အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း (၁၂၁) နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ

လင်နန်ခရိုင် သည် ချင်းပြည်နယ် နှင့် ယွင်ပြည်နယ် နယ်စပ်တွင် တည်ရှိပြီး အတော်လေး ထူးခြားသော ခရိုင်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လင်နန် တွင် ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင် ရှိပြီး တောင်များနှင့် မြစ်များ အများအပြား ရှိကာ၊ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသော တောင်တန်းများနှင့် ကြက်ခြေခတ် ဖြစ်နေသော ရေလမ်းကြောင်း ကွန်ရက်တစ်ခု ရှိလေသည်။ ရာသီဥတုမှာ ပူပြင်းစိုစွတ်ပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး နွေဦးရာသီ ကဲ့သို့ဖြစ်ကာ၊ မိုးရွာသွန်းမှု များပြားပြီး မြူနှင်းများ မကြာခဏ ကျဆင်းလေ့ ရှိသည်။ စိုထိုင်းဆ မြင့်မားမှုကြောင့် တောအုပ်များအတွင်း အဆိပ်ငွေ့များ မကြာခဏ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်ရာ အပြင်လူများအတွက် အသားကျရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ထိုရာသီဥတုက ထူးခြားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် လက်ဖက်ခြောက် အများအပြားကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ချင်းပြည်နယ် နှင့် ယွင်ပြည်နယ် မှ ကုန်သည်များသည် ကုန်ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် လင်နန် သို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ ရှိကြပြီး ဒေသနှစ်ခုကြား ကုန်သွယ်မှု ပြုလုပ်ကာ ဈေးနှုန်း ကွာဟချက်မှ အမြတ်အစွန်းများ ရရှိကြလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဤတစ်ကြိမ် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာသော ကုန်သည်အဖွဲ့သည် လင်ကျန်းခရိုင် မှ ဒေသထွက် ကြွေထည်များကို လင်နန် သို့ ပုံမှန် ယူဆောင်လာပြီး ဈေးကြီးပေးကာ ရောင်းချလေ့ရှိပြီး၊ ထို့နောက် လင်နန် ၏ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ၊ သားမွေးများနှင့် လက်ဖက်ခြောက်များကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူကာ လင်ကျန်းခရိုင် သို့ ပြန်လည် ယူဆောင်သွားပြီး ဈေးကြီးပေး၍ ရောင်းချလေ့ ရှိကြသည်။

ခရီးစဉ်မှာ ရှည်လျားပြီး အန္တရာယ် များသော်လည်း အမြတ်အစွန်းမှာ အလွန် မြင့်မားသဖြင့် အန္တရာယ်ခံရကျိုး နပ်လေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့၏ ပိုင်ရှင်မှာ မာ ဟု မျိုးရိုးနာမည် ရှိပြီး မာရှင်းခုန်း ဟု အမည်ရကာ လင်ကျန်းမြို့ ဒေသခံ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ကုန်သည် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းလောကမှ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ရာ ကူမော့၏ နာမည်ကို သဘာဝကျကျပင် ကောင်းကောင်း သိထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ကူမော့နှင့် သူ၏ ညီမ ကူချူတုန်းတို့ကို အလွန် ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လေသည်။

နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုတွင် အဖွဲ့သည် တောင်ကြီးတစ်တောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားနေကြ၏။ တောက်ပနေသော နံနက်ခင်းလေးမှာ ရုတ်တရက် တိမ်ဖုံးသွားလေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များအတွက် ပုံမှန်ကိစ္စ တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။ ပိုင်ရှင် မာရှင်းခုန်း က ကူမော့ အနားသို့ မြင်းစီးလာပြီး ပြောလိုက်၏။

"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... မိုးရွာတော့မယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ နောက်ထပ် တစ်ခါ အချိန်နှောင့်နှေးရဦးမယ် ထင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းတော့ မကြာလောက်ပါဘူး။ အဲ့ဒါက လင်နန် ရဲ့ ရာသီဥတုလေ၊ မိုးက မြန်မြန် ရွာပြီး မြန်မြန် တိတ်သွားတတ်တယ်။"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လင်နန် ၏ ရာသီဥတုကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသဖြင့်၊ ၎င်းသည် ကောလာဟလများအတိုင်း ကလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်သဘောထားကဲ့သို့ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ဘဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ငိုပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရယ်တတ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ် သခင်ကြီး မာ။ ကျွန်မတို့က လင်နန် ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အလျင်မလိုပါဘူး။ ဒီမှာ စခန်းချဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။"

"မလိုပါဘူး။"

မာရှင်းခုန်း က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီတောင်ကို ခုန်းမင်တောင် လို့ ခေါ်တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာ ခုန်းမင်ဘုရားကျောင်း လို့ ခေါ်တဲ့ ဘုရားကျောင်း တစ်ကျောင်း ရှိတယ်။ ဟွေ့ယွမ် လို့ ခေါ်တဲ့ အလွန် ကျွမ်းကျင်တဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆရာတော် တစ်ပါး အဲ့ဒီမှာ နေတယ်။ ကျွန်တော်က ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးတော့ အဲ့ဒီမှာ ခဏလောက် နားလို့ ရပါတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် ကို ကျွန်တော် မတွေ့ရတာ နှစ်ဝက်လောက် ရှိပြီ။ သူ့ကို သွားလည်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပါပဲ။"

"အဲ့ဒါ အကြံကောင်းပဲ"

ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။

"အပြင်မှာ စခန်းချရတာက အိမ်ထဲမှာ နေရတာလောက် ဘယ်တော့မှ မကောင်းဘူးလေ။"

ချက်ချင်းပင်...

မာရှင်းခုန်း က သူတို့ကို အရှိန်မြှင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့တွင် ရိုးရှင်းသော လှည်းပြား သုံးစီးဖြင့် လူဆယ်ယောက်ခန့် ပါဝင်ပြီး သူတို့က အတော်လေး မြန်ဆန်စွာ ခရီးနှင်ကြလေသည်။

သူတို့သည် လူသွားလမ်းပေါ်ရှိ လမ်းဆုံတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် ဘုရားကျောင်းငယ်လေး တစ်ကျောင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ ဘုရားကျောင်း၏ အပြင်ဘက် နံရံများပေါ်ရှိ အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားမှုများမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အရောင်အဆင်း မှေးမှိန်နေပြီး၊ နံရံထိပ်မှ အမည်မသိ တောပန်း အနည်းငယ်က ထွက်ပေါ်နေကာ လေပြေထဲတွင် ညင်သာစွာ လှုပ်ရမ်းနေပြီး ဤရှေးဟောင်း နေရာလေးသို့ အသက်ဝင်မှု အနည်းငယ် ပေါင်းထည့်ပေးနေလေသည်။

မာရှင်းခုန်း က အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒါ ခုန်းမင်ဘုရားကျောင်း ပဲ။ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် သွားပြီး တံခါး သွားခေါက်လိုက်ပါ့မယ်။"

မာရှင်းခုန်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ဘုရားကျောင်း တံခါးဝသို့ ပြေးသွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင် တံခါး ပွင့်လာပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော ဘုန်းကြီးပျို တစ်ပါး ထွက်လာ၏။ သူက အသက် နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် မြင်ရသူတိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ခံစားချက် ကောင်းသွားစေလေသည်။

ဘုန်းကြီးပျိုက လက်အုပ်ချီကာ ဦးညွှတ်ပြီး မေးလိုက်၏။

"ဂုဏ်သရေရှိ အလှူရှင်... အမွှေးတိုင် ထွန်းပြီး ဆုတောင်းဖို့ လာတာလား။"

မာရှင်းခုန်း က ဘုန်းကြီးပျိုကို သံသယအချို့ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်က သူ့သူငယ်ချင်းပါ၊ ဒီကနေ ဖြတ်သွားရင်း သူ့ကို လာလည်တာပါ။"

ဘုန်းကြီးပျိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဪ... ဆရာ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကိုး။ ကျွန်တော်က ဆရာ အသစ် လက်ခံထားတဲ့ တပည့် ကျွယ်ချန် ပါ။ ဆရာ က သူငယ်ချင်းတွေဆီ သွားလည်ဖို့ ဖိတ်ကြားခံရလို့၊ အခု ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တပည့်တွေပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ အကယ်၍ အလှူရှင် က အလျင်မလိုဘူး ဆိုရင်တော့ ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ဝင်နားလို့ ရပါတယ်။ ဆရာ က မနက်ဖြန် ပြန်လာလောက်ပါတယ်။"

မာရှင်းခုန်း က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မနက်ဖြန် အထိတော့ မစောင့်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိုးရွာတော့မယ်။ မိုးခိုဖို့အတွက် ဘုရားကျောင်းကို ယာယီ ငှားလို့ ရမလား။"

ကျွယ်ချန် က အလောတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"သေချာတာပေါ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာခဲ့ပါ။"

ချက်ချင်းပင်...

မာရှင်းခုန်း က ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များကို ဘေးဘက်မှနေ၍ သူတို့၏ မြင်းများကို ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။ မာရှင်းခုန်း သည် ခုန်းမင်ဘုရားကျောင်း နှင့် အလွန် ရင်းနှီးပြီး ဤနေရာတွင် မကြာခဏ လာနားလေ့ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ဘုရားကျောင်းမှာ တကယ်ကို သေးငယ်လှပြီး...

အလယ်တွင် ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခု ရှိကာ၊ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဘေးခန်း နှစ်ခန်းစီ ရှိပြီး အလယ်တွင် အဓိက ခန်းမဆောင် တစ်ခု ရှိလေသည်။

ဘုရားကျောင်းက သေးငယ်သော်လည်း ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော် အတော်များများ ရှိလေသည်။ အလယ်တွင် ကွမ်ရင် ဘုရားလောင်း ၏ ရွှံ့ရုပ်တု တစ်ခု ရှိပြီး၊ အဓိက ခန်းမဆောင်၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဝေထော် ဘုရားလောင်း၊ ဆူဒါနာ၊ နဂါးမိန်းကလေး နှင့် စတုမဟာရာဇ် နတ်မင်းကြီး လေးပါး တို့၏ ရုပ်တုများ ရှိလေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ဆရာ မရှိသောကြောင့် တပည့်များက ပျင်းရိနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က အမွှေးတိုင် သို့မဟုတ် ဖယောင်းတိုင်များကိုပင် မထွန်းထားသောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာရုံသာ ရှိသေးပြီး သူတို့၏ မြင်းများကိုပင် မချည်နှောင်ရသေးခင်မှာပင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာလေသည်။ သူတို့က မြင်းများကို အလောတကြီး ချည်နှောင်လိုက်ပြီး မိုးခိုရန် အဓိက ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

အထဲဝင်သွားသည်နှင့်...

မာရှင်းခုန်း နှင့် အခြားသူများ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တရားထိုင် ဖျာများပေါ်၌ ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦး ရှိနေလေသည်။ သို့သော် သူတို့ အံ့အားသင့်ရခြင်းမှာ အမျိုးသမီးများ ရှိနေသောကြောင့် မဟုတ်ပေ - သူတို့ အားလုံး ဤနေရာသို့ မိုးခိုရန် ရောက်လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများလည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းမှာ လုံးဝ ပုံမှန် ပင်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး နှစ်ဦး၏ အထုပ်အပိုးများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည်လည်း ခရီးသွားနေကြကြောင်း ရှင်းလင်းလှရာ၊ ဘုရားကျောင်း တစ်ကျောင်းတွင် ခိုလှုံရန် ရှာဖွေခြင်းမှာ နားလည်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် မာရှင်းခုန်း နှင့် အခြားသူများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်မှာ အမျိုးသမီးများ၏ ထင်ရှားသော အလှတရား ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီး နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြပြီး ပိတ်ကြမ်း အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ မိတ်ကပ် မလိမ်းထားသော်လည်း သူတို့၏ သဘာဝ အလှတရားကိုတော့ ငြင်းဆို၍ မရနိုင်ပေ။ ဘယ်ဘက်ရှိ မိန်းကလေးမှာ နွေဦးရာသီကဲ့သို့သော မျက်လုံးများနှင့် နူးညံ့သော အကြည့်များ ရှိပြီး သူမ၏ အကြည့်တိုင်းတွင် ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ညာဘက်ရှိ မိန်းကလေးမှာမူ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ထားပြီး နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ စေ့ထားကာ၊ မိုးရေထဲတွင် စတင် ပွင့်လန်းလာသော ကဏန်းပန်းလေး တစ်ပွင့်အလား သိမ်မွေ့ပြီး ကျိုးပဲ့လွယ်ကာ သနားစရာကောင်းသော ရှက်ရွံ့မှုလေး တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။ သူတို့၏ နူးညံ့သော အသွင်အပြင်က သူတို့ကို မြင်ရသူတိုင်းကို သနားကြင်နာစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

လူအများအပြား ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ပြီး တွန့်ဆုတ်သွားကြရာ၊ သူတို့၏ ရှက်ရွံ့ပြီး ကြောက်ရွံ့တတ်သော အမူအရာက ပို၍ပင် ချစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

ဤအသွင်အပြင်က မာရှင်းခုန်း နှင့် အခြား အမျိုးသားများကို အနည်းငယ် အနေရခက်သွားစေပြီး၊ အထူးသဖြင့် ကုန်သည်အဖွဲ့မှ လူငယ်လေးများမှာ မျက်နှာများ နီရဲလာကြပြီး မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို သိပ်မကြည့်ရဲကြဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားကြသော်လည်း သူတို့ကို ကြည့်ရန် ဆန္ဒကိုတော့ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြချေ。

မာရှင်းခုန်း က စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များကို နားရန် ပြောလိုက်လေသည်။ သူတို့ အားလုံးမှာ လောကတွင် ခရီးသွားနေသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယဉ်ကျေးမှု စည်းကမ်းများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြလေသည်။ မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ရံဖန်ရံခါ ခိုးကြည့်ခြင်းမှလွဲ၍ သူတို့၏ ပုံမှန် အနားယူချိန်များနှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ၊ သို့သော် သူတို့က ပိုမို တိုးညင်းစွာ စကားပြောကြလေသည်။ ဤသည်မှာ တိတ်ဆိတ်သော ဗုဒ္ဓဘာသာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် လှပသော မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်လား ဆိုသည်ကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မသိရပေ။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် မိန်းကလေး နှစ်ဦးသည်လည်း ကုန်သည်အဖွဲ့ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေကြ၏။ သူတို့၏ အကြည့်များ ကူမော့အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားလေသည်။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်ကြပြန်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်၏။

မိန်းကလေး နှစ်ဦးကလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်ကြလေသည်။

မိန်းကလေး နှစ်ဦးမှာ အစကတည်းက မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပနေပြီးဖြစ်ကာ သူတို့၏ အပြုံးများက ကုန်သည်အဖွဲ့မှ လူငယ်လေးများ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို မြန်ဆန်စေပြီး အသက်ရှူနှုန်းကိုလည်း မြန်ဆန်လာစေလေသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးဖြစ်သော မာရှင်းခုန်း အပါအဝင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားများပင်လျှင် မိန်းကလေးများ၏ အပြုံးများကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ သူတို့၏ နှလုံးသားများ လှုပ်ခတ်သွားကြလေသည်။

သို့သော်..

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဘုန်းကြီး ကျွယ်ချန် ဝင်ရောက်လာပြီး ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ လေထုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။ သူက လက်ဖက်ရည် စားပွဲတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် မုန့် ပန်းကန်ပြား သုံးခု၊ လက်ဖက်ရည်အိုး နှစ်အိုးနှင့် ခွက်အချို့ ပါရှိလေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းက ရိုးရှင်းပြီး နှိမ့်ချပါတယ်... ဧည့်ဝတ်မကျေပွန်မှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ။"

ဘုန်းကြီး ကျွယ်ချန် က မုန့် ပန်းကန်ပြား နှစ်ခုကို မာရှင်းခုန်း နှင့် ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အရှေ့တွင် ချထားပေးပြီး၊ လူတစ်ဦးစီအတွက် လက်ဖက်ရည်အိုး နှစ်အိုးနှင့် ခွက်များကိုပါ ချထားပေးလေသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်အိုးနှင့် မုန့် ပန်းကန်ပြား တစ်ခုကို မိန်းကလေး နှစ်ဦးအတွက် သီးသန့် ယူလာပေးလေသည်။

လူတိုင်းက ဘုန်းကြီး ကျွယ်ချန် ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြ၏။

ဘုန်းကြီး ကျွယ်ချန် က ရိုသေမှု ပြသသည့်အနေဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ဒီမှာ နားကြပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဘုန်းကြီးတွေက ဘေးခန်းတွေမှာ ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး

"ကျွန်တော်တို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ခေါ်လို့ ရပါတယ်။"

ထို့နောက် ဘုန်းကြီး ကျွယ်ချန် က အဓိက ခန်းမဆောင်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ခန်းမဆောင် အတွင်း၌ ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင်များက သူတို့၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို ကောက်ကိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် မုန့်စားခြင်းများကို စတင် ပြုလုပ်ကြလေသည်။

မာရှင်းခုန်း က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့အတွက် လက်ဖက်ရည် ကိုယ်တိုင် ငဲ့ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဒီလက်ဖက်ရည်က ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ ချင်းမင် ပွဲတော် မတိုင်ခင် တောင်ပေါ် လက်ဖက်ရည် ဖြစ်ရမယ်။ လက်ဖက်ရွက်တွေကို ခုန်းမင်တောင် ထိပ်က လက်ဖက်ပင်အိုကြီး တချို့ဆီကနေ ခူးထားတာ၊ အားလုံးက နှစ်စဉ် ချင်းမင် ပွဲတော် မတိုင်ခင် ရက်အနည်းငယ် အလိုမှာ ခူးထားတာတွေပဲ။

ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် က အဲ့ဒါကို ချင်းမင် ပွဲတော် မတိုင်ခင် တောင်ပေါ် လက်ဖက်ရည် လို့ ခေါ်တယ်။ ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ နည်းစနစ်တွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ အဲ့ဒါက တကယ်ကို ရှားပါးပြီး အထူးကောင်းမွန်တဲ့ လက်ဖက်ရည် တစ်ခုပဲ။ ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် က သူ့ရဲ့ အသိပညာတွေကို လက်ဆင့်မကမ်းချင်တာက တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ။ မဟုတ်ရင် သေချာ စီမံခန့်ခွဲမယ်ဆိုရင် ဈေးကွက်ထဲမှာ အရည်အသွေးမြင့် လက်ဖက်ရည် နောက်တစ်မျိုး ထွက်လာနိုင်သေးတယ်။"

မာရှင်းခုန်း က စကားပြောရင်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ချင်းမင် ပွဲတော် မတိုင်ခင်က တောင်ပေါ် လက်ဖက်ရည် ပဲ။ အရသာက အရင်အတိုင်းပဲ။ ဒီခရီးကနေ ပြန်လာရင် ဆရာတော် ဟွေ့ယွမ် ဆီကနေ နည်းနည်းလောက် တောင်းရမယ်။"

ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် လက်ဖက်ရည် အကြောင်းကို နားမလည်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လက်ဖက်ရည် အားလုံးက အရသာ အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။ သူ့ကို လက်ဖက်ရည်ကောင်း သောက်ခိုင်းခြင်းမှာ နွားတစ်ကောင်ကို ပလာတာ ဝါးခိုင်းခြင်းနှင့် ဘာမှ မကွာခြားလှပေ။

သို့သော်...

ကူမော့က သောက်ရန် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာပင် သူ မှင်သက်သွားလေသည်။ အလားတူပင် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော ကူချူတုန်း လည်း မှင်သက်သွား၏။ သူမက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်မှု အမှုန့် လား။"

ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်၏။

ကူချူတုန်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။ သို့သော် သူမက လက်ဖက်ရည်ကို သူမ၏ အတွင်းအားဖြင့် အငွေ့ပျံသွားစေရန် လှည့်ကွက်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ကူမော့လည်း ထိုအတိုင်းပင် ပြုလုပ်လိုက်၏။ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်မှု အမှုန့် က သူ့အပေါ် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိမည် မဟုတ်သော်လည်း သူသည် ဆေးသောက်သည့် အကျင့် မရှိပေ။ သို့သော် သူက မာရှင်းခုန်း နှင့် အခြားသူများကို မတားဆီးခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်မှု အမှုန့် သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေဘဲ အိပ်ပျော်သွားစေရုံသာ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့...

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကုန်သည်အဖွဲ့ဝင် အချို့က တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို စတင် သတိပြုမိလာကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများ မူးဝေလာကြလေသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်နှိမ်နင်းမှု အမှုန့် မှာ သိုင်းလောကတွင် အပြင်းထန်ဆုံး အိပ်ဆေး ဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် မာရှင်းခုန်း ၏ အတွင်းအားမှာ သိုင်းလောကတွင် ဒုတိယတန်းစားဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း သူ မခံနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း သတိလစ်သွားလေသည်။

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး နံရံကို မှီကာ သတိလစ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်ကြလေသည်။

ခဏအကြာတွင်...

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘုန်းကြီး ခြောက်ပါး ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူတို့ကို ကျွယ်ချန် က ဦးဆောင်လာသော်လည်း၊ ကျွယ်ချန် မှလွဲ၍ ကျန်ငါးဦးမှာ ကြည့်ရသူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေသည့် ကြမ်းကြုတ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေသော အသွင်အပြင်များ ရှိကြလေသည်။

ကျွယ်ချန် က သူ၏ ယခင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"ကျစ်... ဒီကောင်တွေက ငါ့အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲ။"

ထို့နောက် ထောင့်တစ်နေရာရှိ မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ ကိမက်ကျကျ ပြောလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီလို ဘုရားစွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ငါတို့ ဒီလောက် ကံကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

"ခေါင်းဆောင်"

ထိပ်ပြောင်ပြီး ထွားကြိုင်းသော လူတစ်ယောက်က ကူချူတုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မမေ့နဲ့နော်၊ ဒီမှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူမက အပြည့်အဝ မကြီးထွားသေးပေမယ့်၊ သူမရဲ့ ရုပ်ထွက်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်၊ အထူးသဖြင့် သူမရဲ့ အသားအရေက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ်လေ... 'အမွေးအတောင်လို ချောမွေ့တယ်' တဲ့..."

"အဲ့ဒါကို

'အမွေးအတောင်လို ချောမွေ့တယ်' လို့ မခေါ်ဘူး အရူးကြီးရဲ့၊ လိုအပ်တဲ့ အချိန်ရောက်မှ စာပိုမဖတ်ခဲ့ရတာကို နင် နောင်တရနေတယ် မဟုတ်လား။"

နောက်ပြောင်နေသော အမျိုးသမီး အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါပဲ..."

ထိပ်ပြောင်နှင့် လူမှာ စကားမဆုံးခင်မှာပင် မှင်သက်သွားလေသည်။ သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြား ဘုန်းကြီးများလည်း မှင်သက်သွားကြပြီး၊ သတိလစ်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ယခုအခါ သူတို့ ခြောက်ယောက်စလုံးကို ပြုံးကာ ကြည့်နေကြသော ထောင့်တစ်နေရာရှိ မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

"ချီရှန်း ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့သူ ခြောက်ယောက်... နင်တို့ နှစ်ယောက်ကို ရှာရတာ လွယ်ကူတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူး။"

မိန်းကလေးက သူတို့၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ထုတ်လိုက်သောအခါ ဘုန်းကြီး ခြောက်ပါး လန့်သွားကြလေသည်။ ဘုန်းကြီး ကျွယ်ချန် ၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး သူက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့ မင်းတို့ကို အထင်လွဲသွားတာပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာ မေးလို့ ရမလား။"

မိန်းကလေး နှစ်ဦးက ကျော့ရှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ အငွေ့အသက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူတို့၏ ယခင်က နူးညံ့ပြီး ကျိုးပဲ့လွယ်သော အမူအရာများမှာ မီးခိုးငွေ့များအလား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူတိုင်းကို အကွာအဝေး တစ်ခုတွင် နေစေမည့် မြင့်မြတ်ပြီး လောကီနှင့် ကင်းကွာသော အငွေ့အသက် တစ်ခုဖြင့် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာလေသည်။ သူတို့က မမြင်ရသော နှင်းခဲတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပုံရပြီး မည်သူမဆို သူတို့ကို ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲစေလေသည်။

"ငါတို့က နှင်းတောင်ကြော က လာတာပါ။"

ကျွယ်ချန် က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်၏။

"နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ။"

အခန်း (၁၂၂) ယွင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းကြီး

နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ဆိုသည်မှာ ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောက တွင် အကျော်ကြားဆုံး အမျိုးသမီး နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယဲ့လင်စု နှင့် ယဲ့ဝမ်ယွဲ့ အမည်ရှိ အစ်မနှင့် ညီမ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို ချင်းပြည်နယ် တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှမယ်များ အဖြစ် လူတိုင်း အသိအမှတ်ပြုထားကြပြီး အချို့က သူတို့ကို ဒေသတွင်း အလှဆုံး အမျိုးသမီး နှစ်ဦးအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ထားကြလေသည်။

ထို့ကြောင့်

သူတို့ကို သိုင်းလောက တွင် နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ဟု လူသိများလေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ တကယ့် နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ သူတို့၏ အလှတရားမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သိုင်းလောက တွင် ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ ပူးတွဲ တည်ထောင်ခဲ့သော နှင်းတောင်ကြောစံအိမ် မှာ ချင်းပြည်နယ် ၏ ထိပ်တန်း အင်အားစု ဆယ်ခုတွင် ပါဝင်လေသည်။ သူတို့သည် ထူးခြားသော အောင်မြင်မှု အများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သိုင်းလောက တွင် ကြောက်မခန်းလိလိ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိထားကြလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ကျွယ်ချန် က "နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ" ဟူသော နာမည်ကို ကြေညာလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း သွေးဆင်းရောင် ကင်းမဲ့သွားလေသည်။ ထိုမျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချီရှန်း ၏ သူရဲကောင်း ခြောက်ဦးမှာ လှည့်ကာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြပြီး၊ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ မိစ္ဆာများ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသကဲ့သို့ ယိမ်းယိုင်နေလေသည်။

သို့သော် သူတို့ မြန်ဆန်သော်လည်း နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ က ပို၍ပင် မြန်ဆန်လေသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ကျော့ရှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ နှင်းထဲတွင် မက်မွန်ပန်းများကို ရှာဖွေနေသူ တစ်ဦးအလား ငြိမ်သက်နေလေသည်။ သူမက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းကာ ပေါ့ပါးပြီး အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုသော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ ထိုရိုက်ချက်မှာ အင်အားမပါသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အေးစက်သော အအေးဓာတ် တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး၊ လောကီနှင့် ကင်းကွာကာ တစ္ဆေဆန်ပြီး ပုံသဏ္ဌာန် မရှိသော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တံခါးဝသို့ ရောက်နေသော လူများမှာ မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ဖက်၏ ဆုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ထိန်းချုပ်မရဘဲ အနောက်သို့ လွင့်ပျံသွားကြလေသည်။ စုတ်ပြဲနေသော အိတ်များအလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားရာ တုံးတိတိ အသံ အနည်းငယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

သူတို့ အားလုံး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ကြရ၏။ ကျွယ်ချန် သည်

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကူမော့၏ ဘေးတွင် ကျရောက်သွားလေသည်။ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျင်မြန်လှသည် ။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် လိမ်ကောက်သွားကာ ကူမော့ကို ဖမ်းဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို အသုံးပြု၍ နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

ကျွယ်ချန် ၏ လက်သည်းများက အဆိပ်ပြင်းမြွေ တစ်ကောင်အလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ကူမော့၏ လည်ပင်းကို ညှစ်တော့မည့် အချိန်လေးမှာပင်၊ ဖြူဖွေးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည် ။၎င်းမှာ ယဲ့လင်စု ပင်ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမူအရာမှာ လရောင်အောက်ရှိ နတ်သမီးလေး တစ်ပါးအလား တည်ငြိမ်နေ၏။ သူမက လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်ကာ ကျွယ်ချန် ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖမ်းဆွဲလိုက်ပုံ ရလေသည်။ ဤနူးညံ့ပုံရသော ဖမ်းဆွဲမှုတွင် ကြီးမားသော ခွန်အားများ ပါဝင်နေပြီး လေးလံသော အလေးချိန်တစ်ခုကို လမ်းလွှဲရန် အနည်းငယ်သော အင်အားကို အသုံးပြုထားသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

ကျွယ်ချန် သည်

သံညှပ်များဖြင့် ခိုင်မာစွာ ညှပ်ထားခံရသကဲ့သို့ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ပြင်းထန်သော အင်အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် အလွန် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သူက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်မှာ အေးခဲနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ယဲ့လင်စု ၏ ချယ်ရီသီးကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းလေးများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားပြီး သူမ၏ စကားလုံးများ မထွက်ပေါ်ခင် သူမ၏ အသံက အရင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒီလောက် ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးကို နင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်တာကို ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် တင်းကျပ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်လေသည်။ ပြတ်သားသော "ကလစ်" မြည်သံ အနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ ကျွယ်ချန် ၏ လက်အရိုးများမှာ ပုပ်နေသော သစ်သားများအလား ကျိုးပဲ့သွားကာ သူ၏ လက်မှာ ချက်ချင်း ပျော့ခွေပြီး တွဲလောင်းကျသွားလေသည်။

ကျွယ်ချန် ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆင်းရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး အေးစက်သော ချွေးများက သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စီးကျလာလေသည်။ သူက ဒူးထောက်ကျသွားပြီး "ဘန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ အော်ပြောလိုက်၏။

"အကယ်၍ မင်းတို့ အခု မလှုပ်ရှားဘူး ဆိုရင်၊ ငါတို့ တကယ် သေရလိမ့်မယ်။"

ထိုအချိန်မှာပင်...

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊

ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ ရုပ်တု ဆယ်ခုကျော်မှာ နတ်ဘုရား၏ အပြစ်ပေးမှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြေမွသွားလေသည်။ ကျောက်စအစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသော ဥက္ကာပျံများအလား ဖြစ်နေလေသည်။ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ပုံရိပ် ဆယ်ခုကျော် တစ္ဆေများအလား ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူတို့သည် ကျောချမ်းစရာကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ သူတို့၏ ဝတ်ရုံများက လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေကာ လောကကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ ပင်ဖြစ်သည်။

ယဲ့လင်စု ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးသွားပြီး၊ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက ဆောင်းရာသီ အလယ်တွင် နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဓားတစ်လက်အလား အေးစက်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်သွားလေသည်။ သူမက လက်ကို မြှောက်ကာ လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ အနီးဆုံး ရန်သူထံသို့ လျှပ်စီးတစ်တန်းအလား ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။ လေထုမှာ လက်ဝါးရာကြောင့် ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ လူအချို့ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နောက်ဆုတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်လေသည်။

သူမက သူတို့၏ မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရပြီး သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို မှတ်မိသွားလေသည်။ သူသည် လေတိုက်လိုက်ရင်တောင် လွင့်သွားနိုင်မည့်အလား အလွန် ပိန်လှီပြီး အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ငရဲပြည်မှ အခုလေးတင် တွားသွားထွက်လာသော ကလဲ့စားချေလိုသည့် တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား သွေးဆင်းရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး ပြာနှမ်းနေလေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အထူးပင် ပြူးထွက်နေပြီး ညဇီးကွက် တစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများအလား အေးစက်စက် အစိမ်းရောင် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေကာ၊ ကျောချမ်းစရာကောင်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေပြီး ပခုံးများပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေကာ၊ ဆံပင် အနည်းငယ်က လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေပြီး သူ၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အသွင်အပြင်ကို ပိုမို တိုးပွားစေလေသည်။

ယဲ့လင်စု က အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။

"ဝိညာဉ်လိုက် နတ်ကြိမ်တံ ဖန်ထန်ရှီး၊ တကယ်ပဲ နင်တို့ရဲ့ လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဖြစ်နေတာကိုး။"

ဖန်ထန်ရှီး က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို နတ်သမီး လင်စု၊ မင်းက ငါတို့အကြောင်း အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒါတောင် မင်းက လာရဲသေးတယ်လား။"

ယဲ့လင်စု က ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့သာ မလာခဲ့ရင်၊ နင်တို့ကို ဘယ်လိုလုပ် အပြင်ထွက်လာအောင် မျှားခေါ်နိုင်မှာလဲ။"

စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယဲ့လင်စု က လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

ယဲ့ဝမ်ယွဲ့ က လေပြင်းအလား လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ သူမ၏ ခြေဖျားများက မြေပြင်ကို အသာထိကာ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး ဝေဝါးသွားပြီး၊ သူမ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်က လိမ့်ဆင်းလာသော အအေးဓာတ်ကို သယ်ဆောင်လျက် တိုက်ခိုက်လာသော ကျွမ်းကျင်သူများထံသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ သူမ အသုံးပြုလိုက်သော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ခုစီတိုင်းက တုံးတိတိ မိုးကြိုးသံအလား ဟိန်းဟောက်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး၊ သူမ၏ လက်ဝါးစွမ်းအားနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် အုတ်များနှင့် ကျောက်ခဲများမှာ ကြေမွသွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်...

ယဲ့လင်စု နှင့် ယဲ့ဝမ်ယွဲ့ ညီအစ်မ နှစ်ဦးသည် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း မှ ကျွမ်းကျင်သူ ဆယ်ဦးကျော်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ရောယှက်သွားကြလေသည်။ ယဲ့လင်စု နှင့် ယဲ့ဝမ်ယွဲ့ တို့သည် ပြောင်မြောက်သော လက်ဝါးနည်းစနစ်များ၊ အစွမ်းထက်သော အတွင်းအားများနှင့် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော ခြေလှမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြရာ၊ လူဆယ်ဦးကျော်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်ပင် သူတို့က အရေးနိမ့်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်းမှာလည်း မထိုက်တန်သော ဘေးဒုက္ခတစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရလေသည်။

ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်များမှာ စစ်မှန်သောချီ ၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ကြေမွသွားပြီး ကျောက်စအစများ လွင့်စင်သွားလေသည်။ ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ အမိုးတန်းများနှင့် တိုင်များမှာ အန္တရာယ်ရှိစွာ ယိမ်းယိုင်လာပြီး၊ ကြောက်မခန်းလိလိ အက်ကွဲကြောင်းများနှင့် နှင်းခဲများက နံရံများပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။ စဉ့်ရည်သုတ် အမိုးကြွေပြားများမှာ လှုပ်ခါပြီး ပြုတ်ကျလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြတ်သားသော အသံများနှင့်အတူ ကြေမွသွားသော်လည်း တိုက်ပွဲ အသံများကြောင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

နှစ်ဖက်စလုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး တစ်လက်မမျှပင် အလျှော့မပေးကြဘဲ၊ သွေးများက ဘုရားကျောင်း၏ ကြမ်းပြင်ကို ဆိုးရည်ချယ်နေကာ သွေးနံ့များက လေထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မူးဝေအော့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ယဲ့လင်စု နှင့် ယဲ့ဝမ်ယွဲ့ တို့သည် သိုင်းပညာ အရမ်း မြင့်မားကြသော်လည်း လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များမှာ အရေအတွက် များပြားပြီး ရက်စက်ကြသဖြင့် သူတို့လည်း ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များမှာလည်း အထိအခိုက် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ဘဲ တစ်ခဏမျှ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေပြီး အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးချေ。

ထိုအချိန်မှာပင်...

လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း မှ ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော ကုန်သည်အဖွဲ့ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။

ယဲ့လင်စု နှင့် ယဲ့ဝမ်ယွဲ့ တို့၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ တရားမျှတသော လမ်းစဉ်မှ အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ်၊ သိုင်းလောက အတွင်းရှိ အင်အားစု တစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်များအဖြစ်၊ သူတို့သည် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရသော အပြစ်ကင်းသည့် လူများကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့က ချက်ချင်း ဝင်ပါရန် ပြင်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ခန်းမဆောင် အတွင်း ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုက ဥက္ကာပျံ တစ်စင်းအလား ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာပြီး ၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ ဖမ်းဆွဲရန် မဖြစ်နိုင်သလောက် မြန်ဆန်လွန်းလှကာ နောက်ချန်ရစ်ခဲ့သော ပုံရိပ်များကိုသာ ချန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးလေပြင်း တစ်ခုက ရှေးဟောင်း ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံအလား ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံးကို တိုက်ခတ်သွားလေသည်။

တိုက်ခိုက်လိုက်သူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ကူချူတုန်း ပင်ဖြစ်သည်။

သူမသည် လွင့်ဝဲနေသော မိုးမခ ဝတ်ဆံဖတ်လေး တစ်ခုအလား ကျော့ရှင်းစွာ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း တားဆီး၍မရနိုင်သော အရှိန်အဟုန်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။ သူမ၏ မင်ရောင်ကဲ့သို့ မည်းနက်သော ဆံပင်များက လေထဲတွင် အရိုင်းအစိုင်းလို လွင့်ဝဲနေပြီး မင်ရောင် အလံတစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်များက ပန်းပွင့်များ လွင့်ဝဲနေသကဲ့သို့ လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များကို မဆုတ်မနစ် ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

လက်ဝါးနည်းစနစ်မှာ နူးညံ့ပုံရသော်လည်း လိမ့်ဆင်းလာသော စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားလေသည်။ တိုက်ကွက်တစ်ခုစီတိုင်းက လေကို ဆုတ်ဖြဲသွားနိုင်မည့်အလား စူးရှသော လေတိုးသံတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်လာစေလေသည်။

သူမ၏ အတွင်းအားမှာ ပြောင်မြောက်လှပြီး ၎င်းမှာ မင်ယွီကျင့်စဉ် ကို သူမ၏ နက်နဲစွာ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ဝါးများ ထိတွေ့သွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မမြင်ရသော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များကို အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားအောင် ဆွဲငင်လိုက်လေသည်။

ဤအချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကူချူတုန်း၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်များ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ လိမ့်ဆင်းလာသော လှိုင်းလုံးများအလား တစ်ခုပြီးတစ်ခု မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လာလေသည်။ "ဘန်း! ဘန်း!" တုံးတိတိ အသံ အနည်းငယ် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင် အနည်းငယ်မှာ သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော လက်ဝါးစွမ်းအားကြောင့် လွင့်စင်သွားကာ လေထဲတွင် အကွေးအဝိုက် တစ်ခု ဖန်တီးပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ကြလေသည်။

ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲက...

လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ရော နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ကိုပါ အလစ်အငိုက် မိသွားစေခဲ့သည်။ လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များက ချက်ချင်း သတိထားလိုက်ကြပြီး၊ နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ပင်လျှင် ကူချူတုန်းမှာ မိတ်ဆွေလား ရန်သူလား မသေချာသဖြင့် သတိထားနေကြလေသည်။

တစ်ခဏမျှ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ရောယှက်နေကြသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ ကူချူတုန်း၏ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုကြောင့် ယာယီ ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း မှ ဖန်ထန်ရှီး က လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ မင်းလို ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေတာကို ငါ သတိမထားမိလိုက်ဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များ၊ ချီရှန်း ၏ သူရဲကောင်း ခြောက်ဦး နှင့် နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ မှစ၍ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ကူချူတုန်း အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ကူချူတုန်းသည် တကယ်တမ်းတွင် အနည်းငယ် ရှက်တတ်သူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကူမော့က သူမကို သိုင်းလောကတွင် ယုံကြည်မှု ရှိရှိနှင့် ပွင့်လင်းစွာ နေထိုင်ရန်နှင့် မည်သည့် အခြေအနေတွင်မဆို အားနည်းချက် မပြသရန် အမြဲတမ်း သင်ပေးခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းမင်ကူးတို့ဆိပ် တိုက်ပွဲတွင်ကဲ့သို့ လူအများအပြား ကြည့်နေချိန်တွင်၊ သူမက သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရန် အေးစက်သော အမူအရာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လောကီနှင့် ကင်းကွာကာ အလှမ်းဝေးပုံ ပေါက်အောင် နေလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြောင်းကို မည်သူကမျှ မသိခဲ့ကြပေ။

ထို့ကြောင့်...

တင်းကျပ်မှုကို လျှော့ချရန်အတွက် သူမက သူတို့ အားလုံးကို သတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူမကို ကြည့်နေသော လူများစွာ မရှိပါက သူမ အဲ့ဒီလောက် စိုးရိမ်ပူပန်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သူမက မြေပြင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်သေတ္တာကို အလျင်အမြန် ဖွင့်လိုက်ပြီး ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည် ။ ၎င်းမှာ မန်ချင်းခုန်း က သူမကို ပေးခဲ့သော လင်ရှီး ဓား ပင်ဖြစ်သည်။

ဖန်ထန်ရှီး မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲရှိ လင်ရှီး ဓားကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျဉ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှ သွေးဆင်းရောင်များ ကင်းမဲ့သွားကာ၊ မိစ္ဆာ တစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မရဘဲ တုန်ယင်သွားလေသည်။

သူ၏ သွားများ ရိုက်ခတ်သွားပြီး အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

"လင်ရှီး ဓား၊ မင်းက ကူချူတုန်းပဲ... မြန်မြန်... မြန်မြန်။"

သူက စာကြောင်း အပြည့်အစုံကိုပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကြီးစိုးနေသည် ။

ထွက်ပြေးဖို့။

နောက်တစ်ခဏမှာပင်...

ဖန်ထန်ရှီး က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လှည့်ကာ ထွက်ပြေးသွားပြီး အခြား အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှုလိုက်လေသည်။ အခြား လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင်များ၊ ချီရှန်း ၏ မိစ္ဆာ ခြောက်ကောင် နှင့် နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ တို့မှာ အလစ်အငိုက် မိသွားကြလေသည်။ အရူးတစ်ယောက်အလား သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ အနောက်ရှိ နံရံကို ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။ နားကွဲမတတ် "ဘန်း" ခနဲ အသံကြီးနှင့်အတူ အုတ်များ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ထသွားကာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူက မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်လိုက်ပြီး၊ ထိုအရှိန်ကို အသုံးပြု၍ မြားတစ်စင်းအလား လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားကာ၊ သူ၏ အတွင်းအားများ လိမ့်ဆင်းလာပြီး သူ၏ ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြု၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သူ ပျံတက်သွားချိန်မှာပင် တုံးတိတိ "ဖူး" ခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ကျောတွင် ဟာလာဟင်းလင်း အပေါက်ကြီး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ၊ အနီရဲရဲ သွေးများက စမ်းရေပန်း တစ်ခုအလား ပန်းထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ပျံ့ကျဲသွားရာ ကြောက်မခန်းလိလိ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

ဖန်ထန်ရှီး ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသော အရှိန်အဟုန်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ၊ လေထဲတွင် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ကောင်အလား အန္တရာယ်ရှိစွာ ယိမ်းယိုင်နေလေသည်။

သူ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက မမြင်ရသော သံကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲနေလေသည်။ သူက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဟာလာဟင်းလင်း အပေါက်ကြီးမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို အနီရောင်အဖြစ် ဆိုးရည်ချယ်နေလေသည်။

သူက အဓိက ခန်းမဆောင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရာ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးတစ်စက် စီးကျလာပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်လျက် စကားထစ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ကူမော့... အဲ့ဒါ တကယ်ပဲ... မင်းပဲ..."

နာကြည်းမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော သူ၏ အသံက သေခြင်းတရားနှင့် တူသော တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင် မှိန်ပျပျ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်...

ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးက အရမ်း ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဖန်ထန်ရှီး ၏ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်မှုနှင့် ထွက်ပြေးမှုမှ သူ၏ ရုတ်တရက် သေဆုံးမှုအထိ အသက်ရှူ အကြိမ်အနည်းငယ်သာ အချိန်ကြာခဲ့လေသည်။

ဖန်ထန်ရှီး ဘယ်လို သေသွားသလဲ ဆိုတာကို ရောက်ရှိနေသူ ဘယ်သူကမှ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ နှင်းတောင်ကြောမှ အမြွှာနတ်သမီးများ ပင်လျှင် သူတို့၏ နက်နဲသော အတွင်းအားများဖြင့် လေထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသော ဓားစွမ်းအင် တစ်ခုကိုသာ ဝေဝါးဝါး အာရုံခံမိလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးက ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ...

အရင်က သူတို့ကို ညှို့ယူဖမ်းစားခဲ့သော ချောမောသည့် လူငယ်လေးသည် ယခုအခါ မျက်လုံးများ ဖွင့်လျက် ရပ်နေပြီး ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သို့သော် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ သူ၏ မျက်လုံးများက အရမ်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အသက်မဲ့နေခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုတ်တရက်...

လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း ဝင် တစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေလျက် ကူမော့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားထစ်၍ ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက... ယွင်ပြည်နယ် ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး..."