အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း ၇၃ - မိုင်ထောင်ချီအဝေးမှ ချန်ချန်ရှန်းကို အနိုင်ယူခြင်း

တော်ဝင်မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့၏ မြို့စားငယ် ရှဲ့ရှင်းကျစ် ဦးဆောင်သည့် လူရာပေါင်းများစွာသည် မြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ချီတက်လာကြပေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် အဖြစ်သို့ ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ရာ ရှိနေပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို သောက်သုံးထားခဲ့လေ၏။

ဤဖွဲ့စည်းပုံက တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူကို ကယ်တင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။

အိုးယန် သူ့ကို ပေးခဲ့သော ဆေးလုံးများမှာ ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် ရှဲ့ချုံယန်၏ တားမြစ်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ အသစ်ရာထူးတိုးထားသော ရှန်းထျန်းအဆင့် မဟာဆရာသခင် တစ်ရာကို ဦးဆောင်ပြီး တော်ဝင်မြို့တော်ဆီသို့ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူကို ကယ်တင်ရန် အားလုံးကို အသုံးချကာ ချီတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ရွှမ်အာ... ငါ့ကို စောင့်နေပါ..."

ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပေ၏။ သူ နောက်ကျသွားသည့် မိနစ်တိုင်းတွင် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူသည် ပို၍ ဒုက္ခရောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စေ့စပ်ထားသူသည် မည်သို့သော လူမဆန်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများကို ခံစားနေရသည်ကို ကောင်းကင်ဘုံကသာ သိပေလိမ့်မည်။

ရှဲ့ရှင်းကျစ် အလျင်စလို သွားလာနေစဉ် သေမျိုးများ မမြင်နိုင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုက ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ နဖူးထဲသို့ တန်းမတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်သည် သူ၏ ခေါင်းမှာ လေးလံသွားပြီး ခေါင်းမူးဝေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သတိလစ်သွားပေသည်။

တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ရှဲ့ရှင်းကျစ်ကို ချက်ချင်း တွဲကူပေးလိုက်ကြလေ၏။

ရှဲ့ရှင်းကျစ် ပြန်လည်မော့ကြည့်လာချိန်တွင် သူက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များကို ခရီးဆက်မသွားရန် တားဆီးဖို့ သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေသည်။

"သခင်လေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ကို ပြန်ကြမယ်..."

ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီး လူတိုင်း မမျှော်လင့်ထားသော အမိန့်တစ်ခုကို သူက ထုတ်ပြန်လိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ တော်ဝင်မြို့တော်ကို ရောက်တော့မယ်လေ..."

ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော လက်အောက်ငယ်သားက မသေချာစွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်က ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီ... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ငါ အသုံးမချနိုင်ဘူး... ငါတို့ မက်မွန်ပွင့်ရွက်မြို့ကို ပြန်သွားပြီး စစ်တပ်တစ်ခု ဖွဲ့စည်းကြမယ်..."

ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် သခင်လေးတွင် ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အမှားအမှန်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထိုကဲ့သို့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သော ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးနှင့်အတူ ရှဲ့မိသားစုသည် ကြီးမားသော အရာများကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရန် မည်သို့ ကျရှုံးနိုင်မည်နည်း။

လူတိုင်း နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာချိန်တွင် အနောက်ဆုံးတွင် ရှိနေသော ရှဲ့ရှင်းကျစ်က တော်ဝင်မြို့တော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအယာမှာ ကြမ်းတမ်းလာပြီး တီးတိုးပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အိုးယန်... စောင့်နေလိုက်စမ်း... တစ်နေ့ကျရင် ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပစ်မယ်..."

အိုးယန်က သူ့ကို ကြေမွသွားအောင် ရိုက်နှက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အိုးယန်တွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဆန့်ကျင်ရန် မည်သည့် နည်းလမ်းမျှ မရှိခဲ့ချေ။ မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုနေရာတွင် တကယ်ပင် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော အခက်အခဲများဖြင့် သူ ရယူထားခဲ့သော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွက် နှမြောစရာ ကောင်းရုံသာ ဖြစ်လေ၏။

ထိုအရာက မိစ္ဆာ သူတော်စင် တစ်ပါး၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိချိန်တွင် လင်းဖုန်းသည် စိတ်နှလုံး နာကျင်မှုတစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုခန္ဓာကိုယ်တွင် ချီစုဆောင်းခြင်းအဆင့် တစ် ၏ နယ်ပယ်သာ ရှိပေ၏။

ကျူးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ပူးကပ်ခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခု ပါဝင်လာသော်လည်း သူသည် သေဆုံးသွားသူများနှင့် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များကိုသာ သိမ်းပိုက်နိုင်လေသည်။

သူ အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံခဲ့ရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် အစကနေ ပြန်စနေရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤအရာအားလုံးသည် အိုးယန်၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူက ပို၍ အားကောင်းလာလိုရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရာက မှားယွင်းနေသလော။

အဘယ်ကြောင့် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ ပစ်မှတ်ထားနေရသနည်း။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နာကြည်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။ သူက လှည့်ကာ အခြားသူများ၏ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤခန္ဓာကိုယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို စတင် စိစစ်လိုက်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ သေမျိုး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သူက ချီစုဆောင်းခြင်း ရှိသော်လည်း တာအိုကို မကျင့်ကြံရသေးချေ။

မဟုတ်ပါက သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ဤခန္ဓာကိုယ်ကို ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ပူးကပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူ အရာအားလုံးကို ပြန်လည်စီစဉ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ နောက်ထပ် အမှားတစ်ခု မလုပ်နိုင်တော့ချေ။

အိုးယန်က သူ၏ နာမည်ကို အလွယ်တကူ ခေါ်ဆိုခဲ့သည်ကို လင်းဖုန်း ပြန်လည်သတိရလိုက်ပြီး အိုးယန်တွင် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိရမည်ဟု ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

သူက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရား ဗေဒင်ဆရာ ဟူယွမ်ရဲ့ တပည့် တစ်ယောက်လား... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ အထူးတလည် သတိထားမှ ရတော့မယ် ထင်တယ်... အရင် ခန္ဓာကိုယ်က အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး... အနည်းဆုံးတော့ အကျိုးကျေးဇူး တော်တော်များများ ငါ ရခဲ့တာပဲ...

ခရီးသွားနေစဉ် လင်းဖုန်းက ကြံစည်နေခဲ့လေ၏။

ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကျူးယွမ်နှင့် ဆင်တူကာ တစ်ခါတစ်ရံ လင်းဖုန်းနှင့် ဆင်တူနေပေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမျက်နှာသည် ရှဲ့ရှင်းကျစ်၏ မျက်နှာအဖြစ် တည်ငြိမ်သွားလေတော့သည်။

.......

အဝေးက ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်းရှိ ဧရာမ မြေအောက် နန်းတော်တစ်ခုထဲတွင် ချန်ချန်ရှန်းနှင့် လင်းဖုန်းတို့သည် လေထဲတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေကြပေ၏။

သူတို့၏ အရှေ့တွင် ဧရာမ အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ စက်လုံးကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအရာအပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော တာအိုစိတ်ဆန္ဒများ စီးဆင်းနေသော်လည်း ဤ တာအိုစိတ်ဆန္ဒများသည် စက်လုံးကြီးအတွင်းတွင် ခိုင်မာစွာ ကန့်သတ်ခံထားရလေသည်။

ဤစက်လုံးကြီးသည် မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် တစ်ကြိမ်မျှပင် မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့သော ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာ ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဒဏ္ဍာရီလာ တာအို ရတနာ...

တရားထိုင်ကာ ပုံဖော်ကြည့်နေသော လင်းဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။ လင်းဖုန်းက သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

အသုံးမကျလိုက်တာ... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်လေးကတော့ နှမြောစရာပဲ...

ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်နယ်မြေ အတွင်းတွင် ရှိနေသော လင်းဖုန်းသည် ဤဘဝတွင် သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ထပ်မံ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြောင်းကို အာရုံခံမိပြီးဖြစ်ရာ ဆိုလိုသည်မှာ လင်းဖုန်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေ၏။

ဒီဘဝမှာ လက်ရှိ ငါက ဘယ်လောက်တောင် မိုက်မဲနေတာလဲ... ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... ခက်ခက်ခဲခဲ ရယူထားခဲ့တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဖျက်ဆီးတာကို ခံလိုက်ရတယ်ပေါ့လေ...

အကယ်၍ လင်းဖုန်းသာ ဤဘဝတွင် သူ၏ လက်ရှိ အတ္တ မဟုတ်ပါက လင်းဖုန်းသည် လင်းဖုန်း၏ အရှေ့သို့ ပြေးသွားပြီး သူ၏ အသုံးမကျသော လက်ရှိ အတ္တကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သတ်ဖြတ်ပစ်ချင်နေမည် ဖြစ်၏။

ထို့နောက် လင်းဖုန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး တာအို ရတနာကို ပုံဖော်ကြည့်ခြင်းကို ပြန်လည်စတင်လိုက်လေသည်။

ဤဘဝတွင် သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ ချင်းယွင် လျှို့ဝှက်ရတနာမှ သူ၏ တာအိုကို ပုံဖော်ကြည့်ရန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

တာအို ရတနာတစ်ခုကို တာအို ရတနာဟု ခေါ်ဆိုရခြင်း အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအရာသည် တာအိုစိတ်ဆန္ဒများကို အလိုအလျောက် တိုးတက်ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး ကျင့်ကြံသူများအား တာအို ရတနာပေါ်ရှိ တာအိုစိတ်ဆန္ဒများမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ အခြေခံ သဘောတရားများနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်စေကာ ထိုမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ပုံဖော်ကြည့်နိုင်စေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျင့်ကြံသူများအတွက် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းသည် အနာဂတ် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အလွန် အရေးကြီးပေ၏။

လင်းဖုန်း၏ နံဘေးတွင် လေထဲတွင် မျောလွင့်နေကာ ပုံဖော်ကြည့်နေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် လင်းဖုန်း ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သော ထို သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်ကို ထက်မြက်စွာ သိရှိလိုက်လေသည်။

ပြီးတော့ တောင်ထိပ်ငယ်လေး အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက် အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ချန်ရှန်းက သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပေ၏။ စီနီယာအစ်ကို လင်းက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိလေသည်။

အတုအယောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ရမလား... ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို လင်းက အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... အတုအယောင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲရုံသက်သက်က သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...

တောင်ထိပ်ငယ်လေး ၏ လျှို့ဝှက် အခန်းထဲရှိ ချန်ချန်ရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးလိုက်လေ၏။

တာအို ရတနာကို ပုံဖော်ကြည့်နေသော လင်းဖုန်းသည် အဘယ်ကြောင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသရသနည်းဆိုသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရှိသော်လည်း ချန်ချန်ရှန်းက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ချေ။ သူက သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ပြီး တာအို ရတနာကို ပုံဖော်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော အတုအယောင် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြန်လည် ချိတ်ဆက်လိုက်လေသည်။

တာအို ရတနာကို ပုံဖော်ကြည့်နေသော ချန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်၏။ သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲမှ စက္ကူညှပ် ရုပ်သေးငယ်လေး နှစ်ခုက တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

စက္ကူ ရုပ်သေးငယ် နှစ်ခုသည် ရှင်းလင်းသော လေပြေ နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လင်းဖုန်းဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြလေ၏။ လင်းဖုန်း၏ ဆံပင် အဆုံးစွန်းတွင် ထိုရုပ်သေးငယ်များက ဆံပင်တစ်မျှင်ကို ဖြတ်ယူလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းသော လေပြေ နှစ်ခုသည် လင်းဖုန်းထံမှ ရရှိသော ဆံပင်ကို ရစ်ပတ်ကာ တားမြစ်နယ်မြေ၏ အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြပေသည်။

တာအို ရတနာကို ပုံဖော်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော လင်းဖုန်းသည် ချန်ချန်ရှန်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။

ဆံပင်သည် တောင်ထိပ်ငယ်လေး၏ လျှို့ဝှက် အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လျှို့ဝှက် အခန်းထဲ၌ ထိုင်နေသော ချန်ချန်ရှန်းက လှမ်း၍ လင်းဖုန်း၏ ဆံပင်ကို ဖမ်းယူလိုက်လေ၏။

ရှင်းလင်းသော လေပြေ နှစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် စက္ကူ ရုပ်သေးငယ် နှစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းက မန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုကာ ဆံပင်ကို ကိုင်ထားပြီး စက္ကူ ရုပ်သေးငယ် နှစ်ခုပေါ်တွင် ပွတ်ဆွဲလိုက်လေ၏။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များပေါ်တွင် ခဏမျှ စီးဆင်းသွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။

စက္ကူ ရုပ်သေးငယ် နှစ်ခု၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် လင်းဖုန်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ရေးရေးလေး ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

"အရန် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေတာက ဘယ်တော့မှ မမှားဘူးလေ... သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တောင် ရှိနေတယ်ဆိုတော့..."

ချန်ချန်ရှန်းက စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များကို ပုတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် လှဲလျောင်းနေသော စက္ကူ ရုပ်သေးငယ် နှစ်ခုသည် မတ်တတ်ရပ်လာပြီး အနီးအနားရှိ ဗီရိုတစ်ခုဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြပေသည်။ ဗီရိုထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များက ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ဤဗီရိုထဲတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ မရေမတွက်နိုင်သော ဂိုဏ်းတူ တပည့်များ၏ ဆံပင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များ ပါဝင်ပေသည်။ ချန်ချန်ရှန်းက ဗီရိုထဲရှိ မရေမတွက်နိုင်သော စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေ၏။

ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းအတွက်၊ သူ့ကိုယ်သူအတွက် ပြင်ပ စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များကို သူ ပြုလုပ်ထားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ ချန်ချန်ရှန်း၏ ကတ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ရုပ်သေး ပူးကပ်ခြင်း အနုပညာ ပင် ဖြစ်၏။

ထိုအနုပညာသည် သူတို့၏ ဆံပင်များ ပါဝင်သော စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များကို အသုံးပြုကာ အခြားသူများ၏ လုပ်ရပ်များကို ခြယ်လှယ်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ကျင့်ကြံမှု နိမ့်ကျသူများအတွက် ချန်ချန်ရှန်းသည် စက္ကူ ရုပ်သေးငယ်များကို အသုံးပြုကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်ပင် ခြယ်လှယ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

တကယ်တော့ ချန်ချန်ရှန်းကသာ ဆန္ဒရှိပါက သူသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရှိ စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် အောက်ရှိ ဂိုဏ်းတူ တပည့် အားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်စွမ်း ရှိလေ၏။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းအဆင့် အထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးများကိုလည်း သူတို့ မတိုက်ခိုက်မီကပင် ဒဏ်ရာရရှိစေနိုင်ပေသည်။

တောင်ထိပ်ငယ်လေးရှိ သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုများ အတွက်ပင် ချန်ချန်ရှန်းက ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဤနေရာတွင် အိုးယန်၏ စက္ကူ ရုပ်သေးငယ် မရှိခဲ့ချေ။

အခန်း ၇၄ - နှုတ်ဆက်ခြင်း

စက္ကူကြိုးကြာငှက်ပေါ်တွင် ရှိနေသော အိုးယန်သည် ပန်းလှေပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာလေ၏။ သူ ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာသော နန်းတော်ကို ငေးမောကြည့်ကာ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ အဖြူရောင် ပိတ်ပါးစ ဂါဝန်ကို ချွတ်ထားပြီးဖြစ်သည်မှာ နှမြောစရာ ကောင်းလှပေ၏။ မဟုတ်ပါက ထိုမြင်ကွင်းသည် အချိန်ကာလ၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဖော်ပြနေသော လမင်းကို ငေးမောကြည့်နေသည့် အမျိုးသမီးအဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသော ဘော့စ် တစ်ဦး၏ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

အိုးယန် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားလေ၏။ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေး၏ အရှက်ရစရာ ဇာတ်လမ်းများသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းတွင် အလွန် ရောင်းကောင်းပေသည်။

စက္ကူကြိုးကြာငှက်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာသော အိုးယန်ကို လန်ချင်းဆုန့်က ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ရိုက်နှက်ချင်တယ်..."

"ကောင်းတယ်... သူ ပြန်လာတဲ့အခါ အိတ်ကို ငါ ကိုင်ထားပေးမယ်... မင်းက ရိုက်ပေါ့..."

အိုးယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအဘိုးကြီးသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာအောင် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဆင်ထားခဲ့ပေ၏။ ထိုအရာသည် လန်ချင်းဆုန့်၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို အကွက်ချ ကြံစည်ရဲသည့်အတွက် ရိုက်နှက်ခံရခြင်းက ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခု ဖြစ်မည် မဟုတ်ချေ။

လန်ချင်းဆုန့်က ကောင်းကင်ယံရှိ နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနန်းတော်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတဲ့ အရာ တစ်ခုခု ရှိနေသလိုပဲ..."

အိုးယန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော နန်းတော်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ နန်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာကိုသာ မြင်ရသော်လည်း ထိုနန်းတော်၏ ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုနှင့် တည်ကြည်မှုများကို သူ ခံစားနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မြင့်မားပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ ခုံးနေသော အမိုးပါရှိသည့် နန်းတော်၏ ဒီဇိုင်းကို ကြည့်ရသည်မှာ သင်္ချိုင်းကုန်း တစ်ခုနှင့် အတိအကျ တူညီနေလေ၏။ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးက ရှေးဟောင်း အင်မော်တယ် တစ်ပါး၏ သင်္ချိုင်း ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လော။

အိုးယန်က လန်ချင်းဆုန့်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက အဘိုးကြီး ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ... အထဲမှာ ဘာပဲရှိနေပါစေ မင်းရဲ့ တာအို အတွက် သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အကူအညီ ဖြစ်လာမှာပါ... ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဂိုဏ်းချုပ် အဘိုးကြီး ဘာပြောမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့..."

လင်းဖုန်း၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ အိုးယန်က ဖုံးကွယ်ထားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုကိစ္စသည် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာဖြစ်ပြီး လင်းဖုန်း၏ အစစ်အမှန် သဘာဝမှာ မည်သို့ဖြစ်မည်ကို သူ မသေချာနိုင်သေးချေ။

အကယ်၍ သူက သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောပြလိုက်ပါက ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လန်ချင်းဆုန့်သည် သူ၏ ဓားကို ကိုင်ကာ လင်းဖုန်းဆီသို့ သေချာပေါက် ပြေးသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း အိုးယန်က စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနိုင်ပေသည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးကို အိုးယန် အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။ အဆိုးဆုံး အခြေအနေတွင် သူက လင်းဖုန်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် တတိယအစ်ကိုကို သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အား ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခိုင်းစေကာ သူ၏ ပြာများပင် မကျန်ရစ်စေရန် သေချာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

အိုးယန် သတိထားနေမိသောအရာမှာ လင်းဖုန်း၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြား မည်သည့်အရာများ ပုန်းကွယ်နေသေးသနည်းဆိုတာကိုပင် ဖြစ်၏။ မိစ္ဆာ သူတော်စင် တစ်ပါးက လုံလောက်အောင် ထူးဆန်းနေပြီဖြစ်ပြီး အဘယ်ကြောင့် စနစ် ပင် ခွဲခြားမသိနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ရှိနေရသနည်း။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးသည် ဤကမ္ဘာလောကသို့ သူ ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီးကတည်းက တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ချေ။ ထိုအရာမှာ စနစ်က ဖတ်၍မရသော အမှားတစ်ခုကို ပထမဆုံးအကြိမ် ပြသခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သဲလွန်စ တစ်ခုခု မရှာတွေ့မီ အိုးယန်သည် ရန်သူကို သတိပေးရန် မရည်ရွယ်သေးချေ။

ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်သော အသိပညာများကို သေချာပေါက် လေ့လာရမည် ဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက အနာဂတ်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ပေါ်ခြင်းနယ်ပယ် အထက်ရှိ ကျင့်ကြံသူကြီးများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်များကို ဆောင့်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"စီနီယာအစ်ကို... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ..."

လန်ချင်းဆုန့်က မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

အိုးယန်သည် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ငါ တွေးနေတာက မင်းရဲ့ အဘိုး အခု ဘယ်လိုနေမလဲလို့... တကယ်ပဲ... သူ့ကို မသတ်တာက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ဤတစ်ကြိမ် သေမျိုးလောကသို့ လာရခြင်းမှာ သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေးအတွက် သေမျိုး ကံကြမ္မာဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးရန် ဖြစ်လေသည်။ ဧကရာဇ်အိုကြီး၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးခြင်းက လန်ချင်းဆုန့်၏ စိတ်အခြေအနေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိမည်လော။

လန်ချင်းဆုန့်က ခေါင်းခါမ်းလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားနှလုံးသားက အပြစ်အနာအဆာကင်း သွားပါပြီ... သေမျိုးလောကက ကိစ္စတွေက ကျွန်တော်နဲ့ မသက်ဆိုင်တော့ပါဘူး... တောင်ထိပ်ငယ်လေးကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ နယ်ပယ်ကို သေချာ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့ ရက်အနည်းငယ်လောက် သီးသန့် သွားကျင့်ကြံချင်တယ်..."

အိုးယန်က သူ၏ မျက်နှာကို ကုတ်လိုက်လေ၏။ သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေးသည် ပိုပိုပြီး စကားများလာပေသည်။ သူက လူမှုဆက်ဆံရေး ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားနိုင်သွားပြီလော။

အိုးယန်က သူ၏ ဒုတိယ ဂျူနီယာညီလေး၏ အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

အမည် - လန်ချင်းဆုန့် (လေဟာနယ်၏ သားတော်)

ကျင့်ကြံခြင်း - အခြေတည်စဝိညာဉ်အဆင့်၊ အဆင့် တစ်

အရိုးအမြစ် - ၁၀+၁

ကံကြမ္မာ - ၁၀

ဆွဲဆောင်မှု - ၁၀

ဓားတာအို ပါရမီ - ၁၀+၁

သီးသန့်စွမ်းရည် - ငါက ဓားပဲ...

အကဲဖြတ်ချက် - လူမှုဆက်ဆံရေး ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ရှိနေတဲ့ လေဟာနယ်ရဲ့ သားတော်... ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဇာတ်လိုက်...

အချက်အလက်များ အားလုံးက မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသော်လည်း အကဲဖြတ်ချက်မှာ "လူမှုဆက်ဆံရေး ကြောက်ရွံ့မှု နည်းနည်းလေး" မှ "အနည်းငယ်" သို့ ပြောင်းလဲသွားပေ၏။ ထိုအရာက တိုးလာသလော သို့မဟုတ် လျော့သွားသလော...

အများအားဖြင့် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသော လန်ချင်းဆုန့်၏ အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို ကြည့်ပြီး အိုးယန်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါရမ်းလိုက်လေသည်။ အိုးယန်သည် သူ၏ စနစ်က ဖန်တီးထားသော အချက်အလက်ပြဘုတ်ကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်တော့ချေ။

တိကျသော အခြေအနေများကို နားလည်ရန်အတွက်သာ ဤအချက်အလက်ပြဘုတ်ကို သူ ပို၍ အသုံးပြုလာခဲ့ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဖတ်၍မရသော စာလုံးများပင် ပေါ်လာနိုင်သဖြင့် စနစ်ပင်လျှင် ဤကမ္ဘာလောကကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ပုံရလေ၏။

အိုးယန်နှင့် လန်ချင်းဆုန့်တို့သည် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ အခန်းများဆီသို့ ပြန်သွားကြပြီး နောက်နေ့ ဟူထူ နိုးလာချိန်တွင် ပြန်လည်ရယူနိုင်ရန် စက္ကူကြိုးကြာငှက်ကို ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ချန်ထားခဲ့ကြလေသည်။

ပန်းလှေသည် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပေ၏။

ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော အိုးယန်သည် ဟူထူ၏ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများနှင့် ရယ်မောသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့လေသည်။

သူက မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်နေသနည်းကို နားမလည်နိုင်သေးချေ။

လန်ချင်းဆုန့်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကို... ရှောင်ယွဲ့ သွားတော့မယ်..."

"အို... မင်းက သူမကို ရှောင်ယွဲ့လို့တောင် ခေါ်နေပြီလား... မင်းက ညသန်းခေါင်ကြီး သူမရဲ့ ပြတင်းပေါက်ထဲကို ခိုးဝင်သွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ စကားများကို ကြားချိန်တွင် အိုးယန်က သူ့ကို ကျီစယ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး..."

"ဒါဆို သူမက မင်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်ထဲကို ခိုးဝင်လာတာပဲ..."

လန်ချင်းဆုန့်၏ အမူအယာကို မြင်ချိန်တွင် အိုးယန်က ချက်ချင်း အတည်ပြုလိုက်လေသည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ခင်ဗျား..."

လန်ချင်းဆုန့်က စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လှမ်းကိုင်လိုက်ပေ၏။ စကားပြောခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လူ အယောက်တစ်ရာကို စုစည်းထားလျှင်တောင်မှ အိုးယန်ကို ငြင်းခုံအနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

"နောက်တာပါ... ငါ နောက်နေတာပါ..."

ဓားလက်ကိုင်ပေါ်ရှိ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေး၏ လက်ကို မြင်ချိန်တွင် ဤကလေးက နောက်ပြောင်မှုကို သည်းမခံနိုင်ကြောင်း အိုးယန် သိရှိသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

လန်ချင်းဆုန့်က အိုးယန်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အိုးယန်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားပေသည်။

အိုးယန်က အဝတ်အစားများ ဝတ်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ အဝေးတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ ချင်းယွင်တောင်ထိပ်ကို ရေးရေးလေး မြင်တွေ့နေရပေသည်။

"ငါတို့ အိမ်ရောက်ပြီ..."

အိုးယန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူ ရက်အနည်းငယ်သာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော်လည်း အလွန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြင်သို့ ရောက်နေခဲ့ရသကဲ့သို့ အိုးယန် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ဟူထူသည် စက္ကူကြိုးကြာငှက်ကို စီးကာ ပန်းလှေကို ပတ်၍ ပျံသန်းနေပြီး သူမ၏ တခစ်ခစ် ရယ်မောသံများက လှေတစ်ဝိုက်တွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားရခြင်းက ကလေးမလေးကို တကယ်ပင် အသက်ရှူကြပ်စေခဲ့ပေသည်။

အနီရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ရှောင်ယွဲ့က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာလေ၏။ သူမက လန်ချင်းဆုန့်ကို အချစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်ပေသည်။

လန်ချင်းဆုန့်သည် လျှပ်စစ်ရှော့ခ် မိသွားသကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး သူ၏ ခေါင်းကိုသာ အနေရခက်စွာ ကုတ်နေလေ၏။

ချန်ရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို အရူးတစ်ယောက်ဟု တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် လန်ချင်းဆုန့်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ကာ အိုးယန်ကို ကြည့်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး... ဒီကနေစပြီးတော့ ဒါကချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေပဲ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ ငါ ရှိနေတာက တကယ်ကို အဆင်မပြေလို့ မင်းတို့ကို ဒီကနေပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်တော့မယ်..."

အိုးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရလေ၏။ သူက သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ကြွေဖြူပုလင်း နှစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ ချန်ရှောင်ယွဲ့ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ နောက်ဆုံး ဖော်စပ်ထားတဲ့ ပန်းတစ်ရာ ရနံ့ပဲ... တစ်ပုလင်းက မင်းအတွက်... နောက်တစ်ပုလင်းက ဂျူနီယာဦးလေးရဲ့ ကတော်အတွက်..."

ချန်ရှောင်ယွဲ့က ကြွေဖြူပုလင်းများကို ယူလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင် ရပ်နေသော လန်ချင်းဆုန့်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမက သက်ပြင်းချကာ အိုးယန်ကို ပြုံးပြပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဂျူနီယာမောင်လေး အိုးယန်... ဆရာ ပြောတာ တကယ် မှန်တယ်... မင်းက စီနီယာဦးလေး ဟူယွမ်နဲ့ အတူဆုံးပဲ..."

"အဲ့ဒီ အဘိုးကြီးက ငါ့ထက် အများကြီး ညံ့ပါတယ်..."

အိုးယန်က ကဲ့ရဲ့စွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ သူ၏ ခေတ်မမီသော ပိုးပန်းစကားများကိုပင် ကူးယူခဲ့သည့် ထိုနှာဘူး အဘိုးကြီးက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ချန်ရှောင်ယွဲ့ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ဆရာက မင်းကို မရွေးချယ်ဖို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာ... စီနီယာဦးလေး ဟူယွမ်လိုပဲ မင်းက နူးညံ့ပြီး ထောက်ထားစာနာတတ်တယ်... လူတွေကို သေချာ ဂရုစိုက်ခံရသလို ခံစားရစေပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ မင်းက အသည်းနှလုံး အမဲ့ဆုံး လူပဲ..."

"ဂျူနီယာဦးလေးရဲ့ ကတော်က ငါ့အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို ပြောနိုင်ရတာလဲ... အဲ့ဒါက အသရေဖျက်တာပဲ... ငါ့မှာ ရည်းစားတောင် မရှိသေးဘူးလေ..."

အိုးယန်က ချက်ချင်း ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သူက အမှန်တကယ် လူပျို တစ်ယောက်ဖြစ်ပါလျက် အရှုပ်ထုတ် ယောကျာ်း တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အပြောခံရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချန်ရှောင်ယွဲ့က သူမ၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ထားသော လန်ချင်းဆုန့်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒါကြောင့် ငါ ဆရာ့ကို ယုံကြည်တာ... ရိုးသားတဲ့ ခင်ပွန်း တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်တာက ပိုကောင်းတယ်..."