အခန်း (၆၅-၆၆)

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

အခန်း ၆၅ ။ ကျောက်စာတိုင်

ကျန်းလီသည် အခြားကြယ်စင်များပေါ်တွင် ရပ်နားကာ ကုန်းမြေကြီးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသဖြင့်၊ ယခုမှပင် ကုန်းမြေကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အလုံးစုံကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ဤကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးသည် ဧရာမ နတ်ဘုရားရုပ်အလောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။ ပို၍ တိတိကျကျပြောရလျှင် ၎င်းမှာ တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်း ဖြစ်သည်။

တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ကျိုကျိုးတိုက်ကြီး၏ ပြည်နယ်နှစ်ခုစာခန့်၊ ဂြိုဟ်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်မျှ ကြီးမားလှသည်။ နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာအားလုံးသည် သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ လည်ပတ်နေကြပြီး၊ ၎င်းမှာ ဤကမ္ဘာရှိ လူသားများ မြင်တွေ့နေရသော စကြဝဠာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာသားရဲများသည် တာအိုဘိုးဘေး၏ ပေါင်မှသည် ဦးခေါင်းအထိ ဧရိယာတွင် လှုပ်ရှားနေကြပြီး၊ လူသားများမှာမူ ခြေသလုံးနှင့် ခြေထောက်ရှိရာ ဧရိယာတွင် နေထိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်အား ကြည့်ရှုစေခဲ့သည်။ ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် အသည်းအသန် ငိုကြွေးကာ၊ တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းတော်ကို ဦးတိုက်ဂါရဝပြုခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းကို ဤမျှ ကြီးမားသော ကုန်းမြေအဖြစ် သန့်စင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကိုမူ သူလည်း နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းလီသည်လည်း ၎င်းမှာ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများ၏ လက်ချက်ဟု ယူဆသော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ကိုမူ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ တာအိုဘိုးဘေးကို သတ်ပြီး ရုပ်အလောင်းကို ကုန်းမြေအဖြစ် သန့်စင်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းရှိပါက၊ ဤနေရာရှိ လူသားအားလုံးကို ဘာကြောင့် သတ်မပစ်တာလဲ။ ဘာကြောင့် သားရဲများကို ညစ်ညမ်းစေပြီး လူသားများကို သတ်ခိုင်းခြင်းဟူသော အပိုအလုပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နေရတာလဲ။

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် မရင့်ကျက်သေးသဖြင့် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်ဟု ယူဆကာ၊ ကျန်းလီသည် ၎င်းကို ကျိုကျိုးသို့ အရင်ပြန်ခေါ်သွားပြီးမှ အချိန်တန်လျှင် ပြောပြရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူက သိပါ့မလဲ။ ထိုငတုံးလေးက ကုန်းမြေကြီးတစ်ခုလုံးကို (တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းကို) တိုက်ရိုက် အသက်သွင်းလိုက်လိမ့်မယ်လို့လေ။

"ဟင့်အင်း။ ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် မိမိ အသိဉာဏ်ပေးနိုင်သည်မှာ သက်မဲ့အရာများကိုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဆရာကြီးက ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တာအိုဘိုးဘေးဟု ဘွဲ့အမည်ခံယူထားသူ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘွဲ့နှင့် ထိုက်တန်သော ကံကြမ္မာရှိသူ မဟုတ်လား။ နတ်ဘုရားဘုံ တာအိုဘိုးဘေး၏ ကိုယ်ပွားပင် ဖြစ်နေနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် သေမှာလဲ။

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ် ယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ၊ မယုံကြည်သည်ဖြစ်စေ တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ မျက်စိရှေ့၌ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ခုလေးတင် အသိဉာဏ်သွင်းပေးလိုက်ခြင်း ခံထားရသည်။

"တံဆိပ်... မင်းကတော့ တကယ့် ငတုံးပဲ။ အခုချက်ချင်း တာအိုဘိုးဘေး ရုပ်အလောင်းရဲ့ အသိဉာဏ်ကို ပြန်ဖျက်စမ်း။"

"ငါ... ငါ သူ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး။"

အကယ်၍ သာမန်ကုန်းမြေကြီးသာဆိုပါက ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် စိတ်ကြိုက် အသိဉာဏ်ပေးနိုင်၊ ဖြုတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအရာမှာ တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်း ဖြစ်သည်။ သာမန် နတ်ဘုရားများထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာသော နတ်ဘုရားရုပ်အလောင်းကြီး ဖြစ်ရာ၊ အသိဉာဏ် ပွင့်လာသည်နှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သော ဗီဇအရ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းကို တာအိုဂိုဏ်းမှာပဲ ထားပြီး နောက်ထပ် အဆင့်တွေ ထပ်သွန်းခိုင်းလိုက်ရမှာ။" ကျန်းလီက အသံကုန် ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ကိုယ်လုံးက သေးသေးလေးနဲ့၊ ပြဿနာရှာတဲ့နေရာမှာတော့ ဘယ်သူ့မှ မရှုံးဘူး။"

ကံကောင်းသည်မှာ တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ အသိဉာဏ်ပွင့်လာသော်လည်း စိတ်အာရုံမှာ အလွန်အားနည်းနေသဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးခြင်းပင်။ လောလောဆယ်တွင် ဦးခေါင်းသာ လှုပ်နိုင်သေးပြီး လက်မောင်းနှင့်ခြေထောက်များမှာ တောင့်တင်းနေဆဲဖြစ်သဖြင့် လူသားများအပေါ် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိသေးပေ။ အကယ်၍ သူသာ တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ခြေလက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်မည်ဆိုပါက၊ သူ့ခြေသလုံးပေါ်တွင် နေထိုင်နေသော လူသားများမှာ တစ်ယောက်မကျန် သေဆုံးကုန်ပေလိမ့်မည်။

"ကိုယ်လုံးကြီးတာ တစ်ခုတည်းလား၊ ငါလည်း ကြီးအောင် လုပ်တတ်တာပဲဟေ့။" ကျန်းလီက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး 'ဖာရှန်းထျန်းတီ' အတတ်ကို သုံးကာ စိတ်ကူးယဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော လူသားကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

သူသည် တာအိုဘိုးဘေး၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖိထားကာ ဦးခေါင်းကိုလည်း တွန်းထားလိုက်ပြီး၊ မိမိ၏ ယန်ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာပြင်ပသို့ ထုတ်ကာ တာအိုဘိုးဘေး၏ မျက်ခုံးအလယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

တာအိုဘိုးဘေး၏ စိတ်အာရုံနယ်ပယ်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး၊ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုသာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေပြီး လက်ရှိ အခြေအနေကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် အလွန်စိတ်တိုနေပြီး တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေသည်။ မိမိတွင် အစွမ်းရှိမှန်း သိသော်လည်း ကောင်းကောင်း မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ချင်နေသည်။

မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်နှင့် မိမိ စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု သူ့ဗီဇက ပြောနေသည်။

၎င်းမှာ တာအိုဘိုးဘေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသစ်ထွက်ပေါ်လာသော အသိဉာဏ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပုံရိပ်ယောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားပြတ်သားလာနေသည်။

"မင်း ဘာမှမသိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ မင်းဟာ မပေါ်ပေါက်လာသင့်တဲ့ အရာပဲ။ ဒါကြောင့် စိတ်မရှိပါနဲ့တော့။" ကျန်းလီ၏ ယန်ဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် ပူပြင်းတောက်လောင်နေပြီး၊ ဝိညာဉ်အဆင့်ပင် မရှိသေးသော တာအိုဘိုးဘေးပုံရိပ်ယောင်အပေါ် အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

တာအိုဘိုးဘေးသည် သက်ရှိထင်ရှားစဉ်က တာအိုမန္တာန်များတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ပုံရိပ်ယောင်မှာမူ ဟုန်ချန်းနတ်သမီးလေးကဲ့သို့ပင် အတိတ်ကိစ္စများကို ဘာမှမသိဘဲ မန္တာန်တစ်ခုမျှ မတတ်ပေ။ သူသည် ဗီဇစိတ်အတိုင်းသာ ရမ်းသန်း တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှ အတွေ့အကြုံမရှိသော သူသည် ကျန်းလီကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။ မကြာမီမှာပင် ကျန်းလီ၏ အဆိပ်သင့်စေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ချေမှုန်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ကျန်းလီသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး၊ ကြွတက်လာသော တာအိုဘိုးဘေး၏ ဦးခေါင်းကြီးကို ပြန်လည်ဖိချလိုက်သည်။

၎င်းမှာ တိုက်ပွဲတစ်ခုဟုပင် ခေါ်၍မရဘဲ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ် ရှာခဲ့သော ပြဿနာကို လိုက်လံရှင်းလင်းပေးနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းလီသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်ကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ကိုယ်ထည်အက်ကွဲသွားသည်အထိ ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်မှာ မငိုတော့ဘဲ နာကျင်မှုကို အသာအယာ အောင့်ခံနေရှာသည်။ ၎င်းသည် မိမိ အမှားကြီး မှားခဲ့မှန်း သိသွားပြီဖြစ်သည်။

ကိစ္စရပ်များ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ကျန်းလီ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

ထိုစဉ် သူသည် အစောပိုင်းက စနစ်အရောင်းဆိုင်တွင် နျူကလီးယားဗုံး ရောင်းမရောင်း မေးခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ ထိုစဉ်က စနစ်က "ဟို့စ်အနေဖြင့် အခြားကမ္ဘာသို့ အရင်သွားပါ" ဟု ဖြေခဲ့သည်။

သူသည် အရောင်းဆိုင် မျက်နှာပြင်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ပစ္စည်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီး ဤကမ္ဘာ၏ ပစ္စည်းများဖြစ်သော အလင်းကွန်ပျူတာ၊ နေတုဗုံး စသည်တို့မှာ ဈေးမကြီးဘဲ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ထိုပစ္စည်းများကို သူ လောလောဆယ် မလိုအပ်သေးပေ။ သူ ဝယ်ယူလိုသည်မှာ အခြားအရာဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့်နည်းပညာ ပစ္စည်းများကြားတွင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့လိုက်သည်။ ၎င်းအတွက် ရင်းမြစ်အမှတ်သောင်းနှင့်ချီ၍ ပေးရသည်။

အရောင်းဆိုင်၏ မိတ်ဆက်ချက်မှာ - "တာအိုဘိုးဘေး သေဆုံးခါနီးတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီ၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်သွားခဲ့ပြီ။ တာအိုဘိုးဘေးကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးသည် မည်သည့်အရာမျှ ချန်မထားခဲ့ဘဲ မနေပေ။

ဤကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ထိုပစ္စည်းကို လိုက်ရှာမည်ဆိုပါက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နိုင်သဖြင့်၊ ကျန်းလီသည် အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်စဉ်အုပ်ရေ အနည်းငယ်၏ တန်ဖိုးမျှသာရှိသည်။

"နတ်ဘုရားဘုံမှ အကြွင်းအကျန်များသို့ - အကယ်၍ သင်တို့သည် ဤကျောက်စာကို မြင်တွေ့ရပြီဆိုပါက၊ သင်တို့သည် ကျွန်ုပ်၏ စီးတော်ယာဉ် အားချင်ကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီဟု ဆိုလိုသည်..."

"နတ်ဘုရားဘုံ၌ မဟာဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်ပွားခဲ့သည်... မတတ်သာသည့်အဆုံး၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်တို့၏ ဘိုးဘေးများကို ခေါ်ဆောင်၍ ဤကမ္ဘာသို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်... ရန်သူများက နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာကြသည်... တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်... ရန်သူမှာ အလွန်ပင် သန်မာလွန်းလှသည်... ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်... ကျွန်ုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုန်းမြေအဖြစ် သန့်စင်ခဲ့သည်... သင်တို့ နေထိုင်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ (ရန်သူများ) သည် မလုပ်ဝံ့ကြတော့ပေ... သို့သော် သူတို့က ကျွန်ုပ်၏ အားချင်ကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်... ကျွန်ုပ် တားဆီးရန် ခွန်အား မရှိတော့ပေ... တောင်းပန်ပါသည်..."

ဤကျောက်စာတိုင်မှာ မည်သည့်နေရာ၌ ရှိခဲ့သည်မသိဘဲ၊ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးနေသဖြင့် စာသားအချို့ကိုသာ ဖတ်၍ ရတော့သည်။

ကျိုကျိုးနှင့် နတ်ဘုရားဘုံသည် ဘာသာစကားတစ်ခုတည်းကို သုံးစွဲကြသည်။ ကျန်းလီသည် ကျောက်စာမှာ ကျိုကျိုးဘာသာစကား ဖြစ်နေသဖြင့် ကျိုကျိုးလူသားများအတွက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ စာသားများကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက်မှသာ ၎င်းမှာ မင်ကျုံးတို့ကဲ့သို့သော 'နတ်ဘုရားဘုံမှ အကြွင်းအကျန်များ' အတွက် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

မင်ကျုံးတို့သည် ရှည်လျားလှသော သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မိမိတို့၏ မူလဘာသာစကားကို မေ့လျော့သွားပြီး ဤကမ္ဘာ၏ ဘာသာစကားသစ်ကိုသာ သုံးစွဲနေကြခြင်းဖြစ်ရမည်။

နတ်ဘုရားဘုံတွင် နတ်ဘုရားများသာ ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့၏ သားသမီးများနှင့် အစေခံများလည်း ရှိကြသည်။ ထိုသူများမှာ နတ်ဘုရားမဖြစ်သေးသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး၊ တာအိုဘိုးဘေး ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သူများမှာ ထိုလူအုပ်စု ဖြစ်ရမည်။

သို့သော် တာအိုဘိုးဘေး သေဆုံးပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ရာသော အပြောင်းအလဲကြောင့် မင်ကျုံးတို့သည် မိမိတို့၏ ဇာစ်မြစ်ကို မေ့လျော့ကာ သိပ္ပံလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ရင်းမြစ်အမှတ်တွေ သုံးပြီး ဒီကျောက်စာကို အပြည့်အစုံ ပြန်ဖြည့်လို့ ရမလား။"

[ဤကုန်ပစ္စည်းအား ရင်းမြစ်အမှတ်ဖြင့် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် မပံ့ပိုးပါ။]

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းပေးသည့်အတွက် ကျန်းလီသည် စနစ်ကို အပြစ်မတင်တော့ပေ။

ကျောက်စာတိုင်သည် မေးခွန်းအချို့ကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော်လည်း၊ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများသည် မင်ကျုံးတို့ကို ဘာကြောင့် တိုက်ရိုက် မသတ်ခဲ့သလဲဟူသော အချက်ကိုမူ ကျန်းလီ နားမလည်နိုင်သေးပေ။

တာအိုဘိုးဘေး၏ စကားအရဆိုလျှင် "မလုပ်ဝံ့" ဟု ဆိုထားသည်။

ကျန်းလီသည် ကျောက်စာတိုင်ကို ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်နှင့် မင်ကျုံးတို့အား ပြသလိုက်ပြီး၊ ၎င်းကို တာအိုဘိုးဘေး၏ မျက်ခုံးအလယ်တွင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က နတ်ဘုရားဘုံက လာတာကိုး။" မင်ကျုံးသည် ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ မိမိတို့၏အထောက်အထားကို ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။

မင်ကျုံးတို့သည် တာအိုဘိုးဘေး ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့သည့် လူများဖြစ်မှန်း သိသွားသောအခါ၊ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် ဝမ်းနည်းနေသည့်ကြားမှ ဤကမ္ဘာအပေါ် သံယောဇဉ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါဟာ တာအိုဘိုးဘေးက မင်းတို့အတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အရာဆိုတော့၊ ဒီကျောက်စာကို မင်းတို့ပဲ သိမ်းထားလိုက်တော့။" ကျန်းလီသည် ကျောက်စာတိုင်ကို မင်ကျုံးအား ပေးအပ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် ပြန်ဆုံနိုင်ဦးမလား။"

ကျန်းလီက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "အဲ့ဒါကတော့... အသိဉာဏ်ပွင့်နေတဲ့ ဗြဟ္မာမျှော်စင်ကို ရှာတွေ့မတွေ့ပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်။"

ဗြဟ္မာမျှော်စင်၏အစွမ်းဖြင့်ဆိုပါက ကျိုကျိုးနှင့် မင်ကျုံးတို့ ကမ္ဘာကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖန်တီးရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

မင်ကျုံးမှာ နားမလည်သော်လည်း၊ ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်ကမူ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှာတွေ့အောင် ရှာမှာပါ။"

...

လူတစ်ဦးနှင့် တံဆိပ်တစ်ခု ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ မင်ကျုံးသည် ခလုတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

အလင်းကွန်ပျူတာ ပေါ်လာပြီး စိတ်ခံစားချက်မဲ့သော လေသံဖြင့် မေးမြန်းသည်။ "သမ္မတ ၅၀၆... အခုအချိန်ဟာ အသိပညာစုဆောင်းခြင်းခေတ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို မရောက်သေးပါဘူး။ နည်းပညာထုတ်ဖော်ခြင်းခေတ်ကို အချိန်စောပြီး ဖွင့်လှစ်မှာလား။"

ထိုမေးခွန်းကို အလင်းကွန်ပျူတာက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မေးမြန်းခဲ့ပြီး၊ မင်ကျုံးကလည်း စိတ်မပျက်ဘဲ သုံးကြိမ်စလုံး အတည်ပြုခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်တော့သည်။

ယခုအခါ ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ကျန်းလီ ရှင်းလင်းပေးခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် သားရဲများသာ ကျန်ရှိတော့ရာ၊ လူသားတို့၏ နည်းပညာဖြင့် ထိုသားရဲများကို အနိုင်ယူကာ ဆုံးရှုံးသွားသော နယ်မြေများကို ပြန်လည်ရယူရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်ဝင်များ စိတ်ခံစားချက်များ ပြန်လည်ရရှိကြရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

***

မဟာယာနအဆင့်ရောက်မှ စနစ်က ပေါ်လာသတဲ့

အခန်း ၆၆ ။ ရတနာဆိုင်ရာ နိယာမသုံးရပ်

ကျန်းလီသည် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း စနစ်က ပံ့ပိုးပေးထားသော ကူးပြောင်းခြင်း လိုဏ်ခေါင်းမှတစ်ဆင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်ကို ကျိုကျိုးသို့ ပြန်သယ်ဆောင်သွား၍ မရခဲ့ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လူနှင့် တံဆိပ် နှစ်ဦးစလုံး၏ တူညီသောအချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ကြပြီး နေရာလွတ် လေစီးကြောင်းများကို မကြောက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ စနစ်က ပေးထားသော တည်နေရာအမှတ်ကို အသုံးပြု၍ ကျန်းလီသည် နေရာလွတ်ကို ဆွဲဖြဲကာ လေဟာနယ်မှတစ်ဆင့် ကျိုကျိုးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့သည် မိမိတို့ဘာသာ တည်ဆောက်ထားသော အစီအရင်ကြီး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

ကိုယ့်ဘာသာ တပ်ဆင်ထားသော တံခါးကို ကိုယ်တိုင် ဖွင့်၍မရသော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။

"နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေ လာပြီလား... ဪ... အစ်ကိုကြီးကျန်းကိုး။" အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်နေသော ထျန်းဟွမ်လှံသည် နတ်ဆိုးများ ကျူးကျော်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အသံကုန် ဟစ်အော်ရန် ပြင်လိုက်ပြီးမှ အလျင်အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

ထျန်းဟွမ်လှံသည် ကျန်းလီ၏ဘေးတွင် ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ် ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင် နေရထိုင်ရခက်ခဲသွားပြီး သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ငါက အရင်ရောက်နေတာလေ။

ကျန်းလီသည် ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်ကို တာအိုဂိုဏ်းသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤခရီးစဉ်အတွေ့အကြုံကြောင့် တံဆိပ်သည် 'ရတနာအင်ပါယာ' တည်ထောင်ရန် စိတ်မကူးတော့ဘဲ ကျိုကျိုးကိုသာ စောင့်ရှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆရာကြီးကို နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများက လုပ်ကြံခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဤရန်ကြွေးကို မဆပ်နိုင်လျှင် နတ်ဘုရားလက်နက်ဟု ခေါ်တွင်ရန်ပင် မထိုက်တန်တော့ပေ။

ကျိုကျိုးတွင်ရှိနေသရွေ့ သတ်ဖြတ်ရန် နတ်ဆိုးများ ပြတ်လပ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးမဟုတ်လား။

ကျန်းလီသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို ပိုင်ဟုန်ထူနှင့် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်တို့အား အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်သည်။

သူတို့သည် အဝေးရောက် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်စာရွက်မှတစ်ဆင့် တာအိုဘိုးဘေး၏ ရုပ်အလောင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ ကျန်းလီ၏ ပြောပြချက်ကို ကိုယ်တိုင် နားထောင်ရသောအခါ ခံစားချက်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားနေပြန်သည်။

"နတ်ဘုရားဘုံ တက်လှမ်းသွားတဲ့ စီနီယာတွေရဲ့ ကံတရားကို မင်း ခံစားလို့ ရလား။" ကျန်းလီက မေးလိုက်သည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်က ကိုယ်ထည်ကို ယမ်းပြကာ ပြန်ဖြေသည်။ "မရဘူး။ သူတို့အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုးပဲ။"

ကျန်းလီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ မေးစေ့ကို ထောက်လျက် အတွေးနက်သွားသည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် တာအိုဘိုးဘေး၏ ကံတရားကို ထိုကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ၎င်း၏ ကံတရားစွမ်းအားမှာ အသုံးမဝင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အားချင်၏ကံတရားကို မမြင်ရခြင်းမှာ ၎င်းသည် နတ်ဆိုးများ၏ ပြုပြင်ခြင်းကို ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

အကယ်၍ ထိုယူဆချက်သာ မှန်ကန်မည်ဆိုပါက၊ နတ်ဘုရားဘုံ တက်လှမ်းသွားသော စီနီယာများမှာလည်း...။

သို့သော် တစ်ခုခုတော့ မှားနေသည်။ ဘာကြောင့် တံဆိပ်သည် ကျန်းလီ၏ကံတရားကိုပါ မမြင်ရတာလဲ။ ကျန်းလီသည် အသက် ၁၈ နှစ်မှစ၍ ကျိုကျိုး၌ပင် ကြီးပြင်းလာသူ စစ်စစ် မဟုတ်လား။

မိမိ၏ အတိတ်ဘဝသည် နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုး ဖြစ်နေနိုင်သလား? ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ရတနာတွေရဲ့ အသိဉာဏ်ကို ပြန်ဖျက်ပစ်ဖို့ လိုမလား။" ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်သည် စားပွဲပေါ်တွင် ရိုရိုသေသေ ရပ်လျက်၊ 'လူကြီးမင်းတို့ ခိုင်းသမျှ လုပ်ပါမည်' ဟူသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

၎င်းက ဆက်၍ - "ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ်နော်၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေရဲ့ အသိဉာဏ်ကိုတော့ ငါ ဖျက်လို့မရဘူး။ သူတို့က အခု ဝိညာဉ်တွေတောင် ဖြစ်တည်နေလောက်ပြီ။ ကျန်တဲ့ ရတနာတွေကိုတော့ ရပါတယ်။ သူတို့က နတ်ဘုရားလက်နက်တွေလောက် ဝိညာဉ်ဖြစ်တည်မှု မမြန်ကြဘူးလေ။"

"ဖျက်ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်၊ နှမြောစရာတော့ ကောင်းသားပဲ။" ပိုင်ဟုန်ထူက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလီက ကြားဖြတ်၍ - "မင်း ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ အရာရာတိုင်းမှာ အကောင်းနဲ့ အဆိုး ဒွန်တွဲနေတယ်လို့လေ။ ရတနာတွေ အသိဉာဏ်ရှိလာတာဟာလည်း အလားတူပဲလို့ ငါ ယူဆတယ်။ ရတနာတွေ လူကို ပြန်ရန်ပြုမှာ စိုးရိမ်ရတာ မှန်ပေမဲ့၊ ရတနာတွေက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်လေ။"

"ငါ တာအိုဂိုဏ်းမှာ ပွဲလေးတစ်ခု ယာယီ ကျင်းပကြည့်သေးတယ်။ ရတနာတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ တပည့်တွေကို သူတို့ရဲ့ ရတနာတွေနဲ့အတူ ဝင်ပြိုင်ခိုင်းကြည့်တာ။" ပိုင်ဟုန်ထူက သူ့စမ်းသပ်ချက်ကို ရှင်းပြသည်။ "ရလဒ်ကတော့ မယုံနိုင်စရာပဲ။ ရတနာတွေနဲ့ သူတို့သခင်တွေက စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နေသလိုမျိုး သုံးရတာ အရမ်းအဆင်ပြေသွားကြတယ်။ ရတနာတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်ရှိနေတော့ သခင်ကို တိုက်ခိုက်ရာမှာ အလိုလို ကူညီပေးကြတယ်။ အလုံးစုံ ခွန်အားတွေ တက်လာကြတာပေါ့။ အပြင်စည်းတပည့်က အတွင်းစည်းတပည့်ကို နိုင်တာ၊ အတွင်းစည်းတပည့်က အဓိကတပည့်ကို နိုင်တာတွေတောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။"

ပိုင်ဟုန်ထူသည် သူ၏ 'လော့ယွီဓား' ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါ ငါ့ရဲ့ ဓားလေ။ အခု သူ့ကို ဓားသိုင်းတွေ သင်ပေးနေတာ၊ တိုးတက်မှုက တော်တော်မြန်တယ်။"

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လော့ယွီဓားသည် မိမိဘာသာ လေထဲတွင် ဓားကွက်တစ်ခု ခင်းကျင်းပြလိုက်ရာ၊ ပိုင်ဟုန်ထူ ဓားသိုင်း၏ အနှစ်သာရ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်ကိုပင် ရရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

"ငါ ကြွားတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ငါ ပိုင်ဟုန်ထူကို ကျိုကျိုးမှာ ဓားနတ်ဘုရားလို့ ခေါ်ကြတာ အားလုံး အသိပဲ။ တစ်ချို့လူတွေလို 'နှလုံးသားဓား' တစ်ကွက်တည်း တတ်တဲ့သူတွေထက် ငါ့ဓားသိုင်းက အများကြီး သာပါတယ်။"

"ကြည့်စမ်း... ငါ့ရဲ့ လော့ယွီဓားလေး ရက်နည်းနည်းပဲ သင်ရသေးတာတောင် ရနေတဲ့ ရလဒ်တွေလေ။" ပိုင်ဟုန်ထူက ရတနာများ အသိဉာဏ်ရှိခြင်း၏ အားသာချက်ကို လူတိုင်းအား ကြွားလုံးထုတ်နေတော့သည်။

ကျန်းလီသည် မိမိအား သရော်နေမှန်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး... လောလောဆယ် ရတနာတွေရဲ့ အသိဉာဏ်ကို ဖျက်ဖို့ မလိုသေးဘူး။" ကျန်းလီ၏ စကားကြောင့် ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်နှင့် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်တို့ နားမလည်ဖြစ်သွားကြသည်။

ပိုင်ဟုန်ထူကမူ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကျန်းလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းလီသည် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာတွေ့ထားပြီမှန်း သူ သိရှိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းလီသည် မင်ကျုံးတို့၏ကမ္ဘာမှ စိတ်ကူးတစ်ခု ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"စမ်းသပ်မှုတစ်ခု အရင်လုပ်ကြည့်ရအောင်။ မဟာကျိုးအင်ပါယာကနေ စမယ်၊ ငါ ကျီကျစ်ကို သွားပြောပြလိုက်မယ်။ အတိအကျ ပြောရရင်တော့ မဟာကျိုးမှာ ဥပဒေတစ်ခု ပြဌာန်းခိုင်းရမယ်။ ရတနာတွေဟာ နတ်ဘုရားလက်နက် မဟုတ်တဲ့အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့က သူတို့ကို အခွင့်အရေးတချို့ ပေးမယ်၊ ဥပမာ - သူတို့ရဲ့ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးတာ၊ နေ့စဉ် ထိန်းသိမ်းပေးတာ စတာတွေပေါ့။ အဲ့ဒီအစား ရတနာတွေကို စည်းမျဉ်းတချို့နဲ့ ကန့်သတ်ထားရမယ်။"

"ပထမစည်းမျဉ်း - ရတနာသည် မိမိ၏ သခင်အား နာကျင်အောင် မပြုလုပ်ရ။"

"ဒုတိယစည်းမျဉ်း - ရတနာသည် မိမိသခင် ပေးအပ်သော အမိန့်များကို နာခံရမည်၊ သို့သော် ထိုအမိန့်သည် ပထမစည်းမျဉ်းနှင့် ဆန့်ကျင်နေပါက ချွင်းချက် ဖြစ်စေရမည်။"

"တတိယစည်းမျဉ်း - ရတနာသည် ပထမနှင့် ဒုတိယ စည်းမျဉ်းများကို မချိုးဖောက်သရွေ့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပိုင်ခွင့် ရှိရမည်။"

"နောက်ပြီး အပိုဆောင်း စည်းမျဉ်းတစ်ခုအနေနဲ့ - ကျိုကျိုးလူသားမျိုးနွယ် တစ်ရပ်လုံးရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မထိခိုက်အောင် မဖြစ်မနေ ကာကွယ်ရမယ်။ အရင် စည်းမျဉ်း သုံးခုစလုံးဟာ ဒီအချက်အပေါ်မှာပဲ အခြေခံရမယ်။"

"မဟာကျိုးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အနေအထားကြောင့် အဲ့ဒီမှာ အောင်မြင်ရင်တောင် တခြားအင်ပါယာတွေမှာ လုပ်ဖို့က မလွယ်နိုင်သေးဘူး။" ကျန်းလီက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။ "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် တာအိုဂိုဏ်းမှာ 'ပဋိညာဉ်လမ်းစဉ်' ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီ စည်းမျဉ်း သုံးခုနဲ့ အပိုဆောင်းစည်းမျဉ်းကို ပဋိညာဉ်စာချုပ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး၊ ရတနာနဲ့ သခင်ကြားမှာ စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းလို့ ရနိုင်မလား စမ်းကြည့်ရအောင်။"

ပိုင်ဟုန်ထူနှင့် ချန်ချွန်းရှန်းဝမ်တို့သည် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း ထိုစည်းမျဉ်းများ၌ ဟာကွက် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ကျန်းလီ၏ ဤဆန်းသစ်သော အတွေးအခေါ်ကို သူတို့ အလွန်ပင် အံ့သြချီးကျူးမိကြသည်။ အကယ်၍ ဤအစီအစဉ်သာ အောင်မြင်ခဲ့လျှင် ကျိုကျိုး၏အင်အားမှာ အဆမတန် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်ရာ သူတို့ကလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ ထောက်ခံကြသည်။

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်ကမူ ဟာကွက်ရှိလျှင်ပင် ရှာတွေ့နိုင်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ၊ တခြားကမ္ဘာတွေကို သွားပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ ဆက်ရှာဦးမလား။" ပိုင်ဟုန်ထူက ကျန်းလီအား အနားမပေးလိုဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ငါ့မှာ စမ်းသပ်ချင်တဲ့ အတွေးအသစ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်။"

ယင်ယန်ကောင်းကင်စည်းတံဆိပ်ကို တာအိုဂိုဏ်း၌ ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်းလီသည် သူ၏ အတွေးသစ်ကို မစမ်းသပ်မီ မဟာကျိုးအင်ပါယာသို့ ဦးစွာ သွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

…..

ထိုအချိန်တွင် ကျီကျစ်သည် သူ၏ အမတ်မင်းများနှင့် အပြင်းအထန် ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး အမြင်အရတော့... ရတနာတွေကို ဥပဒေနဲ့ ထိန်းချုပ်သင့်ပါတယ်။ ရတနာတွေမှာ အသိဉာဏ်ရှိလာပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မဟာကျိုးကို ရောက်လာတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေလိုပါပဲ။ အားကြီးသူက အားနည်းသူကို နှိပ်စက်တဲ့စနစ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဥပဒေအောက်မှာ ရှိနေသင့်ပါတယ်။ ရတနာတွေကို အခွင့်အရေးတွေ ပေးသလို၊ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်ခိုင်းရပါမယ်။" ဟု လက်ဝဲအမတ်ကြီးက တင်ပြသည်။

"လက်ဝဲအမတ်ကြီး ပြောတာကတော့ မှားနေပါပြီ။ ရတနာဆိုတာ ရှေးအစဉ်အဆက်ကတည်းက အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေပဲလေ။ သူတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေးတွေ ပေးလို့ ရမှာလဲ။ ဒါဟာ ရှေးရိုးစဉ်လာတွေနဲ့ မကိုက်ညီသလို အများလက်ခံထားတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေနဲ့လည်း ဆန့်ကျင်နေပါတယ်။ ရတနာတွေကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်တွေလိုပဲ သဘောထားပြီး၊ သူတို့မှာ အသက်ရှိတာကို အသိအမှတ်ပြုပေမဲ့ ငါတို့ စိတ်ကြိုက် သတ်ဖြတ်ပိုင်ခွင့်၊ ပိုင်ဆိုင်ပိုင်ခွင့် ရှိရပါမယ်။" ဟု လက်ယာအမတ်ကြီးက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ရတနာတွေ အသိဉာဏ်ပွင့်လာတာဟာ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီမှာ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အပြောင်းအလဲကြီးပါ။ ရှေးရိုးစဉ်လာနဲ့ မကိုက်ညီဘူးဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ ခေတ်နောက်ပြန် ဆွဲနေလို့ မရဘူး။ အကယ်၍ ဥပဒေက ခေတ်နဲ့အညီ မပြောင်းလဲနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ စွန့်ပစ်ခံရမှာက ဥပဒေတင်မကဘူး၊ ငါတို့ မဟာကျိုးအင်ပါယာပါ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

"ရာဇဝတ်ဌာနဝန်ကြီး... စကားကို လျှောက်ပြီး မခြောက်လှန့်စမ်းပါနဲ့။"

"ခြောက်လှန့်တာ ဟုတ်ပါ့မလား။" ရာဇဝတ်ဌာနဝန်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောသည်။ "အမှန်တရားကို ပြောတာက ခြောက်လှန့်တာ မဟုတ်ဘူး။"

"ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးဧကရာဇ်ဟာ အချိန်မြစ်ကြီးထဲမှာ လှည့်လည်နိုင်တဲ့သူပဲ။ သူဟာ ဒီနေ့ ဖြစ်လာမယ့် အပြောင်းအလဲတွေကို သေချာပေါက် ကြိုမြင်ပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ သူ ပြဌာန်းခဲ့တဲ့ ဥပဒေမှာ လူသားနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေရဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ တာဝန်တွေကိုပဲ သတ်မှတ်ထားတယ်၊ ရတနာတွေအကြောင်း မပါဘူး။ ဒါဟာ ရတနာတွေကို ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံစရာ မလိုဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။"

"ဘိုးဘေးဧကရာဇ်ကသာ အရာရာကို ကြိုမြင်နိုင်တယ်ဆိုရင်၊ နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးတွေ ဘယ်တော့ လာမလဲဆိုတာကို ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ။"

"မင်း... မင်း ဘိုးဘေးဧကရာဇ်ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။"

"လက်ယာအမတ်ကြီး။ အားလုံးက ပြဿနာကို အလေးအနက် ဆွေးနွေးနေကြတာ၊ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းပဲ လျှောက်ပြီး အပြစ်ရှာနေတာပဲ။" ကျီကျစ် ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ရတနာတွေကို ငါတို့ မဟာကျိုးရဲ့ ဥပဒေအောက်မှာ ထည့်သွင်းလိုက်မယ်။" ကျီကျစ်က အဆုံးအဖြတ် ပေးလိုက်လေတော့သည်။

***