အခန်း (၉၃၁-၉၃၃)

အခန်း (၉၃၁) လုယန်၏ဝါစဉ်

အရိုးရိုင်းနှင့် လန်ထင်တို့ လုယန်ကို ကူညီဖို့ပြင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့မလှုပ်ရှားမီပင် လုယန်က ဓားစွမ်းရည်များ ဆက်တိုက်ပြပြီး နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ယခု နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ၏ဦးခေါင်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် မှင်သက်မိနေကြသည်။

နှစ်ယောက်လုံးက အဖြစ်အပျက်ကို တစ်ယောက်တစ်လှည့်ရှင်းပြကြသည်။ လုယန် နားလည်သွားသည်။

"ဒါဆို မင်းတို့က ဒီလူကိုမနိုင်လို့ ငါ့ကိုခေါ်လိုက်တာပေါ့"

"ဆင့်ခေါ်တာက ကျုပ်တို့အရိုင်းမျိုးနွယ်ရဲ့ စွမ်းအားအကြီးဆုံး ဝိညာဉ်ပြောင်းအဆင့်ဘိုးဘေးကိုပါ"

အရိုးရိုင်းက စကားအမှန်ပြင်ပေးသည်။

လုယန် သူ့နဖူးသူလက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည်။ သေဟန်ဆောင်ပညာသင်စဉ်ကအဖြစ်ကို ပြန်သတိရလာသည်။ နတ်မယ်ကို ဆရာအဖြစ်သတ်မှတ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ဝါစဉ်အဆင့် မြင့်တက်သွားသည်။ ရှေးဟောင်းအရိုင်းမျိုးနွယ်နှင့် အဆင့်တူဖြစ်သွားသည်။

နတ်မယ်အတည်ပြောခဲ့မှန်း ယခုမှနားလည်လာသည်။

ရှေးဟောင်းအရိုင်းမျိုးနွယ်သည် နတ်မယ်ကျိန်စာတိုက်ခဲ့သည့် လူသားများဖြစ်သည်။ ထိုအမြင်ဖြင့်ကြည့်လျှင် ယခုသူလည်း ရှေးဟောင်းအရိုင်းမျိုးနွယ်အဖွဲ့ဝင် တကယ်ဖြစ်နေသည်။

အတိအကျပြောရလျှင် ရှေးဟောင်းအရိုင်းမျိုးနွယ်၏ ဝါအကြီးဆုံး အစစ်မှန်ဆုံး မျိုးနွယ်ဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

အရိုးရိုင်း၏မူလဝိညာဉ်က လောကတွင် ကျန်နေသေးသည့် အရိုင်းမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးတို့၏စွမ်းအားကို ဆင့်ခေါ်သည်။ အရိုင်းမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးတို့သည် သမိုင်းဝင်လူသားများဖြစ်နေပြီး သူတို့ဝိညာဉ်အပိုင်းအစများသာ လောကတွင် ဝေ့ဝဲကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

အရိုးရိုင်း၏မူလဝိညာဉ်က သူတို့စွမ်းအားတစ်ပိုင်းတစ်စကိုသာ ဆင့်ခေါ်နိုင်သည်။

ယခုသူက အရိုင်းမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးလည်းဖြစ် သက်ရှိထင်ရှားရှိနေသူလည်းဖြစ်၍ တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။

"အကိုက ကျုပ်တို့အရိုင်းမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးဆိုတာ ကျုပ်လုံးဝမသိခဲ့ဘူး အကိုလု"

အရိုးရိုင်းက စကားလုံးသေချာသတိထားပြောသည်။ လုယန်အပေါ် လေးစားမှုအပြည့်ထားသည်။

လန်ထင်ကလည်း လုယန်ကို တအံ့တဩကြည့်နေသည်။ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက်နှင့် အတူရှိလျှင် တကယ်အမြင်ကျယ်ရသည်။

လုယန် "..."

ငါလည်း ငါ့အကြောင်းငါ အခုမှသိတာပါကွာ...

"ညီမလန်ထင်၊ မတွေ့ရတာကြာပြီနော်"

လုယန် ပြုံး၍ပြောလိုက်သည်။ လန်ထင်နှင့် နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့သည်မှာ ပင်လယ်တာအိုသခင် ပေါ်လာပြီး ကျင့်ကြံမှုလောကမှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖန်ဝူယာကို အရိုအသေလာပေးချိန်ကဖြစ်သည်။

လန်ထင် ပြုံးလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ၊ တိုက်ပွဲကြောင့် မျက်နှာပေါ်ဖရိုဖရဲကျနေသည့် ဆံနွယ်စများဖြင့် သူ့ပုံစံက တစ်မျိုးတစ်မည် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

"မတွေ့တာကြာပေမယ့် အကိုလုရဲ့သတင်းတွေကို ကျွန်မကြားပါတယ်။ အရှေ့ပင်လယ်မှာ နဂါးဘိုးဘေးကိုကယ်ခဲ့လို့ သူကအကို့ကို မျက်နှာသာပေးတယ်။ နန်းမြို့တော်မှာ ယဲ့မုန်ယင်အတွက် ပြိုင်ဘက်ကင်းကဗျာတစ်ပုဒ်စပ်ပေးတယ်။

စတုတ္ထမင်းသားပုန်ကန်တာကို သတင်းပို့တယ်။ ဓားမျှော်စင်အဓိပဓိနဲ့ အမယွမ်ကျိကို ဓားမျှော်စင်မှာ ကယ်ခဲ့တယ်။ ယင်ထန်မသေမျိုးကို အချိန်ဆွဲပြီး ထိန်းထားခဲ့တယ်တဲ့.."

နောက်ဆုံးစကားကြားချိန်တွင် လုယန်ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဘာကြောင့် ဇာတ်လမ်းက ထိုသို့ဖြစ်နေသည်မသိ။

မှန်တော့လည်းမှန်သည်။ ယွမ်မုန်မုန်က ယွမ်ကျိနာမည်သုံးပြီး ယင်ထန်အလောင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယွမ်မုန်မုန်နှင့်ယွမ်ကျိက ထိုအကြောင်း အရေးစိုက်ပြီးရှင်းမပြခဲ့ကြ။ ထို့ကြောင့် အမယွမ်ကို သူကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု သတင်းပေါက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

"အားလုံးက ကောလဟာလတွေပါ"

လုယန် ခြောက်ကပ်ကပ်ရယ်လိုက်သည်။ ထိုသတင်းမှန်ပါသည်ဟုမပြောရဲ။ ထိုကိစ္စများထဲမှတစ်ချို့ကို နတ်မယ်က ဝင်ပူးကပ်ပြီးလုပ်ခဲ့ပါသည်ဟုလည်း ထုတ်မပြောရဲ။

သို့သော် လန်ထင်နှင့် အရိုးရိုင်းက ထိုစကားကို လုယန်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချပြောနေခြင်းဟု မြင်သည်။ ထို့ကြောင့် လုယန်ကို ပို၍ပင်လေးစားလာကြသည်။

"ဒါနဲ့...ငါဒီကိုရောက်လာတော့ ငါ့ကိုယ်ပိုင်မဟုတ်တဲ့ စွမ်းအားအပိုတစ်ခုရလာတာကို ခံစားမိတယ်။ အဲဒါဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ မင်းတို့သိလား"

ထို့ကြောင့်သာမဟုတ်လျှင် သူ့ဓားပညာဘယ်လောက်လှည့်ကွက်များပြီး မြန်ဆန်သည်ဖြစ်စေ နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲကို ထိုမျှမြန်မြန် ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့မည်မဟုတ်။

အရိုးရိုင်း အတော်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျုပ်ရဲ့မူလဝိညာဉ်က အကို့ကိုယ်ထဲရောက်သွားတာကို ကျုပ်လည်းခံစားမိလိုက်တယ်"

"...ညီလေးအရိုးရိုင်း၊ ဘိုးဘေးဆင့်ခေါ်ထားတာကို မင်းပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပါလား"

"ဪ..ဟုတ်သားပဲ"

ဘိုးဘေးဆင့်ခေါ်မှုကို အရိုးရိုင်းပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူ့မူလဝိညာဉ်က လုယန်ကိုထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး အရိုးရိုင်းကိုယ်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်။

"ဘာလို့ မင်းဆင့်ခေါ်တဲ့နည်းက ခေါ်လိုပဲရပြီး ပြန်ပို့လို့မရတာလဲကွာ"

ဂိုဏ်းသို့ချက်ချင်းပြန်ပြီး လောင်မုန်ကို သူအရူးလုပ်ချင်သေးသည်။

လုယန်ချက်ချင်းမပြန်နိုင်သည်ကို သိရသဖြင့် လန်ထင်မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသည်။

"အကိုလု အလောတကြီး ပြန်ဖို့မလိုရင် ကျွန်မတို့ လသံလွင်နန်းတော်ကို လိုက်လည်ပါလား။ ကျွန်မတို့ချင်း ကျင့်စဉ်အတွေးအမြင်တွေ ဆွေးနွေးဖလှယ်လို့ရတာပေါ့"

လက်ရှိတွင် လုယန်ဘာမှအရေးတကြီးလုပ်စရာမရှိပါ။

"ဒါပေမယ့် လသံလွင်နန်းတော်ကို ယောက်ျားတွေဝင်လို့မရဘူးမဟုတ်လား"

"အဲလိုတင်းကြပ်တဲ့စည်းကမ်းမျိုးမရှိပါဘူး"

လန်ထင်က ပြုံး၍ပြောသည်။

လုယန် ပြန်စဉ်းစားသည်။ တစ်ဘက်က ထိုသို့ဖိတ်ခေါ်လာသည်ကို ငြင်းလိုက်လျှင် ရိုင်းရာကျမည်ထင်သည်။

ထို့ပြင် ဒဏ္ဍာရီလသံလွင်နန်းတော်ကိုလည်း သူတကယ်ရောက်ဖူးချင်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ညီမထောင်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မှာပေါ့"

နှစ်ယောက်သား လွတ်လပ်စွာပြောဆိုရယ်မောနေသည်ကိုကြည့်၍ အရိုးရိုင်းစိတ်ထဲ နည်းနည်းလူရာမဝင်သလို ခံစားရသည်။

"ဒီနှလုံးမဲ့အကြီးအကဲရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဘယ်သူရသင့်လဲ"

အရိုးရိုင်း မေးလိုက်သည်။ သူနှင့်လန်ထင်သည် ဂိုဏ်းမစ်ရှင်တစ်ခုကို ပြိုင်တူလက်ခံထားမိကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်ကို ဘယ်ဂိုဏ်းက ပိုင်ဆိုင်သင့်မှန်း စည်းစားမရ။

"ဒါကလွယ်ပါတယ်"

ကွမ်းရှန်ဟိုင်၏ဝိညာဉ်အား ကျန်းပင်းကန်း ခွဲဝေသည့်နည်းကို သူမြင်ဖူးသည်။ ထိုအပိုင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူအတွေ့အကြုံရှိသည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင်သွေးစက်တစ်ချို့ ဓားသွားပေါ်သို့ချပြီး မှော်မန္တာန်တစ်ချို့တွဲကပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခေါင်းပြတ်ထဲတွင်ပုန်းနေသည့် နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ၏ဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်အော်ဟစ်နေသည်ကို အရေးမစိုက်ဘဲ ဓားဖြင့်ခုတ်သည်။ ဝိညာဉ်သုံးပါး လိပ်ပြာခုနစ်ခု ကွဲထွက်သွားသည်။ လန်ထန်ကို ဝိညာဉ်သုံးခုပေးသည်။ အရိုးရိုင်းက လိပ်ပြာခုနစ်ခုရသည်။

"အကိုလုယန်က ဘာမှမယူတော့ဘူးလား"

လန်ထင်ကမေးသည်။ မည်သို့ဆိုစေ လုယန်က အများဆုံးအားစိုက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

လုယန် လက်ခါပြသည်။ နတ်မယ်၏ကျိုးဆောင်မှတ်များကို သူအချိန်မရွေး ယူသုံးနိုင်သည်။ ချမ်းသာသည်။ ဝိညာဉ်တစ်ခုလောက်ကို အရေးမစိုက်။ စုစည်းခြင်းအဆင့်ဝိညာဉ်သည် သိပ်လည်းတန်ဖိုးမရှိလှ။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုသတိရလာဟန်ဖြင့် အရိုးရိုင်းကို သတိပေးသည်။

"အဲ...ညီလေးမုန်၊ ဂိုဏ်းကိုပြန်ရောက်ရင် ငါဘယ်လိုကူညီခဲ့တယ်ဆိုတာတော့ အကိုတိုင်ကို သေချာပြောပေးပါ။ ဒါမှ သူငါ့အပေါ် အမြင်ပိုကြည်လာမှာ"

"ရပါတယ်"

"ကဲ..သွားစို့ ညီမလန်ထင်"

...

အရိုးရိုင်းက နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ၏ ဝိညာဉ်သုံးခုကို ယူလာသဖြင့် တိုင်ပုဖန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

အရိုးရိုင်း၏မစ်ရှင်က နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းသဲလွန်စကို စုံစမ်းဖို့သာဖြစ်သည်။ ယခု မထင်မှတ်ဘဲ နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းထိပ်သီးတစ်ယောက်၏ဝိညာဉ်ကို ရလာသည်။ ထင်မှတ်မထားသည့်ရလာဒ်ဖြစ်သည်။

ထိုဝိညာဉ်သုံးခိူ မှတ်ဉာဏ်ရှာဖွေလိုက်လျှင် နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းထိပ်သီးအတော်များများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ဖို့သေချာသည်။

"ညီလေးအရိုးရိုင်းက စုစည်းခြင်းအခြေခံအဆင့်ကို ဝိညာဉ်ပြောင်းအခြေခံအဆင့်စွမ်းအားနဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့တယ်ပေါ့။ တကယ်လေးစားစရာပဲ"

အရိုးရိုင်း ရယ်နေသည်။ သို့သော် နာမည်ကောင်းတော့မယူ။

"အဲဒါက အမလန်ထင်နဲ့ အကိုလုတို့ ကူညီလို့ပါ။ ကျုပ်က သိပ်ပြီးအားမစိုက်ခဲ့ရပါဘူး"

"ဘယ်လိုဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ငါ့ကိုပြောပြပါဦး"

အခြေအနေကို အရိုးရိုင်း အသေးစိတ်ရှင်းပြလိုက်သည်။ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် လုယန်ပေါ်လာပြီး လန်ထင်ကိုကယ်ခဲ့ပုံ၊ နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံတို့ကို အလေးပေးပြောပြသည်။

တိုင်ပုဖန် သဘောကျသွားသည်။ လုယန်က ဘယ်လိုလုပ် အရိုင်းမျိုးနွယ်ဘိုးဘေးဖြစ်သွားသည်မသိ။

"'အကိုလု'က အံ့ဩစရာတွေလုပ်တတ်သလို ကောင်းတာတွေလည်း အများကြီးလုပ်နိုင်တဲ့ပုံပဲ။ ဒီကိစ္စမှာ သူဒီလောက် အကူအညီပေးခဲ့မယ်လို့ ထင်မထားဘူး"

တိုင်ပုဖန် ပြုံး၍ပြောသည်။

အရင်က လုယန်သည် ကောင်းသည့်အလုပ်များမလုပ်ခဲ့၍မဟုတ်။ သူ့လုပ်ရပ်များကို တိုင်ပုဖန် အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်အံ့ဩခဲ့ရခြင်းသာဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ရုံးတော်ကို ရုတ်တရက်တည်ထောင်၍ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းထဲ သူလျှိုဝင်သည်။ ဂိုဏ်းတည်ဘိုးဘေးကို ရုတ်တရက် ရှာတွေ့လာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်ကတော့ ရိုးရှင်းသည့်ကောင်းကျိုးလုပ်ရပ်ကိုသာ လုပ်ခဲ့သည်။

"မင်းပြောတာတွေအားလုံး တကယ်အမှန်လား"

တိုင်ပုဖန် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အတည်ပြုသည်။

အရိုးရိုင်းက ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"တကယ်အမှန်ပါ။ ကျုပ်ကို ဒီလိုပြောပြဖို့ အကိုလုကမှာလိုက်တာပါ"

*******************************

အခန်း (၉၃၂) အလည်အပတ်

အလယ်ပိုင်းတိုက်နယ်နှင့် မြောက်ပိုင်းအေးခဲနယ်မြေကြားတွင် နှင်းဖုံးတောင်တန်းများက အရှေ့နှင့်အနောက်သွယ်တန်းနေသည်။ အမြဲတမ်းနှင်းထူထပ်စွာကျပြီး နေရောင်ကိုမြင်ရခဲသည်။

"နာမည်ကျော် မဟာနှင်းတောင်တန်းဆိုတာ ဒါလား"

လုယန် တောင်ခြေတွင်ရပ်လျက် အထက်သို့မော့ကြည့်သည်။ ဝေ့ဝဲကျနေသည့် နှင်းပွင့်နှင်းချပ်များနောက်တွင် မြင့်မားသည့်နှင်းဖြူတောင်တန်းကြီးက ငြိမ်သက်စွာလဲလျောင်းနေသည်။

"အဲလောက်လည်း နာမည်မကျော်ပါဘူး။ ဒီနေရာက အရမ်းခေါင်တော့ လာချင်တဲ့လူ မရှိသလောက်ပဲ"

လန်ထင်က ရယ်သည်။

တမင်နှိမ့်ချပြောခြင်းသာဖြစ်သည်။ လသံလွင်နန်းတော်သည် သူတော်စင်တစ်ဝက်ဂိုဏ်းဟု ဆိုနိုင်သည်။ အပြင်လောကနှင့် သိပ်အဆက်အဆံမရှိ။ အပြင်လောကမှလူများ လာအကူအညီတောင်းခြင်း၊ လောကကိစ္စများ ဖြေရှင်းခြင်း၊ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများနှင့်တွေ့ဆုံခြင်း၊ မသေမျိုးဂိုဏ်းများ တွေ့ဆုံခြင်း စသည့်ကိစ္စအားလုံး တောင်ခြေရှိ ဆက်သွယ်ရေးခန်းမမှတစ်ဆင့်သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည်။

သို့သော် လသံလွင်နန်းတော်သို့ ကြားခံမလိုပဲ ဝင်ရောက်နိုင်သည့်အခြေအနေမျိုးလည်း ရှိပါသည်။ ယခု လန်ထင်က လုယန်ကို တောင်ပေါ်သို့ခေါ်လာသည့် အနေအထားမျိုးဖြစ်သည်။ ထိုအဖြစ်မျိုးကို 'နောက်ဖေးတံခါးမှဝင်သည်'ဟု ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည်။

အကွေ့အကောက်တောင်တက်လမ်း၏ တစ်ဘက်တစ်ချက်တွင် ဖြူဖွေးသည့် လူတစ်ရပ်ခန့်သစ်ပင်ငယ်များ မကြာခဏတွေ့ရသည်။ လက်ရာမြောက်သည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့်တူသည်။

"ဒါတွေက သံလွင်ပင်တွေလား"

သဘာဝအတိုင်းပေါက်သည့် သံလွင်ပင်ကို လုယန်ပထမဆုံးမြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ အပြင်လောကတွင် သံလွင်ကိုင်း သံလွင်ခက်များသာ တွေ့ရသည်။

သံလွင်ပင်တို့သည် မဟာနှင်းတောင်တန်းပေါ်တွင်သာ ပေါက်သည်။ တစ်ခြားနေရာများတွင် မရှင်သန်နိုင်။ ဘယ်လို မှော်ပညာမျိုးသုံးသည်ဖြစ်စေ သက်တမ်းဆွဲဆန့်မထားနိုင်။

"ဟုတ်တယ်။ နှင်းတောင်တန်းတစ်ခုလုံး သံလွင်ပင်တွေအပြည့်ပဲ။ ဒဏ္ဍာရီအရ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်သုံးသိန်းက ရှေးဟောင်းမသေးမျိုးတွေ တိုက်ခိုက်ကြတယ်။ ကြယ်ကမ္ဘာတွေကို တိုက်နယ်တွေအဖြစ် ဖန်တီးတယ်။ လမင်းကနေ အခုမြင်နေရတဲ့ မဟာနှင်းတောင်တန်းဖြစ်လာတယ်တဲ့"

"နတ်မယ်၊ အဲဒါအမှန်ပဲလား"

လုယန် အတည်ပြုချက်တောင်းသည်။

"ဟုတ်လောက်တယ်။ တောင်ခြေက မြေဆီမြေသားပုံစံအရ ဒါဟာ တကယ်လကမ္ဘာပဲ။ အရင်တုန်းက သံလွင်ပင်တွေဟာ လကမ္ဘာမှာပဲပေါက်တာ။ ကျောက်စိမ်းယုန်တွေက သစ်ပင်တွေအောက်မှာ တွင်းတူးပြီးနေလေ့ရှိတယ်။

ကိုးဆမသေမျိုးက ကျောက်စိမ်းယုန်တွေမွေးထားဖို့ လကမ္ဘာကို မကြာခဏသွားဖမ်းတယ်။ ယင်ထန်မသေမျိုးကလည်း ငါ့မီးဖိုအတွက်ထင်းလိုရင် ကောင်းကင်ခွဲပုဆိန်ယူပြီး လကမ္ဘာက သံလွင်ပင်တွေ သွားခုတ်ပေးတယ်။

နင့်ကိုပြောပြမယ်။ သံလွင်ပင်ကထင်းနဲ့ချက်တဲ့ အစားအသောက်တွေက အနံ့အရမ်းမွေးတယ်။ တစ်ခြားသစ်ပင်တွေလုံးဝလိုက်မမီဘူး"

နှစ်ယောက်သား မဟာနှင်းတောင်တန်းပေါ်သို့ ဖြေးဖြေးချင်း တက်ကြသည်။ မဟာနှင်းတောင်က မီတာသုံးသောင်းကျော်မြင့်သည်။ ကျင့်ကြံမှုလောကတွင် အမြင့်ဆုံးဖြစ်သည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများ မတက်နိုင်ကြ။

လုယန်နှင့် လန်ထင်က ဝိညာဉ်ပြောင်းအဆင့်များဖြစ်၍ တောင်တက်ရသည်မှာ မြေပြန့်တွင်လမ်းလျှောက်ရသည်နှင့် မခြားလှ။

တောင်ထိပ်သို့ရောက်ခါနီးလေ သံလွင်ပင်များ ပိုထူထပ်လာလေဖြစ်သည်။ အပင်လည်း ပိုရှည်လာသည်။ အတော်များများက ဆယ်မီတာကျော်မြင့်သည်။

ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် ကျောက်သားပြင်တစ်ခုပေါ်တက်ပြီးနောက် တောင်တန်းများကြားမှ သန့်စင်သည့်အဖြူရောင်နန်းတော်ကို မြင်ရသည်။ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မသေမျိုးဘုံတစ်ခုနှင့် ပမာတူသည်။ လူအများပြောနေကြသော်လည်း လာလည်ခဲသည့် လသံလွင်နန်းတော်ပင်ဖြစ်သည်။

လန်ထင်က လုယန်ကို လနန်းတော်ဂိတ်တံခါးဆီ ခေါ်သွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် တံခါးစောင့်မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ဆတ်ခနဲခေါင်းမော့လာပြီး လက်နက်ကိုယ်စီကိုင်၍ တားဆီးရန်ပြင်သည်။

လန်ထင် အကျိုးအကြောင်းရှင်းပြရန် ပြန်နေစဉ်မှာပင် ထိုမိန်းကလေးများက လုယန်မျက်နှာကို သေချာကြည့်၍ မဝံ့မရဲအကဲစမ်း၍မေးသည်။

"ရှင်က တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းက အကိုလုယန်လား"

လုယန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးနှစ်ယောက် ကြည့်နေပုံက တစ်ခုခုမူမမှန်ကြောင်း အာရုံခံမိသည်။

ဆိုးဝါးသည့်ကံကြမ္မာကို လန်ထင်စိတ်ထဲ ကျိန်ဆဲမိသည်။ လုယန်ကို အလည်ခေါ်၍ ရင်းနှီးမှုယူဖို့သာ သူတွေးခဲ့သည်။ လသံလွင်နန်းတော်တွင် လုယန်ဘယ်လောက် နာမည်ကြီးသည်ကို သူမေ့နေသည်။

"နန်းမြို့တော်က မုန်သခင်လေးရော ရှင်နဲ့အတူပါသလား"

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဘေးပတ်လည်ကို မျက်စိဝေ့ကြည့်သည်။ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ မိန်းမများနှင့် ဝေးဝေးရှောင်ပြီး ကျင့်စဉ်လမ်းတွင်စိတ်နှစ်ထားသည့် နာမည်ကျော်ဗြဟ္မဏပုဂ္ဂိုလ်ကို မြင်ချင်ကြသည်။

"သူကျင့်ကြံတာ အရေးကြီးတဲ့အချိန်ရောက်နေလို့ လိုက်မလာနိုင်ဘူး"

မှန်သည်။ မုန်ကျင်းကျိုးသည် လက်ရှိတွင် မိန်းမများနှင့်ဝေးဝေးနေဖို့ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ မိန်းမလှများပြည့်နေသည့် လသံလွင်နန်းတော်လို့ နေရာမျိုးသည် သူနှင့်မအပ်စပ်။

"ဪ...အဲလိုလား။ ဝင်သွားပါ အကိုလု"

လန်ထက်ကို ဘာမှမေးမြန်းမနေဘဲ တံခါးစောင့်မိန်းကလေးများက လုယန်ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။

လန်ထင်ပြောသလိုပင် လနန်းတော်စည်းမျဉ်းများက ထင်သလောက်မတင်းကြပ်လှ။

သို့သော် တင်းကြပ်ခြင်းမတင်းကြပ်ခြင်းသည် လာလည်သူအပေါ်မူတည်သည်။ တာအိုရှင်ဝစီပိတ်လိုလူမျိုးကို ထိုသို့ကြိုဆိုကြမည်မဟုတ်။

လုယန်ကို ခေါ်လာမိသည့်အတွက် လန်ထင်နောင်တရလာသည်။ သူ့ဇာတိမြို့သို့ ခေါ်သွားခဲ့လျှင် ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

သို့သော် တံခါးဝသို့ရောက်နေပြီဖြစ်၍ နောက်ပြန်လှည့်မရတော့။

လနန်းတော်အတွင်းပိုင်းမှ အရာအားလုံး ငွေဖြူရောင်သန်းနေသည်။ တံစက်မြိတ်များ သစ်ပင်များပေါ်တွင် ထူးထဲသည့်နှင်းလွှာများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

လသံလွင်နန်းတော်သည် ထိုနှင်းလွှာများကို ရှင်းလင်းနိုင်စွမ်းရှိပါသည်။ သို့သော် နန်းတော်တည်ထောင်သူ ကွေ့ယွဲ့(လမင်းသမီး)သခင်မက ထိုပတ်ဝန်းကျင်မျိုးသည် လစွမ်းအားကျင့်ကြံဖို့ သင့်တော်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နှင်းများကိုကာကွယ်ဖို့ မှော်အတားအဆီးများ တည်ဆောက်မထား။

"ရှင့်ကို ဆရာ့ဆီအရင်ခေါ်သွားမယ်"

လုယန် နည်းနည်းမျက်နှာပျက်သွားသည်။

လန်ထင်၏ဆရာသည် တာအိုရှင်ဝစီပိတ်နှင့်မျိုးဆက်တူ လက်ရှိလနန်းတော်သခင် လော်ဟုန်ရှားဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆင့်တူချင်းတွင် လုယန်အနိုင်ယူခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

သူနိုင်ခဲ့သည်တော့မဟုတ်။ နတ်မယ်က အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လော်ဟုန်ရှားက ပါးစပ်ထဲတွင် သစ်ရွက်အပြည့်ဖြင့် ထွက်သွားရသည်။

တစ်ခြားဂိုဏ်းတပည့်များ လုယန်ပါလာကြောင်း သိသွားမည်စိုးသဖြင့် လန်ထင်က သူ့ဆရာဆီ ချက်ချင်းခေါ်သွားသည်။

သို့‌သော် သူဘယ်လောက်မြန်မြန်သွားသည်ဖြစ်စေ နန်းတော်လမ်းတစ်လျှောက်တွင်တွေ့သည့် တပည့်တစ်ချို့က နာမည်ကျော်လုယန်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိကြသည်။

သူတို့ဘာမှမမေးမြန်းနိုင်ခင် လန်ထင်က လုယန်ကိုအမြန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်မဘယ်သူ့ကိုခေါ်လာလဲ ကြည့်ပါဦး"

နန်းတော်သခင်အိမ်တော်သို့ရောက်သည်နှင့် လန်ထင် ချက်ချင်းမေးသည်။

"လုယန်လား"

လုယန်ကိုမြင်သည်နှင့် အတိတ်ကရှုံးနိမ့်ခဲ့သည့်အဖြစ်ကို ပြန်သတိရလာပြီး လော်ဟုန်ရှား အနေရခက်သွားသည်။

"နန်းတော်သခင်ကို လုယန်ဂါရဝပြုပါတယ်"

အကြီးအကဲများကို လုယန် အလွန်ရိုသေသည်။ နတ်မယ်ဝင်ပူးကပ်ချိန်မှသာ ဗွေဖောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ အပြင်ကို ဂိုဏ်းတာဝန်တစ်ခုနဲ့ထွက်ရင်း နှလုံးမဲ့ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတယ်။ အကိုလုယန်က ကျွန်မကို လာကယ်တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့နန်းတော်ကို လာလည်ဖို့ခေါ်ခဲ့တာ။ အဲဒါအဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား"

လန်ထင်သည် နန်းတော်သခင်၏တပည့်ဖြစ်၍ အသက်ကယ်နည်းလမ်းများရှိပါသည်။ လုယန်ဝင်မကယ်လည်း အသက်အန္တရာယ်တော့မရှိနိုင်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်းမျိုးကို တစ်ခြားလူများ မြင်စေချင်သည်။

လော်ဟုန်ရှား မျက်ခုံးတစ်ချက်တွန့်သွားသည်။ ရောက်လာပြီးမှ အဆင်မပြေဟုပြောလျှင် အဆင်ပြေနိုင်တော့မည်လော...

ရှားရှားပါးပါး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် လန်ထင်ကိုကြည့်၍ လော်ဟုန်ရှား ကျိတ်၍သက်ပြင်းချသည်။ တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတပည့်များနှင့် ဝေးဝေးနေဖို့ သူအမြဲသတိပေးခဲ့သည်။ အကျင့်စရိုက်များ ပြောင်းလဲသွားမည်စိုး၍ဖြစ်သည်။

သူ့တပည့်မက သူ့စကားကို အလေးမထားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသည့် သမီးပျိုကို ထိန်းသိမ်းရသည်က တကယ်ခက်သည်။

သို့သော် ဣန္ဒြေကိုထိန်း၍ သူပြောလိုက်သည်။

"သူက မင်းအသက်ကိုကယ်ထားတဲ့ ကျေးဇူးရှိနေတော့ ဒီမှာဧည့်သည်အဖြစ်ထားတာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ရာမကျပါဘူး"

ဆရာခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် လန်ထင် လုယန်ကိုခေါ်၍ အိမ်တော်မှထွက်သည်။

သို့သော် အိမ်တော်၏ ခြံဝင်းတံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နန်းတော်တပည့်များစွာ ဝိုင်းအုံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လုယန် မှင်သက်မိသွားသည်။

"အခုမှပဲ နာမည်ကျော်အကိုလုယန်ကို ကျွန်မတို့တွေ့ခွင့်ရတယ်"

"ဟေ့ အတင်းမတွန်းနဲ့လေ၊ အတင်းမတွန်းကြနဲ့"

"အကိုလုယန်၊ ဒီမှာဘယ်လောက်ကြာကြာနေမှာလဲ"

"အကိုလုယန်၊ နဂါးဘိုးဘေးက ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ ကျွန်မတို့ကိုပြောပြပါ"

လနန်းတော်တပည့်များက ဒဏ္ဍာရီသူရဲကောင်းလုယန်ကို အတော်စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ လုယန်ရောက်လာသည့်သတင်းက နန်းတော်ထဲတွင် ချက်ချင်းပြန့်နှံ့သွားသည်။

အားလုံးက တံခါးဝကိုပိတ်ဆို့၍ လုယန်အစစ်ကို သူတို့မြင်ဖူးသည့် ပုံတူပန်းချီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုကြသည်။

ထိုမျှများပြားသည့် မိန်းမလှကျင့်ကြံသူများ ဝိုင်းကြည့်နေသည်ကို တစ်ခါမှမကြုံဖူးသဖြင့် လုယန် ဘာပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေသည်။ ရှားရှားပါးပါး ရှက်ရွံ့သည့်အမူအရာမျိုး ပေါ်လာသည်။

*****************************

အခန်း (၉၃၃) မီးသန္ဓေ

စမ်းသပ်မှုမျိုးစုံ အခက်အခဲမျိုးစုံ သူဖြတ်ကျော်ခဲ့ဖူးသည်။ မသေမျိုးတိုက်ပွဲများကြားမှ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့သည်မှာ တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်မက။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မိန်းမလှများဝိုင်းအုံနေသည့်အဖြစ်မျိုး တစ်ခါမှမကြုံဖူး။

ပထမတစ်ချက်က သူ့တွေ့ကြုံခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်များကို လူသိများသည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် တစ်သက်လုံးနေလျှင်ပင် သူ့အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ခုလောက်ရဖို့မလွယ်။

နောက်တစ်ချက်က ဝစီပိတ်ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် ကြော်ငြာထုတ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အပိုစကားတန်ဆာဆင်၍ သို့မဟုတ် မဟုတ်မမှန်အချက်အလက်များ ဆွဲထည့်၍ လုယန်ကို ပြည့်စုံသည့်ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည်။

ဝစိပိတ်စကားများကို အတည်ယူ၍မရမှန်းသိကြ‌သော်လည်း "တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းဒဏ္ဍာရီ၊ လုယန်ဇာတ်လမ်းကို" အထပ်ထပ်အခါခါ ကြားရသဖြင့် ဇာတ်လမ်းထဲမှလုယန်ကို လုယန်အစစ်နှင့် အလိုလိုပေါင်းစပ်မိကြသည်။

"ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပြီလား။ ဒါဆို ငါနတ်မယ်ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

နတ်မယ်က အမကြီးလေသံဖြင့်ပြောသည်။

သို့သော် လုယန် သူ့စကားကိုမယုံရဲဘဲ ခပ်အေးအေး ပြန်မေးသည်။

"ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ခင်ဗျားကြုံဖူးလို့လား"

"ကြုံဖူးတာပေါ့။ ဘာလို့မကြုံဖူးရမှာလဲ။ အရင်တုန်းက သားအမိမြစ်ကို ငါဖန်တီးတဲ့အချိန်မှာ မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူတွေအများကြီး ငါ့ဆီလာပြီးအရိုအသေပြုကြတယ်။ မြစ်ရဲ့ကောင်းချီးအတွက် ဆုတောင်းကြတယ်။

သူတို့ကို သားသမီးတွေချီးမြှင့်ဖို့ တောင်းဆိုကြတယ်။ အဲဒါ ဒီအခြေအနေနဲ့ သိပ်မကွာပါဘူး"

...တစ်ခြားစီပါပဲ နတ်မယ်ရယ်...

ခန္ဓာကိုယ်အလျင်စလို လွှဲမပေးလိုက်မိသည်ကို လုယန်ကျေးဇူးတင်မိသည်။ မဟုတ်လျှင် ဘယ်လိုအရှုပ်အထွေးများ ဖြစ်လာမည်မသိ။

တစ်ခြားဘာလုပ်ရမှန်းမသိသဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို မှော်ဖန်လုံးဖြင့် မှတ်တမ်းယူထားဖို့ တွေးလိုက်သည်။ လောင်မုန်ပါမလာသည်က ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းသို့ပြန်ရောက်၍ ထိုမှတ်တမ်း သူ့ကိုပြလိုက်လျှင် နည်းနည်းတော့သူစိတ်ဖြေသာမည်ထင်သည်။

သူ့ညီအကိုအတွက် လုယန် အမြဲတမ်းသေချာစဉ်းစားပေးသည်။

ယခု အခြေအနေက ကိုယ်တိုင်လည်းမဖြေရှင်းတတ်။ နတ်မယ်ကိုလည်းအားကိုးမရ။ သို့သော် လန်ထင်က တကယ်အားကိုးရသည်။

"ကဲပါ၊ အားလုံး ခဏနေကြပါဦး။ အကိုလုက ဒီမှာရက်ကြာကြာနေဦးမှာပါ။ နောက်ရက်တွေမှာ သူနဲ့စကားပြောဖို့ အချိန်တွေအများကြီးရှိပါသေးတယ်။

ဒီတော့ ဒီလိုဝိုင်းအုံပြီး သူအခက်တွေ့အောင်လုပ်မနေကြပါနဲ့တော့"

လန်ထင် အသံကျယ်ကျယ် ဖျောင်းဖျလိုက်သဖြင့် ဂိုဏ်းတပည့်များ တဖြေးဖြေးထွက်သွားကြသည်။

လုယန် တွေးရကြပ်သွားသည်။ ဤလနန်းတော်တွင် သူရက်ကြာကြာနေရဦးမည့်သဘောရှိသည်။ ဘာကြောင့် အချိန်ဆွဲလိုက်သည်မသိ။

လန်ထင်က လက်နှစ်ဘက်အမြန်ဆုပ်၍ ပြောသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် အကိုလု၊ ဒီလိုပြောမှပဲ သူတို့ထွက်သွားမှာလေ"

လန်ထင်က လုယန်အမူအရာ အသာခိုးကြည့်၍ နည်းနည်းရှက်နေဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"အကိုလုယန် ဒီမှာနည်းနည်းကြာကြာနေဖို့ အဆင်မပြေဘူးလား။ ကျွန်မက ပြောလိုက်ပြီးမှ အကိုလုက နှစ်ရက်လောက်နဲ့ပြန်သွားရင် ကျွန်မစကားက...

ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မတို့လနန်းတော်မှာ ကျင့်စဉ်အထောက်အပံ့တွေ မရှားပါးဘူး။ အကိုလုကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်မ...ကျွန်မတို့ ပေးနိုင်ပါတယ်"

ဤအခြေအနေရောက်လာပြီဖြစ်၍ လုယန်ဆက်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

မည်သို့ဆိုစေ သူသည် ကျင့်ကြံရာတွင် နေရာရွေးလေ့မရှိ။ ဘယ်နေရာမဆို အဆင်ပြေသည်။

"အကိုနေရမယ့်နေရာကို အရင်လိုက်ပို့ပေးမယ်နော်"

အကြံအောင်သွားပြီဖြစ်၍ လန်ထင်က ချက်ချင်းစီစဉ်သည်။

မကြာမီ တွဲဆက်တည်ဆောက်ထားသည့် ဧည့်သည်ဆောင်များဆီ ရောက်လာကြသည်။ ဧည့်သည်အိမ်တော်ဝင်း တစ်ခုချင်းစီတွင် သံလွင်ပင်တစ်ပင်စိုက်ထားသည်။ အိမ်တံခါးမှထွက်သည်နှင့် သို့မဟုတ် ပြတင်းတစ်ပေါက်ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရတနာနှင့်တူသည့် သံလွင်ပင်များကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

လက်ရှိတွင် တစ်ခြားဘယ်ဧည့်သည်မှမရှိသဖြင့် လုယန်ကို ပထဆုံးဧည့်သည်အိမ်တော်တွင် နေရာပေးသည်။

ဧည့်သည်ဆောင်က ရှေးဆန်သည့်အငွေ့အသက်ရှိသည်။ ခြံဝင်းနှင့်ခေါင်မိုးတွင် နှင်းလွှာများထူထဲစွာ စုပုံနေသဖြင့် ထူးခြားသည့် အလှတစ်မျိုး ထပ်ဖြည့်ထားသလိုဖြစ်နေသည်။

အခန်းထဲတွင် ဝိညာဉ်စုမှော်စက်ဝန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ စုစည်းခြင်းကျင့်ကြံတစ်ယောက်အတွက်ပင် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ခုတည်းသောချို့ယွင်းချက်က အခန်းထဲတွင် ကြေးမုံမှန်များ မျက်နှာချေဘူးများ စသည့် ယောက်ျားနှင့်မအပ်စပ်သည့် ပစ္စည်းများရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤဧည့်ဆောင်သည် မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူများအတွက် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယောက်ျားကျင့်ကြံသူများ လက်ခံထားရမည့်ကိစ္စကို သူတို့တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးကြ။

"ကျွန်မ ဒါတွေကို အခုချက်ချင်းသိမ်းလိုက်ပါမယ်"

လန်ထင်က အားနာနာဖြင့်ပြောသည်။ လုယန်ကိုဖိတ်ခေါ်ဖို့သာ တွေးခဲ့သည်။ သင့်တော်သည့်အခန်းမရှိသည့်ကိစ္စ သူမတွေးမိခဲ့။

"ရပါတယ်။ ဒီအတိုင်းပဲထားလိုက်ပါ"

လန်ထင်ကို သူဒုက္ခမပေးလို။ ကြေးမုံနှင့်မျက်နှာချေမိတ်ကပ်များက မှန်ခုံပေါ်တွင်ရှိနေသည်။ သူလည်းမလိုအပ်။ အနှောက်အယှက်လည်းမဖြစ်။ ထို့ကြောင့် ဘာမှပြောနေဖို့မလို။

မိန်းကလေးခန်းဆောင်လိုနေရာမျိုးတွင် နေဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးလည်းမဟုတ်။ အစကတည်းက သူ့သိစိတ်နယ်မြေကို နတ်မယ်က လက်ဝါးကြီးအုပ်ပြီး ကြွကြွရွရွ တန်ဆာဆင်ထားသည်။ နတ်မယ်၏ခန်းဆောင်နှင့်ယှဉ်လျှင် လနန်းတော်ဧည့်ခန်းများက အတော်အဆင်ပြေသေးသည်။

ယခု နတ်မယ်က မဟာပဲဝါနိုင်ငံတော်တည်ထောင်ဖို့ ကြိုးစားနေသဖြင့် သိစိတ်နယ်မြေကို နန်းတော်ပုံစံ တည်ဆောက်ထားသည်။ မဟုတ်လျှင် သူ့သိစိတ်နယ်မြေက ကြွရွနူးညံ့သည့်အနေအထား ဆက်ရှိနေလိမ့်ဦးမည်။

စကားပြောနေရင်းမှာပင် ငန်းမွှေးနှင့်တူသည် နှင်းပွင့်နှင်းချပ်များ သူ့သိစိတ်နယ်မြေတွင် စတင်ကျဆင်းလာသည်။ နန်းပလ္လင်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် ချက်ချင်းဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဟား...နှင်းတွေကျနေပြီပဲ"

နတ်မယ် နန်းတော်ပေါ်မှခုန်ဆင်း၍ နှင်းပွင့်များကြားတွင် လူးလှိမ့်နေသည်။ သူ့ရယ်မောသံများ လွင့်ပျံနေသည်။

မမေးလည်း သိသာနေသည်။ နတ်မယ်က ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေ နောက်ခံပြောင်းလဲလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှောင်ယန်၊ ငါနဲ့အတူ လာကစားပါ"

နတ်မယ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ လှမ်းခေါ်သည်။ ခြေနှစ်ချောင်းကို ကန်မြှောက်၍ လုယန်ကို ဖိတ်ခေါ်နေသည်။

လုယန် ချက်ချင်းငြင်းလိုက်သည်။

"မလာတော့ဘူး။ လနန်းတော်ထဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ရဦးမယ်"

"ဒါက ဆေးကျိုဆောင်ပါ"

လန်ထင်က လုယန်ကို အနီးအနားမှ အခန်းတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားသည်။ အလွန်တည်ငြိမ်သည့် အပူလှိုင်းများ ဆေးကျိုဆောင်မှ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို သူခံစားမိသည်။

"ဒီနေရာရဲ့အောက်မှာ မြေသန္ဓေမီး‌ဖိုရှိတယ်။ ဆေးကျိုဆောင်က မြေသန္ဓေမီးတောက်ကို ဆွဲယူပြီး ပင်တိုင်အဖြစ်သုံးတယ်။ အပူရှိန်အားကောင်းအောင် တစ်ခြားမီးတောက်စစ်မျိုးစုံနဲ့ အားဖြည့်တယ်။ ဆေးသန့်စင်တဲ့အခါ အာနိသင်မျိုးစုံ ရဖို့ပေါ့"

လန်ထင်က ရှင်းပြသည်။

"ဒဏ္ဍာရီအရ ဒါဟာသဘာဝမီးဖိုမဟုတ်ဘူးတဲ့။ ရှေးဟောင်းခေတ်က မသေမျိုးမီးဖိုတစ်ခု ဒီနေ့အထိ မီးမစဲသေးတာလို့ပြောကြတယ်"

လန်ထင်က လေးစားရိပ်လွှမ်းသည့်လေသံဖြင့်် ပြောသည်။ နှစ်သုံးသိန်းကြာမငြိမ်းသေးသည့် မသေမျိုးမီးဖို၏စွမ်းအားကို သူအံ့ဩမိသည်။

သိစိတ်နယ်မြေတွင် နှင်းပွင့်နှင်းချပ်များ လက်ဖြင့်ဆုပ်၍ ဆော့ကစားနေသည့်နတ်မယ်က တစ်စုံတစ်ခုအာရုံခံမိဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက်လှမ်းပြောသည်။

"အဲ...ဒီမီးဖိုက လကမ္ဘာပေါ်မှာ ငါအသားကင်တုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့မီးဖိုပဲ။ အဲတုန်းက သံလွင်ပင်တွေကို ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် မသယ်ချင်တော့လို့ ယင်ထန်မသေမျိုးက လကမ္ဘာပေါ်မှာပဲ မီးဖိုပြီး စားသောက်ကြဖို့ အကြံပြုတယ်လေ။

စားတာများလွန်းလို့‌‌တောင် ယင်ထန်တို့တွေ သတိလစ်သွားကြတယ်။ သူတို့ကို ငါပဲပြန်သယ်ခဲ့ရတယ်"

နတ်မယ်က ကြွားသည်။

"လူသယ်ဖို့ပဲအာရုံစိုက်နေလို့ မီးငြိမ်းခဲ့ဖို့မေ့သွားတာပါ"

နတ်မယ်က သူ့အမှားကိုပြန်ပြင်သည့်အနေဖြင့် ဆေးကျိုဆောင်အောက်မှ မသေမျိုးမီးဖိုကို ငြိမ်းသတ်ဖို့ပြင်သည်။ လုယန် အမြန်တားလိုက်ရသည်။

"အရှင်မက အမှားကိုမြင်ပြီး အမှန်ပြင်လိုစိတ်ရှိတာ တကယ်လေးစားစရာပါ။ သမိုင်းတစ်လျှောက် အင်ပါယာတစ်ပါးမှာ မြင်ရခဲတဲ့စိတ်ဓာတ်ပါပဲ။

ဒါပေမယ့် နေ့စဉ်ဘဝအတွက် လူသားတွေက မသေမျိုးမီးဖိုကို လိုအပ်နေပါသေးတယ်။ ငြိမ်းသတ်ဖို့မလိုပါဘူး"

"ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပါပြီလေ"

နတ်မယ်သည် တကယ်ဉာဏ်ရည်မြင့်သည့် အုပ်ချုပ်သူဖြစ်သည်။ သမိုင်းထဲမှ အင်ပါယာများလိုမဟုတ်။ သူလုပ်လိုသည့်ကိစ္စကို လူယုံလက်အောက်ခံများက တားဆီးသော်လည်း ဒေါသမထွက်။

"ဒီညာဘက်မှာ တားမြစ်နေရာရှိပါတယ်။ အဲဒီ့ဘက်ကိုတော့ အကိုလုယန် လုံးဝမကပ်ပါနဲ့။ အသက်အန္တရာယ်ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ"

လန်ထင်က ဆေးကျိုဆောင်ညာဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ သစ်သားတိုင်လုံးများဖြင့် ခမ်းနားစွာတည်ဆောက်ထားသည့် နန်းတော်တစ်ခုရှိသည်။ အဝင်တံခါးက ဆယ်မီတာကျော်မြင့်သည်။

"အဲဒါက ဘယ်လိုနေရာလဲ"

"ရေပူစမ်းပါ။ ပြီးတော့ မြေသန္ဓေမီးဓာတ်လည်း အဲဒီကိုရောက်ပါတယ်။ နန်းတော်တည်ထောင်တဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ဒီရေပူစမ်းကိုပါ တည်ဆောက်ခဲ့ကြတာ"

ထို့နောက် လန်ထင်က ဘယ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ဒီဘယ်ဘက်မှာ လက်နက်သွန်းဆောင်ပါ။ လုပ်ငန်းလည်ပတ်တဲ့သဘောတရားကတော့ ဆေးကျိုဆောင်နဲ့အတူတူပဲ။ မြေသန္ဓေမီးတောက်ကိုပဲ သုံးတာပါ"

မြေသန္ဓေမီးတောက်ရှိနေသဖြင့် လနန်းတော်တွင် ဆေးကျိုဆောင်၊ ရေပူစမ်း၊ လက်နက်သွန်းဆောင်များ ဆက်လက်တည်မြဲနေသည်။ တကယ်မြင့်မြတ်သည့် ဖန်တီးမှုဖြစ်သည်။

မြင့်မြတ်မှု(ကုသိုလ်)စွမ်းအားကို ကျင့်ကြံသူသာဆိုလျှင် ထိုမီးတောက်ဖန်တီးမှုတစ်ခုတည်းဖြင့် ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီးဖြစ်မည်။

(**ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ကျင့်စဉ်နည်းမျိုးဟု ယူဆပါသည်။ အလှူဒါန၊ ကောင်းမှုကုသိုလ်များပြု၍ ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်သည်)

**************************