်မိုက အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်များကို ကင်းမျှော်စင်ဆီသို့ ပြန်လည်ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်မိုက "နတ်မိမယ်ကျန်း အပေါ်တက်ပြီး ကြည့်ချင်လို့လား" ဟု အကြံပြုမေးမြန်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးက အပေါ်ကို မတက်ချင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျန်းချင်ရီက မေးလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်တည်း တက်ရတာက ပျင်းစရာကောင်းပေမယ့် မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ကို အဖော်ပြုပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကောင်းပြီလေ" ဟု သဘောတူလိုက်သည်။

စကားဆုံးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကင်းမျှော်စင်၏ အထက်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆင်းသက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကင်းမျှော်စင်၏ အထက်တွင် ယှဉ်တွဲရပ်ကာ သူတို့ရှေ့ရှိ ရှုခင်းများကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။

အေးမြသော လေပြေတစ်သုတ် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သူတို့၏ ဝတ်ရုံစွန်းများကို ဖြည်းညင်းစွာ လွှင့်ထူသွားကာ သူတို့၏ ပါးပြင်များနှင့် ဆံကေသာများကို သပ်တင်သွားလေသည်။

လေပြေထဲတွင် အအေးဓာတ် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း ထိုလေပြေကပင် လူကို လန်းဆန်းသွားစေပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားစေသည်။

ဤကင်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေခြင်းဖြင့် နန်းတော်တစ်ခုလုံး၏ ရှုခင်းအပြည့်အစုံမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

ကျိုးတိုင်းပြည်မှာ နိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤနန်းတော်ကြီးကိုမူ အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ဆောက်ထားပေသည်။

ဒါက ရှောင်မို ကိုယ်တိုင်လည်း နန်းတော်၏ အသွင်အပြင် အပြည့်အစုံကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မျက်လုံးများဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်ရီက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အိပ်ဆောင်က ဟိုဘက်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ဟု ရှောင်မိုကို မေးလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက သူ၏လက်များကို လက်ရန်းပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ တင်ထားရင်း အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မယ်တော်ကြီးက ကိုယ်တော့်ကို လင်ရှင်းနန်းဆောင်ဆီ ခေါ်ပြီး အတိတ်အကြောင်းတွေ ပြောကြသလို မင်္ဂလာဝတ်ရုံတွေကိုလည်း စမ်းဝတ်ကြည့်ခိုင်းတယ်။ ကိုယ်တော် ခုလေးတင်မှ ထွက်လာခဲ့တာပါ။"

"အို။"

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက တစ်ဖန် ပြန်လည်လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက အနည်းငယ်မျှ အနေရခက်သည့် ခံစားချက်မျိုး မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း အတူတူ အချိန်ဖြတ်သန်းခဲ့ရသဖြင့် အချင်းချင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ခြင်းက ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤ နတ်မိမယ်ကျန်းမှာ မူလကတည်းက စကားများတတ်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် ကျန်းချင်ရီက ရုတ်တရက် ထပ်မေးလာပြန်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အဲ့ဒီ့မိဖုရားက... လှလား။"

"ဟင်" ရှောင်မိုက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမက ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မေးလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"သူမက အတော်လေး လှပတယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်..." ရှောင်မိုက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်အမျိုးသမီးအဖြစ်ရော ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ နံပါတ်တစ် အလှပိုင်ရှင်အဖြစ်ပါ လောကလူသားတွေကြားမှာ ထင်ရှားတယ်လေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်တော့ သူမကို လူချင်း မတွေ့ဖူးသေးပါဘူး။"

စကားပြောနေရင်း ရှောင်မို၏ လေသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားကာ သူက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ဒီ မိန်းကလေးယန်ကလည်း သနားစရာကောင်းတဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ သူမမှာ ပါရမီရော အလှအပပါ ပြည့်စုံတယ်။ ပြီးတော့ သူမကိုယ်တိုင်က နန်းတွင်းထဲကို ဝင်ဖို့ လုံးဝ ဆန္ဒရှိချင်မှ ရှိမှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုကြီးမှာ မွေးဖွားလာရတဲ့အတွက် သူမမှာ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိလောက်ဘူးလေ။"

"ဟက်။"

ရှောင်မို စကားပြောပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် ကျန်းချင်ရီက အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ နတ်မိမယ်ကျန်း" ရှောင်မိုက သူမ၏လေသံတွင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ဒီနတ်မိမယ်ကျန်းက ယန်ရုရွှယ်နှင့် ပတ်သက်၍ အမြင်တစ်ချို့ ရှိနေပုံရသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ကျန်းချင်ရီက အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါင်းလှည့်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်လေးက ခပ်ရေးရေး ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူမက မပြောချင်သောကြောင့် ရှောင်မိုကလည်း ထပ်မံ၍ ဖိအားပေး မမေးမြန်းတော့ပေ။

ဒီနတ်မိမယ်ကျန်းနှင့် အတူတူ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူမ၏ တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ဓာတ်ကျတတ်သော အကျင့်ကို သူက တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အဝေးမှ ရှုခင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လက်ငေးမောနေစဉ် ဝေ့ရွှန်းက ကွေ့ဟွာသေရည် တစ်အိုးကို သယ်ဆောင်ကာ ကင်းမျှော်စင်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး အထက်သို့ လက်ကို ဆက်တိုက် ဝှေ့ယမ်းပြနေလေသည်။

"သူက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ" ကျန်းချင်ရီက ဝေ့ရွှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကိုယ်တော် သူ့ကို အကောင်းဆုံး ကွေ့ဟွာသေရည်တစ်အိုး သွားယူဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်လို့ပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီက သူမ၏ မိုးမခရွက်သဏ္ဍာန် မျက်ခုံးလေးများကို အနည်းငယ် တွန့်ကွေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဝေ့ရွှန်း၏ လက်ထဲရှိ သေရည်အိုးဆီသို့ အဝေးမှနေ၍ ချိတ်ဆွဲယူသည့် ဟန်ပန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ကွေ့ဟွာသေရည်အိုးက အထက်သို့ ပျံတက်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူမက ချိပ်ပိတ်ထားသည်ကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီး လှည့်ကာ ခေါင်းကိုမော့၍ သောက်လိုက်သည်။ ကြည်လင်နေသော သေရည်များက သူမ၏ ဖြူဝင်းသော မေးစေ့မှတစ်ဆင့် လျှောကျသွားပြီး သူမ၏ ကော်လာကို အနည်းငယ် စိုစွတ်သွားစေသည်။

ပါးစပ်ထောင့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး သုတ်လိုက်ရင်း ကျန်းချင်ရီက သေရည်အိုးကို ရှောင်မိုထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး "သောက်လိုက်" ဟု တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်မို - "..."

"ဘာလဲ။" ကျန်းချင်ရီ၏ လေသံတွင် ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင် ခပ်ရေးရေး ပါဝင်နေသည်။ "ကျွန်မ သောက်ထားပြီးသားမို့လို့ ရှင်က ရွံနေတာလား။"

"ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ပြုံးကာ သေရည်အိုးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "နတ်မိမယ်ကျန်းကတောင် စိတ်ထဲမထားမှတော့ ကိုယ်တော်က ဘာများ ပြောစရာရှိတော့မှာလဲ။"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူက သေရည်အိုးကို မြှောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ အားရပါးရ သောက်ချလိုက်လေသည်။

ရှောင်မို၏ နှုတ်ခမ်းများက သူမ ခုလေးတင် သောက်ခဲ့သည့် နေရာတူကို ဖိကပ်ထားသည်ကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာဖုံးဇာပုဝါအောက်ရှိ အမျိုးသမီး၏ ဖြူဝင်းသော ပါးပြင်များပေါ်တွင် သိမ်မွေ့လွန်းသော ရှက်သွေးဖြာမှုတစ်ခုက မတတ်သာဘဲ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက သေရည်အိုးကို ချလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကို သုတ်ကာ "ဒီသေရည်က တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ" ဟု ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါတယ်" ကျန်းချင်ရီက ညင်သာစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်ရန်းပေါ်တွင် အသာအယာ မှီထားလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့စကားမစပ် နတ်မိမယ်ကျန်းမှာ စိတ်မပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား" ရှောင်မိုက သူမ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းကိုစောင်းလိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး မေးရတာလဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း တစ်ယောက်တည်း အတွေးလွန်နေတာကို ကိုယ်တော် မကြာခဏ မြင်နေရလို့လေ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အရာများစွာကို ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုးပဲ" ဟု ရှောင်မိုက နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ လက်ထဲမှ ကွေ့ဟွာသေရည်ကို လုယူလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေရုံသက်သက်ပါ။"

"လူတစ်ယောက်"

"ဟုတ်တယ်။" ကျန်းချင်ရီက အောက်သို့ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းများကို လက်ရန်းပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

"ဒီလူက နတ်မိမယ်ကျန်းအတွက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့သူလား။"

"အရေးမကြီးပါဘူး။"

ရှောင်မိုက ဒီ နတ်မိမယ်ကျန်းမှာ အနည်းငယ် ရှေ့နောက်မညီ ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အကယ်၍ အရေးမကြီးဘူးဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့များ ရှာနေရတာလဲ။

"အရှင်မင်းကြီး အဲ့ဒါက ဘယ်လို အမူအရာကြီးလဲ။" ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ ဆွံ့အသွားသော အကြည့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တော် စဉ်းစားနေတာက နတ်မိမယ်ကျန်းအနေနဲ့ အရေးကြီးတယ်ရော အရေးမကြီးဘူးရောဆိုတဲ့ အဲ့ဒီလူကို ရှာတွေ့ပြီးသွားရင် ဘာတွေဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ ဆိုတာပါပဲ။"

ကျန်းချင်ရီက သေရည်ကို နောက်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြန်သည်။

သေရည်ကြောင့်များလားတော့ မသိ၊ သူမက ဒီနေ့တွင် စကားအတော်လေး များနေခဲ့သည်။

"သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ..."

ကျန်းချင်ရီ၏ ဖြူဝင်းသော လက်ဖဝါးက သေရည်အိုးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အရွယ်ရောက်လာပြီဆိုတာ၊ အရင်တုန်းက ကောင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြချင်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မူလကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီဆိုတာကိုပေါ့။

ဒါပေမဲ့...

သူက ဒီမှာ မရှိတော့ဘူးလေ။"

သူမ၏ နူးညံ့သော စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ရှောင်မိုက ပြုံးကာ "ဒီလူက နတ်မိမယ်ကျန်းအတွက် တကယ်ကို အရမ်းအရေးကြီးတဲ့သူပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ပြောပြီးပြီလေ။ အရေးမကြီးပါဘူးဆို။" ကျန်းချင်ရီက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုလည်း အရေးမကြီးဘူးပေါ့။" ရှောင်မိုက သူမ၏စကားအတိုင်း လိုက်ပြောပေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်မိမယ်ကျန်းက သူ့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကိုယ်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ လက်ရှိ အောင်မြင်မှုတွေအတွက် သူ သေချာပေါက် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေမှာပါ။"

"သူ့ကို ရှာတွေ့တာ... အကယ်၍ ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။"

ကျန်းချင်ရီက သူမ၏ ဆံနွယ်တစ်စုကို နားရွက်နောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။ ဓားတစ်လက်လို ထက်မြက်နေသည့် သူမ၏ ကြယ်ရောင်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းများက နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်တိုင်တိုင် လေနှင့်သဲတို့၏ ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများထဲသို့ တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူ့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။"

အခန်း (၂၂၂) နတ်ဘုရားက သူ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါက အဲဒီနတ်ဘုရားကို ပြန်သတ်ပစ်မယ်

ကျိုးတိုင်းပြည် ဓလေ့ထုံးတမ်းဝန်ကြီး၏ အိမ်တော်။

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပန်းပင်များကို ညှပ်သင်ပေးနေလေသည်။

ယန်ရုရွှယ်အတွက်မူ သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝမှာ စာဖတ်ခြင်း၊ ပန်းထိုးခြင်းနှင့် ပန်းပင်များကို ညှပ်သင်ပေးခြင်းတို့ဖြင့်သာ လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ မင်္ဂလာဆောင်ရက်အထိ နှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်သာ လိုတော့သော်လည်း သူမက အနည်းငယ်မျှ အလျင်လိုနေခြင်း မရှိပေ။

သူမသည် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းရခြင်းက ဘာများ အရေးကြီးမည်နည်း။

ဒီဘဝတွင် သူမသည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းမည်ဖြစ်ပြီး မည်သည့် မတော်တဆမှုမျိုးကိုမျှ ထပ်မံဖြစ်ပွားခွင့် ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

"သခင်မလေး၊ သခင်မလေး။"

ချွန်းယန်က ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး လူမရောက်မီ သူမ၏ အသံက အရင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ အရမ်းကို ပျော်နေတဲ့ပုံပဲ" ယန်ရုရွှယ်က လှည့်ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်မလေး။" ချွန်းယန်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ "နန်းတော်ထဲက လူတစ်ယောက် ခုလေးတင် ရောက်လာပြီး နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်နေရင် သခင်မလေးက အရှင်မင်းကြီးနဲ့အတူ အခမ်းအနားအစီအစဉ်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်လေ့ကျင့်ဖို့ နန်းတော်ထဲကို သွားရမယ်လို့ လာပြောသွားပါတယ်။ သခင်မကြီးက သခင်မလေးကို ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သေချာပြင်ဆင်ထားဖို့ လာပြောခိုင်းလိုက်လို့ပါ။"

"နားလည်ပါပြီ။" ယန်ရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါသိပြီလို့ မယ်မယ့်ကို သွားပြောလိုက်ချေ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး။" ချွန်းယန်က ယုန်လေးတစ်ကောင်လို အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ချွန်းယန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီ ယန်ရုရွှယ်က နဂါးစိမ်းပန်းကို ရေကရားဖြင့် ရေလောင်းနေစဉ် ညင်သာသော လေပြေတစ်သုတ်က ဖြည်းညင်းစွာ တိုက်ခတ်လာပြီး အမျိုးသမီး၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို သပ်တင်သွားလေသည်။

"ရှောင်ချင်း၊ နင် ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလား။" ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ညီမဖြစ်သူကို ပြုံးကြည့်ရင်း လှည့်မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ။ အားလုံးကို စုံစမ်းလို့ ရခဲ့ပြီလား။"

"အစ်မ၊ ကျွန်မ အားလုံးကို စုံစမ်းပြီးသွားပါပြီ။"

"အဲဒီ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ဧကရာဇ်မက ဘယ်လိုနေလဲ။" ယန်ရုရွှယ်က လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ သူမ၏ ညီမလေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းက တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ စတင်ပြောပြလေသည်။ "အစ်မ၊ ချင်နန်းတော်ကို ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ ချင်ဧကရာဇ်မ ချင်စီယောင်ရဲ့ အနားမှာ သူမကို တစ်ဖဝါးမှ မခွာဘဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။ သူမက အရမ်းကို သာမန်ပါပဲ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကလည်း အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်မှာ မဟုတ်ဘဲ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ သက်စောင့်ချီက အရမ်းကို အားကောင်းပြီး သူမရဲ့ လှံသိုင်းကလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိတယ်။ သာမန်လူသားတွေရဲ့ သိုင်းလောကမှာဆိုရင် မဟာသိုင်းသခင်ကြီး တစ်ယောက်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ရနေပြီ။ ဒါက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူး။"

"အစ်မ ပြောခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းဆက်သွယ်မှု ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို ခွဲခြားလို့ မရခဲ့ဘူး။"

"သူမက ကျွန်မရှိနေတာကို ရိပ်မိပြီး တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ အစ်မလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အစ်မရဲ့ အဆင့်ကို မရောက်မချင်း ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

"အင်း။" ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ဂါဝန်စကို ညင်သာစွာ သပ်ချလိုက်ပြီး ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ဝတ်ရုံက သူမ၏ ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးလေးတွင် ကပ်နေလေသည်။ "ချင်တိုင်းပြည်က ကျိုးတိုင်းပြည်အပေါ် ထားရှိတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကရော။ သူတို့ဆီမှာ ဘာအကြံအစည်တွေများ ရှိနေလဲ။"

"ဓားတစ်သောင်းဂိုဏ်းက ကျိုးတိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့အတွက် ချင်တိုင်းပြည်က လောလောဆယ် ယန်တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးရင် အင်အားပြန်လည်ဖြည့်တင်းဖို့ စီစဉ်ထားပြီး ချက်ချင်းကြီး နယ်မြေထပ်ချဲ့ဖို့ မရှိသေးဘူး။" ရှောင်ချင်းက အမှန်အတိုင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်းတွေအတွင်း ချင်စီယောင်ကလည်း အစ်ကိုရှောင်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို တစ်ကြိမ်လေးတောင် ထုတ်မပြောခဲ့ဘူး။"

"အဲဒီလိုလား။" ယန်ရုရွှယ်၏ နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။ "ဒီကိစ္စကို လောလောဆယ် ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ကြတာပေါ့ ရှောင်ချင်း။ နင် ထပ်ပြီး အားစိုက်ထုတ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။ အဲ့ဒီအစား ငါတို့ ဖုန်းဆိုးမြေဘက်ကို လူပိုလွှတ်ပြီး နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းကို မြန်မြန် ရှာတွေ့အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ ဒီကိစ္စတွေအတွက် နင့်ရဲ့ ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှု အကူအညီ လိုအပ်တယ်။"

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မ။"

သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက နတ်ဘုရားသင်္ချိုင်းအကြောင်း ထုတ်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ရှောင်ချင်းက အလေးအနက် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှောင်ချင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ဗျာများနေပုံရကာ ပြောရမည်လား မပြောရမည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော စကားအချို့ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"အစ်မ။" နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်ချင်းက သူမ၏ သွယ်လျသော ဦးခေါင်းလေးကို မော့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်မကို မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်။"

"ရှောင်ချင်း၊ နင့်မှာ မေးစရာရှိရင် တိုက်ရိုက်သာ မေးလိုက်ပါ။ ငါတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကြားမှာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိလို့လား။" ယန်ရုရွှယ်က ပြုံးလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်း၏ အသံက သတိမထားမိဘဲ တိုးဝင်သွားလေသည် "အစ်မ၊ အစ်ကိုရှောင် ပြန်လည်ဝင်စားခြင်းကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တာက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက အစ်ကိုရှောင်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တိတ်တိတ်လေးစုစည်းပေးခဲ့လို့လား။"

"ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဘုရားတွေက တကယ်ပဲ တည်ရှိနေကြတာလား။"

"သူက ဘာလို့ အစ်ကိုရှောင်ကို ကယ်တင်ခဲ့ရတာလဲ။"

"သူ့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဘာများလဲ။"

"ရှောင်ချင်း၊ ဒီ ကနဦးဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ အစပိုင်းမှာ ခပ်သိမ်းသောအရာတွေ ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သလဲဆိုတာကို နင် သိသလား။" ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ညီမလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဆိုဘဲ အရင်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုကို ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သေချာပေါက် သိတာပေါ့။"

ရှောင်ချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရတော့ ကမ္ဘာလောကကြီးက ကနဦးဟင်းလင်းပြင်ကနေ အစပြုခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ကနဦးဟင်းလင်းပြင် စတင်ပွင့်အာလာချိန်မှာ လောကရဲ့ ခပ်သိမ်းသောအရာတွေကို မွေးဖွားပေးခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ နတ်ဘုရားအမျိုးမျိုးကိုလည်း မွေးဖွားပေးခဲ့တယ်။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးစီက လောကနိယာမတွေကို အသီးသီး ထိန်းချုပ်ထားကြပြီး သူတို့က မဟာတာအိုရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။"

"နတ်ဘုရားတွေက တိမ်တိုက်တွေရဲ့ အထက်မှာ မြင့်မြတ်ကြီးကျယ်စွာ စံပယ်နေကြတယ်။"

"ပြီးတော့ လောကရဲ့ ခပ်သိမ်းသောအရာတွေက သူတို့ရဲ့ ကျွန်တွေသာဖြစ်ပြီး ခပ်သိမ်းသောအရာတွေရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို သူတို့က စိတ်ထင်တိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ကြတယ်။"

"အဲဒါ မှန်တယ်။"

ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ ညီမလေးအတွက် နောက်ထပ် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ချင်း။"

"ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာလေ။"

"အဲဒီ နတ်ဘုရားတွေက သူတို့ အထင်သေးခဲ့တဲ့ လူသားမျိုးနွယ်က မကြာခင်မှာပဲ မီးကို အသုံးပြုလာနိုင်မယ်၊ ကိရိယာတန်ဆာပလာ အသီးသီးကို ဖန်တီးအသုံးပြုလာနိုင်မယ်၊ ပြီးတော့ စာပေအရေးအသားတွေကိုတောင် တီထွင်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ကြဘူး။ လူသားမျိုးနွယ်က မင်းဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်တည်ထောင်လာကြပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက် အများကြီး ကျော်လွန်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ တိုးတက်လာခဲ့ကြတယ်။"

"တစ်နေ့မှာတော့ လူသားမျိုးနွယ်တွေကြားထဲမှာ အမျိုးသားတစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တယ်။"

"ဒီအမျိုးသားက ဘာနာမည်မှ မချန်ရစ်ခဲ့ပေမယ့် သူက ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။"

"အဲဒီနောက်မှာတော့ လူသားမျိုးနွယ်ထဲက လူတွေ ပိုပိုပြီး ကျင့်ကြံဖို့ သင်ယူလာကြသလို သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေကလည်း နေနဲ့လရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကို စတင်စုပ်ယူလာကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဉာဏ်ပညာကို နိုးကြားလာစေခဲ့ကြတယ်။"

"အဲဒီအချိန်မှာပဲ။"

"နတ်ဘုရားတစ်ချို့က သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေက နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်တဲ့အတွက် လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အဆိုပြုခဲ့ကြတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ တခြားနတ်ဘုရားတွေကတော့ သူတို့ဟာ နောက်ဆုံးမှာ အောက်တန်းကျတဲ့ သတ္တဝါတွေသာဖြစ်ပြီး ဘယ်လောက်ပဲ ကျင့်ကြံကျင့်ကြံ အမြဲတမ်း ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေမှာပဲလို့ ခံစားခဲ့ကြတယ်။"

"ဒါကြောင့် သူတို့က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ လောကနိယာမတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ခပ်သိမ်းသောအရာတွေအပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်မှုကို ဆက်လက်ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်၊ မျိုးနွယ်စုတွေကြားမှာ စစ်ပွဲတွေကို စိတ်ထင်တိုင်း ဖန်တီးကြတယ်၊ မျိုးနွယ်စုအားလုံးရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ထိန်းချုပ်ကြပြီး မျိုးနွယ်စုအားလုံးကို ကျွန်တွေလိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့ကြတယ်။"

"တစ်နေ့မှာတော့ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တို့က လွတ်လပ်ခွင့်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်လိုပြီး နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ဆက်လက်မခံချင်တော့တာကြောင့် ပူးပေါင်းပြီး တော်လှန်ခဲ့ကြတဲ့အချိန်ရောက်လာခဲ့တယ်။"

"ပုရွက်ဆိတ်တွေက ပုန်ကန်နေကြတယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ နတ်ဘုရားအများစုက လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူတို့ကို နှိမ်နင်းဖို့ ကိုယ်တိုင် ဆင်းသွားခဲ့တယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တဲ့ အဲဒီအမျိုးသားက ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး အဲဒီနတ်ဘုရားရဲ့ ခေါင်းကို ကိုယ်တိုင် ခုတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။"

"အဲဒီအချိန်ရောက်မှပဲ သူတို့ အရင်က အထင်သေးခဲ့တဲ့ ပုရွက်ဆိတ်တွေက သူတို့ကို သေအောင် တကယ် ကိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်သွားခဲ့ကြတယ်။"

"နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဒီလောကကြီးထဲကနေ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီး မျိုးနွယ်စုအားလုံးနဲ့ နတ်ဘုရားတွေကြားက မဟာစစ်ပွဲကြီး ပေါက်ကွဲလာခဲ့တော့တာပဲ။"

ယန်ရုရွှယ်က ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီ မဟာစစ်ပွဲကြီးမှာ သူက လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဦးဆောင်ပြီး မှောင်မိုက်တဲ့ အချိန်ကာလတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူက နတ်ဘုရားတွေကို သူတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံးပလ္လင်ပေါ်ကနေ ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အကုန်လုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ် နတ်ဘုရားသတ်တဲ့လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးခဲ့တယ်။"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတာကို မသိပေမယ့်။"

"ဒါပေမဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာတော့။"

"အဲဒီနတ်ဘုရားရဲ့ အာဏာပိုင်စိုးမှုနဲ့ စွမ်းအားက ဘဝကူးပြောင်းဝင်စားခြင်းသံသရာပဲ ဖြစ်တယ်။"

"မျိုးနွယ်စုအားလုံးကို ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ကျင့်ကြံသူက... ဖြစ်နိုင်တာက" သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ရှောင်ချင်း၏ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားကာ သူမက ခပ်ရေးရေး ခန့်မှန်းမိသွားလေသည်။

"မသေချာဘူး။"

ယန်ရုရွှယ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ရှေးဟောင်းခေတ်ကာလတွေက အရမ်းကို ကွာဝေးလွန်းပါတယ်။ အရာအားလုံးက ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာပဲ ရှိနေတာပါ။"

"တကယ်တမ်း ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာကို ဘယ်သူက အတိအကျ သိနိုင်မှာလဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကသာ အမှန်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူက နတ်ဘုရားတွေကို တကယ်ပဲ သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း နတ်ဘုရားရဲ့ အသက်ကိုတော့ ချမ်းသာပေးခဲ့တယ် ဆိုရင်။"

"ဒါဆိုရင် ဘဝပြောင်းဝင်စားခြင်းသံသရာကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဒီနတ်ဘုရားက ရှောင်မိုကို သေလောက်အောင် မုန်းတီးနေမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ရုရွှယ်က အထက်သို့ မော့ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ကြီးကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူက သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာဟာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်နဲ့ သတ်ပစ်ဖို့အတွက်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။"

"အစ်မ။" ရှောင်ချင်းက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်စကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။"

ယန်ရုရွှယ်က သူမ၏ အကြည့်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အန္တရာယ်ရှိသောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"နတ်ဘုရားက သူ့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ငါက အဲဒီနတ်ဘုရားကို ပြန်သတ်ပစ်မယ်။"