အခန်း (၁၂၃၁-၁၂၃၃)

အခန်း (၁၂၃၁) မသေနိုင်ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်း ပြာကျသွားတဲ့အထိ ငါ ရိုက်သတ်ပေးမယ်

"မင်း..."

ကွမ်ကျီဝမ့်၏ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့ တုန်ခါရွေ့လျားသွားကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟက်ဟက်... ငါ မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့၊ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ငါက တကယ်ကို မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီ... မင်းက..."

ကွမ်ကျီဝမ့် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင်တော့ သူ၏အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတစ္ဆေသရဲကဲ့သို့သော အမြန်နှုန်းကြောင့် ကွမ်ကျီဝမ့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်း၏ အေးစက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်ဘူး ဟုတ်လား... ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် မင်း ပြာကျပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ငါ ရိုက်သတ်ပေးမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးချလိုက်လေသည်။ ဤလက်သီးချက်သည် အချိန်နှင့် လေဟာနယ်တို့၏ နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်သွားသကဲ့သို့ပင်ထင်ရသည်။ ကွမ်ကျီဝမ့်သည် ရှောင်တိမ်းလိုသော်လည်း သူ့ကို ခိုင်မြဲစွာ ချိန်ရွယ်ပစ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်၍ လုံးဝ ရှောင်တိမ်း၍မရနိုင်ကြောင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဘုန်း!

မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် အကြမ်းပတမ်း ပြန့်ထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော အသံလှိုင်းများကြောင့် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ကွမ်ကျီဝမ့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ ကြီးမားလှသော လက်သီးစွမ်းအားအောက်တွင် ကြယ်ကြွေတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဘုန်း!

ဗိမာန်တော်၏ အမိုးခုံးပေါ်ရှိ အလှဆင်အမွှမ်းများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားပြီး တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်ပုလဲများသည်လည်း ဝုန်းကနဲ ပြန့်ကျဲကျဆင်းလာလေသည်။ ကွမ်ကျီဝမ့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမိုးခုံးကို လူပုံစံ အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားအောင် ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက် အဝေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။

ကွမ်ကျီဝမ့်သည် အဆောက်အအုံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇိမ်ခံအဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပြီးမှ ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။ လီဟန်မြို့တော်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် အင်အားစုအသီးသီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြလေသည်။

၎င်းမပြိုကျမီလေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးသည်လည်း ပြုတ်ကျလာပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားလေသည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် သွေးကျားရဲတိုက် ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရေးသားထားလေသည်။

"အခုလေးတင်... လွင့်ထွက်သွားတဲ့သူက သွေးကျားရဲတိုက်က ရဲတိုက်သခင် ကွမ်ကျီဝမ့်နဲ့ မတူဘူးလား"

လူတစ်ဦးက တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း မြင်လိုက်တယ်၊ သူပဲ၊ ပြီးတော့... သူက ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြီးကို ဝတ်ထားသေးတဲ့ပုံပဲ"

လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြလေသည်။ လီဟန်အရှင် ကျဆုံးသွားပြီးကတည်းက ကွမ်ကျီဝမ့်၏ စွမ်းအားသည် လီဟန်မြို့တော်တွင် ပထမနေရာ၌ ရှိနေသည်ဟု လူသိများကြသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရဲတိုက်ကိုပင် ဝင်တိုက်မိသည်အထိ လွင့်စင်သွားခဲ့ရလေသည်။

ထိုစဉ် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လေဟာနယ်အလယ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာလေသည်။ သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုက လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

"သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သာလွန်တဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင်... ဒီလူက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်"

အဝေးတစ်နေရာတွင် စုရုံးနေကြသော လူငယ်တစ်စုထဲမှ မိန်းမပျိုလေးများ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လဲ့သွားကြလေသည်။

"တကယ့်ကို ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးပဲ"

သို့သော် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော လူငယ်များကမူ မနာလိုစွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိာက်သည်။

"ဟွန့်... ရုပ်ချောနေတော့ရော ဘာလုပ်ရမှာလဲ စွမ်းအားမရှိရင် သူက အမှိုက်ကလွဲပြီး ဘာမှမဟုတ်ဘူး"

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး အဝေးရှိ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါလေးပဲလား, ဒီလိုမျိုး ရှုံးသွားမယ်ဆိုရင်တော့... မင်း အဲဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပဲ"

သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် မြေကြီးသည် တုန်ခါလာပြီး ကြီးမားလှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အပျက်အစီးများသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားစေလောက်သော အစွမ်းထက်သည့် ကျားဟိန်းသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ကွမ်ကျီဝမ့် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဟိန်းဟောက်သံ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးဝင်လာလေသည်။ ထိုအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသဖြင့် လေဟာနယ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ထွန်ကြောင်းကြီးတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးသွားလေသည်။

ပုံရိပ်သည် သူ၏အနီးသို့ နီးကပ်လုနီးပါး ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးတစ်ချက် တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ပြေးဝင်လာသော ပုံရိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း!

ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီးနားရှိ လူအချို့မှာ စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားကာ သွေးများ အန်ထွက်ကုန်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကွမ်ကျီဝမ့်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး သေးသွယ်နူးညံ့သော လက်ဝါးတစ်ဖက်က သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ပခုံးများကို တစ်ချက်ကလေးပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။

အခန်း (၁၂၃၂) ရုပ်ခန္ဓာ၏ စွမ်းအားဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရင်ဆိုင်ခြင်း

သွေးကျားချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကွမ်ကျိဝမ့်ကို ရွှယ်အန်းက လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး အသာစီးရနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိပါမည်နည်း။ ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"ချပ်ဝတ်တန်ဆာကတော့ မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ သုံးတဲ့သူက အမှိုက်ဖြစ်နေတာ နှမြောစရာပဲ"

ရွှယ်အန်းကို ခါချရန် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေရသော ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ဤစကားကြောင့် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

"သေစမ်း... အားးးး"

ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ပုံစံပြောင်းလဲစပြုလာလေသည်။ ကျားခေါင်းစစ်ဦးထုပ်မှာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး လက်မောင်းနှင့် ခြေလက်များမှာ ပြောင်းလဲသွားကာ သွေးရောင်အစင်းကျားများပါရှိသော ဧရာမ ကျားကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းသွားလေတော့သည်။

ဧရာမ ကျားကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ၎င်း၏ မေးရိုးကြီးများကို ဖြဲဟလိုက်လေသည်။ အေးစက်သော သတ္တုရောင်များ တောက်ပနေသည့် ၎င်း၏ သွားများသည် လေဟာနယ်ကိုပင် ကိုက်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာပြီပဲ"

ရွှယ်အန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ကျားကြီး၏ ခေါင်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ သွားနှစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

ဘုန်း!

လက်မောင်းများမှ ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် သတ္တုချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ ကျားကြီးကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းကာ အဝေးသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ဧရာမ ကျားကြီးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည်ပြေးတက်လာပြီး ၎င်း၏အမြီးဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

သံမဏိကြာပွတ်တစ်ခုကဲ့သို့သော ထိုအမြီးသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ရိုက်ချလာချိန်တွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် မြည်ဟည်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အင်မော်တယ်သခင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုရှေ့တွင် ဆုတ်ခွာရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အံ့မခန်းမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ထိုအမြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိပြီး သူ၏ လက်မောင်းများကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။

ဧရာမ ကျားကြီးသည် ကြောက်လန့်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ခြေလက်များကို ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ကြိုးစားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။

ဘုန်း!

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး မြေကြီးကို ကွဲကြေသွားစေကာ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခုကို ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။ သို့ရာတွင် ဧရာမ ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ရူးသွပ်လောက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းစွာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာပြန်လေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဧရာမ ကျားကြီးကို သူ၏ သွေးသားလက်နှစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေခဲ့လေသည်။ ဤကြမ်းတမ်းလှသော တိုက်ပွဲက စောင့်ကြည့်နေသူအားလုံးကို သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားစေခဲ့သည်။

သွေးကျားချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ အဆုံးစွန်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်နေသည်မှာ လုံးဝ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရွှယ်အန်းသည် လွင့်ဝဲနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့သော စွမ်းအားလှိုင်းများဖြင့် ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်က မိန်းမပျိုလေးများစွာ၏ နှလုံးသားများကို မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။ ယခင်က ရွှယ်အန်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်ခဲ့သော အမျိုးသားများသည် ယခုအခါ မည်သည့် မကောင်းသော ခံစားချက်ကိုမျှ မမွေးမြူဝံ့ကြတော့ချေ။

ယန်မိသားစုဝင်များကြားတွင် ယန်မုန့်ထောင်သည် ရွှယ်အန်းကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်စပြုလာလေသည်။ သူ့ကို ငါ ရအောင်ယူရမယ်၊ ဘာပဲပေးဆပ်ရပါစေ... ငါ သူ့ကို ရအောင်ယူပြီး သူ့လူဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ဘာလို့များ ဟိုတုံးအတဲ့ ယန်မေရှူက ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သိခွင့်ရနေတာလဲ၊ သူမ လက်မခံနိုင်ဘူး...

တစ်ကိုယ်လုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ကုသလိုက်သော ဧရာမ ကျားကြီးသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ကွမ်ကျိဝမ့်၏ အသံသည် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အရှင်ရွှယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ လေးစားမှုကို ရဖို့ လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရပါစေ၊ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာက ငါ့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိမ့်မယ်၊ ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသရွေ့ ငါက တကယ်ကို မသေနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို ချွေတာထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ်မျှပင် မြန်ဆန်နေခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းမှာ ပြောစရာ တစ်ခုခု ကျန်နေသေးလား"

"ဟား... အရှငိရွှယ်... ငါ ထပ်ပြောမယ်၊ ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိတာ၊ မင်းသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံမှာ မင်းလိုချင်တဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ အာဏာတွေ အားလုံးကို မင်း ရွေးချယ်ခွင့်ရမယ်၊ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းပဲလို့ ထင်တယ်"

ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်

။ "တော်တော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စကားပဲ၊ တခြားတစ်ယောက်သာဆိုရင်တော့ သဘောတူလိုက်လောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ တစ်ခုတော့ မှားနေတယ်"

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"မင်းက ငါ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ ပြောတယ်၊ မင်းက မသေနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒါကို စကားလုံး လေးလုံးတည်းနဲ့ပဲ ဖော်ပြလို့ရမယ်"

ရွှယ်အန်းသည် လက်လေးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ ငတုံး၊ အို... နေပါဦး၊ မင်းက ဒီစကားပုံကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အလွယ်နည်းနဲ့ ပြောပြမယ်၊ သောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ"

"မင်း..."

ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ရွှယ်အန်း... ငါ မျက်နှာသာပေးတာကို ရန်လာမစနဲ့၊ ဒီနေ့ မင်းကို သေအောင် သတ်ပစ်မယ်"

သူသည် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်အန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းက သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း အခုထိ မယုံသေးဘူးပဲ၊ ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါ ပြမယ်"

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ သေးငယ်သော စိမ်းပြာရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးလေးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"မင်း အားကိုးနေတာ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်စုံတည်း မဟုတ်လား၊ ဒီနေ့ အဲဒါကို ငါ ယူလိုက်မယ်"

ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်ရာ စိမ်းပြာရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးသည် အသက်ဝင်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အစီအရင်များ ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်လာတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဂ္ဂိရတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ရွှယ်အန်း၏ လက်မောင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီးနောက် စိမ်းပြာရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော လက်အိတ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း!

ထိုလက်သီးချက်သည် ဧရာမ ကျားကြီး၏ ခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။ စိမ်းပြာရွှေရောင် အလင်းတန်းနှင့် ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်အလင်းတန်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြိုင်အဆိုင် တောက်ပနေကြသည်။

အခန်း (၁၂၃၃) လက်မတင်လေးအကွာမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော လက်သီးချက်

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စိမ်းပြာရွှေရောင် အလင်းတန်းသည် လုံးဝလွှမ်းမိုးနိုင်သော အသာစီးကို ရယူသွားခဲ့ပြီး သွေးရောင်အလင်းတန်းမှာမူ နာခံတတ်သော အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ယင်သွားကာ အလွန်တရာ ရိုးသားဖြူစင်သော အညံ့ခံမှုကို ပြသနေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလင်းတန်းများသည် ရုတ်တရက် လူစုကွဲသွားပြီးနောက် အံ့မခန်းဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုက လူတိုင်း၏ရှေ့မှောက်တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ ကျားကြီး၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ရုတ်တရက် ပြိုကွဲစပြုလာပြီးနောက် ပုရွက်ဆိတ်တပ်ကြီးတစ်ခုနှယ် ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဧရာမ ကျားကြီးသည် ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး ရွှယ်အန်း၏ လက်ပေါ်ရှိ လက်အိတ်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားလေတော့သည်။

၎င်းနှင့်အတူ ချပ်ဝတ်တန်ဆာအတွင်း၌ ရှိနေသော ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ၎င်း၏ ဦးခေါင်းမှာ အရှိန်မသတ်နိုင်ဘဲ ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးကို ဖိကပ်ထားဆဲ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကွမ်ကျိဝမ့်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အောက်ခြေအထိ ထိုးဆင်းသွားလေတော့သည်။ သူ စကားပင် မဟနိုင်သေးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ အေးစက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကဲ... အခုရော မင်းက မသေနိုင်သေးဘူးလား"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်း၏ လက်သီးသည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလွတ်လေးအတွင်းမှ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာလေသည်။ ကွမ်ကျိဝမ့် တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိမှန်သွားလေတော့သည်။

ဘုန်း!

ကွမ်ကျိဝမ့်၏ ဦးခေါင်းသည် ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရသော ဖရဲသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲမှုများကြားတွင် သွေးမြူခိုးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ သို့သော် သွေးမြူခိုးများကြားမှနေ၍ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ပို၍ မြန်ဆန်လေသည်။ သူသည် အလင်းလက်သွားသကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအလင်းတန်း၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကာ လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်လေသည်။ အလင်းတန်းသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ဖော်ပြလာလေသည်။ ၎င်းမှာ ကွမ်ကျိဝမ့်၏ ဝိညာဉ်ပင်ဖြစ်ပြီး သူသည် ရွှယ်အန်းကို ထိတ်လန့်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ တုန်ယင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်... ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျွန်တော့်ဝိညာဉ်လေးကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ"

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ဤတိုက်ပွဲက ဤကဲ့သို့ ပြဇာတ်ဆန်ဆန် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။ သွေးကျား ချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် တစ်လောကလုံးကို လွှမ်းမိုးဖူးသော ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ရွှယ်အန်း၏ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ သူသည် သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ဘဲ တစ်ဖက်လူ၏ အတင်းအဓမ္မ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ကွမ်ကျိဝမ့်ကို ကြည့်ကာ သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့... မင်းကို ငါ မသတ်ပါဘူး"

ရွှယ်အန်းသည် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်၊ ဒီအဂ္ဂိရတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို မင်း ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ"

ကွမ်ကျိဝမ့်၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်ယင်သွားသော်လည်း သူသည် ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းငှာ မဝံ့ရဲချေ။

"အရှင်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်လောက်က ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတစ်ခုနား ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ဒီအဂ္ဂိရတ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ကျွန်တော် အမှတ်မထင် တွေ့ခဲ့တာပါ၊ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က သာမန်ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီထဲမှာပါတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးပြီး ကျင့်ကြံခဲ့လို့ အခုလို အစွမ်းထက်တဲ့လူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာပါ"

"အိုး... ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး ဟုတ်လား"

ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ကျွန်တော် ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီအပျက်အစီးတွေ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ"

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါ မေးနေတာက... မင်း ဒီအဂ္ဂိရတ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက အဲဒီမှာ တခြား ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေရော ရှိနေသေးလား"

ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရှိပါဘူး... အဲဒီတုန်းက ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်ခုပဲ ရှိတာပါ"

ရွှယ်အန်းသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လက်ပေါ်ရှိ လက်အိတ်များသည် ချောမွေ့စွာ ကျွတ်ထွက်သွားပြီးနောက် စိမ်းပြာရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုတံဆိပ်တုံးပေါ်တွင် ကျားပုံစံ အကွက်အဆင်တစ်ခု အပိုပါလာလေသည်။ ရွှယ်အန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"စွမ်းအားလှိုင်းတွေအရဆိုရင် ဒီသွေးကျား ချပ်ဝတ်တန်ဆာက သေချာပေါက် အစုံလိုက်ထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်၊ ကံဆိုးတာက တစ်ချိန်တုန်းက လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့တဲ့ အဂ္ဂိရတ်ယဉ်ကျေးမှုကြီးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ၊ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာအစုံလိုက်ကြီးကိုသာ ပြန်စုစည်းနိုင်မယ်ဆိုရင်... ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းကို ပြသနိုင်မလဲဆိုတာ တွေးကြည့်လို့တောင် မရဘူး"

ရွှယ်အန်းသည် နတ်ဘုရားတစ်ဦးအနေဖြင့် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အဂ္ဂိရတ်ယဉ်ကျေးမှုနှင့် တစ်ကြိမ်မက ထိတွေ့ဖူးခဲ့လေသည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ ဤစိမ်းပြာရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးတွင် အံ့မခန်းဖွယ်ရာ အစွမ်းရှိပုံရသည်။ ၎င်းမှာ အဆုံးအစမဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်ပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ကွမ်ကျိဝမ့်ကို လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားတော့... မင်းကို မသတ်ဘူးလို့ ငါပြောခဲ့တယ်၊ ငါ မသတ်ဘူး"

အမှန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ကွမ်ကျိဝမ့်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ချေ။ လီဟန်အရှင် ချန်ရစ်ခဲ့သော ရတနာများကို ရယူလိုခြင်းမှာ သာမန်လူသားများ၏ ဆန္ဒသာ ဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် သာမန်အပြစ်ပေးရုံဖြင့် လုံလောက်ပေသည်။ ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ပြန်လာခဲ့စမ်း"

ကွမ်ကျိဝမ့်၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် သူသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အ... အရှင့်မှာ တခြား ညွှန်ကြားစရာ ရှိသေးလို့လား"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ပြီးပါစေတော့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ရမ်းကားရဲသေးတယ်ဆိုရင်... ငါ့လက်သီးရဲ့ စွမ်းအားကို မင်းသိတယ် မဟုတ်လား"

"သိပါတယ်... သိပါတယ် စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တာနဲ့ ပုန်းနေဖို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ မျက်နှာပြမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

ကွမ်ကျိဝမ့်က ကျိန်ဆိုလိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ကွမ်ကျိဝမ့်သည် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် သူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေပြီးနောက် တစ်ဝန်းလုံးရှိ လူတိုင်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်လေသည်။ မည်သူကမျှ သူ၏ အကြည့်ကို မဆုံဝံ့ကြချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက သူတို့ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် လူတိုင်း၏ ကျောပြင်များသည် အညံ့ခံမှုကို ပြသသည့်အနေဖြင့် မသိမသာပင် ကိုင်းညွှတ်သွားကြလေတော့သည်။