အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အပိုင်း (၁၃၇) - လင်းချီရှား

ထိုစဉ် ထောင့်တစ်နေရာရှိ ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လာပြီး ခေါင်းတလားနှင့် တူသော သေတ္တာကြီးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်တင်ကာ ရှဲ့လျှူယင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"နတ်သမီး... ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်လို့ မရဘူးဗျ။"

ရှဲ့လျှူယင်းက ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားရင်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဖွင့်လို့ မရရမှာလဲ... နင် ငါ့ရဲ့ နှင်းပိုးသား ဝတ်ရုံကို ခိုးထားလို့ ငါ့ကို ဖွင့်မပြရဲတာမလား။"

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးမှာ ရုပ်ရည်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သဘောကောင်းသူ ဖြစ်ဟန်တူပြီး ဒေါသထွက်သည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလေ၏။

"နတ်သမီး... ကျုပ် တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မခိုးပါဘူးဗျာ... ကျုပ်က ဒီထောင့်မှာပဲ မလှုပ်မယှက် နေနေတာပါ... ပြီးတော့ ဒီသေတ္တာကိုလည်း သံကြိုးတွေနဲ့ ချည်ထားတာ၊ ကျုပ် လုံးဝ မဖွင့်ခဲ့ပါဘူး... ခုနက မှောင်နေပေမယ့် သံကြိုးသံ လုံးဝ မထွက်ခဲ့တာ အားလုံး ကြားခဲ့ကြမှာပါ။"

ရှဲ့လျှူယင်းမှာ အလွန်ပင် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ပြီး မိမိဆန္ဒအတိုင်းသာ ပြုမူတတ်သူ ဖြစ်ချေသည်။ သူမက ဓားကို မြှောက်ကာ ထွားကျိုင်းသော လူကြီးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်၏။

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... နင့်ဆီမှာ ဘာလှည့်ကွက်တွေ ရှိလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ငါ အဲဒါတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး... နင် အခုချက်ချင်း သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ငါ့ကို ပြရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ကိုယ်တိုင် အရေးယူရလိမ့်မယ်။"

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက ညင်သာစွာ ရှင်းပြလေသည်။

"နတ်သမီး... ဒီသေတ္တာက တကယ်ပဲ ဖွင့်လို့ မရပါဘူး... အထဲမှာ ရှိတာက နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုမို့လို့ပါ... ကျုပ်ရဲ့ ဆရာ ပြောခဲ့တာက။"

ရှဲ့လျှူယင်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထောက်ကာ ရေပြင်ကို ပွတ်ဆွဲသွားသော ပျံလွှားငှက်တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပေသည်။

"ဟွန်း... ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေနဲ့တော့။"

သူမ၏ လက်ထဲရှိ ဓားရှည်က တွင်းထဲမှ ထွက်လာသော မြွေတစ်ကောင်အလား လှုပ်ရှားသွားပြီး အေးစက်သော ဓားစွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်ကာ ထွားကျိုင်းသော လူကြီး၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်သွား၏။ ဓားသွားက လေထုကို ခွဲထွက်သွားရာ စူးရှသော လေခွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးမှာ တောင်ငယ်တစ်လုံးအလား ခန့်ညားထည်ဝါနေချေသည်။ ထိုပြင်းထန်လှသော ဓားချက်ကို မြင်သောအခါ သူသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် နေ၏။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ အနည်းငယ် ယိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရုပ်လုံးမလှသော်လည်း သေစေနိုင်သော ဓားချက်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ပေသည်။

ရှဲ့လျှူယင်းက ဤအခွင့်အရေးကို အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မခံပေ။ အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူမ၏ ဓားက ကြယ်ပျံများအလား တောက်ပသွား၏။ ဓားချက်တိုင်းတွင် သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုများ ဖုံးကွယ်ထားပြီး အလွန် ထက်မြက်လှကာ သေတ္တာကြီးပေါ်ရှိ သံကြိုးများကို တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးသည် သူ၏ ဘယ်လက်ဖြင့် လေးလံသော အနက်ရောင် သေတ္တာကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဘေးသို့ ဆွဲဖယ်လိုက်ရာ ရှဲ့လျှူယင်း၏ ဓားချက်ကို ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ညာလက်က သံညှပ်တစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှဲ့လျှူယင်း၏ ထိုးသွင်းလာသော ဓားကို သာမန်လက်ချည်းသက်သက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ချေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မဟာသိုင်းဆရာကြီးများကြားမှ တိုက်ပွဲများစွာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံဖူးသော ကူချူတုန်းပင်လျှင် အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ကူမော့နောက်သို့ လိုက်ကာ တစ်နိုင်ငံလုံး အနှံ့ သွားလာခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲများစွာကို တွေ့ကြုံကာ တွေ့ရခဲသော သိုင်းဆရာကြီးများစွာနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမ၏ အမြင်နှင့် ဗဟုသုတမှာ သာမန် သိုင်းသမားများထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။

ရှဲ့လျှူယင်းမှာ မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော်လည်း သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာ ငြင်းမရနိုင်အောင် ပြောင်မြောက်ပြီး ထက်မြက်ကြောင်း၊ ပြီးတော့ သူမ၏ ဓားမှာလည်း သာမန်လက်နက်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိမြင်နိုင်၏။ သူမ၏ သေတ္တာထဲရှိ ဆောင်းဦးရေ ဓားနှင့် နတ်ဝိညာဉ်ကြံ့ ဓားတို့လောက် အစွမ်းမထက်သော်လည်း သိုင်းလောကတွင် ရှားပါးပြီး အဖိုးတန်သော ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် အမည်မသိ ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက ရှဲ့လျှူယင်း၏ ဓားကို သာမန်လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာ တစ်ချက်မျှပင် မရရှိခဲ့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှဲ့လျှူယင်းမှာလည်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပေသည်။ သူမသည် ဓားကို ပြန်ဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဓားရှည်မှာ ထွားကျိုင်းသော လူကြီး၏ လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ခံထားရပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

ရှဲ့လျှူယင်း မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက ရုတ်တရက် ဆွဲယူကာ သူမကို လွှင့်ပစ်လိုက်ချေသည်။ သူ၏ ဆွဲအားမှာ ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား အားကောင်းလှပြီး ရှဲ့လျှူယင်းမှာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို ရိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုအလား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်နှစ်ဦးက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး ရှဲ့လျှူယင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းဆွဲလိုက်ရာ သူမမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျဆင်းသွားပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်ငါးဦးက တိုက်ခိုက်လာကြ၏။

သွက်လက်သော မြွေဖြူငါးကောင်အလား ဓားရှည်ငါးလက်က ညအမှောင်ထုထဲတွင် ယက်ကန်းစင်ခတ် သွားလာနေပြီး ၎င်းတို့၏ တောက်ပသော အရိပ်များက မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်စေသည်။ ဓားဝှေ့ယမ်းမှု တစ်ချက်စီတိုင်းတွင် ညင်သာသော လေခွဲသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားပေသည်။ ဓားသိုင်းများမှာ အလွန် ပြောင်မြောက်လှပြီး ထိုး၊ ကာ၊ ခုတ် စသည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေကာ မည်သည့် ဟာကွက်မျှ မချန်ထားခဲ့ချေ။

ထွားကျိုင်းသော လူကြီး၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓားအရိပ်များကြားတွင် အနည်းငယ် ရုပ်လုံးမလှ ဖြစ်နေ၏။ သူသည် ဘယ်ညာ ရှောင်တိမ်းနေသော်လည်း သူ၏ သဘာဝ ခွန်အားကြီးမှုမှာ အသုံးမဝင် ဖြစ်နေပေသည်။

လူငါးဦး၏ တရစပ် တိုက်ခိုက်မှုများရှေ့တွင် သူသည် ချက်ချင်းပင် အသာစီး မရတော့ဘဲ အချိန်တိုအတွင်း ဓားချက်များစွာ အထိခံလိုက်ရချေသည်။ သို့သော် ဓားများက သူ့ကို ထိမှန်သောအခါ သံမဏိကို ရိုက်မိသကဲ့သို့ ချွင်... ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ ထိုအခါမှသာ ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက အဘယ်ကြောင့် ဓားသွားများကို သာမန်လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ရဲခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို လူအုပ်ကြီး နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်နက်များ ထိုးဖောက်၍ မရနိုင်သော အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းပညာတစ်ခုကို ကျင့်ကြံထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ထွားကျိုင်းသော လူကြီးမှာ မည်သူ့ကိုမျှ အနာတရ မဖြစ်စေလိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ရပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များ၏ အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း သေတ္တာကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားများကြောင့် ပြတ်တောက်သွားပြီး စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သေတ္တာက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကျောက်အုတ်များကို ကျိုးကြေသွားစေကာ ကျောက်စရစ်ခဲများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပေသည်။ သေတ္တာ၏ တံခါးမှာ ပွင့်သွားလေတော့သည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် အနက်ရောင် သံသေတ္တာ တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သံသေတ္တာကို ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းခန့် ထူထဲပြီး နီရဲရဲ ဖြစ်နေသော သံကြိုးကြီးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားပေသည်။

ယှက်နွယ်နေသော သံကြိုးများကြားမှ သွေးရောင် မြူခိုးများက သွက်လက်သော မြွေများအလား တွားသွားကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ပါးလွှာသော မြူခိုးများက လျင်မြန်စွာပင် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်ကားလာပြီး ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမအတွင်းရှိ အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်က အာရုံများကို ရိုက်ခတ်လာပေသည်။ မြင့်မားစွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးပုံမှာ အပူရှိန်ကြောင့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေပြီး မီးတောက်များက ခြောက်ခြားဖွယ် လေထုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသကဲ့သို့ အရူးအမူး ခုန်ပေါက်နေကြချေသည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်လာကာ လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်လာပြီး အရေပြားများမှာ မီးလောင်ခံရသကဲ့သို့ ပူလောင်လာကြောင်း ခန်းစားလိုက်ရ၏။ လက်မတိုင်းမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် ပူပြင်းနေပြီး အမည်မသိ စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခုက တွားသွား ဝင်ရောက်လာပေသည်။

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး သေတ္တာကို အလျင်အမြန် ပိတ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မှိန်ပျပျ ကြေးနီရောင် အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူသည် သူ့ကို တားဆီးနေသော ဓားအရိပ်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကြွက်သားများ တင်းမာကာ သွေးကြောများ ထောင်ထလာရင်း သေတ္တာဆီသို့ အစွမ်းကုန် ခုန်အုပ်သွားကာ ပွင့်နေသော တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန် ကြိုးစားလေတော့သည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေ၏။

ခန်းမအတွင်း ပြန့်ကျဲနေသော ခေါင်းတလားများမှာ သတိပေးချက် မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာကြသည်။ ဘုန်း... ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံနှင့်အတူ ခေါင်းတလားများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သစ်သားစများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားချေသည်။ သံကြိုးတပ် ဓားနှစ်လက်က ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး သံသေတ္တာကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများကို ခုတ်ပိုင်းကာ ချက်ချင်းပင် ချိတ်ယူသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်စုက တစ္ဆေများအလား ခေါင်းတလားများထဲမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြ၏။

ဤအနက်ရောင်ဝတ် လူများ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်ကြပေသည်။ သူတို့၏ လက်ဝါးချက်များက အေးစက်သော အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်ထားသဖြင့် ရှိနေသူ အားလုံး၏ ကျောရိုးများကို စိမ့်သွားစေချေသည်။

သို့သော် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များက ဤခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်ဟန်တူ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့သည် ပြီးပြည့်စုံသော ပေါင်းစပ်မှုဖြင့် လှုပ်ရှားသွားကြပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဓားဝင်္ကပါတစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ကြပေသည်။ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်ပြီး ကျက်သရေရှိကာ သူတို့၏ ဓားများက သူတို့၏ ဆန္ဒအတိုင်း လှုပ်ရှားနေသည်။ ဓားရှည် ဆယ်လက်ကျော်က တစ်လက်နှင့်တစ်လက် ပဲ့တင်ထပ်ကာ ဖောက်ထွင်း၍ မရနိုင်သော ဓားကွန်ရက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ယှက်နွယ်သွား၏။ ဓားဝင်္ကပါအတွင်း ဓားစွမ်းအင်များက အရူးအမူး ကခုန်နေသော ငွေရောင်မြွေများအလား ယှက်နွယ်နေပြီး ခေါင်းတလားများထဲမှ ထွက်လာသော တိုက်ခိုက်သူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကာကွယ်လိုက်ကြလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်... အနက်ရောင်ဝတ် လူငါးဦး၊ ခြောက်ဦးခန့် သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်၏။

ကျန်ရှိနေသော အနက်ရောင်ဝတ် လူများမှာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဖိအားပေးခံလိုက်ရပေသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အတွင်း၌ ဘာပါမှန်း မသိရသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် သံသေတ္တာကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အနက်ရောင်ဝတ် လူက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းမွန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းအလှမယ် ဓားဝင်္ကပါ ပဲ... ဒါပေမယ့် နတ်သမီးလင်း... မင်းရဲ့ တိမ်ညွှန် ဓားသိုင်းက သိပ်အဆင့်မမီဘူးနော်... ဝင်္ကပါရဲ့ အဓိကနေရာကနေပြီး အဲဒီ ဓားချက်နှစ်ချက်က အရမ်းကို အောက်တန်းကျလွန်းတယ်၊ မင်းရဲ့ ဂျူနီယာ ညီမလေး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေတယ်... မင်းက နာမည်နဲ့ သိပ်မလိုက်ဖက်ဘူးနော်။"

ထိုလူမှာ မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ဖြူများက လွတ်လပ်စွာ ကျဆင်းနေ၏။ သူ၏ အသံမှာ အလွန် အက်ရှနေပြီး သူ အတော်လေး အသက်ကြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသော်လည်း အရေပြားမှာမူ လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ချောမွေ့နေပေသည်။ အနက်ရောင်ဝတ် လူသည် လင်းချီရှား နှင့် အလွန်ရင်းနှီးပုံ ရသည်။ ရိုးရှင်းသော စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့် သူသည် လင်းချီရှား ၏ အားနည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ သူမမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဒေါသထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ... တိမ်ညွှန် ဓားသိုင်းအကြောင်း နင် ဘာသိလို့လဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ် လူက အသံကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား... ငါ တိမ်ညွှန် ဓားသိုင်းအကြောင်း နားမလည်ပေမယ့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး နဲ့တော့ တိုက်ဖူးတယ်လေ... ဓားကွက် ဆယ်ကွက်အတွင်းမှာတင် ငါ သူ့ဆီမှာ ရှုံးသွားခဲ့တာ... တိမ်ညွှန် ဓားသိုင်း အတူတူပဲ ဆိုပေမယ့် သူက ကျောက်စိမ်းအလှမယ် ဓားဝင်္ကပါရဲ့ အကူအညီကို မလိုအပ်ဘူး။"

ဤသည်မှာ အလွန် ရိုင်းစိုင်းပြီး ဗြောင်ကျကျ ရန်စခြင်း ပင် ဖြစ်ချေ၏။ သို့သော် လင်းချီရှား တွင် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး နှင့် မည်သို့သော ရန်ငြိုးများ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အပေါစား ရန်စမှုကို အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"နင့်ကို သတ်ဖို့ ဓားကွက် ဆယ်ကွက်တောင် မလိုဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ ယခင်က အလွန် မောက်မာခဲ့သော ရှဲ့လျှူယင်း က အလောတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ အစ်မ... သူ့ရဲ့ အကွက်ထဲ မဝင်သွားနဲ့နော်... သူက အစ်မ ဒေါသထွက်လာအောင် ဒါကို သုံးပြီး ရန်စနေတာ။"

အခြားတပည့်များကလည်း ဝင်ပြောကြသည်။

"ဟုတ်တယ် စီနီယာ အစ်မ... သူ့စကားကို နားမထောင်နဲ့၊ ငါတို့ အတူတူ တိုက်ကြမယ်။"

"စီနီယာ အစ်မ... စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်ပါနဲ့၊ အရေးကြီးတာက ဒါကို လုပ်ဖို့ပါ။"

လင်းချီရှား ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာပြီး သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း... နင်တို့အားလုံးက ငါက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ထက် ညံ့တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။"

"စီနီယာ အစ်မ... ငါတို့ ဆိုလိုတာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။"

လင်းချီရှားက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် နင်တို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထား... ငြိမ်ငြိမ်နေပြီး ငါ ဒီကောင်ကို သတ်တာ ကြည့်နေကြ။"

လင်းချီရှား ၏ မျက်ဝန်းများတွင် လူသတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ သူမ၏ ဓားရှည်ကို လှပစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြားတစ်စင်းအလား အနက်ရောင်ဝတ် လူဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားပေသည်။ သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာ ရွှမ်နွီ နန်းတော်၏ ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး ကျက်သရေရှိသော ပုံစံနှင့် များစွာ ကွာခြားနေ၏။ ယခုအခါ သူမ၏ ဓားကစားဟန်မှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး အားပါကာ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ပင် အာဏာရှင်ဆန်လှချေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် အနက်ရောင်ဝတ် လူမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပင် ရှိနေသည်။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သံကြိုးကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခန်းမအတွင်း၌ မိုးကြိုးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြတ် ဟူသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

သံကြိုးများကို တစ်ချက် ရမ်းလိုက်သည်နှင့် သံသေတ္တာမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး မီးတောက်ငရဲတစ်ခု လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အပူလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

အတွင်း၌ နီရဲရဲ ကန့်လန့်ဖြတ် ဓားတစ်လက် ရှိနေပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေကာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အကျဉ်းချခံထားရပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လွတ်မြောက်လာကာ ၎င်း၏ ဒေါသများကို ပေါက်ကွဲထုတ်နေသည့် သားရဲတစ်ကောင်အလား ရှိနေပေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူသည် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး ဓား၏ မီးတောက်အလင်းရောင်ဖြင့် လွှမ်းမိုးသွားပြီး အပူချိန်မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း အပူရှိန်ကြောင့် ပုံပျက်သွားလေတော့သည်။

သူသည် ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ရာ အရူးအမူး လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လင်းချီရှား ဆီသို့ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအားများ သယ်ဆောင်ကာ တိုက်ခတ်သွားချေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းချီရှား ၏ ဓားမှာ ကျိုးပျက်သွားလေသည်။

နားစည်ကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးစွမ်းအင်များက မျက်စိကျိန်းမတတ် အလင်းရောင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာပေသည်။ အားကောင်းလှသော ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် လင်းချီရှား မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုအလား လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးကွက်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို နီရဲသွားစေကာ ပူလောင်နေသော ခန်းမအတွင်း၌ ထင်ရှားစွာ မြင်နေရ၏။ လင်းချီရှား မှာ မနည်းထရပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒဏ်ရာပြင်းထန်လှသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သော် အနက်ရောင်ဝတ် လူက ခေါင်းမော့ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရယ်မောသံတွင် လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ စွမ်းရည်လေးနဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ကို ယှဉ်ရဲတယ်ပေါ့... ဒါက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ကို စော်ကားတာပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းချီရှား မှာ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်လေ၏။

"စီနီယာ အစ်မ..."

"စီနီယာ အစ်မ..."

ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်တစ်စုက လင်းချီရှား ကို ထူပေးရန် ပြေးသွားကြပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ သံမဏိတိုင်ကြီးတစ်ခုအလား ရပ်နေခဲ့သော ထွားကျိုင်းသည့် လူကြီးမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိတ်လန့်နေသော ကလေးတစ်ယောက်အလား ထောင့်တွင် ဆောင့်ဆောင့်ထိုင်ကာ ခေါင်းကို ကိုင်၍ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေလေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒုက္ခပါပဲ... မိစ္ဆာဓားက သွေးစွန်းသွားပြီ... အကုန်ပြီးပြီ... အကုန်ပြီးပြီ။"

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များအားလုံး တွေဝေသွားကြပြီ ဖြစ်၏။ ရှဲ့လျှူယင်း က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင် လူအကြီး... ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ... နင်က သူတို့နဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက အလောတကြီး ခေါင်းမော့လာပြီး အနက်ရောင်ဝတ် လူများကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်ကာ အလျင်အမြန် ခေါင်းယမ်းရင်း ပြောလိုက်လေ၏။

"ကျုပ်... ကျုပ် သူတို့ကို မသိဘူး... ကျုပ် သူတို့ကို မသိဘူး။"

အပိုင်း (၁၃၈) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဓား

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးသည် အနက်ရောင်ဝတ် လူ၏ လက်ထဲရှိ မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသော ကန့်လန့်ဖြတ် ဓားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထောင့်တွင် ကျုံကျုံ့‌လေး ထိုင်ကာ တုန်ယင်နေလေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ် လူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက အဲဒီ လူအကြီး က ငါတို့နဲ့ အတူတူပဲလို့ ထင်နေတာပေါ့... ဟားဟားဟား... လင်းချီရှား... မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ထက် ညံ့ရုံတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကလည်း ညံ့တာပဲ... မင်းက အဲဒီ လူအကြီး ကို တိုက်ခိုက်တာ ဒီဓားကို လိုချင်လို့များလားလို့ ငါ ထင်နေတာ... သူက ငါတို့နဲ့ အတူတူပဲလို့ မင်း ထင်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး... ဟားဟားဟား... မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါ တကယ်ပဲ အဲဒီ လူအကြီး ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ခန့်မှန်းလို့ မရလို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတာ။"

လင်းချီရှား က သွေးတစ်လုတ် ထပ်အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နင်... အဲဒီ ခွေးမ အကြောင်း ငါ့ရှေ့မှာ လာမပြောနဲ့။"

အနက်ရောင်ဝတ် လူက အသံကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ပူးဆုပ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"ဟားဟားဟားဟား... ဒါဆိုလည်း နတ်သမီးလင်း ရဲ့ ရက်ရောတဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်။"

ဆံပင်ဖြူ အနက်ရောင်ဝတ် လူက လင်းချီရှား ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သော်လည်း ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့် အများအပြား ရှိနေခြင်းကို သတိထားနေပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် ရွှမ်နွီ နန်းတော် ကို သတိထားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ချေ၏။ သူသည် သူတို့အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားပုံ မပေါ်ချေ။ သူတို့၏ အဖော်အချို့ သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း လက်စားချေမည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ ကျန်ရှိနေသော လူများကို ထွက်ခွာရန်သာ ပြောလိုက်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်ဝတ် လူများက သူတို့၏ အဖော်များ၏ အလောင်းများကို သယ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ဆံပင်ဖြူ အနက်ရောင်ဝတ် လူက ကူမော့တို့ကို ကြည့်ကာ လက်မထောင်ပြပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းရှင်းတယ်၊ အသိဉာဏ်ရှိတယ်... မင်းတို့ သေချာပေါက် အသက်ရှည်လိမ့်မယ်။"

လျှိုဖေးယန်နှင့် အခြားသူများမှာ အနက်ရောင်ဝတ် လူ၏ လှောင်ပြောင်သော စကားများကြောင့် အနည်းငယ် အရှက်ရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြပေသည်။ သို့သော် ကူမော့ကမူ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ အနက်ရောင်ဝတ် လူ ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ထင်သည်။ သိုင်းပညာ မြင့်မားခြင်းက သိုင်းလောကတွင် အသက်ရှည်ရှည် ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း သူတစ်ပါး ကိစ္စများတွင် ဝင်မစွက်ဖက်ခြင်းကလည်း သေချာပေါက် အရေးကြီးသော နောက်ထပ် အချက်တစ်ခု ပင် ဖြစ်ချေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူများ ထွက်သွားသည်နှင့် ထောင့်တွင် ပုထိုင်နေသော ထွားကျိုင်းသည့် လူကြီးက သံသေတ္တာကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အလောတကြီး ထရပ်ကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လေသည်။

"သွား... သွား... အခုချက်ချင်း မြန်မြန် ထွက်သွားကြ... ငါတို့ အခု မထွက်သွားရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်... အခု မထွက်သွားရင် ငါတို့ အားလုံး ဒီမှာ သေကြရလိမ့်မယ်။"

ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားကြ၏။ ရှဲ့လျှူယင်း က ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင် လူအကြီး... ဘာတွေ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ... နင်က အဲဒီလူတွေနဲ့ အတူတူပဲလား၊ မဟုတ်ဘူးလား။"

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက နာကြည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။ "ကျုပ် သူတို့ကို မသိပါဘူး။"

ရှဲ့လျှူယင်း က ဟောက်လိုက်၏။

"နင် လိမ်နေတာ... နန်လျှိုခရိုင်က ရွှေဓားဂိုဏ်း၊ ဟယ်ကျန်းခရိုင်က မျက်ခုံးရှည် ဓားဂိုဏ်း နဲ့ တုန်းလင်က ချန် မိသားစု တို့ အားလုံး နင် ပေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်း မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတာချည်းပဲ... လူသတ်သမားတွေက အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေပဲ... ငါတို့က သူတို့နောက်ကို လိုက်ရင်း ဒီကို ရောက်လာတာ... နင်က သူတို့နဲ့ အတူတူ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... နင်က သူတို့နဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေတာ ဘယ်လိုလုပ် တိုက်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ... ဒီနေ့လည်း အတူတူပဲ... ငါတို့ အဲဒီလူတွေနောက် လိုက်လာတာ ဒီမှာ နင့်ကို ထပ်တွေ့ရပြန်ပြီ။"

ထွားကျိုင်းသော လူကြီးက ထူးဆန်းစွာ ပြုမူနေသည်။ မုတ်ဆိတ်မွေး အပြည့်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားခိုင်မာသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း အနိုင်ကျင့်ခံရသော ကလေးတစ်ယောက်အလား ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေပြီး ပြောနေလေ၏။

"ကျုပ် မသိဘူး... ကျုပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်ခဲ့ဘူး၊ ကျုပ် သူတို့ကို မသိဘူး။"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းက မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နတ်သမီးရှဲ့... အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်လား... ခုနက ဆံပင်ဖြူ အနက်ရောင်ဝတ် လူက သူတို့က ဒီလူအကြီး နောက်ကို လိုက်နေတာလို့ ပြောသွားတယ်လေ... သူတို့ နောက်က လိုက်နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒီလူအကြီး ကို နားမလည်နိုင်လို့၊ သူက သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်လို့ ထင်နေလို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး စောင့်နေကြတာတဲ့။"

ရှဲ့လျှူယင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် အဲဒါက အရမ်း တိုက်ဆိုင်လွန်းမနေဘူးလား... ဒီလူအကြီး ပေါ်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတာ... အင်း... လူအကြီး... နင် အဲဒီ အိမ်သုံးအိမ်မှာ ဘာသွားလုပ်တာလဲ။"

ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးအသော လူကြီးက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ပစ္စည်း သွားပို့တာ... ကျုပ်ဆရာက သူတို့ဆီ ပစ္စည်း သွားပို့ခိုင်းလို့။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက အနက်ရောင် သေတ္တာကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်ပေ၏။

"အထဲမှာ သေတ္တာလေးလုံး ရှိတယ်... ရွှေဓားဂိုဏ်းအတွက် ဓားတစ်လက်၊ မျက်ခုံးရှည် ဓားဂိုဏ်းအတွက် ဓားတစ်လက်၊ တုန်းလင်က ချန် မိသားစု အတွက် လှံတစ်လက်၊ ပြီးတော့ ဒီမိစ္ဆာဓားက ကျန်းချီ စံအိမ် အတွက်... ဒါပေမယ့် ကျန်းချီ စံအိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး... ကျုပ်က ဒီမှာ တစ်ညနားပြီး မနက်ဖြန် ပြန်တော့မလို့... ရွှေဓားဂိုဏ်း၊ မျက်ခုံးရှည် ဓားဂိုဏ်း နဲ့ ချန် မိသားစု တို့ မျိုးဖြုတ်ခံလိုက်ရတာကို ကျုပ် မသိခဲ့ဘူး။"

ကူချူတုန်းက အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေး ပို့နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက အဲဒီဓားလိုပဲ ကြောက်စရာကောင်းတာချည်းပဲလား။"

ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးအသော လူကြီးက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒီ လက်နက်တွေ အားလုံးက သာမန် လက်နက်တွေပါ... လက်နက်တွေ အားလုံးထဲမှာ အဲဒီဓား တစ်လက်ပဲ မိစ္ဆာဓား ဖြစ်နေတာ... ဒါပေမယ့် နှစ်ခုလုံးကို ကျုပ်ဆရာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက လုပ်ခဲ့တာ... သူ မသေခင် ကျုပ်ကို ပြောခဲ့တယ်၊ ဒီမိစ္ဆာဓားက နိမိတ်မကောင်းလို့ ကျန်းချီ စံအိမ် ရဲ့ သခင်ကိုပဲ ပေးရမယ်တဲ့... အကယ်၍ ကျန်းချီ စံအိမ် ရဲ့ သခင်နဲ့ မတွေ့ခင် ဒီဓားက လောကထဲ ရောက်သွားရင် လူတွေ အများကြီး၊ အများကြီး သေလိမ့်မယ်တဲ့... မိစ္ဆာဓားက သွေးစွန်းသွားပြီဆိုရင် ရပ်တန့်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အား... ကျုပ် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး၊ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး... အခု မပြေးရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်... ကျုပ်ဆရာက ပြောတယ်၊ မိစ္ဆာဓား သွေးစွန်းသွားရင် သွေးချောင်းစီးပြီး အားလုံး သေရလိမ့်မယ်၊ အားလုံး သေရလိမ့်မယ်တဲ့။"

ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးအသော လူကြီးမှာ အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အပြင်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ အစွမ်းကုန် ပြေးထွက်သွားလေတော့၏။

ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်များမှာ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေကြပေသည်။ ရှဲ့လျှူယင်း က ကူမော့တို့ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ရွှေဓားဂိုဏ်း မျိုးဖြုတ်ခံရပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့က လူသတ်သမားကို ရှာနေခဲ့တာ... အဲဒီ လူအကြီး ရဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားမှုတွေကို တွေ့လို့ နောက်က လိုက်လာတာ၊ ဒါပေမယ့် အကြိမ်တိုင်းမှာ ကျွန်မတို့က တစ်လှမ်း နောက်ကျနေခဲ့လို့ သူက အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေနဲ့ အတူတူပဲလို့ ထင်ခဲ့တာပါ... ကျွန်မတို့ ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်း အဲဒီ လူအကြီး သတိမထားမိအောင် ကျွန်မက မောက်မာသယောင် ဟန်ဆောင်ပြီး အားလုံးကို တမင် စော်ကားမိတာပါ... နားလည်မှုလွဲသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ နားလည်မှုလွဲတာကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားမိဘူး။"

ကူချူတုန်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ရှဲ့လျှူယင်း ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် လျှိုဖေးယန်နှင့် အခြားသူများက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ကိစ္စမရှိကြောင်း ပြောဆိုကြပြီး ရှဲ့လျှူယင်း တို့၏ ကိုယ်ကျိုးစွန့် အနစ်နာခံမှုနှင့် တရားမျှတမှုတို့အတွက် ချီးကျူးစကားများပင် ပြောဆိုလိုက်ကြသေးသည်။

ကူချူတုန်းက ရှဲ့လျှူယင်း ကို စကားမပြောဘဲ ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ မိုးခိုဖို့ ဒီမှာ ဆက်နေကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ လူအကြီး ပြောတာကို နားထောင်ပြီး ထွက်သွားကြမလား။"

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပေသည်။ ကူမော့က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်၏။

"ခုနက ဓားက ခဏလေးပဲ ပေါ်လာပေမယ့် အရမ်း ထူးဆန်းတယ်လို့ အစ်ကို ခံစားရတယ်... အဲဒီ လူအကြီး က နည်းနည်း ထူးဆန်းပေမယ့် ဟန်ဆောင်နေပုံ မပေါ်ဘူး... သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ် ထင်တယ်... ပြီးတော့ အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေကလည်း သာမန် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဓားက သာမန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပိုပြီး သက်သေပြနေတာပဲ။"

အနက်ရောင်ဝတ် လူများမှာ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူနည်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုက ကူမော့ကိုပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့၏။ သူ ခန်းမအတွင်း ဝင်ရောက်လာချိန်က ခေါင်းတလားများထဲတွင် လူများ ရှိနေကြောင်း သူ အာရုံခံမိခဲ့သော်လည်း မည်သည့် နှလုံးခုန်သံ သို့မဟုတ် အပူချိန်ကိုမျှ မထောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် အလောင်းများသာ ဖြစ်မည်ဟု ယူဆကာ သံသယမဝင်ခဲ့ချေ။ ထိုအုပ်စု ခေါင်းတလားများထဲမှ ခုန်ထွက်လာသောအခါ သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်လှသော အသက်ရှူနည်းပညာကို အလွန်ပင် သဘောကျသွားခဲ့ပေသည်။

...

ထို့နောက် ကူချူတုန်းက လျှိုဖေးယန်နှင့် အခြားသူများကို ကူမော့၏ အစီအစဉ်အကြောင်း ပြောပြကာ အတူတူ ထွက်သွားမည်လား၊ သို့မဟုတ် ဆက်နေပြီး မိုးခိုမည်လား ဟု မေးလိုက်၏။ လျှိုဖေးယန်မှာ တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ချေ။ သူသည် ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးအသော လူကြီး၏ စကားများကို အလေးအနက် မထားခဲ့သလို မိစ္ဆာဓား သွေးစွန်းပါက အားလုံးကို သတ်ပစ်မည် ဟူသော စကားကိုလည်း မယုံကြည်သော်လည်း ကူမော့နောက်သို့ လိုက်ရန် သူ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

လျှိုဖေးယန်အတွက်မူ ယွင်ပြည်နယ်၏ နာမည်ကျော် သူရဲကောင်းနှင့် မဟာသိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်သော ကူမော့နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်အောင် တည်ဆောက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ သဘောကောင်းမှုများ ရယူခြင်းက မိုးခိုခြင်းထက် များစွာ ပို၍ အရေးကြီးလေသည်။

ချက်ချင်းပင် လျှိုဖေးယန်က ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ လူများကို အသိပေးလိုက်၏။ ရှဲ့လျှူယင်း က အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လျှို... အဲဒီ လူအကြီး ရဲ့ ယောင်ယမ်းနေတဲ့ စကားတွေကို တကယ် ယုံတာလား။"

လျှိုဖေးယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"နတ်သမီးရှဲ့... ကျုပ်တို့ရဲ့ သိုင်းပညာက နတ်သမီးတို့လို မဟုတ်ဘဲ အားနည်းပါတယ်... ကျုပ်တို့က သိုင်းလောကမှာ ခရီးသွားရင် သတိထားဖို့ အကျင့်ပါနေပြီ၊ ပြီးတော့ အန္တရာယ် မရှိဘူးလို့ တွေးတာထက် အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ် ဆိုတာကို အမြဲတမ်း ပိုယုံကြည်ပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ ရှောင်ပုန်းပြီး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်။"

ချက်ချင်းပင် လျှိုဖေးယန်က လက်ပူးဆုပ်ကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

ထိုစဉ် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် အတွင်းအား ကျင့်ကြံရင်း မြေပြင်ပေါ်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော လင်းချီရှားက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ဖွင့်လာပြီး မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"သွားကြစို့... ငါတို့လည်း သွားကြစို့။"

ရှဲ့လျှူယင်း က အံ့သြစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟင်... စီနီယာ အစ်မ... အစ်မလည်း မယုံဘူး မဟုတ်လား။"

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ဟူသော နာမည်ကို မပြောသရွေ့ လင်းချီရှား မှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပုံရပေသည်။ သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ခုနက အဲဒီဓားကြောင့် ဒဏ်ရာရခဲ့တာ... အဲဒီဓားက တကယ်ကို ဆိုးရွားတယ်... ပြီးတော့ အဲဒီ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေ ပြန်မလှည့်လာဘူးလို့ အာမမခံနိုင်ဘူး... အပြင်က မိုးသည်းနေတာကို ဂရုမစိုက်နဲ့တော့။"

ချက်ချင်းပင် ရွှမ်နွီ နန်းတော်မှ တပည့်နှစ်ဦးက လင်းချီရှား ကို ထူပေးလိုက်ပြီး အုပ်စုသည် ဝင်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် သွားကာ သူတို့၏ မြင်းများကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကူမော့တို့ အုပ်စုနောက်သို့ လိုက်သွားကြ၏။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ညအချိန်လည်း ဖြစ်ရာ မီးတုတ်များ ထွန်းညှိရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။ ထို့ပြင် သူတို့သည် တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေသဖြင့် မြင်းစီး၍ မရဘဲ မြင်းများကို ဆွဲသွားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက ရာသီဥတု ကောင်းမွန်ပြီး မီးတုတ်များ အသုံးပြုနိုင်သည့် အချိန်နှင့် မတူဘဲ လမ်းလျှောက်ရန်ပင် ခက်ခဲမည် ဖြစ်ချေသည်။

ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့သည် ဆီစိမ်စက္ကူထီး တစ်လက်တည်းအောက်တွင် အတူတကွ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကို... ရွှမ်နွီ နန်းတော်က လူတွေလည်း ထွက်လာကြပြီ... သူတို့က အယူသီးတာတွေကို မယုံဘူးလို့ ထင်နေတာ။"

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့အားလုံးက သိုင်းလောကသားတွေချည်းပဲလေ... ကိုယ့်အသက်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့လူ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။"

ကူချူတုန်းက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... အစ်ကို... လင်းချီရှား နဲ့ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးတွေ ရှိလို့လဲ... ဘာလို့ သူက အရမ်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ရတာလဲ... သူက အရမ်းကို အလွယ်တကူ ဒေါသထွက်သွားတာပဲ။"

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေပေသည်။ "အစ်ကိုလည်း မသိဘူး... ချင်းပြည်နယ်က သိုင်းလောက အကြောင်းတွေကို ညီမလေးထက် ပိုသိတာမှ မဟုတ်တာ။"

ထိုစဉ် လျှိုဖေးယန်က တိုးတိုးလေး ဝင်ပြောလေ၏။

"ကျုပ် အကြောင်းအချို့ ကြားဖူးတယ်... ဒါပေမယ့် အားလုံးက ကောလာဟလတွေပါပဲ... အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာတော့ ခွဲခြားရခက်တယ်... နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး က ရွှမ်နွီ နန်းတော်ရဲ့ နတ်သမီးဆယ်ပါး ထဲမှာ အသက်အငယ်ဆုံးနဲ့ နောက်ဆုံးမှ ဝင်လာတဲ့သူလေ... ပြီးတော့ သူနဲ့ နတ်သမီး လင်းချီရှား တို့က ဆရာတူပဲ... ရွှမ်နွီ နန်းတော်ရဲ့ ဓားကိုင် အကြီးအကဲ ပေါ့... ဒါပေမယ့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ဝင်လာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ နတ်သမီးလင်း ကို ဓားကိုင် အကြီးအကဲ အဖြစ် ဆက်ခံဖို့ မူလက စီစဉ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီး နတ်သမီးနန်ကုန်း နဲ့ အစားထိုးလိုက်တယ်... နောက်ပိုင်း ဂိုဏ်းတွင်း ပြိုင်ပွဲမှာ နတ်သမီးလင်း က နတ်သမီးနန်ကုန်း ဆီမှာ ရှုံးသွားတယ်... ပြီးတော့ နတ်သမီးနန်ကုန်း ရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့သူက မူလက နတ်သမီးလင်း ကို ကြိုက်နေတဲ့သူလို့တောင် ကောလာဟလတွေ ရှိသေးတယ်... အဲဒီလို ကောလာဟလတွေ အများကြီးပဲ။"

ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ လင်းချီရှား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ လင်းချီရှား ၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ သူမ၏ ဘဝနှင့် အရာအားလုံးကို ခိုးယူသွားခဲ့သော လူသစ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမထက် အဘက်ဘက်မှ သာလွန်နေချေသည်။ ဤအရာကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်သဖြင့် သူမ၏ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုတို့မှာ နားလည်ပေးနိုင်ပါသည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွားပြီး အုပ်စုသည် ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ တောင်ခါးပန်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လင်းလာသော်လည်း မှုန်ဝါးသော မိုးဖွဲဖွဲလေးများ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ရှေ့တွင် ထူးဆန်းသော မီးရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ရွာတစ်ရွာကို ဝိုးတဝါး မြင်နေရပေသည်။ အုပ်စုသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို မြန်လိုက်ကြသော်လည်း ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်များစွာ မီးလောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မီးတောက်များက သစ်သားများကို ဝါးမြိုနေပြီး တဖျောက်ဖျောက် အသံများ ထွက်ပေါ်ကာ မီးခိုးလုံးကြီးများ လွင့်ပျံနေပြီး စူးရှသော အနံ့တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေချေသည်။

အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများစွာ ပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူကြီး၊ လူငယ် အားလုံး ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးနေကြ၏။ အချို့မှာ ခေါင်းဖြတ်ခံထားရပြီး ခေါင်းများက ဘေးသို့ လိမ့်ထွက်နေကာ မျက်လုံးများက ထိတ်လန့်မှုနှင့် နာကြည်းမှုများဖြင့် ပြူးကျယ်နေသည်။ အချို့မှာ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံထားရပြီး ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေကာ သွေးနှင့် ရွှံ့များ ရောနှောနေပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။

ကလေးငယ်၏ အလောင်းမှာ တင်းကျပ်စွာ ကွေးနေပြီး သူ၏ လက်သေးသေးလေးများက သူ၏ အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ မသေမီ အသက်ရှင်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ခဲ့ရသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။ အမျိုးသမီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျနေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွကာ မျက်နှာမှာ ပုံပျက်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အသက်ကင်းမဲ့နေသော ကလေးငယ်ကို ကာကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်ချေသည်။

ရုတ်တရက် ရှေ့မှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ အားလုံးက ကြည့်လိုက်ရာ မနေ့ညက ကျန်းချီ စံအိမ် မှ ထွားကျိုင်းပြီး ရိုးအသော လူကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ရွာထဲမှနေ၍ အလောတကြီး ပြေးထွက်လာပြီး ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေလေတော့သည်။

"ပြေး... ပြေးကြ... မိစ္ဆာဓား... မိစ္ဆာဓား... သူ ရူးသွားပြီ။"