အခန်း (၁၂၄၃-၁၂၄၅)

အခန်း (၁၂၄၃) ကောင်းကင်သခင်၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ရှောင်ရှ၏ အသိုက်

၎င်းတို့ရှေ့တွင် မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော မြင်ကွင်းကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ဝိညာဉ်ပုလဲများသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး နတ်ဘုရားဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် အင်မော်တယ်သစ်ကိုင်းများသည် တောင်လိုပုံနေကာ နတ်ဘုရားလက်နက်များနှင့် အင်းကွက်များ ထွင်းထုထားသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများသည် အလယ်တွင် ဝဲပျံနေကြလေသည်။

ဤမရေမတွက်နိုင်သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ၏ ပြည့်ဝလှသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ တကယ်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းလှပြီး နှလုံးသားနှင့် ဝိညာဉ်နှစ်ခုစလုံးကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ဤရတနာသိုက်ကြီးထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း အန်းယန်မှာ မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိလေသည်။

"ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ရတနာသိုက်ကြီးပါလား၊ လီဟန်အရှင်ဆီမှာ ဒီလောက်တောင် စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှိနေတာလား"

သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟွီယင်းက ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်မယန်... ဒါက ဘာမှမဟုတ်သေးပါဘူး၊ အင်မော်တယ်ဘာရင် အဆင့်တစ်ဝက် တစ်ယောက် စုဆောင်းထားတဲ့ စည်းစိမ်လောက်က သိပ်ပြီး အထင်ကြီးစရာ မကောင်းပါဘူး"

အန်းယန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တောင်လိုပုံနေသော ဧရာမ စည်းစိမ်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒါက အထင်ကြီးစရာ မကောင်းဘူး ဟုတ်လား"

ဟွီယင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မအတွက်တော့ လီဟန်အရှင်က ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး ရထားတဲ့ တောသားတစ်ယောက်လိုပါပဲ"

ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ယန်အာ... ဒီစကားတွေကို တခြားလူတစ်ယောက်က ပြောရင် ကြွားလုံးထုတ်တယ်လို့ ယူဆလို့ရပေမဲ့ ယင်းအာဆီက လာတာဆိုရင်တော့ လုံးဝ သဘာဝကျပါတယ်၊ စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ စုဆောင်းတဲ့အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင် ပထမနေရာက ကပ်စေးနဲပြီး လောဘကြီးတဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုတွေ ရမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယနေရာကတော့ ချင်းချိုးမြေခွေးနိုင်ငံက ကောက်ကျစ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးတွေပဲ ရမှာလေ"

ရှောင်ယုသည် ရွှယ်အန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာလေး တောက်ပသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"သခင်... အဲဒီနဂါးတွေအကြောင်း ပြောလာမှတော့ ကျွန်မတို့ ဘယ်တော့ ရှောင်ရှကို သွားကယ်ကြမလဲ"

ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ အဲဒီအကြောင်းကို အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုတွေ နေတဲ့နေရာက အရမ်းကို ခေါင်လွန်းတယ်၊ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားတွေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီကို သွားဖို့က ခက်ခဲနေသေးတယ်၊ ပြီးတော့... အခု သွားမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားနဲ့ဆို အဲဒီ ရွှံ့ငါးခူကြီးတွေ ငါ့စကားကို အသာတကြည် နားထောင်လာအောင် လုပ်ဖို့က မလွယ်ဘူးလေ"

ရှောင်ယု၏ မျက်နှာလေး ညှိုးကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှယ်အန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ... စိတ်ချပါ၊ ငါ့စွမ်းအားတွေ နည်းနည်းလောက် ပြန်ပြည့်လာတာနဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်စုဆီ သွားဖို့ မင်း ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီရွှံ့ငါးခူအိုကြီးတွေ အခုဆိုရင် ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းမိနေလောက်ပြီ၊ သူတို့က ဂူတွေထဲမှာ ဒီအတိုင်း မှိုတက်ခံထားကြတာဆိုတော့ ပျော်စရာလေးတွေအတွက် ငါပဲ ယူသုံးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်"

ဟွီယင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများ ကွေးသွားသည်အထိ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အကြောင်းမှာ အတိတ်ကာလက ထိုနဂါးများကို ရွှယ်အန်း မည်သို့ ကိုင်တွယ်ခဲ့ကြောင်းကို သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်း၏ စကားကြောင့် ရှောင်ယု ပြန်လည်တက်ကြွလာပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်၊ မကြာသေးခင်က ရှောင်ရှရဲ့ ဥခွံကို ကျွန်မ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးနေတုန်း အရင်ကထက် ပိုကြီးလာသလိုပဲ၊ သခင်... ရှောင်ရှ ကြီးလာတာလား"

"နဂါးတွေက အဲဒီလို သတ္တဝါမျိုးတွေပဲလေ၊ တစ်ကြိမ် သေဆုံးသွားတာက အဆုံးသတ်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ခက်ခဲတဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါက ရှောင်ရှရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ"

ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်လေသည်။ ရှောင်ယု၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ရှောင်ရှ... နင် ဘာမှမဖြစ်ရဘူးနော်၊ နင် နိုးလာမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေတုန်းပဲ...

ထိုအချိန်တွင် အန်းယန်က မေးလိုက်လေသည်။

"ယောက်ျား... ဒီပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ"

"မြင်နေရမှတော့ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ၊ မှော်ရတနာစံအိမ်တော်ထဲကို ထည့်ပြီး ရှောင်ရှအတွက် အသိုက်လေးတစ်ခု အထူးလုပ်ပေးလိုက်ရအောင်၊ အဲဒါဆိုရင် ဒီရတနာတွေရဲ့ စွမ်းအားလှိုင်းတွေက ရှောင်ရှကို ပိုမြန်မြန် သက်သာလာအောင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံတွင် ရွှယ်အန်း တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသော နဂါးမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးအတွက် အသိုက်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဤမျှ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို အသုံးပြုမည် ဖြစ်လေသည်။ ရွှယ်အန်းက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရတနာများအားလုံး မှော်ရတနာစံအိမ်တော်ထဲသို့ စီးဝင်သွားကြလေသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ရတနာသိုက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် တောက်ပသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်လေးနက်သွားလေသည်။ အကြောင်းမှာ ဤအလင်းတန်းအတွင်း၌ သုံးခွသွား အစွန်းနှစ်ဖက်ပါ ဓားလှံရှည်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အသွားသုံးခုမှာ အချိန်ကာလကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကျောင်းလုံ သုံးကောင်၏ ဦးခေါင်းများ ဖြစ်နေလေသည်။ ဤနတ်ဘုရားလက်နက်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အရိုးထိတိုင် အေးခဲသွားစေနိုင်လေသည်။

"ယောက်ျား... ဒါက..."

ရွှယ်အန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက နတ်ဘုရားအားလန်ရဲ့ လက်နက်ပဲ"

ရွှယ်အန်းသည် နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ၎င်းက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလျက် စတင်ခုခံလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ယာယီ ချိတ်ပိတ်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ လက်နက်တော်ပေါ်တွင် အမာရွတ်များနှင့် သွေးများ စွန်းထင်းနေကြောင်း လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ ရွှယ်အန်းသည် နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက စီနီယာအားလန် ချန်ထားခဲ့တဲ့ လက်နက်ဖြစ်နေမှတော့ ငါတို့ ယူမသွားတော့ဘူး၊ ရှောင်ထျန်း ပြန်အလာကို စောင့်ဖို့ ကျန်းရွှင်းနန်တို့အတွက် ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်မယ်"

ရွှယ်အန်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ဓားကို ရှေ့သို့ တိုးထိုးလိုက်ရာ ၎င်းသည် လေဟာနယ်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဟန်ဗိမာန်တော်အတွင်း၌ ကျန်းရွှင်းနန်ဘေးရှိ လေဟာနယ်တွင် တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဓားလှံရှည်သည် သူမအနီးသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်း၏ အသံက ဓားလှံထံမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီဓားက စီနီယာအာလန်ရဲ့ လက်နက်ပဲ၊ ရွှင်းနန်... အဲဒါကို သေချာ ဂရုစိုက်ပြီး စစ်သူကြီး ရှောင်ထျန်း ပြန်အလာကို စောင့်နေလိုက်ပါ"

ကျန်းရွှင်းနန်သည် အရိုအသေပေးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

ထို့နောက် ရွှယ်အန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီက ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့... မင်းတို့သုံးယောက် ဒီနယ်ပယ်ကို သေချာ ဂရုစိုက်ကြ၊ ငါတို့ သွားတော့မယ်”

အခန်း (၁၂၄၄) နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်၊ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်မှ ထွက်ခွာခြင်း

ရတနာများအားလုံး မှော်ရတနာစံအိမ်တော်အတွင်းသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရသောအခါ ဤနေရာလွတ်၏ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူထပ်သော အင်းကွက်သင်္ကေတများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရာလွတ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ ကျယ်ပြန့်လှလေသည်။ ဟွီယင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားရသည်။

"ဒါက..."

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက လီဟန်အရှင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်ပဲ"

"လီဟန်အရှင်ဆီမှာ ဒီလို ပြောင်မြောက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

ဟွီယင်းက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအရာက ရှားပါးလို့လား"

အန်းယန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အရမ်းကြီး ရှားပါးတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ဖို့ဆိုတာ အလွန်ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏကို လိုအပ်တယ်၊ နတ်ဘုရားနယ်ပယ်တောင်မှ ဒီလို ဧရာမ အစီအရင်ကြီးကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

"ယောက်ျား... ဒါဆို ဒီနေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်ရဲ့ တစ်ဖက်အစွန်းက ဘယ်နေရာကို သွားတာလဲ"

အန်းယန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်ပြန်သည်။ ရွှယ်အန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါက... အဲဒီကို ရောက်သွားရင် သိလာလိမ့်မယ်၊ ကဲ... အခု မှော်ရတနာစံအိမ်တော်ထဲကို အရင်ပြန်ဝင်သွားကြတော့"

အန်းယန်သည် လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ဟွီယင်းမှာမူ နှုတ်ခမ်းဆူလျက် ပြောလာသည်။

"အာ... အစ်ကိုရွှယ်ကလည်း၊ အထဲမှာ အရမ်းအိုက်တာပဲ၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းတဲ့အထဲ ကျွန်မကို အဖော်လိုက်ခွင့်ပြုပါနော်၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်နဲ့ ခရီးမသွားရတာ အရမ်းကြာနေပြီမို့လို့ပါ"

ဟွီယင်းကို အမြဲအလိုလိုက်လေ့ရှိသော ရွှယ်အန်းသည် ဤကိစ္စတွင်မူ ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး သူမကို စံအိမ်တော်ထဲသို့ ပြန်ပို့လိုက်လေသည်။ အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ ရွှယ်အန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု လက်သွားလေသည်။

"မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး... မင်းရဲ့ နယ်မြေကို ငါရောက်သွားတဲ့အခါ ယုတ္တိတန်တဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့... ငါ့ကို ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့"

ရွှယ်အန်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ဖိချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း!

ပဲ့တင်ထပ်သွားသော တုန်ခါမှုကြီးနှင့်အတူ ရွှယ်အန်း၏ လက်ဝါးဗဟိုချက်မှနေ၍ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပြန့်ထွက်သွားလေသည်။ နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင် တစ်ခုလုံး အသက်ဝင်လာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

အချိန်နှင့် လေဟာနယ် လှိုင်းတံပိုးများ၏ ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်ခတ်မှုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားစေလေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ ခြေဆယ်လှမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် အရာအားလုံးမှာ ဗလာနတ္ထိအဖြစ်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အဆုံးတွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်သည် ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ညည်းတွားသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လျှံကျလာသော အလင်းတန်းများသည် လေဟာနယ်တွင် ဧရာမ အပေါက်ကြီးတစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်ကာ အချိန်-လေဟာနယ် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် ဤတံခါးပေါက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အစီအရင်အတွင်းရှိ အင်းကွက်သင်္ကေတတစ်ခုသည် ရုတ်တရက် လိမ်ကောက်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်တစ်ခုလုံးသည် အက်ကွဲကြောင်းများနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး တံခါးပေါက်မှာလည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ လီဟန်အရှင် ချန်ထားခဲ့သော ကောက်ကျစ်သည့် စိတ်ဆန္ဒ အရိပ်အယောင်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချိန်-လေဟာနယ် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းနေသော ရွှယ်အန်းသည် ဖိအားများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားလေသည်။

"နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်ထဲမှာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို ဖုံးကွယ်ထားတာ တော်တော် ကောက်ကျစ်တာပဲ၊ ဒါတွေအကုန်လုံးက နေရာရွှေ့ပြောင်းရေး အစီအရင်ကို သုံးတဲ့သူတွေကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက် သက်သက်ပဲပေါ့လေ"

ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နှမြောစရာပဲ... မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က သိပ်ကို နုံအလွန်းနေသေးတယ်"

ရွှယ်အန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ရှေ့တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာလေသည်။ ၎င်းမှာ ရွှယ်အန်း သိမ်းပိုက်ရရှိထားသော သမုဒ္ဒရာဖြတ် ကြယ်တာရာသင်္ဘောကြီးပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သင်္ဘောထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ဝုန်း!

အချိန်-လေဟာနယ် လမ်းကြောင်းကြီး ကွဲကြေသွားပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော လှိုင်းတံပိုးများသည် လမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လေတော့သည်။ သမုဒ္ဒရာဖြတ် ကြယ်တာရာသင်္ဘောကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသော်လည်း ဤတိုက်ခိုက်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့လေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် သင်္ဘော၏ ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော လေဟာနယ်ကို ငေးကြည့်နေလေသည်။ အခြားသူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် အချိန်-လေဟာနယ် ကိုဩဒိနိတ်များ မရှိဘဲ စကြဝဠာ၏ အက်ကွဲကြောင်းများထဲတွင် ထာဝရ လေလွင့်သွားရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ချန်ထားလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ရွှယ်အန်းသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကြယ်တာရာသင်္ဘောကြီးကို ထိန်းချုပ်ကာ မြူခိုးလွှာများကို ခွဲခြမ်းလျက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်။ အချိန်ဆိုသည့်အရာသည် အက်ကွဲကြောင်းများအတွင်း၌ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြေမွပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော သင်္ဘောကြီးသည် ရုတ်တရက် အရုဏ်ဦး အလင်းရောင်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလိုက်ရာ သမုဒ္ဒရာဖြတ် ကြယ်တာရာသင်္ဘောကြီးသည် ညည်းတွားသံတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လောင်ကျွမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ ထိုအရုဏ်ဦးအလင်းရောင်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၂၄၅) ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာ၊ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ချီစွမ်းအင်များ

ဘုန်းကနဲ မြည်ဟည်းတုန်ခါသွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် ဆပ်ပြာပူဖောင်းလွှာတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းများမှာလည်း ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူသည် အချိန်-လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်းမှ ထွက်ခွာ၍ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သမုဒ္ဒရာဖြတ် ကြယ်တာရာသင်္ဘောကြီးသည် ၎င်း၏တာဝန်ကို အပြီးတိုင်ကျေပွန်သွားကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲသွားပြီး အောက်ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးဆင်းသွားလေတော့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ညကောင်းကင်ယံသည် ကြည်လင်နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ နီရဲနေသော လပြည့်ဝန်းကြီးတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်အလယ်တွင် မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားလျက် ရှိလေသည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေပြီး အပူချိန်မှာလည်း အလွန်တရာ နိမ့်ကျနေသော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားရခြင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဤကမ္ဘာ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားလှိုင်းများကို ခံစားမိလိုက်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံ၌ ကမ္ဘာအမျိုးမျိုး ရှိကြသော်လည်း ဤကမ္ဘာရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားလှိုင်းများမှာမူ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းပြီး ကမောက်ကမ ဖြစ်နေချေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမျိုးမျိုးတို့သည် ရှုပ်ထွေးနေသော အထွေးအစုကြီးတစ်ခုနှယ် ရောနှောနေကြလေသည်။ ယုတ္တိတန်တန် တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းလှသော စွမ်းအားလှိုင်းများအောက်တွင် ဤကမ္ဘာကြီးသည် ပေါက်ကွဲပျက်စီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြေကြီးပေါ်ရှိ သက်ရှိများ၏ ရှင်သန်မှုအရိပ်အယောင်ကိုမူ သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သေးလေသည်။

အမှန်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှပေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် အောက်ဘက်သို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးဆင်းသွားလေသည်။ အမြင့်ပေ နိမ့်ကျလာသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အမျိုးမျိုးတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အကြမ်းပတမ်း ဝင်တိုက်မိကြပြီး အချင်းချင်း၏ စွမ်းအင်များကို ချေဖျက်နေကြလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးလံသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံနှင့် ကျင့်စဉ်အဆင့်တို့သည်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရလေသည်။

စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် ဤကမ္ဘာကြီးသည် အစွမ်းထက် သံလိုက်တုံးများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော သံလိုက်တောအုပ်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူပြီး ကျင့်ကြံသူများမှာမူ သံမဏိများနှင့် တူလေသည်။

သူ ဆင်းသက်ခဲ့သော နေရာမှာ အမှောင်အတိ ကျနေသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ပုံရိပ်သည် လက်ကနဲ ဖြစ်သွားကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ သူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မြေကြီးထဲမှနေ၍ တရှပ်ရှပ် မြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များသည် ၎င်းတို့၏ သစ်ကိုင်းများကို ရူးသွပ်စွာ ဆန့်တန်းကာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ယှက်နွယ်လာကြလေသည်။

"ဟား... သွေးသစ်လေးတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ၊ သွားပြီး သခင်ကြီးကို အကြောင်းကြားလိုက်ကြ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သစ်မြစ်များသည် မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည်တိုးဝင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းသည် ထူထပ်သော သစ်တောများကို ဖြတ်သန်းကာ လမ်းမကြီးတစ်ခု၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြေသားလမ်းလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ ခေါင်ဖျားသော တောရိုင်းထဲတွင် ရှိနေခြင်းကပင် ထူးဆန်းနေပေသည်။ လမ်းမကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ သစ်ပင်များနှင့် မြက်ရိုင်းများသည် ဤလမ်းမကြီးနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ကင်းကွာနေပြီး ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင် လမ်းပေါ်သို့ ကျူးကျော်ခြင်း မရှိကြောင်းကို ရွှယ်အန်း သတိပြုမိလိုက်လေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။ မကြာမီမှာပင် အဝေးမှ မီးရောင်များကို မြင်တွေ့လာရသဖြင့် သူသည် မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။ ၎င်းမြို့၏ မြို့ရိုးထောင့်တိုင်းတွင် ဟင်္သာပြဒါးရောင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အင်းကွက်သင်္ကေတများစွာ ရှိနေလေသည်။

ထိုအင်းကွက်များသည် ထူးဆန်းသော လမင်းနီကြီး၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အကျည်းတန်စွာ တောက်ပနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ကျောရိုးစိမ့်သွားစေလောက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် မြို့ရိုးအောက်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သစ်သားခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။ သူသည် တိုင်တစ်တိုင်ကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး တစ်ရေးအိပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေစဉ် အဝေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှိုက်ငိုသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဝူး... ... ဝူး... ငါ အရမ်း နာတာပဲ၊ ငါ့လက်တွေ၊ ငါ့မျက်လုံးတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

ထိုအသံသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်အန်းသည် မျက်ခွံများကိုပင် မပင့်ဘဲ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့သော ထိုအမိန့်သံနှင့်အတူ အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ ကောင်းကင်တုန်လောက်သော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အရာအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

အဆုံးတွင်တော့ အရှေ့ဘက်၌ အရုဏ်တက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ မီးပုံးနီကြီးများ ငြိမ်းသွားသောအခါ မြို့တံခါးကြီးများသည် ကျွီကနဲ အသံနှင့်အတူ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာလေတော့သည်။ ညဆိုင်းစောင့်သောအဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မြို့တံခါးအနောက်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ရွှယ်အန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို သဲ့သဲ့လေး ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော် တည်းခိုဖို့ နေရာလေး လာရှာတာပါ”