အခန်း (၂၂၅-၂၂၆)

အခန်း ၂၂၅ မြို့သခင်ချန်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

"သခင်မကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်က တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီနေ့ ဝေ့ဝေ့နဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တော်တော်လေး ထူးခြားနေတာကို သတိထားမိခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သခင်မနဲ့ အသေးစိတ် လာရောက်ဆွေးနွေးတာပါ"

ရှောင်မို၏ လေသံက လှည့်ပတ်ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ ရိုးသားပွင့်လင်းလှသည်။

"ဘာလို့ ကျင့်ကြံသူတွေချည်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

ရှောင်မို၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သခင်မဝမ်က မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ အနည်းငယ်လွှဲကာ နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူမသည် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မပတ်သက်လိုပေ။

သို့သော် ဤသခင်လေး၏ ထူးကဲသော အသွင်အပြင်နှင့် သပ်ရပ်သော ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ လူဆိုးတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ တကယ်တော့ သူက အတော်လေး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း သိမ်မွေ့ယဉ်ကျေးလှသည်။

ထို့ပြင် သူကသာ ဝေ့ဝေ့အပေါ် တကယ်ပဲ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် သူမကို စောစောစီးစီးကတည်းက ခေါ်သွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ဒီအထိလာပြီး စကားပြောနေစရာ လိုတော့မည်နည်း။

"ဒါဆိုရင်လည်း... သခင်လေး အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

ခဏတာ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သခင်မဝမ်က ရှောင်မိုအား ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မ။ အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်" ရှောင်မိုက ထပ်မံ၍ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားသည်။

နင်ဝေ့က သူ၏အနောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှောင်မိုက ပြုံးကာ တားဆီးလိုက်သည်။ "ဝေ့ဝေ့... နားလည်မှုလွဲတာမျိုးတွေ မဖြစ်ရအောင် တံခါးကို ဖွင့်ထားလိုက်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

တံခါးပိတ်လိုက်ခြင်းက မည်သို့သော နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းမျိုးကို ဖြစ်စေမည်ကို နင်ဝေ့တစ်ယောက် သိပ်နားမလည်သော်လည်း သူမက ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် သိပ်မတွေးတော့ဘဲ ခြံဝင်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားကာ ကြက်ပေါက်လေးများကို ပျော်ရွှင်စွာ အစာကျွေးနေတော့သည်။

ရှောင်မို၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သခင်မဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် ဤသူစိမ်းသခင်လေးအပေါ် ပို၍ပင် လေးစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အိမ်မှာက ရေနွေးကြမ်းပဲ ရှိပါတယ်။ သခင်လေး အပြစ်မယူပါနဲ့ရှင်"

ရှောင်မိုကို ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် သခင်မဝမ်က သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"သခင်မက အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ" ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။

"စောစောက သခင်လေးပြောတဲ့ ဝေ့ဝေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက..." သခင်မဝမ်က ဘေးတွင်ထိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ"

ရှောင်မိုက လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ညင်သာစွာ ချလိုက်သည်။

"ဝေ့ဝေ့ ပိုင်ဆိုင်ထားတာက ယင်ယန်မျက်လုံးလို့ခေါ်တဲ့ မျက်လုံးတွေပါ။ သူမက ဝိညာဉ်တွေနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို သဘာဝအတိုင်း မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး သူမသာ ယင်နဲ့ယန် သက်ဆိုင်တဲ့ မှော်ပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ ပါရမီတွေ ရှိလာပါလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီမျက်လုံးတွေက ထူးခြားလွန်းနေတဲ့အတွက် သူမက အန္တရာယ်တချို့နဲ့လည်း ရင်ဆိုင်ရနိုင်တယ်"

"သူမသာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့ရင် သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆေးဖော်စပ်မယ့်ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာမို့ ကျင့်ကြံသူများစွာရဲ့ တပ်မက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒီနေ့ ဝေ့ဝေ့နဲ့ ဆုံတွေ့ရတာက ကံကြမ္မာရဲ့ ရေစက်တစ်ခုလို့တောင် မှတ်ယူလို့ရပါတယ်"

"အကယ်၍ သခင်မနဲ့ ဝေ့ဝေ့တို့သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်စလုံးကို အနန္တတာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်မှာ အခြေချဖို့ ခေါ်သွားပေးနိုင်တယ်"

"ဝေ့ဝေ့က ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ပေါ်မှာ ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး သခင်မကလည်း တောင်ထွတ်ပေါ်မှာ အချိန်ကြာကြာ နေထိုင်နိုင်ပါတယ်။ လုံခြုံရေးအတွက် ဘာမှပူပန်စရာ မလိုပါဘူး"

"အကယ်၍ သခင်မက ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

"ကျွန်တော်က လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုပြီး ဝေ့ဝေ့ရဲ့ ယင်ယန်မျက်လုံးတွေကို ယာယီချိတ်ပိတ်ပေးထားလို့ ရပါတယ်"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျင့်ကြံသူအများစုက သူမမျက်လုံးတွေရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့အခြေအနေကို သိရှိဖို့ ခက်ခဲသွားပါလိမ့်မယ်"

"အဆုံးမှာတော့ ဒီအရာအားလုံးက သခင်မနဲ့ ဝေ့ဝေ့တို့ရဲ့ ဆန္ဒအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

ရှောင်မို၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် သခင်မဝမ်၏ မျက်ခုံးများက ပိုမိုတွန့်ချိုးသွားကာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ပို၍နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သခင်မ။ ကျွန်တော် အခုလေးတင် ပြောခဲ့တာတွေကို သံသယရှိနေတုန်းပဲလား" ရှောင်မိုက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး" သခင်မဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များက အနီးနားတွင် ကြက်ပေါက်လေးများကို အစာကျွေးနေသော ဝေ့ဝေ့ဆီသို့ ရွှေ့လျားသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်မိုအား ပြန်လည်ကြည့်ရှုကာ လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး စောစောက ပြောတာက... ဝေ့ဝေ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို အနာဂတ်မှာ ဆေးလုံးပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခံရနိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်လား"

"အမှန်ပါပဲ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သခင်မဝမ်က သူမ၏ စကတ်အနားစကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ မျက်ခုံးများ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွန့်ချိုးသွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"စောစောက ခြံဝမှာ သခင်မနဲ့ သခင်မရဲ့ ဆွေမျိုးတို့ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ဘဲ ကြားလိုက်ရပါတယ်" ရှောင်မိုက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်မ စိုးရိမ်နေတာက ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"

သခင်မဝမ်က ချက်ချင်းမဖြေဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကိုသာ တစ်ဖန် ညင်သာစွာ ကိုက်လိုက်မိသည်။

ရှောင်မိုက သူမအား အလျင်မလိုစေဘဲ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သခင်မဝမ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "သခင်လေး ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ စိုးရိမ်နေတာက ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းကိုပါပဲ"

"သခင်လေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မတို့ ဖုန်းယဲ့မြို့တော်က မူလတုန်းက ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိမနေခဲ့ပါဘူး။ လွတ်လပ်တဲ့ မြို့တစ်မြို့ပါ"

"အရင်မြို့သခင်က သာမန်ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ ကြင်နာသနားတတ်ပြီး သဘောကောင်းပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်ကပဲ အရင်မြို့သခင်ကြီးက ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအခါမှာ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အခွင့်ကောင်းယူလိုက်ပြီး ချန်ကျိန်းဟောင်လို့ခေါ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို မြို့သခင်အသစ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တာပါ"

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် အဲဒီမြို့သခင်ချန်က ကျွန်မသမီးရဲ့ အခြေအနေကို သိရှိသွားခဲ့တယ်"

"ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက အရင်ကလည်း ကျွန်မသမီးကို တောင်ပေါ်တက်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ လူလွှတ်ဖူးပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်က... တကယ်ကို မကောင်းပါဘူး"

"ကျွန်မလို သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တောင် အဲဒါက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းဆိုတာကို သိနေပါတယ်"

ဤနေရာသို့အရောက်တွင် သခင်မဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းများက ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ စေ့ပိတ်သွားပြီး သူမ၏ အသံမှာ ဖိနှိပ်ထားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကျွန်မ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းဆိုလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့ရဲ့ လက်စားချေမှုကို ခံရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက သူတို့က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသမီးကို အခက်အခဲ မပေးတဲ့အပြင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပို့ပေးခဲ့တယ်"

"အဲဒီလိုဆိုရင်တောင် ကျွန်မက တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး လက်မခံခဲ့ပါဘူး"

"အဲဒီနောက်မှာတော့ သူတို့က ကျွန်မရဲ့ ယောက်ဖကိုသာ တစ်ခါတလေ ကျွန်မတို့ကို လာပြီးဖျောင်းဖျဖို့ စေလွှတ်တော့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်ကတော့ အဲဒီမြို့သခင်ချန်က စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးနေပုံရတယ်"

"ပြီးတော့ အခုလေးတင် သခင်လေးပြောတာကို ကြားလိုက်ရတော့ ကျွန်မ ပိုပြီးတော့တောင် စိုးရိမ်လာမိတယ်... အကယ်၍ သခင်လေးပြောသလို တကယ်သာ မှန်နေမယ်ဆိုရင် သူတို့က ဝေ့ဝေ့ကို တိုက်ရိုက် လုယူသွားတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ကို သဘောတူလာအောင် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဖျောင်းဖျနေတာပဲ"

"သူတို့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဝေ့ဝေ့ကို ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းထဲဝင်ပြီး ကျင့်ကြံဖို့ လုပ်နေတာဖြစ်မှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်... သူမသာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တစ်ခုကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ဝေ့ဝေ့က..."

စကားပြောနေရင်း သခင်မဝမ်၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ဖြူရော်သွားကာ ဆက်လက်တွေးတောရန်ပင် မရဲတော့ပေ။

ရှောင်မိုနှင့် သခင်မဝမ်တို့ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ထပ်မံကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သခင်မဝမ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး သူမ၏ အကြည့်များက လေးနက်တည်ကြည်လျက် ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ "သခင်လေး... သခင်လေးက တကယ်ပဲ ဝေ့ဝေ့ကို သေချာစောင့်ရှောက်ပေးမှာလား"

သူမ၏သမီး ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ခံရမည်ကို ထိုင်ကြည့်နေမည့်အစား။

သခင်မဝမ်က သူမရှေ့မှ ဤထူးကဲသော သခင်လေးထံ ဝေ့ဝေ့အား ယုံကြည်စွာ အပ်နှံပြီး စွန့်စားကြည့်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူမကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ရှောက်ပေးမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က ခရီးတွေ အများကြီး ထွက်ရဦးမှာဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းထဲမှာ အချိန်ကြာကြာ နေမှာမဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီမက တော်တော်လေး ယုံကြည်စိတ်ချရပါတယ်။ ပြီးတော့ သခင်မကလည်း ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ပေါ်မှာ ရှိနေမှာဆိုတော့ စိတ်ချလက်ချ နေလို့ရပါတယ်"

ရှောင်မိုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခဏရပ်ကာ လေးနက်စွာ ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် သခင်မကို ကျွန်တော် ရှင်းပြရမယ့် နောက်ထပ်ကိစ္စတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်ပါဝင်တဲ့ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းကလည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းထဲက ခန်းမဆောင်တွေနဲ့ တောင်ထွတ်တွေက အတော်လေး လွတ်လပ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းဆောင်တွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကလည်း တူညီမှုမရှိကြပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဝေ့ဝေ့သာ အနန္တတာအိုဂိုဏ်းထဲကို ဝင်လာခဲ့ရင် ကျွန်တော်တို့က သူမကို မကောင်းဆိုးဝါး ပညာရပ်တွေ ကျင့်ကြံဖို့ လုံးဝ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှာမဟုတ်သလို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ ဆိုးယုတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကိုလည်း လုပ်ခိုင်းမှာမဟုတ်ပါဘူး"

"ဒီအချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သခင်မ စိတ်ချလက်ချနဲ့နေနိုင်ပါတယ်"

သခင်မဝမ်မှာ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေကာ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသေချာဖြစ်နေသည်။

ဤမျှကျက်သရေရှိသော သခင်လေးက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုမှ လာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ပေ။

သခင်မဝမ် ဘာတွေးနေသည်ကို ရှောင်မိုက သိရှိသည်။ သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "သခင်မ ဆုံးဖြတ်ဖို့ အလျင်စလို လုပ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သေချာစဉ်းစားလို့ရပါတယ်။ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းကိစ္စကိုတော့ ကျွန်တော် ကူညီဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

"ဒါက... ကျွန်မ သခင်လေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခပေးရက်ပါ့မလဲ..." သခင်မဝမ်က ရှက်ရွံ့သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒုက္ခမများပါဘူး"

ရှောင်မိုက ညင်သာစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက မြို့သခင်အိမ်တော်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ လှည့်သွားကာ သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တင်းမာခက်ထန်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲဒီ မြို့သခင်ချန်ကို သွားတွေ့ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ"

အခန်း ၂၂၆ သူက အစ်ကိုကြီးရှောင်ကို ကြည့်ရင်း သွေးမျက်ရည်တွေ ကျနေခဲ့တယ်

ရှောင်မိုက ဝေ့ဝေ့တို့အိမ်တွင် တည်းခိုခဲ့သည်။

မူလကတော့ ရှောင်မိုသည် သခင်မဝမ်၏အိမ်တွင် မတည်းခိုလိုခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက မုဆိုးမတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူကဲ့သို့ အမျိုးသားတစ်ဦး သူမအိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် မသင့်လျော်ပေ။

သို့သော် ရှောင်မို၏ ငြင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ သခင်မဝမ်က အပြုံးလေးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"ကျွန်မယောက်ျား ဆုံးပါးသွားခဲ့တဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကောလာဟလတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထွက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ ဘာမှမလုပ်ရင်တောင် လူတွေက ကွယ်ရာမှာ လက်ညှိုးထိုးကြဦးမှာပါပဲ။ ကျွန်မကတော့ ဒါတွေကို ယဉ်ပါးနေပါပြီ"

"ဒါပေမဲ့ သိတဲ့သူတွေကတော့ သိကြပါတယ်"

"ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံနေသရွေ့ ဒါက လုံလောက်ပါတယ်"

သခင်မဝမ်၏ စကားများကို ကြားပြီး သူမ၏ တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုလည်း ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို သဘာဝကျကျပင် ရပ်တန်းကရပ်လိုက်သည်။ သူက ဖုန်းယဲ့မြို့တော်မှ ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ခြံဝင်းထဲတွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့သည်။

သခင်မဝမ်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်ရက်တာကာလအတွင်း ရှောင်မိုက ခြံထဲတွင် နေ့စဉ် တရားထိုင်ကာ ဓားတာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သခင်မဝမ်က ရှောင်မိုပေးသော ငွေများကို လက်မခံသဖြင့် ရှောင်မိုကလည်း သခင်မဝမ်ကို ထင်းခွဲရေခပ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်မိုက နင်ဝေ့ကို စာဖတ်နည်းပင် သင်ပေးတတ်သေးသည်။

ထိုနှစ်ရက်တာကာလအတွင်း သခင်မဝမ်က ရှောင်မို၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ကာ သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာကို ပိုမိုနားလည်နိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ဤသခင်လေးသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်းများမှ လူတစ်ယောက်နှင့်မတူဘဲ ပညာတတ်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူသည်ဟု သခင်မဝမ် ခံစားခဲ့ရသည်။

တတိယမြောက်နေ့ နံနက်ခင်း။

ရှောင်မိုနှင့် သခင်မဝမ်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် နံနက်စာစားပြီးချိန်မှာပင် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မြို့သခင်ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ခယ်မက ဘာမှနားမလည်ဘဲ အမြင်ကျဉ်းနေလို့ပါ။ ကျွန်တော် သူမကို နောက်ထပ် နှစ်ခေါက်သုံးခေါက်လောက် သေချာပြောပြလိုက်ရင် နင်ဝေ့ကို မြို့သခင်ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ သေချာပေါက် သဘောတူလာပါလိမ့်မယ်"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက လူပေါင်းများစွာ သွားချင်နေကြတဲ့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းလေ"

"မင်းကလည်း စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါက သခင်မဝမ်နဲ့ သေချာစကားပြောရုံလေးပါ။ သူတို့ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်။ မြို့သခင်က သဘောထားကြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လို သာမန်အရပ်သားလေးတွေနဲ့ အဆင့်အတန်းခံပြီး ငြင်းခုံနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူတို့ စကားပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် ခြံဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

နင်ဖူကွေ့က ခြံတံခါးကို တိုက်ရိုက်တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုလူစုသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

နင်ဝေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးမှာ လန့်ဖြတ်သွားပြီး မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် အစ်ကိုကြီးရှောင်၏ ကျောဘက်တွင် ဝင်ပုန်းလိုက်မိသည်။

"ဝမ်ချန်... မြို့သခင် ရောက်နေပြီလေ။ ဘာလို့ လာပြီး အရိုအသေမပေးရတာလဲ" နင်ဖူကွေ့က သူ၏ခယ်မဖြစ်သူအား အော်ငေါက်လိုက်သည်။

သခင်မဝမ်က သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ထိုလူစုဘက်သို့ လှည့်ကာ ကျက်သရေရှိစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "မြို့သခင်ကို အရိုအသေပေးပါတယ်"

"သခင်မဝမ်က အရမ်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ" ချန်ကျိန်းဟောင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သခင်မဝမ်ရဲ့ ထူးခြားလှတဲ့ အလှအပအကြောင်းကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ တကယ်ကို နာမည်နဲ့လိုက်ဖက်တာပဲ"

"မြို့သခင်က မြှောက်ပြောနေပါပြီ။ ကျွန်မက တောရွာလေးက သာမန်မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ ဘယ်လိုလုပ် အလှအပ ရှိနိုင်မှာလဲ" သခင်မဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟင်" မကြာမီတွင် နင်ဖူကွေ့က ရှောင်မိုကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့သြစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ"

ချန်ကျိန်းဟောင်ကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ချန်ကျိန်းဟောင်က ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည့်လေကြည့်လေ ရင်းနှီးသလို ခံစားလာရလေဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ မှေးမှိန်နေသော အမာရွတ်တစ်ခုကို ချန်ကျိန်းဟောင် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးခဲသွားခဲ့သည်။

သူတို့ကလေးဘဝတုန်းက တစ်ခါတွင် သူနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများ ပေါက်စီခိုးစားရန် သွားခဲ့ကြစဉ် လိုက်လံရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီး အစ်ကိုလေး၏ မျက်ခုံးမှာ ပြတ်ရှသွားခဲ့သည်။

"ညီငါး... မင်းလား" ချန်ကျိန်းဟောင်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော ဆွေမျိုးတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလေး"

သို့သော် ချန်ကျိန်းဟောင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အမူအရာနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ရှောင်မိုမှာ များစွာ ပိုမိုတည်ငြိမ်နေပုံရသည်။

"ဟားဟားဟား။ ညီငါး... တကယ်ပဲ မင်းကိုး" ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှေ့သို့တက်ကာ ရှောင်မို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ရှစ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာ ပြန်ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်လည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး" ရှောင်မိုကလည်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထီးကျန်ဆန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ "ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ရဲ့ မြို့သခင်က အစ်ကိုလေးနဲ့ နာမည်တူနေတယ်လို့ စကြားရတုန်းက အစ်ကိုလေးများဖြစ်နေမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးခဲ့မိသေးတယ်။ တကယ်ကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝမထင်ထားဘူး။ အစ်ကိုလေး... အစ်ကိုလေးက နဂါးနက်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"အဲဒါက ပြောရရင် ဇာတ်လမ်းရှည်တယ်"

ချန်ကျိန်းဟောင်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ နဂါးနက်ဂိုဏ်းကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဝင်ခွင့်ရွေးချယ်ပွဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့အစ်ကိုသုံးနဲ့ ငါက မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ကံကောင်းချင်တော့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက ငါတို့ကို လက်ခံပေးခဲ့တယ်လေ"

"အစ်ကိုသုံးကရော" ရှောင်မိုက ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ဟူး... တစ်ခါတုန်းက မင်းရဲ့အစ်ကိုသုံးက မိစ္ဆာသားရဲတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ပြန်မလာတော့ဘူး" ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်နှာတွင် ခါးသီးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏လေသံမှာ တိုးတိတ်နေသည်။ "ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ။ အဲဒီတုန်းကသာ ငါ သူ့ကို တားခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုလို မတော်တဆမှုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ချန်ကျိန်းဟောင်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မို၏ တည်ငြိမ်သောမျက်နှာပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူက ချန်ကျိန်းဟောင်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ဆဲပင်။ "အစ်ကိုလေး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ သဘာဝအားဖြင့် ဒီလိုပါပဲ။ အစ်ကိုသုံးကလည်း အစ်ကိုလေးကို သေချာပေါက် အပြစ်တင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ ငါတို့က အစ်ကိုသုံးရဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဝိဉာဉ်ကိုပါ သယ်ဆောင်ပြီး ရှေ့ဆက်သွားကြရမှာပေါ့"

ချန်ကျိန်းဟောင်က သက်ပြင်းပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။

"ငါ့အကြောင်းတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး မင်းကော ဘယ်လိုနေခဲ့လဲ ညီငါး။ မင်းလည်း အခုဆိုရင် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်အောင်ပဲ"

"အစ်ကိုလေးတို့ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော်လည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူက ကျွန်တော့်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တယ်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလေးနဲ့တော့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ အခု အစ်ကိုလေးရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ကြည့်ရတာ ဂူဗိမာန်အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီမလား"

"ဟားဟားဟား... ဂူဗိမာန်အဆင့် အလယ်ပိုင်းလေးပါပဲ။ ကံကောင်းသွားတာပါ" ချန်ကျိန်းဟောင်က အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကို ရောက်လာပြီး ဒီမှာ နေနေရတာလဲ အစ်ကိုလေး"

"ကျွန်တော်က တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ခရီးသွားနေတာပါ။ အဲဒီတုန်းက မှောင်နေပြီဆိုတော့ သခင်မဝမ်က ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ် တည်းခိုခွင့်ပြုခဲ့လို့ ဒီမှာ အခြေချဖြစ်သွားတာ။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလေး"

ရှောင်မိုက ချန်ကျိန်းဟောင်၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက နင်ဝေ့ကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ခေါ်သွားချင်နေတယ်လို့ သခင်မဝမ်ဆီကနေ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မဝမ်ကတော့ သူ့သမီးနဲ့အတူ သာမန်ဘဝလေးမှာပဲ နေချင်တာတဲ့။ အစ်ကိုလေးက သူတို့ကို အခက်အခဲ မပေးဘဲ ကူညီပေးလို့ ရနိုင်မလားလို့ပါ"

"ညီငါး... မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

ချန်ကျိန်းဟောင်က ရှောင်မို၏ အနောက်ရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ငါတို့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက သားအမိနှစ်ယောက်အပေါ်မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ငါတို့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပါ။ အပြင်ကလူတွေ ပြောနေကြသလို ငါတို့ ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းတစ်ခုဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလတွေပါ"

"ငါတို့က ကောင်းမွန်တဲ့ ပါရမီတစ်ခုကို အဟောသိကံ မဖြစ်စေချင်လို့သာ နင်ဝေ့ကို ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းဆီ သွားစေချင်တာပါ"

"ဒီတစ်ခေါက်လာတာကလည်း သခင်မဝမ်နဲ့ ဒီကိစ္စကို သေချာဆွေးနွေးဖို့ပါပဲ။ တခြား ရည်ရွယ်ချက် ဘာမှမရှိပါဘူး"

"ဒီကောင်ကသာ ယဉ်ကျေးမှုမသိလို့ပါ။ ငါ တံခါးခေါက်တာကိုတောင် မစောင့်ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်လို့ ခင်ဗျားတို့ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တာပါ"

ပြောပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်က ဘေးရှိ နင်ဖူကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ညီငါးကို ဘာလို့ တောင်းပန်စကား မဆိုရတာလဲ"

"ဒီအောက်တန်းစားက သေသင့်တဲ့အပြစ်ကို ကျူးလွန်မိပါပြီ။ သခင်လေးကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" နင်ဖူကွေ့က အလျင်အမြန်ပင် ဒူးထောက်မတတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

ဤအမျိုးသားသည် မြို့သခင်၏ ညီဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မြို့သခင်ရဲ့ ကြင်နာမှုအတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ထိုအချိန်တွင် သခင်မဝမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မြို့သခင်... ဝေ့ဝေ့က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့က အခုဘဝလေးနဲ့ပဲ ကျေနပ်နေပါပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မြို့သခင်"

"ကောင်းပြီလေ" ချန်ကျိန်းဟောင်က နှမြောတသစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်လည်း ငါ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ အကယ်၍ စိတ်ပြောင်းသွားမယ်ဆိုရင် အချိန်မရွေး မြို့သခင်အိမ်တော်ကို လာခဲ့လို့ရပါတယ်"

"အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့သခင်။ အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့သခင်" သခင်မဝမ်က ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကိစ္စသေးသေးလေးပါ" ချန်ကျိန်းဟောင်က အလွန်စိတ်ကြည်နူးနေပုံရသည်။ "ညီငါး... ဒီမှာ ဆက်မနေပါနဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ မြို့သခင်အိမ်တော်မှာ လာနေပါလား။ ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလေး... ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး သခင်မဝမ်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ ခဏစောင့်ပေးပါဦး"

"ရပါတယ်။ ဒါဆိုရင် အစ်ကိုလေးက တိမ်တိုက်စီးဆင်းမှု စားသောက်ဆိုင်ကို အရင်သွားပြီး စားသောက်ပွဲ ပြင်ဆင်ထားနှင့်မယ်။ မင်းကို အဲဒီကနေပဲ စောင့်နေမယ်နော် အစ်ကိုလေး"

ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက် ချန်ကျိန်းဟောင်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"သခင်လေးရှောင်... သခင်လေးနဲ့ မြို့သခင်ချန်က..."

ထိုလူစု အဝေးသို့ လျှောက်သွားပြီး လမ်းပေါ်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာပင် သခင်မဝမ်က အလျင်အမြန် ရှေ့တက်လာကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့သော ညီအစ်ကိုများဟု ဆိုလိုနေသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် သခင်လေးရှောင်က သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မိတ်ဆက်စဉ်က သူသည် တကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ရာ တစ်စုံတစ်ရာကို တမင်သက်သက် ဖုံးကွယ်ထားပုံရသည်။

"သခင်မ စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး"

သခင်မဝမ်၏ နားမလည်နိုင်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို ရှောင်မိုက သိရှိသည်။

"ဒီမြို့သခင်ချန်က နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ဖြစ်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သခင်မနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင်ဝေ့က ဝမ်ချွမ်ဂိုဏ်းကို သွားစရာမလိုတော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ အရင်က သခင်မကို ကျွန်တော်ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကလည်း အတည်ပါပဲ"

"သခင်မအနေနဲ့ သေချာစဉ်းစားဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ သခင်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တောင်းခံဖို့ ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ကောင်းပါပြီ သခင်လေး။ ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားပါ့မယ်" သခင်မဝမ်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် အရင်သွားခွင့်ပြုပါဦး" ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နင်ဝေ့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးက ဖုန်းယဲ့မြို့တော်ကို ဘာမှအဖြစ်မခံပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့" နင်ဝေ့က ဖြူရော်နေသော မျက်နှာလေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်မိုက လှည့်ထွက်သွားသည်။

နင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

ရှောင်မို ခြံဝင်းတံခါးမှ အထွက်တွင် နင်ဝေ့က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ပြေးသွားကာ ရှောင်မို၏ အင်္ကျီလက်စကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးရှောင်..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးရှောင်..."

နင်ဝေ့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာကိုက်ထားပြီး စိုးရိမ်နေပုံရသည်။ သူမက ရှောင်မို၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက သမီး ဝိညာဉ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်တယ်။ သူက အသက်ဆယ့်သုံးနှစ်၊ ဆယ့်လေးနှစ်လောက်ရှိမယ်ထင်တယ်။ မျက်လုံးနားမှာ မှဲ့တစ်လုံးရှိပြီး မျက်နှာမှာ အမာရွတ်ရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိတယ်။ သူက အစ်ကိုကြီးရှောင်ကို ကြည့်ရင်း သွေးမျက်ရည်တွေ ကျနေခဲ့တယ်"

ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ပုံတူတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ "သူက ဒီလိုပုံစံမျိုးလား"

"ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီးရှောင်"

နင်ဝေ့က ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သူက အစ်ကိုကြီးရှောင် ဆွဲထားတဲ့ပုံစံနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"