အခန်း (၈၅-၈၆)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 85

အခန်း ၈၅ ။ 'တောင်ကိုဖြို ပင်လယ်ကိုဖို့' တာဝန်ပေါ်လာခြင်း

"အရူးပဲ။"

ကျင်းယွမ်ဟန်၏မျက်နှာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေပြီး လင်းယန်၏အတွေးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

တောင်ပေါ်က မြေကြီးနဲ့လည်း မက်မွန်ပင်စိုက်လို့ ရနေတာပဲလေ။ ဒီလောက် အပိုအလုပ်တွေ ထပ်လုပ်နေစရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ကတော့ ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပါဘူး။

ဒီနေရာလေးမှာ သူက အရှင်သခင်ပဲ၊ သူ ကြိုက်သလို ပြင်ဆင်လို့ရတာပဲ။ ဒီလယ်ကွက်ထဲက မြေကြီးတွေကို တောင်ကုန်းပေါ် အကုန်သယ်သွားပြီး မက်မွန်ပင် စိုက်မယ်ဆိုရင်... သေချာပေါက် ဖြစ်အောင်ကို လုပ်ရမှာပဲ!

ဒီအချက်ကို ကတုံးချန်တို့ တစ်သိုက်က လုံးဝ ယုံကြည်နေကြပါတယ်။

အစကတော့ သူတို့ဟာ လင်းယန်ရဲ့ အင်အားကို ကြောက်လို့သာ အညံ့ခံခဲ့ကြတာပါ။ အလုပ်ပြီးရင် သူတို့ရဲ့ မူလဘဝကို ပြန်သွားလို့ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြတာလေ။

ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတော့၊ လင်းယန်ရဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ အသွင်အပြင်အောက်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အင်အားတွေ ပုန်းကွယ်နေတယ်ဆိုတာ သူတို့ ခံစားလာရတယ်။

တစ်ခါတစ်ရံမှာ လင်းယန်ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ လုပ်ရပ်လေးတစ်ခုက သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို တက်ကြွသွားစေပြီး လုံးဝကို ကျိုးနွံသွားစေတယ်။

ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီးကို လင်းယန်က ခိုင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတောင်...

သူတို့ လုံးဝ မငြင်းဆန်ခဲ့ကြတော့ဘူး!

သူတို့ ရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတာက အဆုံးအစမရှိတဲ့ ရူးသွပ်မှုတွေပါပဲ။

တကယ်လို့သာ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... လင်းယန်ရဲ့ အမြဲတမ်း နောက်လိုက်တွေအဖြစ် သူတို့ နေသွားချင်တယ်။ နာမည်ကြီး မင်းသား၊ မင်းသမီးတွေကို အားပေးတဲ့ Fan တွေထက်တောင် ပိုပြီး ရူးသွပ်နေကြပြီလေ!

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်...

လမ်းမှားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နစ်မွန်းနေခဲ့တဲ့ သူတို့အတွက် နောက်ဆုံးတော့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်စရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တာပါပဲ။ အဲ့ဒါကတော့ ဒီ လူငယ်လေးပါပဲ!

သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ဒီကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတယ်။ အရိုးရှင်းဆုံး လယ်စိုက်တာလေး လုပ်နေရင်တောင် သူ့ကိုယ်ပေါ်ကနေ အဆုံးမရှိတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်နေသလိုပါပဲ။

သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲမှာတော့... လင်းယန်က 'နတ်ဘုရား' ပဲ။

သူပြောသမျှ အကုန်လုံးကို သံသယဝင်စရာ မလိုဘူး၊ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပ်လိုက်ရုံပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျင်းယွမ်ဟန်ကတော့ ဒါကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။

"ဒီကိစ္စအတွက် ကုန်ကျမယ့် ပိုက်ဆံတွေက... အဲ့ဒီ မက်မွန်ပင်တွေ နှစ်တစ်ရာ၊ နှစ်တစ်ထောင် အသီးသီးရင်တောင် ပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။"

လင်းယန်က ကျင်းယွမ်ဟန်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက အရမ်း သေချာနေပါလား။"

သေချာတာပေါ့လေ။

'စူပါစိုက်ပျိုးရေးစနစ်' အကြောင်း မသိတဲ့သူတွေအတွက်တော့ ဒါက အရူးလုပ်ရပ်လို့ ထင်မှာ သေချာတယ်။

ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လူအင်အား၊ ငွေအင်အား သုံးရတာ... လုံးဝကို ရှုံးမယ့် အလုပ်ကြီးလေ! အထူးသဖြင့် စီးပွားရေးသမားဖြစ်တဲ့ ကျင်းယွမ်ဟန်အတွက်ဆိုရင် ဒီလောက်ရှုံးမယ့် အလုပ်ကို လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ မသိတာက...

ကျင်းယွမ်ဟန်ကို မက်မွန်ပင်ကိစ္စ မေးလိုက်ချိန်မှာတင် စနစ်ဆီကနေ တာဝန်အသစ်တစ်ခု ကျလာခဲ့တယ် ဆိုတာပါပဲ။

[တာဝန် - 'တောင်ကိုဖြို ပင်လယ်ကိုဖို့'

အကြောင်းအရာ - မက်မွန်ပင် စိုက်ပျိုးရန် အသင့်တော်ဆုံး မြေဆီလွှာများကို တောင်ကုန်းပေါ်သို့ သယ်ဆောင်ပြီး မက်မွန်ပင်များ စိုက်ပျိုးပါ။ ပြီးမြောက်ပါက ထိုတောင်ကုန်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှပဆုံး မက်မွန်တောကြီး ဖြစ်လာမည်! ထို့အပြင် အထူးဆုကြေးကိုလည်း ရရှိမည် ဖြစ်သည်။]

စနစ်ဆီကနေ ရုတ်တရက် ကျလာတဲ့ ဒီတာဝန်က လင်းယန်ကို အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေတယ်။

သူ့အိမ်မှာ စိုက်ပျိုးရေး စက်ကြီးတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ။ ဒီလယ်ကွက်ထဲက မြေကြီးတွေကို ဟိုတောင်ပေါ် သယ်ဖို့ဆိုတာ ဘာမှမခက်ပါဘူး။ ပိုက်ဆံနည်းနည်း ပိုကုန်ရုံပဲ ရှိမှာပါ။

ဒါပေမဲ့ စနစ်ကပေးမယ့် ဆုကြေးဆိုတာကတော့ သူ ဘယ်တော့မှ ငြင်းဆန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒီတစ်ခါရော... ဘယ်လို အထူးဆုကြေးမျိုး ပေးမလဲ မသိဘူးနော်?"

လင်းယန်၏စိတ်ထဲတွင် စပ်စုချင်စိတ်များ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။ တာဝန်မပြီးမချင်း အထူးဆုကြေးဆိုတာက Blind box လိုပါပဲ။ လူကို အမြဲတမ်း ရင်ခုန်အောင် လုပ်နေတာကိုး။

လင်းယန်က ကတုံးချန်တို့ကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"လယ်ထဲက အလုပ်တွေကို ခဏထားခဲ့လိုက်! လမ်းဖောက်တဲ့ ကုမ္ပဏီ (အဖွဲ့-၂) ကို ဆက်သွယ်ပြီး မြေတူးစက်တွေ၊ ကုန်ကားတွေ အများကြီး ထပ်ခေါ်လိုက်! ဒီအလုပ်ကို အမြန်ဆုံး ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်။ ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့... မြေကြီးတွေကို တောင်ပေါ် ဒီအတိုင်း ပုံထားရင် မိုးရွာရင် အကုန် မျောပါသွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီတော့... တောင်တစ်ခုလုံးကို လှေကားထစ် လယ်ကွက်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။

လှေကားထစ် လယ်ကွက်အကြောင်း မသိရင်... တက္ကသိုလ်က ပါမောက္ခကြီးတွေကို သွားမေး!"

လင်းယန်က အသေးစိတ် အစီအစဉ်တွေကို ချက်ချင်း ချမှတ်လိုက်သည်။

မြေကြီးကို ဒီအတိုင်း ပုံထားရင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတာနဲ့ အကုန် ပြိုကျလာမှာ သေချာသည်။ လှေကားထစ်စိုက်ခင်းတွေဆိုရင်တော့ ဒီပြဿနာ မရှိတော့ဘူးလေ။ တောင်စောင်းတွေမှာ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ကာထားလိုက်ရင် မြေပြိုတာကို တားနိုင်သလို ရေကိုလည်း ထိန်းထားနိုင်မှာပါ။

ဒီလို မြေပြင်အနေအထားကို ပြောင်းလဲပစ်တဲ့ ဉာဏ်ပညာမျိုးက ချင်မင်းဆက်နဲ့ ဟန်မင်းဆက် ခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပါ။

တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ဆောက်ရေးစွမ်းရည်တွေက သမိုင်းကနေ ဆင်းသက်လာတာလို့ ပြောရမယ်။ (စားသောက်မှု အလေ့အထတွေ ဆင်းသက်လာသလိုမျိုးပေါ့)

ဒါကို တွေးမိတော့ လင်းယန်က စူးရို့ရို့ ကျောက်ပုစွန်တွေ ယူလာတုန်းက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို သတိရသွားသည်။

"ဒီကျောက်ပုစွန်က နိုင်ငံခြားကနေ ဝင်လာတဲ့ မျိုးစိတ်လေ။ နိုင်ငံခြားသားတွေက ဘယ်လို နှိမ်နှင်းရမလဲ မသိကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့နိုင်ငံကို ရောက်လာတော့... မျိုးသုဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားတဲ့အထိ စားပစ်လိုက်ကြတာ! လူလုပ်ပြီး မွေးမြူထားလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မတို့တွေ အခုချိန် ကျောက်ပုစွန်တောင် စားရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဒီအကြောင်းတွေးမိတိုင်း လင်းယန် သဘောကျမိသည်။ ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အပင်တွေ၊ သတ္တဝါတွေ အဆမတန် ပေါက်ပွားနေရင် တရုတ်လူမျိုးတွေကိုသာ အဲ့ဒီကို လွှတ်လိုက်!

တရုတ်လူမျိုးတွေရဲ့ 'သဘာဝနဲ့ တစ်သားတည်းကျခြင်း' ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်က သူတို့ရောက်သွားတဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆို ဂေဟစနစ်ကို မျှတသွားစေပါတယ်။ (တစ်ခါတလေ ရှားပါးမျိုးစိတ်တွေ ဖြစ်သွားတဲ့အထိ စားပစ်ကြတာကတော့ နောက်တာမဟုတ်ပါဘူး!)

လင်းယန် အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုပြီး အားတက်လာသည်။ လက်ထဲက အလုပ်တွေ မြန်မြန်ပြီးအောင် လုပ်ပြီး အိမ်ပြန်ကာ ရို့ရို့လေး ဘာလုပ်နေလဲ သွားကြည့်ချင်နေပြီ။ ရှောင်ဝူကို စာသင်ပေးနေတာပဲ ဖြစ်မှာ။

ဒါပေမဲ့ သူ့အိမ်မှာ ဇွတ်လာနေတဲ့ အဘိုးစူးကို တွေးမိတော့ လင်းယန် နည်းနည်း စိတ်ညစ်သွားသည်။ သူနဲ့ စူးရို့ရို့ရဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ ဘဝလေးကို အဘိုးကြီးက အနှောင့်အယှက် ပေးနေတာကိုး။ ရင်းနှီးမှု အတိုင်းအတာတွေတောင် အများကြီး လျော့ကျသွားရတယ်။

"တောင်ခြေက ကျောင်းခွဲကြီးပြီးသွားရင် သူတို့ကို အဲ့ဒီကို အကုန်နှင်ထုတ်ပစ်ရမယ်။"

လင်းယန် ကျိတ်တွေးလိုက်သည်။ အိမ်မှာ လူကြီးတွေရှိနေရင် တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ သိပ်အဆင်မပြေဘူးလေ။

…..

ကျင်းယွမ်ဟန်သည် လင်းယန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလုပ်သာ ဆက်လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ခါးကို ပွတ်ရင်း 'လူငယ်တွေကို မမီတော့ပါဘူး' ဟု သက်ပြင်းချကာ အလုပ်ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ လုံးဝ မသိတာကတော့... အခုချိန်မှာ အတွင်းရေးမှူးယန်တစ်ယောက် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဆိုတာပါပဲ!

ကျင်းယွမ်ဟန် ဒီမှာ နေနေကတည်းက ကုမ္ပဏီနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ သူက တံတားတစ်စင်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ အကွာအဝေးက အရမ်းဝေးတော့ ဖုန်းပြောရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ ဗီဒီယိုကောနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်လို့ရပေမဲ့၊ တချို့ စာရွက်စာတမ်းတွေက ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ထိုးဖို့ လိုသေးတယ်လေ။

သူက လုပ်ပိုင်ခွင့်တွေ ကျော်လွန်ပြီး ကိစ္စတော်တော်များများကို ဖြေရှင်းပေးထားပေမဲ့လည်း ကုမ္ပဏီရဲ့ လည်ပတ်မှုက ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။

"ကုမ္ပဏီက လူတွေက ဒီနေ့ ညနေလောက်ဆို ရောက်လာတော့မယ်။ ငါက သူဌေးကျင်း ဘယ်လယ်ကွက်မှာ အလုပ်လုပ်နေလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး! မတတ်နိုင်ဘူး... တစ်ကွက်ချင်းစီ လိုက်ရှာရတော့မှာပဲ။"

တောရွာက မြေလမ်းတွေက အကုန်လုံး မပြည့်စုံသေးတော့ ဇိမ်ခံကားတွေနဲ့ သွားဖို့က လုံးဝ အဆင်မပြေပါဘူး။ ထွန်စက်တွေ ဆိုတာကလည်း သူ ဘယ်လိုမှ မမောင်းတတ်ဘူးလေ။

ဒီတော့ ခြေလျင်လျှောက်ရှာရုံပဲ ရှိတော့တယ်။

ဒါက ရုံးခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး ကားနဲ့ပဲ အမြဲသွားလာတတ်တဲ့ အတွင်းရေးမှူးယန်အတွက်တော့ တကယ့် ငရဲပါပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ ဒီလောက် လမ်းအများကြီး တစ်ခါမှ မလျှောက်ဖူးပါဘူး။

…..

သူ ကျင်းယွမ်ဟန်ကို လိုက်ရှာနေချိန်မှာပဲ...

နောင်ခရိုင်ထဲမှာ ကားနဲ့ ဟိုပတ်ဒီပတ် မောင်းနေတဲ့ ယန်ကျင်းလီတစ်ယောက်ကတော့ ချင်းရှန်းရွာဘက်ကို သွားတဲ့ (လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ် မရှိတဲ့) လမ်းအသစ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

"ဒီနေရာက သေချာပါတယ်! ဒီလမ်းအသစ်ကြီးက ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ? ဒါပေမဲ့ တခြားလမ်းလည်း မရှိတော့ဘူးလေ။ ပတ်သွားရင် တောထဲမှာ လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ်။ ထားလိုက်တော့... ဒီလမ်းအတိုင်းပဲ မောင်းကြည့်လိုက်မယ်။"

ယန်ကျင်းလီ အနည်းငယ် နောင်တရနေမိသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ဘာလို့များ စိတ်လိုက်မာပါနဲ့ ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး ထွက်လာခဲ့မိတာလဲ မသိဘူး။

ချင်းရှန်းရွာကို သွားရတဲ့လမ်းက ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလဲဆိုတာကို သူမ မေ့နေခဲ့တာပါ။

အရင်တစ်ခေါက် အစီအစဉ်အဖွဲ့ လာတုန်းက ဂြိုဟ်တု တည်နေရာပြစနစ်တွေ၊ ကင်မရာတပ် ဒရုန်းတွေ အသုံးပြုပြီးမှ ချင်းရှန်းရွာကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ။

အခု သူမဆီမှာ အဲ့ဒီ စက်ကိရိယာတွေ ဘာမှမပါဘူး!

ပြည့်စုံကောင်းမွန်တဲ့ လမ်းမကြီးနဲ့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေကို ဖြတ်သန်းပြီး မိုင်ဆယ်ဂဏန်းလောက် မောင်းလာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုတွေက ပိုများလာပါတယ်။

"ငါ ချင်းရှန်းရွာကနေ ထွက်သွားတာ သိပ်မှ မကြာသေးတာ။ ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေ ပေါ်လာရတာလဲ? ငါ သွားနေတဲ့လမ်းက တကယ်ရော မှန်ရဲ့လား?"

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 86

အခန်း ၈၆ ။ ရှောင်ကျင်းလီ၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှု

ယန်ကျင်းလီသည် ချင်းရှန်းရွာသို့ သွားသော လမ်းအသစ်ပေါ်တွင် ကားမောင်းရင်း စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က မြေပြင်အနေအထားတွေက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒီလမ်းကြီးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလေ။ တောင်ကုန်းတွေပေါ်က သစ်ပင် အနေအထားတွေကတော့ သူမ မှတ်မိနေတဲ့ ပုံစံတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ၊ မမှားနိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့...

ဒီလမ်းကြီးပေါ်မှာ ကားဆိုလို့ သူမ ကားတစ်စီးတည်းပဲ ရှိနေတာက ရင်ထဲမှာ ကြောက်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းထဲ မဝင်ခင် အမှောင်တိကျနေပြီး ဝင်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတဲ့ မီးတွေကြောင့် သူမ ပိုပြီး လန့်သွားရတယ်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငှက်အော်သံလေးတွေသာ မကြားရရင် သူမ လှည့်ပြန်သွားလောက်ပြီ။

"ရှေ့နည်းနည်း ဆက်သွားကြည့်မယ်။"

ကားအရှိန်က အလိုလို မြန်လာသည်။ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် လင်းယန်ကို တွေ့ချင်နေသည့် စိတ်က အပြည့်နေရာယူထားသည်။ နေ့စဉ်ရက်ဆက် လွမ်းဆွတ်နေရသော ထိုမျက်နှာလေးကို တွေးမိတော့ ကြောက်စိတ်တွေ အကုန်ပျောက်သွားရသည်။

မိုင် ၃၀ လောက်ကို မိနစ် ၂၀ ကျော်လေးနဲ့ ရောက်သွားသည်။

လမ်းအခြေအနေက အရမ်းကောင်းလွန်းတော့ ယန်ကျင်းလီလည်း နောက်ဆုံးမှာ သူမနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ တောင်ကြားရွာလေးကို မြင်လိုက်ရပါပြီ။

ရိုးရှင်းတဲ့ ရှေးဟောင်းပုံစံလေး၊ ကြက်တွန်သံ၊ ခွေးဟောင်သံတွေနဲ့ အရင်လိုပဲ အေးချမ်းနေတုန်းပါပဲ။

"ဒီလောက် မြန်မြန် လမ်းပေါက်သွားတာလား? ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတွေတောင် ဖောက်ထားသေးတယ်၊ တကယ် ဇိမ်ကျတာပဲ။"

သူမ ချင်းရှန်းရွာကနေ ထွက်သွားတုန်းက ဒီလမ်းဖောက်ဖို့အတွက် သူမကိုယ်တိုင် အလှူငွေကောက်ခံပေးဖို့ တွေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလမ်းဖောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲဆိုတာကို သူမ ပိုသိတာပေါ့။ သူမ တွေးထားတာက နှစ်အနည်းငယ်လောက် အလှူငွေကောက်ခံပြီးမှ ဖောက်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ...

လမ်းဖောက်တဲ့ အမြန်နှုန်းက သူမ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုမြန်နေခဲ့တယ်။ ဒါက သူမကို ပိုပြီး ဝမ်းသာသွားစေပါတယ်။

"နောက်ဆို သူ့ကို လာတွေ့ချင်ရင် ဒီလောက် ဒုက္ခများတော့မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"

ဒီအတွေးလေးကြောင့် သူမ သီချင်းလေးတောင် ညည်းချင်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ခြေတွင် တည်ဆောက်နေသော အဆောက်အအုံကြီးကိုလည်း သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤနေရာက လမ်းမကြီးနှင့် ကပ်နေသဖြင့် တောင်ခါးပန်းတွင်ရှိသော ချင်းရှန်းရွာထက် သွားလာရ ပိုလွယ်ကူသည်။ မြေပြင်အနေအထားကလည်း ပို၍ ညီညာသည်။

ချင်းရှန်းရွာကို တောင်ခါးပန်းတွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းမှာ ရှေးခေတ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းက ရွာတိုးချဲ့ရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးရေးကို ကန့်သတ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။

တောင်ခြေရှိ အဆောက်အအုံကြီးကတော့ ထိုပြဿနာမျိုး မရှိတော့ပေ။

သံကူကွန်ကရစ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဤကျောင်းခွဲကြီးတွင် နောင်တစ်ချိန် ကျောင်းသားများစွာ ရောက်လာမည်ဖြစ်ရာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ လာရောက်ရန် ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။ စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က စိုးရိမ်ရမည်မှာ... ကျောင်းသားများက တောသားစားချင်၍ တောထဲသို့ သွားရောက် အမဲလိုက်ကြမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကျောင်းခွဲကို အစကတည်းက တံခါးပိတ်ပုံစံမျိုးဖြင့် ဒီဇိုင်းဆွဲထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျင်းလီသည် သတင်းများတွင် တွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်တွေးတောရင်း ဤနေရာသည် ကျန်းနန်စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်၏ ဓာတ်ခွဲခန်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ပြီးတော့ လင်းယန်၏ အဆင့်အတန်းကလည်း တောရွာက လယ်သမားလေး မဟုတ်တော့ပေ။ "အငယ်ဆုံး တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခ" ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကြီးက ရှိနေပြီလေ။

"ခနလောက် မတွေ့ရုံနဲ့တင် လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတွေ့ရင် ငါ ဘာစကားပြောရမလဲ?"

ဒီအကြောင်းတွေးမိတော့ ယန်ကျင်းလီ အကြောင်းမဲ့ ရင်ခုန်လာသည်။ မလာခင်ကတော့ သူ့ကို တွေ့တွေ့ချင်း "ရှင့်ကို လွမ်းနေတာ" လို့ တိုက်ရိုက် ပြောချလိုက်မယ်လို့ တွေးထားတာပါ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူ့မျက်နှာ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့လေ။

ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း နီးကပ်လာလေလေ၊ သူမ ပိုပြီး ရင်ခုန်လာလေလေပါပဲ။

ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ချင်းရှန်းရွာဘက်သို့ ဆက်မောင်းလာခဲ့သည်။ ထပ်ပြီး အကြာကြီး ရပ်နေရင် အလုပ်သမားတွေက သူမကို မှတ်မိသွားလိမ့်မည်လေ။

တကယ်တော့...

သူမကို မှတ်မိသွားကြပါပြီ!

ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်သမားတွေက အံ့မဩကြတော့ပါဘူး။

"ဒီရက်ပိုင်း နာမည်ကြီးနေတဲ့ ရှောင်ကျင်းလီလေ။ ပါမောက္ခရှောင်လင်းရဲ့ ကိစ္စကြောင့် အစီအစဉ်က တမင်တကာ တွဲပေးလိုက်တာ၊ သူမ ပိုပြီး နာမည်ကြီးသွားတာပဲ။"

"သူမ ပါမောက္ခလင်းဆီ လာတာ... တမင် သတင်းထွက်အောင် လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ တကယ် ကြိုက်နေလို့များလား?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ? ပါမောက္ခလင်းရဲ့ အခု အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် သူမနဲ့က သိပ်မလိုက်တော့ဘူးနော်။"

"အစကတော့ ငါ့မိန်းမက ပြောသေးတယ်၊ ပါမောက္ခရှောင်လင်းသာ ရှောင်ကျင်းလီကို ရလိုက်ရင် တစ်သက်လုံး ပူစရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့။ အခုကြည့်ရတာတော့... ရှောင်ကျင်းလီသာ ပါမောက္ခလင်းကို ရရင် အဲ့ဒါ သူမဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းမှုပဲ။"

"ငါ အသက် ၅၀ ကျော်နေပြီဆိုပေမဲ့ ပါမောက္ခရှောင်လင်းကိုတော့ တကယ် လေးစားတယ်။ သူ့ရဲ့ စူပါမုန်ညင်းစေ့တွေသာ တကယ် စိုက်လို့ရပြီဆိုရင် ငါလည်း အိမ်ပြန်ပြီး လယ်စိုက်တာကမှ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာထက် ပိုကောင်းဦးမယ်။"

"ဆီတွေ များလာရင် ဈေးကျသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား?"

"ဒီလောက် ဆီတွေ ထွက်လာရင် ပြည်ပကနေ ပဲပိစပ် တင်သွင်းစရာ လိုသေးလို့လား? ပါမောက္ခလင်းကတော့ တကယ့် နိုင်ငံဂုဏ်ဆောင်ပဲကွ။"

အလုပ်သမားတွေက လင်းယန်အကြောင်း ပြောနေကြရင်း သူတို့မျက်နှာပေါ်မှာ ကြည်ညိုလေးစားမှုတွေ အပြည့်ဖြစ်နေပါတယ်။ လင်းယန်အကြောင်း ပိုသိလာလေ၊ သူ့အပေါ် ပိုပြီး ယုံကြည်လေးစားလာလေပါပဲ။

လူတိုင်း လူငယ်ဘဝမှာ အောင်မြင်ချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ ရှိခဲ့ကြတာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်တဲ့သူတွေက များပြီး၊ အောင်မြင်သွားတဲ့ အချိန်မှာလည်း အသက်ကြီးနေကြပြီ။

ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ကတော့ ဒီလို လူငယ်ဘဝမှာတင် လူတိုင်း အားကျရတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေကို ရရှိနေပြီလေ။

လေးစားမှုကလွဲရင် သူတို့ ရင်ထဲမှာ ဘာမနာလိုစိတ်မှ မရှိကြပါဘူး။

"မြန်မြန် အလုပ်လုပ်ကြ! ပါမောက္ခလင်းက ဒီလောက် အဆင့်အတန်း မြင့်နေတာတောင် နေ့တိုင်း လယ်ထဲဆင်းပြီး အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ!"

"သူများတွေက ပိုက်ဆံရှိတာ၊ ဂုဏ်ရှိတာကို မကြောက်ဘူး။ အဲ့ဒီလို ပြည့်စုံနေတာတောင် မင်းထက် ပိုကြိုးစားနေတာကိုပဲ ကြောက်ရတာ!"

"လုပ်ကြ၊ အလုပ်လုပ်ကြ။"

အလုပ်သမားတွေ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြပါတယ်။

တကယ်တော့ ကူးစက်ရောဂါကြောင့် သူတို့မှာ ပိုက်ဆံရှာစရာ လမ်းစ သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ လင်းယန်သာ မရှိရင် အခုချိန် အိမ်မှာ ထိုင်နေရလောက်ပြီ။

ဒီတောင်ပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ ပိုက်ဆံလည်း ရတယ်၊ ရှုခင်းလည်း လှတယ်၊ လေအေးအေးလေးနဲ့ နေလို့လည်း ကောင်းတယ်။ တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာက... နောက်ထပ် လဝက်လောက်ဆိုရင် သူတို့အလုပ်တွေ ပြီးတော့မှာမို့ ဒီအေးချမ်းတဲ့ တောင်ပေါ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့တာပါပဲ။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျင်းလီသည် ချင်းရှန်းရွာနှင့် နီးကပ်လာလေ၊ သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားလေ ဖြစ်သည်။

"ဒီရွာလေးက လူကို ကာကွယ်မှုတွေ အကုန်လုံး ချထားပြီး အေးချမ်းသွားစေတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရှိတယ်။ ဒီခံစားချက်လေးပဲ။"

ယန်ကျင်းလီ ကားထိုင်ခုံကို မှီလိုက်ပြီး လေကို ရှူရှိုက်လိုက်တာတောင် အရမ်းကို လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရသည်။ လင်းယန်က သူမကို မြင်လျှင် ဘယ်လိုနေမလဲ ဆိုတာကိုလည်း သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။

ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်တဲ့ ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ အိမ်ဝင်းကြီးထဲကို ဝင်သွားတဲ့ အချိန်မှာတော့... အရာရာက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို သူမ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဒီနေရာက အရင်ကလို ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ လူနေမှုဘဝ အငွေ့အသက်တွေ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီလေ။

"ပြောင်းလဲသွားတာ တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်။"

ရွာထဲက လူကြီးတွေနဲ့ အတည်မပြုရသေးရင် ဒါက လင်းယန်အိမ်မှန်းတောင် သူမ ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

လူကြီးတွေက သူမကို 'ကောင်လေးလင်းရဲ့ မိန်းမ' လို့ ခေါ်နေတုန်းပဲမို့ သူမ ရှက်လည်း ရှက်၊ ရင်လည်း ခုန်နေမိတယ်။

ဒါပေမဲ့...

လူကြီးတွေက 'မယားကြီး' လို့ ခေါ်နေတာက ဘာသဘောလဲ?

လင်းယန်မှာ နောက်ထပ် မိန်းမငယ်လေး ရနေပြီလား?

တကယ်တော့ ချင်းရှန်းရွာက ဘိုးဘွားတွေက ရွာကြီး ဒီအတိုင်း ပျက်သုဉ်းသွားပြီး မျိုးဆက်ပြတ်သွားမှာကို လုံးဝ မလိုလားကြပါဘူး။ သူတို့ သေသွားရင် သင်္ချိုင်းလာရှင်းပေးမယ့်သူတောင် မရှိမှာကို စိုးရိမ်ကြတာပါ။

လင်းယန်သာ ကလေးတွေ အများကြီး မွေးနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ပိုတောင် ပျော်သေးတယ်။ ဒီလူကြီးတွေအတွက်တော့ ရွာထဲကို မိန်းကလေးတွေ များများရောက်လာလေ၊ ပိုကောင်းလေပါပဲ!

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျင်းလီက စူးရို့ရို့ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ တော်တော်လေး အံ့ဩသွားရသည်။ သူမ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့တာက စူးရို့ရို့ တစ်ယောက် လင်းယန်အိမ်မှာ ဆက်နေနေသေးတာပဲ။

"နင့်ခြေထောက်ကဒဏ်ရာ အခုထိ မကျက်သေးဘူးလား?"

စူးရို့ရို့လည်း သူမကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားပြီး -

"အာ... ငါက လမ်းပျောက်တတ်တယ်လေ၊ အပြင်ထွက်ရင် မျက်စိလည်သွားမှာစိုးလို့။"

ယန်ကျင်းလီ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ပေ။

လမ်းပျောက်တတ်တယ်?

ချင်းရှန်းရွာ တစ်ရွာလုံးမှာမှ ဒီလမ်းတစ်ကြောင်းတည်း ရှိတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းပျောက်မှာလဲ?

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ စူးရို့ရို့ကို အားကျတဲ့စိတ်တွေ အပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့သူက ငါသာဖြစ်ခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲလို့တောင် တွေးမိတဲ့အထိပါပဲ။