အခန်း (၈၁-၈၂)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

အခန်း ၈၁ ။ ပိုက်ဆံကို ရေလိုသုံးခြင်း

အရင်းရှင်ဆိုသည်မှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယန်သည် တောတောင်ကြားထဲတွင် နေထိုင်သူဖြစ်သော်လည်း ဤအချက်ကိုတော့ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါသည်။

ယွမ်ကျင့်ဂရုက ချင်းရှန်းရွာကို ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် ဆွေးနွေးရန် လာစဉ်ကတည်းက ထိုအရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာစာများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

ကျင်းယွမ်ဟန်က သူ့အပေါ် ပေးသော အထင်အမြင်မှာ မဆိုးလှသော်လည်း၊ လင်းယန်က ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို သဘောကျသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ "အရမ်းကြီး မမုန်းဘူး" ဟုသာ ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် သွေးကင်ဆာကို ကုသနိုင်သည့် ဆေးသစ်ထုတ်လုပ်ရာတွင် နိုင်ငံခြား အရင်းရှင်များပါ ဝင်ရောက်လာမည်ဆိုလျှင်တော့... သူ၏ မုန်လာဥနီများသည် ထိုအရင်းရှင်များ ငွေရှာရန် ကိရိယာသက်သက် ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု လင်းယန် တွေးမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ လုံးဝ မမြင်ချင်သော အခြေအနေပင်။

သို့သော် သူ တကယ်တမ်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?

"ပိုက်ဆံလိုသေးတာပဲ။ ငါ့လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ယွမ်သန်းတစ်ထောင်က ဟို အရင်းရှင် သူဌေးကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သမုဒ္ဒရာထဲက ရေတစ်စက်လောက်ပဲ ရှိမှာ။"

လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ပိုက်ဆံ လိုသေးတာပါပဲ! အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုက လက်ဖက်ခြောက်တွေနဲ့ စန္ဒကူးနီသားတွေကို အမြဲဖက်ထားတဲ့ ချင်အဖေလောက်တောင် မရှိသေးပါဘူး။

"လယ်ပဲ သေချာဆက်စိုက်ရမယ်။"

လင်းယန်သည် အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးလာသော စူးရို့ရို့၏ ပါးလေးကို အသာဆွဲလိမ်လိုက်ရာ သူမမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထွန်စက်ရှိရာဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

လောလောဆယ် ကိုယ့်ဘဝလေး အဆင်ပြေနေရင် ပြီးတာပဲလေ။ အများကြီး တွေးနေတော့ရော ဘာထူးမှာလဲ?

ဤ 'ကင်ဆာတိုက်ဖျက်ရေး မုန်လာဥနီ' က သူ့အတွက် မည်မျှ ကြီးမားသော ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုများ ယူဆောင်လာမည်ကို လင်းယန် လုံးဝ မသိသေးပါ။

သူကတော့ သူ့လက်အောက်က စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကိုသာ ပို၍ အာရုံစိုက်နေသည်။ နိုင်ငံတော်ကို အမှန်တကယ် အကျိုးပြုနိုင်သော 'စူပါမုန်ညင်းစေ့' လောက်တော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။

ထိုအကြောင်းများကို တွေးမိရင်း လင်းယန် ငေးမောသွားသည်။

"အဘိုးစူးတို့၊ လောင်ဝမ်တို့လို လူတွေနဲ့ အတူနေတာများလာတော့ ငါလည်း နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးပြုချင်တဲ့ စိတ်တွေ ကူးစက်လာသလား မသိဘူး။"

"ဟူး..." လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒါက မကောင်းဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူက သာမန် လယ်သမားတစ်ယောက်ပဲလေ။ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပိုရှာချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ နိုင်ငံအတွက် တကယ်တမ်း ဘယ်လောက် လုပ်ပေးနိုင်မှာမို့လို့လဲ?

ကိုယ့်ရဲ့ မြေဧက ၉၀၀ ကိုသာ သေချာ ထိန်းသိမ်းဖို့ စဉ်းစားရမယ်!

အာ... နေဦး... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နောက်ထပ် မြေဧက ၁၀၀ ထပ်တိုးလာတာလဲ?

ဒါကတော့ ထွန်စက်တွေ ရလာပြီးတဲ့နောက် မြေရိုင်းတွေကိုပါ ထပ်ဖော်လိုက်လို့ ဖြစ်လာတာပါ။

"နောက်ရက်ကျရင် လမ်းဖောက်တဲ့ ကုမ္ပဏီဆီကနေ မြေတူးစက်တွေ ငှားပြီး ဒီကွဲနေတဲ့ လယ်ကွက်တွေကို တစ်ကွက်တည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းပစ်ရမယ်။"

လင်းယန် စိတ်ကူးယဉ်နေသည်။ ဒီတောင်တန်းတွေကြားမှာ အဲ့ဒီလို လုပ်ဖို့ဆိုတာ တောင်ကိုဖြို၊ ပင်လယ်ကိုဖို့တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကုန်ကျစရိတ်က အလွန်ကြီးမားလှပြီး ထပ်ထွက်လာမည့် သီးနှံတန်ဖိုးနှင့် ဘယ်လိုမှ မကာမိနိုင်ပေ။

စနစ်သာ မရှိဘူးဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဒီလို ရူးကြောင်ကြောင် အလုပ်ကို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး!

"အင်း... ငါးကန်တစ်ခုလောက်ပါ တူးလိုက်ရင် ကောင်းမယ်။ ဒီမှာ ငါးမွေးဖို့က တော်တော်လေး အဆင်ပြေတယ်။" လင်းယန် မေးစေ့ကိုပွတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ "မြေကွက်တွေကို တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ရင် စက်ကိရိယာတွေနဲ့ အကြီးအကျယ် လုပ်လို့ရပြီလေ။"

"အဲ့ဒီအခါကျရင် နိုင်ငံခြားကနေ မှာထားတဲ့ စိုက်ပျိုးရေး စက်ကြီးတွေက တကယ် အသုံးဝင်မဝင် စမ်းကြည့်လို့ ရပြီ။"

ထိုစက်ကြီးများကို ဝယ်ရန်အတွက် လင်းယန် ပိုက်ဆံ အများကြီး သုံးခဲ့ရသည်။ အချို့သော 'အယူအဆအဆင့်' တွင်သာ ရှိသေးသည့် စက်များကိုပင် သူ ငွေပုံပေးပြီး ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်...

ဤစိုက်ပျိုးရေး စက်ကိရိယာများက သူ၏ 'စုဆောင်းချင်စိတ်' ကို လုံးဝ နှိုးဆွပေးလိုက်ခြင်းပင်။ တခြား သူဌေးတွေက ပိုက်ဆံရှိလာရင် ဇိမ်ခံကားတွေ စုဆောင်းကြပေမဲ့ သူကတော့ ပိုက်ဆံရှိလာတဲ့အခါ စိုက်ပျိုးရေး စက်ကြီးတွေကို စုဆောင်းနေတာလေ။ သူ့ဝါသနာက တကယ်ကို ထူးဆန်းလှပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ တချို့ ထွန်စက်တွေက တကယ့်ကို အိပ်မက်ဆန်ဆန် လှပလွန်းပြီး၊ အလွန်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလွန်းတယ်လို့ လင်းယန် မပြောဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ ဒါက သူ့ကို တော်တော်လေး အံ့ဩစေခဲ့တယ်။

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လင်းယန်သည် ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှ 'စိုက်ပျိုးရေးစက်မှု အလိုအလျောက်စနစ်' မေဂျာမှ ကျောင်းသားများနှင့်လည်း စကားအများကြီး ပြောဖြစ်ခဲ့သည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့... လင်းယန်ဆီမှာရှိတဲ့ စက်ကိရိယာတွေက သူတို့ ကျောင်းမှာ ရှိတာထက် အများကြီး ပိုများပြီး ပိုကောင်းနေလို့ပါပဲ!

ပြီးတော့ နေ့တိုင်းလိုလို စက်အသစ်တွေ ရောက်ရောက်လာတာကိုး။

ဒါက ကျောင်းသားတွေကို "ပါမောက္ခလင်းကတော့ ပိုက်ဆံတွေကို ရေလိုသုံးနေတာပဲ!" ဟု ညည်းတွားသွားစေသည်။ ဝယ်ထားတဲ့ စက်တွေက လယ်ဧက သောင်းချီပြီး စိုက်ဖို့တောင် လုံလောက်နေပြီလေ။ ပြီးတော့ ပင်လယ်ပြင်မှာ သင်္ဘောနဲ့ လာနေတုန်းဖြစ်တဲ့ စက်ကြီးတွေတောင် မပါသေးဘူး။

ဒါက ထိုမေဂျာမှ ကျောင်းသားများကို ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။

"ပါမောက္ခလင်းက တကယ် မိုက်တာပဲ၊ ငါတို့ကို လေ့လာဖို့အတွက် ဒီလောက်များတဲ့ စက်တွေကို ဝယ်ပေးထားတာ။"

"တချို့စက်တွေဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးတွေပဲ၊ တစ်စီးကို ယွမ်သန်းချီတန်တယ်နော်!"

"ဟို... ဂျာမနီက လာတဲ့ မုန်လာဥနီ ရိတ်သိမ်းတဲ့ စက်ကြီးလေ... အခုထိ ငါ နားမလည်သေးဘူး။"

"မင်း ဖြုတ်ထားတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေရော ပြန်တပ်ပြီးပြီလား?"

"ရှူး... တိုးတိုးလုပ်ပါ၊ ပြန်တပ်လိုက်တော့ ပိုနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ထွက်လာလို့... ဘယ်နားကမှန်း မသိတော့ဘူး။ နောက်နေ့ကျရင် ပါမောက္ခလင်းကို 'ဒီစက် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုလုပ်ဖို့ လိုနေပြီ' လို့ သွားပြောရမယ်။"

"အပိုတွေ! အဲ့ဒီစက်က လဝက်အတွင်းမှာ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ၃၀ လောက် လုပ်ပြီးနေပြီ! မင်းတို့ ဘာတွေ ကလိနေလဲဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ!"

"ဟက်... ဒါလေး နားလည်သွားရင် ပြီးတာပဲလေ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ပါမောက္ခလင်း ဘယ်နှစ်စီးလိုချင်လဲ... ငါ ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ပေးလို့ ရပြီ။"

"ဒီနေရာက တကယ့် နိဗ္ဗာန်ဘုံပဲ... ကျောင်းတောင် မပြန်ချင်တော့ဘူး။"

"ငါတို့ ပါမောက္ခတောင် ဒီမှာ လာပြီး လယ်စိုက်ချင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးစက်တွေကို အလိုအလျောက်ဖြစ်အောင်လုပ်ချင်ရင် အပင်တွေ ကြီးထွားတဲ့ဖြစ်စဉ်ကို အရင်နားလည်ရမယ် ဆိုပြီးတော့လေ။"

"ပါမောက္ခလင်းနဲ့ လယ်စိုက်ရတာ အရမ်း သက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲ။ ဒီမှာပဲ တစ်သက်လုံး လယ်စိုက်နေချင်တော့တယ်။"

"စကားများမနေနဲ့တော့၊ ဒီစက်တွေကို အမြန် ပြောင်နေအောင် သုတ်။ မနက်ဖြန် လယ်ထဲ ထပ်ဆင်းရဦးမယ်။"

ကျောင်းသားများသည် အဝတ်စများကို ကိုင်ကာ အသုံးပြုပြီးခါစ စက်များကို အသေးစိတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြသည်။

လင်းယန် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်သွားသည်။ "မနက်ဖြန်လည်း ရွှံ့တွေ ပေဦးမှာပဲ၊ ဒီလောက်ထိ နေ့တိုင်း ပြောင်နေအောင် သုတ်စရာ မလိုပါဘူး" လို့ သူ ပြောချင်နေမိသည်။

စိုက်ပျိုးရေးစက်ဆိုတာ အဖိုးတန်ပစ္စည်းမှ မဟုတ်တာ။ ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အသုံးဝင်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ။

နိုင်ငံခြားက စက်အချို့က အရမ်း အနုစိတ်လွန်းတော့ တစ်ခါတလေ အရမ်းနုနယ်လွန်းတယ်။ အစိတ်အပိုင်းတွေက များလွန်းတော့ အလယ်မှာ တစ်ခုခုပျက်သွားရင် တစ်စီးလုံးကို ဖြုတ်ပြီး စစ်ဆေးနေရတယ်။

ဒီရက်ပိုင်း အဲ့ဒီ စက်ကြီးတွေကို သုံးကြည့်ပြီးတဲ့နောက် လင်းယန် တော်တော်လေး မကျေနပ်ဖြစ်လာသည်။

"ပျက်တဲ့နှုန်းက အရမ်းများလွန်းတယ်!" အလှပြထားဖို့လောက်ပဲ ကောင်းတယ်။

"ဒီ စက်မှုအလိုအလျောက်စနစ်ကျောင်းသားတွေ သေချာ လေ့လာပြီး ငါတို့မြေနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် စက်တွေ ထုတ်လုပ်နိုင်ရင်တော့ ကောင်းမယ်။ နိုင်ငံခြားက စက်တွေက ဒီကိုရောက်လာတော့ ရေမြေ မကိုက်ညီသလို ဖြစ်နေတယ်။" လင်းယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဒီလောက်များတဲ့ စက်တွေကို သုံးကြည့်ပြီးတဲ့နောက် သူ သတိထားမိတာ တစ်ခုကတော့၊ ဒီစက်တွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးက နိုင်ငံခြားက စက်ကြီးတွေ မဟုတ်ဘူး။ ပြည်တွင်းက နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုက ထုတ်တဲ့ 'စိုက်ပျိုးရေးသုံး ဒရုန်း' တွေပဲ ဖြစ်သည်။

ပိုးသတ်ဆေး ဖြန်းတာလောက်တင် မဟုတ်ဘဲ၊ အဲ့ဒီ ဒရုန်းတွေကို အမျိုးမျိုး ကလိပြီး သုံးလို့ ရနေတာပဲ။ စပါးမျိုးစေ့ချတာတောင် ဒရုန်းနဲ့ လုပ်လို့ရနေပြီလေ!

လင်းယန်ရဲ့ လယ်တွေမှာ ဓာတ်မြေသြဇာနဲ့ ပိုးသတ်ဆေး မသုံးတော့ ဒရုန်းနဲ့ မျိုးစေ့ချတာက သိပ်အဆင်မပြေသေးပေမဲ့... ဒါက သူ့အတွက် လမ်းစတစ်ခုတော့ ဖြစ်သွားစေပါတယ်။

"အင်း... ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ထပ်စုပြီး အဲ့ဒီ ဒရုန်းကုမ္ပဏီမှာ ရှယ်ယာဝင်ရမယ်။ ပြီးရင် ငါ့အတွက် သီးသန့် အသုံးဝင်မယ့် စိုက်ပျိုးရေးသုံး ဒရုန်းတွေကို ထုတ်လုပ်ခိုင်းရမယ်။"

ဒီလိုတွေးလိုက်တော့ လင်းယန် ချက်ချင်း အားတက်သွားသည်။

ပိုက်ဆံက မလောက်သေးဘူးပဲ!

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 82

အခန်း ၈၂ ။ ဒရုန်းဖြင့် လယ်စိုက်ခြင်း

ဒရုန်းကို အသုံးပြုပြီး လယ်စိုက်ခြင်းဆိုသည်မှာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ပြည်တွင်း နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၏ ရလဒ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူအများစုအတွက်မူ ဤသည်မှာ ကြော်ငြာသက်သက်သာဖြစ်ပြီး လက်တွေ့တွင် အသုံးမဝင်လှပေ။ အချို့က အသုံးပြုရ ခက်ခဲပြီး၊ အချို့က ဈေးနှုန်း အလွန်ကြီးမားလွန်းသည်။

ထို့ပြင်... လေထဲတွင် ပျံသန်းရန် လိုအပ်သော လျှပ်စစ်စွမ်းအင်မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးဆွဲနေသော စက်များထက် အများကြီး ပိုမိုကုန်ကျသည်။ သို့သော် ထွက်နှုန်းကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။

တကယ်တမ်းပြောရလျှင် လယ်စိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ အခြားမည်သည့် အလုပ်ဖြစ်စေ၊ အဓိကကတော့ "အရင်းအမြစ်" ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်တွင် အရင်းအမြစ်များ အလုံအလောက်ရှိပြီး ဒေါ်လာကို အသုံးပြုကာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ အရင်းအမြစ်များကို လုယူနိုင်သဖြင့် သူတို့ပြည်သူများမှာ အရင်းအမြစ် များများရပြီး နေထိုင်မှု အဆင့်အတန်း မြင့်မားကြသည်။

ပြည်တွင်းတွင်မူ အရင်းအမြစ်က အကန့်အသတ်ရှိပြီး လူဦးရေက များပြားလွန်းသဖြင့် ကမ္ဘာ့အရင်းအမြစ်များကို အများကြီး မရယူနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သာမန်ပြည်သူများ၏ ဘဝမှာ ဝမ်းရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာလည်း အလွန်ပင်ပန်းစွာ ရုန်းကန်ပြီးမှ ရလာသော ငွေ များသာ ဖြစ်သည်။

ဒရုန်းဖြင့် မျိုးစေ့ချခြင်းဆိုသည်မှာ ကုန်ကျစရိတ် အလွန်ကြီးမားသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် ပြည်တွင်း လျှပ်စစ်စရိတ်မှာ အလကားနီးပါး ဖြစ်သွားမည်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့! သို့သော် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ကျန်းပြည်နယ်သည် တောင်ပိုင်းတွင် ရှိပြီး၊ ဤဒေသများတွင် လျှပ်စစ်စွမ်းအင် လိုအပ်ချက် အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် ညဘက် လမ်းမီးများ လင်းထိန်နေသော်လည်း၊ တောင်ပိုင်းရှိ နေရာအများစုတွင် လမ်းမီးများမှာ မှိန်ပျပျသာ ရှိသည်။ အချို့သော လမ်းသွယ်များတွင် လုံးဝ မဖွင့်ထားပေ။

ဤသည်မှာ ချွေတာချင်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ လျှပ်စစ်စွမ်းအင် အများစုကို ဝင်ငွေပိုကောင်းသော 'စက်မှုလုပ်ငန်း' များအတွက် ပေးထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒရုန်းတွေက တောင်သူတွေအတွက် တကယ် အသုံးဝင်လာမယ်ဆိုရင်... လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ဘယ်လောက်တောင် လိုအပ်မလဲ? နျူကလီးယား စွမ်းအင်တွေကို အကြီးအကျယ် မထုတ်လုပ်နိုင်သရွေ့တော့ မလွယ်ဘူး။" လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

နျူကလီးယား စွမ်းအင်ဆိုသည်မှာ အနာဂတ်အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု မဟုတ်သေးပေ။ ကျောက်မီးသွေး၊ ရေနံ၊ လျှပ်စစ်တို့ပြီးလျှင် လူသားတို့အတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော စွမ်းအင်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာဦးမည်သာ။ ဘယ်တော့လဲ ဆိုတာကတော့ အချိန်ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိတော့... စိုက်ပျိုးရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် လျှပ်စစ်စွမ်းအင်က အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းချက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရွာထဲမှ ဘိုးဘွားများပင်လျှင် လမ်းပေါက်သွားပြီးနောက် 'လျှပ်စစ်သုံး သုံးဘီးဆိုင်ကယ်' များကို ဝယ်ယူလာကြသည်။ ခရီးသွားရန်အတွက် အလွန် အဆင်ပြေသလို၊ နွားလှည်းထက်လည်း အများကြီး ပိုမြန်သည်။ နွားဆိုလျှင် အစာကျွေးရသေးသည်။ ဤဆိုင်ကယ်ကတော့ မီးအားသွင်းထားရုံဖြင့် သွားနိုင်ပြီး နောက်တွင်လည်း ပစ္စည်းများ အများကြီး တင်နိုင်သေးသည်။ အလွန် အဆင်ပြေလှသည်။

"ငါဝယ်ထားတဲ့ ထွန်စက်တွေထဲမှာ အလိုအလျောက် မောင်းနှင်တဲ့စနစ်ပါတာတွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက စမ်းသပ်ဆဲ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ 5G တာဝါတိုင်တွေ တည်ဆောက်ဖို့ လိုသေးတယ်။ လိုင်းမမိဘူးဆိုရင် အလိုအလျောက် စနစ်က ပြဿနာတက်ဖို့ အရမ်းလွယ်တယ်။"

လင်းယန်သည် မြင်းနက်ကလေးကို ဆွဲကာ လယ်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ လယ်ထဲတွင် ကျောင်းသားများ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီး၊ စနစ်ထဲတွင်လည်း ဝင်ငွေများ အဆက်မပြတ် တက်လာနေသည်ကို မြင်နေရသည်။

အစက ယွမ် သန်းတစ်ရာရတုန်းကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ပေမဲ့... အခုတော့ နည်းနည်း ထုံသွားပါပြီ။

ပိုက်ဆံ?

လယ်တွေ အများကြီး စိုက်နေသရွေ့ သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံက ပေါနေမှာပဲ!

သို့သော် ထွန်စက်များမှ ထွက်လာသော အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များကို ကြည့်ရင်း၊ ဤတောင်တန်း အလှတရားများကြားတွင် ထိုအရာများက လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဟု လင်းယန် ခံစားရသည်။

သူ့စိုက်ပျိုးနည်းကိုသာ တခြားလူ လုပ်မည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ရှုံးမည်ဖြစ်သည်။ သူက ဓာတ်မြေသြဇာ လုံးဝ မသုံး၊ ပိုးသတ်ဆေး လုံးဝ မဖြန်းပေ။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းသားများကို အသုံးပြု၍ ပေါင်းသင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့်သာ ထွက်လာသော သီးနှံများက ရာနှုန်းပြည့် သဘာဝစစ်စစ်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူစိုက်သော မုန်လာဥနီများက သွေးကင်ဆာအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ထူးခြားသော အာနိသင် ရှိနေရသလဲဆိုခြင်း၏ အဖြေပင် ဖြစ်သည်။

GMO (မျိုးရိုးဗီဇပြောင်း) သီးနှံများ၊ ဓာတ်မြေသြဇာနှင့် ပိုးသတ်ဆေးများဖြင့် ကြီးထွားလာသော သီးနှံများသည် ထွက်နှုန်းကောင်းသော်လည်း လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းနှင့်အမျှတော့ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

အမှန်တော့ အစားအစာတိုင်းတွင် 'ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်' ဆိုတာ ရှိသည်။ ဆန်၊ စပါးကိုပင် ဆေးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုအာနိသင်များမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ဘေးအန္တရာယ်မရှိဘဲ ကောင်းကျိုးများကိုသာ ဖြစ်စေသည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလွယ်တကူ စုပ်ယူနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း၌ ရှိနေသည်။

သို့သော် ဓာတုဆေးဝါးများဖြင့် စိုက်ပျိုးထားသော သီးနှံများကို သာမန်လူများက ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း၊ ကိုယ်ခံအားနည်းနေသော လူနာများအတွက်မူ ၎င်းတို့သည် 'ဘေးဒုက္ခ' ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဓာတုပစ္စည်းများကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းယန်သည် သူ၏လယ်မြေများမှ အပြည့်အဝ သဘာဝစစ်စစ် သီးနှံများကိုသာ ထုတ်လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လောင်စာဆီသုံး ထွန်စက်တွေက အလုပ်မြန်စေပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် အရာတွေပဲ။ ထွက်လာတဲ့ မီးခိုးက သိပ်မများဘူး ဆိုပေမဲ့ ဒီနေရာရဲ့ မူလ သဘာဝဂေဟစနစ်ကို ငါ ဆက်ထိန်းသိမ်းထားချင်တယ်။

နိုင်ငံခြားက လာတဲ့ စက်ကြီးတွေဆိုရင် ဆီစားတာက ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။ ဒါတွေကိုလည်း ငါ သိပ်မသုံးချင်ဘူး။" လင်းယန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် အနည်းငယ် ဇွတ်တရွတ်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤသည်မှာ သူ အခမဲ့ ခိုင်းလို့ရမည့် ကျောင်းသားများ ရှိနေ၍ မဟုတ်ပါ။ သူကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှိနေ၍သာ ဖြစ်သည်။ ပိုက်ဆံရှိလျှင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော စိုက်ပျိုးရေး အတွေ့အကြုံကို ရရှိနိုင်သည်လေ။

'သဘာဝစစ်စစ်' ဆိုတာ တကယ်တော့ ပိုက်ဆံနဲ့ ဖန်တီးထားတာပါ။ ပိုက်ဆံရှိလေ၊ ပိုကောင်းတဲ့ အရာတွေကို ခံစားနိုင်လေပါပဲ။

"ဒရုန်းနဲ့ လယ်စိုက်တာကိုတော့ အစီအစဉ်တစ်ခုအနေနဲ့ စဉ်းစားလို့ရတယ်။ လျှပ်စစ်သုံး ထွန်စက်တွေကလည်း ကောင်းပါတယ်။ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက ဘက်ထရီက အရမ်းလေးလွန်းတာပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် ထွန်စက်ကြီးက အရမ်းလေးသွားပြီး မြေကြီးကို ဖိချလိုက်သလို ဖြစ်သွားလို့၊ မြေဆီလွှာရဲ့ ပွရွနေတဲ့ အနေအထားကို ပျက်စီးစေတယ်။"

ယခုအခါ လင်းယန်သည် စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ပတ်သက်လျှင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ စိုက်ပျိုးရေး စက်ကိရိယာများ အသုံးဝင် မဝင် ဆိုသည်ကို သူ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ သေချာသည်မှာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော စက်ပစ္စည်းများ ရရှိရန်အတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး သုတေသနလုပ်ရန် လိုအပ်ပါသည်။

"ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ငါ့ပိုက်ဆံက မလောက်သေးဘူး! ဒီတစ်သုတ် သီးနှံတွေ အကုန်ရိတ်သိမ်းပြီးမှပဲ ငါ့ဘဏ်ကတ်ထဲက ပိုက်ဆံက ချင်အဖေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ကျော်တက်နိုင်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းယွမ်ဟန်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်။"

လင်းယန်သည် အဝေးတစ်နေရာတွင် ကောက်ရိုးဦးထုပ်ဆောင်းကာ ကျေးလက်ဘဝကို ခံစားရင်း၊ ကတုံးချန်ထံမှ လယ်စိုက်နည်း သင်ယူနေသော ကျင်းယွမ်ဟန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကျန်းချန်ရဲ့ အချမ်းသာဆုံး သူဌေးကြီးက သူ့အတွက် လာပြီး လယ်စိုက်ပေးနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းသာ အပြင်ပြန့်သွားရင် သတင်းထောက်တွေ အကုန်လုံး ရူးကုန်ကြမှာပဲ။ စူးရို့ရို့တောင်မှ ကျင်းယွမ်ဟန် ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲဆိုတာကို အင်တာဗျူးချင်စိတ် ပေါက်နေသေးတာ။ နှမြောစရာက အခု သူမဆီမှာ သတင်းထောက် ကိရိယာတွေ မရှိလို့သာပေါ့။

လင်းယန် ထင်တာကတော့ ကျင်းယွမ်ဟန် ဒီလိုလုပ်နေတာက အဘိုးစူးနဲ့ လောင်ဝမ်တို့ကြောင့်သာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျင်းယွမ်ဟန်က ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ကို စိုက်ပျိုးရေး သုတေသနအတွက် ယွမ် သန်း ၁၀၀ လှူဒါန်းလိုက်လို့ပါပဲ။ ဒီပိုက်ဆံက တက္ကသိုလ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေနဲ့ယှဉ်ရင် သိပ်မများဘူးလို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့၊ သေးငယ်တဲ့ ပမာဏတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး!

သူက စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ အားလုံးရဲ့ လေးစားမှုကို ရသွားသလို၊ လောင်ဝမ်ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အများကြီး ရင်းနှီးသွားခဲ့တယ်။

လင်းယန် ဝန်ခံရပါမည်... ကျင်းယွမ်ဟန်၏ ဤနည်းလမ်းက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လွန်းသည်။

ယွမ် သန်း ၁၀၀ ကို အလကားပေးလိုက်တယ်လို့ ထင်နေလား?

ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဩဇာအာဏာကို အသုံးပြုပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ရလာမှာပါ။ အဲ့ဒါက ယွမ် သန်း ၁၀၀ နဲ့ ဘယ်လိုမှ တိုင်းတာလို့ မရတဲ့ အရာလေ။

ဒါ့အပြင်... ကျင်းယွမ်ဟန် ဒီမှာနေနေတာက အဘိုးစူးကြောင့်ဆိုတာ လင်းယန် သိပါတယ်။ အဘိုးစူးက အငြိမ်းစားယူထားပြီဆိုပေမဲ့ သူမှာ အင်အားတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ်လေ။ ကံကောင်းတာက ကျင်းယွမ်ဟန်က ဒီရွာလေးမှာ ဒီအတိုင်း လာနေတာဖြစ်ပြီး ချင်းရှန်းရွာကို ခရီးသွားလုပ်ငန်းလုပ်ဖို့ကိစ္စ ထပ်မပြောတော့တာပါပဲ။ ဒါက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အနေခက်မှုကို ပြေလည်သွားစေပါတယ်။

တကယ်တော့ ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့်ရှိတဲ့ အပန်းဖြေစခန်းတွေက တကယ် ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား?

တကယ် လှပပြီး ရာသီဥတုကောင်းတဲ့ နေရာတွေဆိုတာ အမြဲတမ်းလိုလို သူဌေးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်တွေ ဖြစ်နေတတ်ပြီး အပြင်လူတွေကို လုံးဝ အဝင်မခံပါဘူး။

ခရီးသွားတွေက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖျက်ဆီးတတ်ကြပေမဲ့၊ သူဌေးတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်တွေကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အကုန်ခံတတ်ကြတယ်။

ကျင်းယွမ်ဟန်ရဲ့ အမြင်မှာတော့... ဒီတောင်တန်းတွေနဲ့ ရေကန်တွေဟာ လင်းယန် ပိုင်ဆိုင်တဲ့ 'ကိုယ်ပိုင် ဥယျာဉ်ကြီး' ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ရွာထဲက လူကြီးတွေ အကုန်လုံးကလည်း လင်းယန် စကားကိုပဲ နားထောင်ကြတာလေ!

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျင်းယွမ်ဟန်ကလည်း လင်းယန်ကို ခိုးကြည့်နေမိသည်။

သူ ဒီမှာ နေနေတာက အဘိုးစူးကြောင့်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား? အဲ့ဒါက အကြောင်းပြချက် သက်သက်ပါပဲ။

သူ ဒီမှာ ဆက်နေနေတာက... အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ အံ့ဩစရာ အဖြစ်အပျက်တွေ အများကြီး ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တဲ့ ဒီ 'လယ်သမား လူငယ်လေး' ကြောင့် သက်သက်ပဲ!