အခန်း (၉၃-၉၄)

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 93

အခန်း ၉၃ ။ မိန်းမလှလေး ၄ ယောက် ဆုံစည်းခြင်း

အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်၏ ဒေါသထွက်လွယ်သော စရိုက်များကို လင်းယန် အစောကြီးကတည်းက ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူတွေ အများကြီး ကြည့်နေသည် မဟုတ်လား။ သူတို့ တကယ်ကြီး လက်ပါသွားအောင် လွှတ်ထား၍ မဖြစ်ပေ။ အချင်းချင်း သံယောဇဉ်တွေ ပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။

မြေပဲကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဧက ၂၀၀ ခန့် စိုက်ပေးရန်က ပြဿနာမရှိပေ။ ဤအထဲတွင် စူးရို့ရို့၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားရသည့် အစိတ်အပိုင်းလည်း ပါဝင်သလို၊ နိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးပြုချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒ အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေသည်။ မည်သည့် တောင်သူလယ်သမားမဆို ဤအချက်ကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ထားကြသည်။ နိုင်ငံတော် အင်အားတောင့်တင်းမှသာလျှင်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း အိမ်တွင် အေးအေးချမ်းချမ်း လယ်စိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နိုင်ငံမငြိမ်မသက် ဖြစ်လာပါက လယ်သမား တော်တော်များများ စစ်မြေပြင်သို့ ရောက်သွားကြရမည်သာ။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် မိန်းမ၊ ကလေးတွေနဲ့ နွေးနွေးထွေးထွေးနေရတဲ့ ဘဝမျိုး ဘယ်ရှိတော့မလဲ?

'နှမြောစရာပဲ... ဒီတောင်ပေါ်ရွာလေးမှာတော့ အဲ့ဒီလောက် နွေးထွေးတဲ့ အိပ်ရာမျိုး မရှိသေးဘူးလေ' ဟု လင်းယန် တွေးလိုက်မိသည်။

အဘိုးစူး ပြောသည့် စစ်ဗိုလ်ရာထူးနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ လုံးဝ လက်မခံရန်သာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ မြေပဲလေး စိုက်ပေးရုံသက်သက်ပါပဲ။ နိုင်ငံတော်အတွက် ကြီးမားလှသည့် အကျိုးကျေးဇူး ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။

ဒါ့အပြင်...

'အဘိုးစူးက တပ်ခွဲ တစ်ခုလုံးကို ခေါ်လာမယ်ဆိုတော့... အဲ့ဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ငါ့အတွက် အခမဲ့ အလုပ်သမားတွေ ဖြစ်သွားမှာပဲ။ လယ်စိုက်ဖို့ လူအင်အားကတော့ တကယ်ကို အများကြီး ဖြစ်သွားပြီ!' လင်းယန် စိတ်ထဲမှတွေးကာ ကျေနပ်နေမိသည်။

ရွာကလေးအတွင်း ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ဤမျှ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု လင်းယန်ကိုယ်တိုင်တောင် မထင်ထားခဲ့ပေ။ 'မိုးနဲ့မြေ ပြောင်းပြန်လှန်သလို' ဆိုသည့် စကားလုံးဖြင့်ပင် တင်စား၍ ရနိုင်ပေသည်။ အပြင်လူများသာ အများဆုံး ရောက်လာကြသည် ဆိုသော်လည်း၊ ရွာကလေးမှာ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ ရွာထဲရှိ အဘိုးအဘွားများ၏ မျက်နှာများတွင်လည်း အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေကြသည်။ ရောက်လာသော လူငယ်များစွာကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း၊ ဤတက်ကြွလန်းဆန်းနေသော လူငယ်လေးများ၏အငွေ့အသက်က သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကိုပါ ကူးစက်လွှမ်းမိုးစေခဲ့သည်။ မသိမသာဖြင့် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးများ ပိုမို တောက်ပလာသလို ခံစားရသည်။

အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်ကို ဆွဲခွာပြီးနောက် စကားအနည်းငယ် ဝင်ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည်။ ရှုချင်မှာမူ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ အမူအရာများ အပြည့်ဖြင့် လင်းယန်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း လင်းယန်ထံတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ရှင့်ရဲ့ အဲ့ဒီ မြေပဲကိစ္စက တကယ်တမ်း ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ?" ဟု ရှုချင်က သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒါကိုတော့ မမေးပါနဲ့။ နိုင်ငံတော် လျှို့ဝှက်ချက် ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ မပြောတာ အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု လင်းယန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အင်း... ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်" ဟု ရှုချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို သူမ နားလည်ပါသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယန်အပေါ် သူမ၏အမြင်များ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်သမီးလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လင်းယန်၏ အရှေ့တွင်တော့ တကယ့်ကို အမှိုက်စလေးတွေသာ ဖြစ်သွားရတော့သည်။ 'ဒုဗိုလ်' ရာထူးတဲ့လား! စစ်သား တော်တော်များများက တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရင်တောင် အဲ့ဒီရာထူးကို ရဖို့ မလွယ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ လင်းယန်ကတော့ ချက်ချင်းကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ပစ်လိုက်တယ်။ ရာထူး နိမ့်လွန်းလို့လား? ဒါမှမဟုတ် ဒီကျေးလက်က အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးကိုပဲ သဘောကျနေလို့လား? သံယောဇဉ် အနှောင်အဖွဲ့တွေ အများကြီး မထားချင်လို့များလား? ရှုချင်၏အမြင်တွင်မူ လင်းယန်၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပဟေဠိများမှာ ပို၍ပင် များပြားလာခဲ့သည်။ အနားယူချိန်များတွင်ပင် လင်းယန်၏အကြောင်းကို တွေးတောနေမိသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လင်းယန်က မြေပဲမျိုးစေ့များကို အဘိုးစူးထံ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပေးလိုက်ပြီး၊ လောင်ဝမ်ကိုလည်း ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ရန် နောက်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထည့်ပေးလိုက်မှသာ အဘိုးကြီး နှစ်ယောက်မှာ အခြေအနေ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ အဘိုးစူးကတော့ သေချာပေါက် အရေးကြီးသော ကိစ္စများအတွက် ယူသွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ လောင်ဝမ်ကတော့ ဓာတ်ခွဲစမ်းသပ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ လင်းယန် စိုက်ပျိုးထားသော အရာများ၏ အာနိသင်များမှာ အလွန်ထူးခြားလွန်းလှသဖြင့် အခြား ဘေးထွက် အသုံးဝင်မှုများ ရှိသေးသလားဆိုတာကို သူတို့ သုတေသနလုပ်ချင်နေကြသည်။ ဤအချက်ကို လင်းယန်ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်နေမိသည်။

သို့သော် သူ မသိလိုက်သည်မှာ... ရန်ကျင်းလီတစ်ယောက် အတွင်းအိမ်ဝင်းထဲမှနေ၍ ဤအရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် ဆိုခြင်းပင်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။

'သူနဲ့ ငါ့ကြားက ကွာဟချက်က ပိုပြီးတောင် ကြီးမားလာပြီလား မသိဘူး?' ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။

လင်းယန်က သူမနှင့် မတန်ပါဘူးဟု အရင်က လူတွေပြောခဲ့ကြသည်များကို ပြန်တွေးမိတိုင်း... ယခုအချိန်တွင်တော့ ဤကဲ့သို့ တွေးခဲ့ခြင်းများက မည်မျှ ရယ်စရာကောင်းကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

စူးရို့ရို့မှာမူ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့သည်။ သူမ၏ အဘိုးဖြစ်သူက ဟို မြေပဲလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ သူမကိုပါ ချက်ချင်း ရောင်းစားပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ! မနက်ဖြန် တန်းလက်ထပ်ရမယ်တဲ့လား! သူမ ဘာမှတောင် အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူးလေ။ သေချာသည်မှာ... နိုင်ငံတော်အတွက်ဆိုလျှင် အသက်ပါပေးဝံ့သော အဘိုး၏ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကို သူမ အပြည့်အဝ နားလည်နိုင်ပါသည်။ ၎င်းသည် အဘိုး တစ်သက်လုံး ကြိုးစားပမ်းစား တည်ဆောက်ခဲ့သော ယုံကြည်ချက်ပင် မဟုတ်လား။

သေချာသည်ကတော့... အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ လင်းယန်နှင့်သာ လက်ထပ်ရမည်ဆိုလျှင် သူမက ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံနိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြား လူတစ်ယောက်သာ ဆိုလျှင်တော့ ဇာတ်လမ်းက တစ်မျိုးပြောင်းသွားလောက်ပြီ။

"သူ အလုပ်တွေ ပြီးလောက်ပြီ၊ သွားတွေ့လိုက်ပါဦး" ဟု စူးရို့ရို့က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏အမြင်တွင်မူ ရန်ကျင်းလီနှင့် လင်းယန်တို့ကြား ဇာတ်လမ်းဖြစ်လာနိုင်ချေ သိပ်မရှိလှပေ။ သို့သော် သူငယ်ချင်းအဖြစ်တော့ ရှိနေနိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ ညီမလေး ကျင်းလီသာ လင်းယန်နှင့် တကယ် တွဲချင်သည်ဆိုလျှင်... သူမ၏ သရုပ်ဆောင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရမည်မှာ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။ ဒီလို ကျေးလက်တောရွာမှာတော့ ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ရိုက်ဖို့ဆိုတာ မရှိနိုင်ဘူးလေ။ ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်တွေတောင် သိပ်မရှိတာ။ ဤကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းတိတ်ဆိတ်သော ဘဝမျိုးကို လူနည်းစုလေးကသာ အသားကျနိုင်လိမ့်မည်။

စူးရို့ရို့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ထိုလူနည်းစုထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သေချာသည်မှာ... သူမက ဒီရွာထဲမှာဆိုရင် လမ်းမမှားတတ်ဘူးဆိုတဲ့ အချက်နဲ့လည်း နည်းနည်းတော့ သက်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရန်ကျင်းလီ လင်းယန်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ စူးရို့ရို့၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်သွားမိသည်။

'သူ့ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက... ဟို စည်ကားတဲ့ မြို့ကြီးတွေထက်တောင် အများကြီး ပိုကြီးမားနေတာပဲ' ဟု တွေးကာ စူးရို့ရို့ အနည်းငယ် ပူပန်လာမိသည်။

ထိုစဉ် ရှောင်ဝူလေးက လင်းယန်ဆီသို့ ဖင်တုန်ခေါင်းတုန် ပြေးသွားပြီး၊ လင်းယန်၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ကိုကို! မမကျင်းလီလည်း ရောက်နေတယ်!"

လင်းယန်က လင်းရှောင်ဝူလေး၏ ပါးလေးကို အသာဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နေထိုင်စားသောက်မှုများ ကောင်းမွန်လာသဖြင့် လင်းရှောင်ဝူလေးမှာ တော်တော်လေး ဝလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ အလုံးပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလာမည့် အရိပ်အယောင်များပင် ရှိနေသည်။ မူလက ကလေးပါးဖောင်းဖောင်းလေးမှသည် ယခုတော့ ပေါက်စီလုံးလေးလို ဖြစ်နေပြီ။ ကိုယ်အလေးချိန်လည်း သိသိသာသာ တက်လာခဲ့သည်။

"ဪ... ရောက်နေတာလား? ရောက်နေတာကို ဘာလို့ ကိုကို့ကို လာမပြောတာလဲ?"

"ကိုကိုမှ ဖုန်းမကိုင်ထားတာ။ မမကျင်းလီရဲ့ဖုန်းတွေကို သမီးပဲ ကိုင်နေရတာလေ။"

ရှောင်ဝူလေးက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ဖုန်းဆိုသည့်အရာက သူ လယ်စိုက်သည့် အမြန်နှုန်းကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည် မဟုတ်လား။ တကယ့်ကို အပိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပါပဲ! အထူးသဖြင့် ယခုခေတ် ဖုန်းများက ကြီးသထက် ကြီးလာရာ၊ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားရသည်မှာ အလွန် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလို၊ အလုပ်လုပ်နေချိန်တွင် မှန်ကွဲသွားရန်လည်း အလွန် လွယ်ကူသည်။ တောင်သူလယ်သမားများအတွက်တော့ တကယ်ကို အဆင်မပြေလှပေ။

သေချာသည်မှာ... သာမန် လယ်သမားများတွင် သူတို့၏ဖုန်းများကို ဝယ်ယူရန် ပိုက်ဆံ အများကြီး မရှိနိုင်သည်ကို ဖုန်းကုမ္ပဏီများက စောစောကတည်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ရန်ကျင်းလီတစ်ယောက် သူ့အရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခင်ကလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တက်ကြွနေသည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ဘဲ၊ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"တော်တော်လေး ပိန်သွားတယ်နော်။ ငါ့ကို လွမ်းလို့လား?" ဟု လင်းယန်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

"သေလိုက်!"

ရန်ကျင်းလီ ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရယ်မောကာ ပြန်အော်လိုက်သည်။

"နေ့တိုင်း ဇာတ်ကားတွေ ရိုက်နေရတာလေ။ ကောင်းကောင်း မစားရ၊ ကောင်းကောင်း မအိပ်ရနဲ့။ မပိန်ဘဲ နေပါ့မလား? ငါ ဒီကိုလာတာက နင့်ဆီက စားစရာတွေကို လာစားချင်လို့ သက်သက်ပဲ!" ဟု ရန်ကျင်းလီက စကားကို လွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။

ဒီနေရာက လေထုရဲ့ ရနံ့လေးကို သူမ အိပ်မက်ထဲမှာတောင် အကြိမ်ကြိမ်မက်ဖူးသည်။ ဒီနေရာက လူတွေကို ပြောဖို့ဆိုတာ ဝေးရောပေါ့? သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူတွေ အများကြီးရှိနေသဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက် အစစ်အမှန်များကို ပေါ်လွင်အောင် မပြရဲချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက လက်ရှိတွင် အလွန် နာမည်ကြီးနေသော သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား။ အဆင့်အတန်းချင်းက မတူတော့ဘူးလေ။ ဟို စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားတွေ သူမကို ကြည့်နေတဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပါနေလဲဆိုတာ မမြင်ဘူးလား?

သို့သော် လင်းယန်၏ နာမည်ကြီးမှုကို ပြန်တွေးမိချိန်တွင်တော့ သူမ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားရသည်။ ဤမျှလောက် နာမည်ကြီးလာစေရန်အတွက် သူမ ဘယ်လောက်တောင် ပေးဆပ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာကို သူမသာ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းယန် ရရှိထားသည့် အရာများက သူမထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို များပြားနေသည် မဟုတ်လား!

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နင့်ကို လာရှာတဲ့ အမျိုးသမီး ပရိသတ်တွေ ဘာတွေ မရှိဘူးလား? နင့်အိမ်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တိတ်ဆိတ်နေရတာလဲ?" ဟု ရန်ကျင်းလီက စပ်စုလိုက်သည်။

လင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ငါ့အတွက်နဲ့ သီးသန့်ကြီး ဒီအထိလာကြမယ်လို့ မထင်ပါဘူး။"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော စူးရို့ရို့နှင့် ချင်စုစုတို့မှာတော့ အနည်းငယ် လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်သွားကြသည်။ 'ဖရဲသီးကိုကို' ဆိုသည့် နာမည်က အင်တာနက်ပေါ်တွင် ထိုမျှလောက် နာမည်ကြီးနေတာ၊ လာရှာမည့်သူ မရှိဘဲ နေပါ့မလား? သို့သော် ရောက်လာသူ အားလုံးကို သူတို့နှစ်ယောက်က လှည့်စားပြီး မောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့သည်ကိုတော့ လင်းယန် မသိခဲ့ချေ။ ချင်စုစု၏အခန်းကဏ္ဍက ပို၍ ကြီးမားသည်။ ချင်ဖခင်၏ ခရိုင်တွင်းရှိ အဆက်အသွယ်များကို အသုံးပြုကာ လာရှာသူများ အားလုံး ချင်းရှန်းရွာသို့ လာရာလမ်းကို လုံးဝ ရှာမတွေ့နိုင်အောင် လုပ်ပစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ဝူလေးကတော့ အလွန် ရိုးသားစွာဖြင့်-

"ကိုကိုက နေ့တိုင်း လယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာလေ။ တစ်ယောက်ယောက် လာရှာရင်တောင် ကိုကို သိမှာမှ မဟုတ်တာ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန် အနေရခက်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ လင်းရှောင်ဝူ ပြောသည်မှာ လုံးဝ မှန်နေသည်။ ထို့အပြင်... ထိုလူများ ရောက်လာပြီး သူ့ကို ဘာများ ကူညီပေးနိုင်မည်လဲ ဆိုတာကိုလည်း သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ လယ်လာစိုက်ပေးနိုင်မည်မှ မဟုတ်တာ။

ရန်ကျင်းလီနှင့် ရှုချင်တို့ တစ်ရက်တည်း အတူတူရောက်လာခဲ့ကြသဖြင့်၊ လင်းအိမ်တော်၏ ညစာစားပွဲမှာ အလွန်စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။ ဤသည်ကို သူတို့ လူငယ်များ၏ ပါတီပွဲလေး တစ်ခုဟုပင် ဆို၍ရပေသည်။

မိန်းမလှလေး လေးယောက်နှင့် ရှောင်ဝူလေးတို့ အတူတူ ထိုင်နေကြရာ... တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီ အလှကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။ ညနေခင်း လေညင်းလေးများ တိုက်ခတ်နေမှုနှင့်အတူ တကယ့်ကို နတ်ပြည်လို နေ့ရက်များပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်... သူတို့ ညစာပင် စား၍ မပြီးသေးခင်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဟယ်လီကော်ပတာများ၏ အင်ဂျင်သံကြီးများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

လင်းယန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

'လာမယ်ဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်း လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ အသံတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကျယ်နေရတာလဲ? ဟယ်လီကော်ပတာ ဘယ်နှစ်စီးတောင် ရောက်လာတာလဲ မသိဘူး!'

***

စူပါ-ဖမ်း(SFS)

SFS 94

အခန်း ၉၄ ။ ကျုပ် တကယ်ပဲ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရာရှိ မဟုတ်ပါဘူး

နေဝင်ဆည်းဆာ အချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ကောင်းကင်ယံရှိ နေရောင်ခြည်မှာ ရွှေဝါရောင်အဖြစ် လင်းလက်နေသည်။

ဟယ်လီကော်ပတာများ၏ အင်ဂျင်သံများက အဝေးမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။

"တစ်စီး၊ နှစ်စီး၊ သုံးစီး..."

"ဆယ်စီး! တိတိကျကျ ဆယ်စီးတောင်!"

လင်းယန် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

အစကတော့ အဘိုးစူး ပြောသည့် တပ်ခွဲတစ်ခု ဆိုသည်မှာ လူစီးစစ်ကားများဖြင့် တင်ဆောင်လာမည်ဟုသာ သူ ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းမှာ အသုံးအများဆုံးနှင့် အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်သည် မဟုတ်လား။ မဟုတ်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် အမြန်ရထားများ စီး၍ လာနိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သို့ ရောက်မှသာ... သူ၏ တွေးခေါ်မှုက အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းနေမှန်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ လက်ရှိ ပြည်တွင်း၏ စစ်ရေးအင်အားမှာ လူ့အသက်နှင့် သွေးများကို အရင်းအနှီးပြုကာ အနာဂတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရသည့် အစောပိုင်းခေတ် အခြေအနေမျိုးမှ လုံးဝ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် လက်နက်ကိရိယာများ ဆိုသည်မှာလည်း အပြည့်အစုံ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ ဤ 'ယုန်လေး' (တရုတ်နိုင်ငံကို တင်စားခြင်း) ကို တကယ်ကြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိမည်ဆိုလျှင် ထိုအဆင့်မြင့် လက်နက်များကို အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

ထို့ကြောင့် ဟယ်လီကော်ပတာဖြင့် စစ်သားများ သယ်ယူပို့ဆောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ သိပ်ပြီး ကြီးကျယ်လှသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင် လင်းယန်သည် အဝေးမှ လွတ်နေသော လယ်ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ သေတ္တာကြီးအချို့ကို ဦးစွာ ချပေးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာပေါက် ၎င်းတို့မှာ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ဟယ်လီကော်ပတာများပေါ်မှ ကြိုးများ တွဲကျလာပြီး၊ သေနတ်ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်သားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လျှောချလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တန်းစီ၍ စနစ်တကျ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

'အကုန်လုံးက အထက်တန်းလွှာ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေချည်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ သေနတ်တွေ အပြည့်အစုံနဲ့ ဒီလောက်တောင် အလေးအနက်ထားဖို့ လိုလို့လား? ဒါက စစ်တိုက်နေတာမှ မဟုတ်တာ' ဟု လင်းယန် တွေးကာ အဘိုးစူး၏စိတ်ကူးကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ဝင်ရောက်လာပုံက တကယ်ကို အထာကျလွန်းလှသည်။ ဟိုကျောင်းသားတွေ လာတုန်းက သာမန် ဘတ်စ်ကားလေးတွေနဲ့ပဲ လာရတာကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒီတပ်ခွဲက စစ်သားတွေရဲ့ ဝင်လာပုံကတော့ အဲ့ဒီ ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး မေ့မရနိုင်တဲ့ အမှတ်တရတစ်ခု အဖြစ် ကျန်ရစ်နေမှာ သေချာတယ်။

အထူးသဖြင့် ထိုတိုက်ပွဲဝင် ယူနီဖောင်းများပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ထူထဲပြီး ကျည်ကာစနစ် အပြည့်အဝ ပါဝင်ပုံရသည်။ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် ညကြည့်မှန်ပြောင်းနှင့် အခြား ဆက်စပ်ကိရိယာများ ပါဝင်သလို၊ ရင်ဘတ်တွင်လည်း အီလက်ထရောနစ် ပစ္စည်းများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ဘာအတွက် သုံးမှန်း မသိရသော်လည်း ကြည့်ရုံနှင့်တင် အလွန် အစွမ်းထက်မည်မှန်း သိသာလှသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော ချေမှုန်းရေး ရိုင်ဖယ်များကတော့ ပို၍ပင် လေးနက်ခန့်ညားပြီး မည်သူမျှ လာရောက် မစော်ကားရဲလောက်အောင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားနေသည်။

စူးရို့ရို့မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး-

"အဘိုးက ဘာလို့ ဒီလောက် ဟိတ်ကြီးဟန်ကြီးလုပ်နေတာလဲ။ ငါ့သိသလောက်ဆိုရင် အဘိုးက ပုံမှန်ဆို အရမ်း သိုသိုသိပ်သိပ် နေတတ်တဲ့သူပါ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူမလည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ရှောင်ဝူလေးမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး လင်းယန်၏လည်ပင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ရန်ကျင်းလီ၏မျက်နှာမှာမူ တွေဝေငေးမောနေပုံ ပေါ်သည်။ သူမက သူငယ်ချင်းဟောင်းလေးကို လာတွေ့ရုံ သက်သက်ပါလေ... အခု မျက်စိရှေ့မှာ ဘာတွေ မြင်နေရတာလဲ? အိပ်မက်မက်နေသလိုပဲ။ စစ်တပ်အကြောင်း ရိုက်ကူးတဲ့ တီဗီအစီအစဉ်တွေမှာတောင် ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ အခင်းအကျင်းမျိုး လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟယ်လီကော်ပတာ ဆယ်စီး တိတိနော်! အကုန်လုံးကလည်း အဆင့်အမြင့်ဆုံး အမျိုးအစားတွေချည်းပဲ! တကယ့်ကို ဇိမ်ကျလွန်းလှသည်။

ရှုချင်ကတော့ ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။ လင်းယန်၏စွမ်းဆောင်ရည်က သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေနိုင်ပေသည်။

"သွားရအောင်၊ အပြင်ထွက်ပြီး သွားကြည့်ရအောင်"

ဒီလောက် လူတွေအများကြီး ရောက်လာတာကိုတော့ လင်းယန်အနေဖြင့် လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ရွာထဲရှိ အဘိုးအဘွားများလည်း အလန့်တကြား ထွက်လာကြသည်။ ဤခေတ်မီအဆင့်မြင့် လက်နက်ကိရိယာများက ရွာထဲရှိ အဘိုးအဘွားများ၏ အသိအမြင်များကို အစောကြီးကတည်းက ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းယန်သည်လည်း ဤစစ်တပ်သုံးပစ္စည်းများက တကယ်ကို မိုက်လွန်းသည်ဟု တွေးနေမိသည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ လောင်ဝမ်တစ်ယောက် အံကြိတ်ကာ ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စူးတာ့ချန်! မင်း ငါ့ကို အင်အားပြချင်နေတာ မဟုတ်လား!" ဟု လောင်ဝမ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အဘိုးစူးကတော့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြုံးကာ-

"မဟုတ်ရပါဘူး၊ မဟုတ်ရပါဘူး။ ဒါက အသေးအဖွဲလေးတွေပါ။ အသေးအဖွဲလေးတွေပါ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လောင်ဝမ်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်တွင်မူ အဘိုးစူး ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာ လုံးဝကို ကြွားဝါနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဟယ်လီကော်ပတာများ၏ အင်ဂျင်သံများလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး၊ လယ်ကွင်းထဲတွင်တော့ ဤလူတစ်ရာခန့်ရှိသော တပ်ခွဲက ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို စောင့်ကြပ်ရင်း မတ်မတ်ကြီး ရပ်နေကြသည်။ ဘာလှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤအေးချမ်းသည့် တောင်ကြားရွာလေးကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်စိုး၍ ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘိုးစူးက လင်းယန်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေသော မျက်နှာဖြင့်-

"လယ်စိုက်တဲ့ နေရာမှာဆိုရင်တော့ ဒီစစ်သားတွေက တကယ့် ထိပ်တန်း အဆင့်တွေချည်းပဲ။ ဟိုကိုသွားဖို့ လမ်းက နည်းနည်းဝေးတယ်၊ ငါ့ကိုယ်စား မင်းသွားပြီး သွားကြိုလိုက်ပါကွာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သွားလို့ ရပါ့မလား?" လင်းယန်က မေးလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ၊ သူတို့ကို ငါ ကြိုပြီး ပြောထားပြီးသားပါ"

လင်းယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြ၊ ကျွန်တော် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

တောင်အောက်သို့ ဆင်းရသည့် လမ်းမှာ အနည်းငယ် ဝေးပြီး၊ ညဘက်လည်း ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းလျှောက်ရ အနည်းငယ် ခက်ခဲသည်။ လင်းယန် တစ်ယောက်တည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး အချိန်အနည်းငယ်ကြာမှသာ ထိုလယ်ကွင်းပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

'ဟက်... မြေကြီးတွေ ပွနေအောင် ထွန်ထားတာတောင် သူတို့နင်းလိုက်လို့ ကျစ်သွားပြန်ပြီ!'

သို့သော် ဤစစ်သားများ၏ ကြံ့ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံး၏ အရပ်အမောင်းမှာ အတူတူလောက်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့ ရပ်နေသည့် နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကလည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။ ထို့အပြင်... တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်က အဘိုးစူး၏ဘေးနားရှိ သက်တော်စောင့်များနှင့် ဘာမှ မကွာခြားလှပေ။ သေချာပေါက် အားလုံးက အထက်တန်းအဆင့် အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။

'ဒီလောက် အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ လူတွေကို လယ်စိုက်ခိုင်းတယ် ဆိုတာ... နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား?' ဟု လင်းယန် တွေးမိသည်။

လင်းယန် အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ တန်းစီနေသော တပ်ဖွဲ့ထဲမှ စစ်သားတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး၊ လင်းယန်အား မတ်မတ်ရပ်ကာ စစ်ရေးပြ အလေးပြုလိုက်သည်။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် လင်းယန်လည်း ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်ရသည်။

အင်း... ပထမဆုံးအကြိမ်မို့ နည်းနည်းတော့ မကျွမ်းကျင်ဘူးပေါ့။

ထိုစစ်သား၏အသံမှာ အလွန် ကျယ်လောင်ပြတ်သားလှသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် အရာရှိ! တပ်ရင်း ၇၊ တပ်ခွဲ ၆ အားလုံး စုစည်းပြီးပါပြီ။ အရာရှိရဲ့အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်!"

လင်းယန် အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရာရှိ မဟုတ်ပါဘူး။"

လင်းယန်သည် သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ရာထူးတံဆိပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဤလူငယ်စစ်သားမှာ ဤတပ်ခွဲ၏ တပ်ခွဲမှူးဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုတပ်ခွဲမှူးက သူ့အနောက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး-

"ရှေ့ထွက်ခဲ့!"

မကြာမီမှာပင် စစ်သားတစ်ယောက်က ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး၊ သူ့လက်ထဲတွင် လေးနက်ခန့်ညားသော 'ဒုတိယဗိုလ်' စစ်ဝတ်စုံ တစ်စုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ကျွန်တော်တို့ မထွက်လာခင်ကတည်းက အမိန့်ရထားပြီးသားပါ။ အရာရှိ... ယူနီဖောင်း လဲဝတ်ပေးပါ" ဟု တပ်ခွဲမှူးက ပြောလိုက်သည်။

လင်းယန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ကျွန်တော် တကယ် မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ လူမှားနေပြီ။"

"အရာရှိ... ကျွန်တော်တို့ကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့"

"ကျွန်တော် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းယန်က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤစစ်သားများသည် နိုင်ငံတော်၏ အဖိုးတန် သားကောင်းရတနာများ ဖြစ်ပြီး၊ တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးမည့် သူများဖြစ်သည်။ သူတို့အပေါ် လင်းယန်၏ရင်ထဲတွင်လည်း လေးစားမှု အပြည့် ရှိပါသည်။

သို့သော်... ဤ 'ဒုတိယဗိုလ်' ရာထူးကိုတော့ သူ တကယ် လက်မခံလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က မြေပဲလာစိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား? သေနတ်တွေကို သိမ်းထားလို့ ရမလား?"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရာရှိ!"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတစ်ရာခန့် သေနတ်သိမ်းသည့် လှုပ်ရှားမှုက တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်ပေါ်သွားရာ လင်းယန်ပင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ကြ။ ဒီညအတွက် နေစရာနေရာ သွားရှာကြတာပေါ့" ဟု လင်းယန်က ခေါင်းခဲစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခေါက် လာတဲ့ လူဦးရေက တကယ်ကို များလွန်းနေသည်။ ချင်းရှန်းရွာ တစ်ရွာလုံးပေါင်းမှ လူဦးရေ နှစ်ရာဝန်းကျင်လောက်သာ ရှိတာ။ ဟိုကျောင်းသားတွေ ဝင်နေလိုက်တာနဲ့တင် ရွာထဲမှာ အပြည့်ဖြစ်နေပြီ။ အခု ဒီစစ်သားတွေပါ ထပ်ရောက်လာတော့... နေစရာ နေရာ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သူတို့ကိုလည်း အပြင်မှာ အိပ်ခိုင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။

'တောင်အောက်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တွေက နည်းလွန်းတယ်!' ဟုသာ လင်းယန် ညည်းတွားနိုင်တော့သည်။

သက်ပြင်းချရင်းနှင့်ပင် လင်းယန်သည် ဤ စည်းကမ်းသေဝပ်သော တပ်ဖွဲ့ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ကတုံးချန်တို့ နေထိုင်သည့် အိမ်ဝင်းလေးဆီသို့ ခေါ်သွားရတော့သည်။

ကတုံးချန်တစ်ယောက် လင်းယန်၏နောက်ရှိ တပ်ဖွဲ့ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလင်း... ကျွန်တော်တို့ မနက်အစောကြီးထပြီး ညမိုးချုပ်တဲ့အထိ အစ်ကို့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာပါ။ အစ်ကိုက အရှေ့သွားဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အနောက်ကို လုံးဝ မသွားရဲပါဘူး။ အစ်ကို ဒီလိုကြီး လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

လင်းယန် နောက်ရှိ စစ်သားများထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများက ဤလူမိုက်လေးများကို သေမတတ် လန့်သွားစေသည်။ အားလုံး၏ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် နေကြသည်။ သူတို့တွေ လင်းယန် နောက်ကိုလိုက်ပြီး လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့်၊ သူတို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ အစွမ်းထက်တဲ့ ဒီလူတွေနဲ့ တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကြောက်လန့်နေတုန်းပါပဲ။

"ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ သူတို့က ငါ့ကို လယ်လာကူစိုက်ပေးမယ့်သူတွေပါ" ဟု လင်းယန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တပ်ခွဲမှူး၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး-

"သတင်းပို့ပါတယ်! ကျွန်တော်တို့က အရာရှိရဲ့လုံခြုံရေးကိုလည်း တာဝန်ယူပေးမှာပါ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကတုံးချန်တို့အဖွဲ့မှာ အကြောက်လွန်ပြီး ငိုတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားကြသည်။

'လင်းယန်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးမယ်? သူ့ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခွန်အားကြီးနဲ့ သူ့ဆီမှာ ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးများ ရှိနိုင်လို့လဲ?' ဟု သူတို့ခမျာ တွေးကာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြတော့သည်။