အခန်း (၁၂၃၇-၁၂၃၉)

အခန်း (၁၂၃၇) ရန်သူမသေမချင်း ဓားကို အိမ်ထဲပြန်မသွင်းဘူး

ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ အဆုံးစမဲ့နီးပါး ကျယ်ဝန်းလှသော နတ်ဘုရားအာရုံရှေ့တွင်မူ လှိုင်းဂယက်ကလေးတစ်ခုမျှပင် မထစေခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများသည် ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးရှေ့၌ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပင် ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်ချည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အရိုးထိတိုင် အေးခဲသွားစေနိုင်သော အလင်းတန်းနှစ်ခု လက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

သို့တိုင်အောင် ထိုအရှိန်အဝါကပင် မှော်ရတနာစံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ နျန်နျန် ကစားနေသော ဝိညာဉ်ဘောလုံးလေးသည်ပင် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်သွားကာ ထပ်မံ၍ ထွက်မလာဝံ့တော့ချေ။ စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ ပင်လယ်သားရဲကြီးများပင်လျှင် ရေအောက်ခြေ၌ ကွေးကွေးလေးပုန်းနေကြပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေကြလေသည်။

"ယောက်ျား..."

အန်းယန်သည်လည်း ဤသတ်ဖြတ်လိုစိတ်၏ ပြင်းထန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်မှသာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ... မြင်ကွင်းတချို့ကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ"

သူသည် ပြုံးနေသော်လည်း သူ့ မျက်လုံးထဲ၌မူ အရိုးထိတိုင် အေးခဲစေသော အအေးဓာတ်များ ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရွှယ်အန်းသည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်သောင်းက လူသားမျိုးနွယ်စုအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော သတ်ဖြတ်မှုများသည် စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ယုတ်မာလှပေသည်။

အန်းယန်သည် ခြေဖျားထောက်ကာ ရွှယ်အန်း၏ နဖူးကို ကြင်နာယုယစွာဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ယန်အာ... ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားလို့ပါ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သောင်းတုန်းက ဟွာမျိုးနွယ်စုတွေ ဘာတွေ ခံစားခဲ့ရလဲ၊ သွေးရည်မျက်ရည်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျခဲ့ရလဲဆိုတာကို အခုမှပဲ ကိုယ် အပြည့်အဝ နားလည်သွားလို့ပါ"

"ဒါကြောင့်... ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က တစ်ဖက်လူ ဘယ်သူပဲဖြစ်နေပါစေ၊ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို ဆယ်ဆ ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်"

ရွှယ်အန်းသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူပြောလိုက်သော စကားလုံး တစ်လုံးစီတိုင်းသည် ရွှေရောင်အင်းကွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျိန်စာသင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာလေသည်။ ဤသည်မှာ ရွှယ်အန်းက သူ၏ အသက်သွေးကြောစွမ်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ကာ သစ္စာဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလောင်းကြေးတွင် ရိုးရှင်းလှသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ပါဝင်လေသည်။

"ရန်သူမသေမချင်း... ဓားကို အိမ်ထဲပြန်မသွင်းဘူး"

နောက်ရက်များတွင် ရွှယ်အန်းသည် ယန်မေရှူ၊ ကျန်းရွှင်းနန်နှင့် ဆွေ့မန်တို့၏ စိတ်ထဲသို့ ကျင့်စဉ်များကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် တိုက်ရိုက် သွတ်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ထူးခြားစွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံရှိ ထိပ်တန်းအစွမ်းထက်သူများကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ အဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။

ယန်မေရှူးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သံသယများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုရွှယ်အန်း... အစ်ကိုသာ ဒီနယ်မြေမှာ ရှိနေရင် လူတိုင်း နာခံကြမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားလေးနဲ့တင်... လူတိုင်းကို အသာတကြည် အညံ့ခံလာအောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား"

ရွှယ်အန်းက သဲ့သဲ့လေးသာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်၊ သွားကြစို့"

သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတိုင်းသည် လီဟန်နတ်ဘုရားဗိမာန်တော်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

ယခုအခါ ဗိမာန်တော်၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။ ရွှယ်အန်းနှင့် ယန်မေရှူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ဆယ်ရက်တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးကျားမျှော်စင် ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် လီဟန်မြို့တော်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်အားလုံးမှာ ဘုရင်သစ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

သို့တိုင်အောင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် ရွှယ်အန်း၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသဖြင့် သူ ဒဏ်ရာများ ရသွားလို့လား ဟူသော အတွေးများမှာ အင်အားစုများကြားတွင် စတင်ပျံ့နှံ့လာလေသည်။ လောဘဆိုသည့်အရာမှာ အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သောကြောင့် အင်အားစု အသီးသီးသည် ဗိမာန်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးလာကြပြီး အခြေအနေကို အဝေးမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြလေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၃၈) - ကျားတွင်းထဲမှ ထွက်ပြီး နဂါးလှိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ခြင်း

ဆယ်ရက်မြောက်သောနေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဗိမာန်တော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံသည် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော လူအုပ်ကြီးကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်များ၏ စုပေါင်းစွမ်းအားလှိုင်းများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်ကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက်နေလေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းက ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ ယန်အိမ်တော်သားများကို အကြောက်တရားနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့ကို အလွန်တရာ အကျပ်ရိုက်စေသော အခြေအနေဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

ထွက်သွားရန်လည်း မည်သူကမျှ မဝံ့ရဲကြသည့်အပြင် ဤနေရာတွင် မည်မျှကြာကြာ ဆက်စောင့်နေရမည်ကိုလည်း သူတို့ မသိကြပေ။

ထိုကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းကြားတွင် တင်းမာသော လေထုတစ်ခုသည် ယန်အိမ်တော်သားများကြား၌ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။ ယန်အိမ်တော်၏ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်များနှင့် တပည့်အများစုမှာ ယန်မေရှူး ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းရန် လိုလားနေကြသော်လည်း၊ ယန်မုန့်ထောင်ကမူ ထိုသို့ မတွေးခဲ့ချေ။

သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ယန်အိမ်တော်သားများအား ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန် အကြိမ်ကြိမ် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့လေသည်။

"အဖေ... အခု ဆယ်ရက်တောင် ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်ရွှယ်နဲ့ ယန်မေရှူက အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး၊ ကျွန်မတို့ ယန်အိမ်တော်အတွက် အချိန်တွေက သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်"

ယန်ယန်သည် ယခုအခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အလွန်အမင်း နောင်တရနေသော်လည်း ယန်မုန့်ထောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"သမီး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"အဖေ... အပြင်ဘက်က အခြေအနေတွေကို မမြင်ဘူးလား၊ အပြင်မှာ စုရုံးလာကြတဲ့ အင်အားစုတွေက ပိုပိုများလာပြီ၊ လီဟန်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကလည်း သတိထားမိသွားကြပြီ"

"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့ ရောက်လာရင်တောင် ဆရာရွှယ် ပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကြောက်ပြီး မိုးကြိုးရေကန်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မကျူးကျော်ရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

ယန်မုန့်ထောင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟား... အဖေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် တွေဝေနေရတာလဲ၊ မှန်တယ်၊ ဆရာရွှယ်က မှန်းဆလို့မရနိုင်အောင် အစွမ်းထက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မေးစရာရှိတာက သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ၊ ယန်မေရှူက ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိနေရင်တောင် ကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ဆိုတာ အချိန်လိုတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ အစပျိုးနိုင်ဖို့အတွက်တင် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရမှာပဲ"

"ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်လဲဆိုတာကိုရော အဖေ စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီလား၊ ပုရွက်ဆိတ် အုံလိုက်ကိုက်ရင် ဆင်တောင် သေနိုင်တယ်လေ၊ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံက အစွမ်းထက်သူတွေ အကုန်လုံးသာ တကယ် ပူးပေါင်းလိုက်ရင် အရှင်ရွှယ်တောင်မှ နောက်ဆုတ်သွားရလိမ့်မယ်လို့ သမီး ထင်တယ်"

ယန်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူရော်သွားလေသည်။ ယန်မုန့်ထောင်က ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းနိုင်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့က လက်ရှိ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အပြင်က အင်အားစုတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ကာ အစွမ်းထက်တဲ့ မဟာမိတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဗိမာန်တော်ထဲက မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့ သွေးကျားမျှော်စင်နဲ့တုန်းကလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာရင် ငါတို့က ကျားတွင်းထဲက ထွက်ပြီး နဂါးလှိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်သွားသလို ဖြစ်မနေဘူးလား"

"အဖေရယ်... သမီးတို့က ဒီမှာ သေဖို့ ထိုင်စောင့်နေရမှာလား၊ ပြီးတော့ အရှင်ရွှယ်က မကြာခင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ရင်တောင်... အစ်မက အဖေ သူ့အပေါ် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား၊ သူသာ စကားတစ်ခွန်း ဟလိုက်တာနဲ့ အဖေ့ရဲ့ အိမ်တော်သခင် နေရာကလည်း ပြီးသွားပြီလို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့"

ယန်မုန့်ထောင်၏ စကားများသည် ယန်ယန်၏ နှလုံးသားထဲရှိ အဆိုးရွားဆုံး အကြောက်တရားများကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားလေသည်။ အဆုံးတွင် သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ မုန့်ထောင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီမှာ စောင့်နေရင် သေဖို့ပဲရှိတယ်၊ အပြင်ထွက်ပြီး ကြိုးစားကြည့်တာက ပိုကောင်းတယ်"

သို့သော် ယန်အိမ်တော်သား အားလုံးနီးပါးမှာ ထွက်သွားရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။ သူတို့သည် သခင်မလေး ပြန်အလာကိုသာ စောင့်ဆိုင်းလိုကြသည်။ ဤသည်က ယန်ယန်၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာသော အကြီးအကဲများကို ပါးရိုက်ကာ လွင့်စင်သွားစေပြီးနောက် အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။

"ငါက ယန်အိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်သခင်ပဲ၊ ငါက အခု ထွက်သွားမယ်ပြောရင် အခု ထွက်ရမယ်၊ ဘယ်သူများ မနာခံရဲဘူးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ယန်အိမ်တော်သားများအားလုံးသည် သူတို့၏ အိမ်တော်သခင်ကို ရွံရှာသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း နာခံရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ကြရလေသည်။ ယန်ယန်က အောင်ပွဲခံသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နားထောင်စမ်း... အရှင်ရွှယ်က ပြန်လာချင်မှ ပြန်လာမှာဆိုတော့ ဒီမှာ စောင့်နေတာက အချည်းနှီးပဲ၊ ငါတို့ ယန်အိမ်တော် ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်၊ နားလည်လား"

ယန်မုန့်ထောင်သည်လည်း ဝမ်းသာနေသည်။

"အဖေက တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ သမီးတို့ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အခုပဲ ထွက်သွားကြရအောင်"

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။

"ငါ ပြန်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ”

အခန်း (၁၂၃၉) မနာလို ဝန်တိုတတ်သော နှလုံးသား တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ခြင်း

ဘုန်း!

လူတစ်အုပ်လုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေဟာနယ်ထဲ၌ လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကာ လေထဲတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေရင်း ယန်သားအဖနှစ်ဦးကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားမလို့လား၊ မင်းတို့က ဘယ်ကို သွားနိုင်မှာလဲ"

ရွှယ်အန်း အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်သားအဖနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအရောင်များ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အထူးသဖြင့် ယန်ယန်မှာ သူ၏ လုပ်ရပ်များအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရနေပြီး ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။

ယန်မုန့်ထောင်မှာမူ ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်ကြောင့် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေလေသည်။ ထိုအကြည့်များမှာ အလွန်တရာ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ အရေပြားများ ဆုတ်ခွာခံရပြီး အတွင်းမှ သွေးစွန်းနေသော အသားများကို ဖော်ပြခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ လျှာရှိတယ်လို့ ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်းကိုပဲ ချီးကျူးရမလား၊ ခြိမ်းခြောက်မှုဆိုတာ သက်တမ်းတစ်ခုပဲရှိတာ၊ ယန်အိမ်တော်က သေဖို့စောင့်နေရုံပဲရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေက နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ရှင်... ရှင် အကုန်လုံးကို ကြားနေတာလား"

ယန်မုန့်ထောင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်လေသည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ကြားတာတင် မကဘူး... လူတိုင်း ကြားသွားတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယန်မေရှူ၊ ဆွေ့မန်၊ ကျန်းရွှင်းနန်နှင့် အခြားသူများအားလုံး လေဟာနယ်လှိုင်းဂယက်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ယန်မေရှူသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ယန်မုန့်ထောင်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး... နင်က ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို မနာလိုဖြစ်နေတာလို့ ငါ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ အခုမှပဲ နင်က သက်သက်ကို ယုတ်မာနေတာဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရပြီ"

ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် ရူးသွပ်မှု မီးတောက်များ ပြန်လည်တောက်လောင်လာလေသည်။

"ယန်မေရှူ... ငါ့ကို အဲဒီလေသံနဲ့ လာမပြောနဲ့၊ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း နင်ပဲ ရခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့များ နင်က အဲဒီလောက် ကံကောင်းပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူကို သိခွင့်ရနေရတာလဲ"

ယန်မေရှူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်လာသည်။

"ငါက နင့်ကို ဖိနှိပ်ထားတယ် ဟုတ်လား၊ ဟက်... ယန်မုန့်ထောင်၊ ငါ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ နင် ဘာလုပ်နေလဲ၊ မိသားစုအသီးသီးက သခင်လေးတွေနဲ့ ကပွဲတွေမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလေ၊ ငါက ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတွေအတွက် မနက်မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ရချိန်မှာ နင်က နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ အချိန်ပေးနေခဲ့တာလေ၊ အခုမှပဲ ငါက ဖိနှိပ်ထားတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲနေသေးတယ်၊ နင် ဒီစကားတွေကို လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ ပြောထွက်ရဲ့လား"

ယန်မုန့်ထောင်ကလည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြန်ပြောသည်။

"ယန်မေရှူ... နင်က အရှင်ရွှယ်ဆီမှာ ပညာသွားသင်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် နင်က ပါရမီမပါလို့ လက်လျှော့လိုက်တာလား"

ထိုသို့ပြောရင်းဖြင့် သူမသည် ရွှယ်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့လိုက်သည်။

"အရှင်ရွှယ်... အဲဒီကျင့်စဉ်ကို ကျွန်မကို သင်ပေးပါလား၊ ကျွန်မက အဲ့ဒီမိန်းမထက် အများကြီး ပိုဉာဏ်ကောင်းပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်မှာပင် ယန်မေရှူ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယန်မုန့်ထောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက..."

"အရှင်ရွှယ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ငါ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်နေပြီ၊ ယန်မုန့်ထောင်... အခု နင် ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"

ယန်မေရှူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ယန်ယန်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်နေသည်။

"အ... အရှင်က..."

သူမသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ဖော်လံဖားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက ယန်ယန်ကို ဗိမာန်တော်တိုင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိစေခဲ့သည်။

"မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာကိုက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာရင်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ကိုပါ အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်၊ နားလည်လား"

ယန်ယန်သည် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်ထားလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့တော့ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ယန်မုန့်ထောင်သည် အရူးမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်ရွှယ်... ကျွန်မ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ကျွန်မက ဒီယန်မေရှူကို တကယ်ပဲ မယှဉ်နိုင်လို့လား၊ ပြောစမ်းပါ... ကျွန်မက ဘယ်နေရာမှာ မလှလို့လဲ"

ရွှယ်အန်းသည် မနာလိုမှုများကြောင့် မျက်နှာတွန့်လိမ်နေသော အမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလာသည်။

"ဘယ်နေရာမှာ မလှလို့လဲ ဟုတ်လား၊ ဟားဟား... ယန်အာရေ"

သူ၏ စကားသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လေထုထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အန်းယန်သည် အတွင်းမှ ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူမ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီဟန်ဗိမာန်တော် တစ်ခုလုံးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။