အခန်း (၉၃၄-၉၃၆)

အခန်း (၉၃၄) ကျွေ့ယွဲ့ဘိုးဘေး

လုယန် နည်းနည်းအံ့အားသင့်သွားသည်။ မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူများပြည့်နေသည့် လသံလွင်နန်းတော်လိုနေရာမျိုးတွင် လက်နက်သွန်းဆောင် ရှိနေမည်ဟုထင်မထား။ ပုံမှန်အားဖြင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ငန်း လုပ်လိုသည့်မိန်းကလေးမျိုး မရှိသလောက်ရှားသည်။

မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူများသည် ကျင့်စဉ်ပညာလိုက်စားကြသလို လှပကြော့ရှင်းမှုကိုလည်း အလေးထားသည်။ ဥပမာ၊ အရိုးရိုင်းလို တူလွှဲယမ်းနေသည့် မိန်းကလေးမျိုး လီဟော်ရန်လို ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း ခွဲထုတ်သည့် မိန်းကလေးမျိုး လုယန် တစ်ခါမှမမြင်ဖူး။

"အကိုလုယန်၊ မိန်းကလေးတွေ လက်နက်သွန်းကြတာကို ထူးဆန်းတယ်လို့မြင်လား"

ထူးဆန်းသည့် လုယန်အကြည့်ကို လန်ထင်သတိထားမိသည်။ သူ့အတွေးကိုလည်း ရိပ်စားမိသည်။

"မမြင်ပါဘူး မမြင်ပါဘူး"

လုယန်က အားနာသည့်အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အဲလိုမြင်ရင်လည်း သိပ်တော့မဆန်းပါဘူး။ အပြင်လောကမှာ လက်နက်သွန်းတဲ့ မိန်းကလေးကျင့်ကြံသူတွေ သိပ်မရှိဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ လနန်းဆောင်မှာတော့ ထူးခြားချက်တွေရှိတယ်"

"ထူးခြားချက်..."

"သံလွင်ပင်တွေလေ"

လုယန်နားမလည်သေးမှန်း သိသဖြင့် လန်ထင်က တောအုပ်ငယ်တစ်ခုဆီ ခေါ်သွားသည်။ အပြင်လောကတွင်ရောင်းလျှင် ဈေးနှုန်းခေါင်ခိုက်နေမည့် သံလွင်ပင်များ အပြည့်ရှိသည်။

သံလွင်တောအုပ်သို့ မဝင်မီပင် မာကျောသည့်အရာနှစ်ခု ရိုက်ခတ်သံများကို လုယန်ကြားရသည်။

ထို့နောက် သံလွင်ပင်များကို အလှည့်ကျခုတ်လှဲနေသည့် လနန်းတော်တပည့်များကို သူမြင်ရသည်။ အားလုံး ပင်းပန်းနေသည်။ အသက်ကိုမောပန်းစွာ ရှူရှိုက်နေသည်။ ချွေးများအဆက်မပြတ်စီးကျနေသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ဝမ်းရေးခက်သည့် နတ်သမီးများနှင့် တူနေသည်။

လုယန် သတိထားမိသည်။ သံလွင်ပင်ကို သူတို့ခုတ်လိုက်ချိန်တွင် ပြတ်ရှရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် လုံးဝမရှိခဲ့သလို ပြန်ပျောက်သွားသည်။ သူတို့အားလုံး သစ်ပင်များကို မမောနိုင်မပမ်းနိုင် မနားတမ်းခုတ်ဖြတ်နေရသည်။

"ဒါကဘာလဲ"

"ကျွန်မတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတည်ဘိုးဘေးကျွေ့ယွဲ့ လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တဲ့ ဓလေ့တစ်ခုပါ။ ရှေးဟောင်းခေတ်က ယင်ထန်မသေမျိုးဟာ သံလွင်ပင်တွေကို ပုဆိန်နဲ့ ခဏခဏခုတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ ဘာကြောင့်ဆိုတာတော့ သေချာမသိဘူး။ ရှေးဟောင်းမသေမျိုးတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းက နက်နဲတဲ့အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်လို့ ကျွေ့ယွဲ့ဘိုးဘေးက ယုံကြည်တယ်။

ဒါဟာ ကျင့်ကြံနည်းတစ်ခုဖြစ်ရမယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် သံလွင်ပင်တွေပုဆိန်နဲ့ခုတ်ပြီး လေ့ကျင့်တာကို သူတိုက်တွန်းအားပေးခဲ့တာ"

"ဟုတ်တယ်။ သံလွင်ပင်တွေက ပုဆိန်ခုတ်တဲ့ဒဏ်ကို အတော်ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ တစ်ချက်တည်းနဲ့ပြတ်အောင်မခုတ်နိုင်ရင် ပုဆိန်ခုတ်ရာကပြန်ပျောက်သွားတယ်"

လန်ထန်က ရှက်ပြုံးပြုံး၍ ပြောသည်။

"အားလုံးက သံလွင်ပင်တွေကို ပုဆိန်နဲ့လွှဲခုတ်နေကြရတာ။ ဒီတော့ တူထုပြီးလက်နက်သွန်းရတဲ့အလုပ်က ကျွန်မတို့အတွက် မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ တူထုပြီးလက်နက်သွန်းဖို့ စွမ်းအားအများကြီးလိုတော့ သံလွင်ပင်ခုတ်ရင်းနဲ့ လေ့ကျင့်ရတာပေါ့"

လုယန် ခေါင်းငြိမ့်ရန်ပြင်နေစဉ် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက်ဝင်လာသည်။ သံလွင်ပင်ခုတ်သည့်အလုပ်က လနန်းတော်၏ ဓလေ့တစ်ခုဆိုလျှင် လန်ထင်လည်း ခုတ်ခဲ့ဖူးသည့်သဘောဖြစ်သည်။

သံလွင်ပင်ခုတ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် ပေါ့ပါးလူးလွန့်နေသည့် ဖဲကြိုးသုံးပြီး သူနေ့တိုင်းတိုက်ခိုက်နေသည်မှာ သဘာဝကျလေသလော...

"အမလန်ထင်၊ အကိုလုယန်"

လန်ထင်နှင့်လုယန် အတူလျှောက်လာသည်ကိုမြင်သည်နှင့် သစ်ပင်ခုတ်နေသည့်တပည့်များ ကြည်လင်ရွှင်ပြသွားသည်။

သို့သော် လုယန်နားသို့ရောက်လာချိန်တွင် သူတို့တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြစ်သွားသည်။ ဆက်တိုးမလာရဲတော့။

အချိန်အတော်ကြာအောင် သံလွင်ပင်မားကို သူတို့ခုတ်နေခဲ့ကြသည်။ ချွေးများစိုရွှဲနေသည်။ ထိုအခြေအနေမျိုးနှင့် လုယန်နားသို့ကပ်လျှင် သိက္ခာကျမည်မဟုတ်လော...

ခန္ဓာသန့်စင်မှော်ပညာကို သုံး၍ရကြောင်း အတွေးပေါ်လာချိန်တွင် လန်ထင်က လုယန်ကို အဝေးသို့ဆွဲခေါ်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် သံလွင်တောအတွင်းပိုင်းသို့ လျှောက်လာသည်။ တိမ်ထဲထိထိုးထွက်နေသည့် သံလွင်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီရောက်မှ သူတို့ရပ်ကြသည်။

လုယန် မော့ကြည့်သည်။ သစ်ပင်ထိပ်ဖျားကို မမြင်ရ။ သစ်ပင်အခြေတွင်ရပ်နေလျှင် မြူမှုန်လောက်သေးငယ်သလို ခံစားရသည်။

"ဒါက သံလွင်ပင်ဘိုးဘေးပဲ။ ကျွန်မတို့ လနန်းတော်မတည်ထောင်ခင်ကတည်းက ရှိခဲ့တာ။ မဟာနှင်းတောင်တန်းပေါ်က သံလွင်ပင်အားလုံး သူ့မျိုးဆက်တွေပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ဘိုးဘေးတွေ လေ့လာချက်အရ သံလွင်ဘိုးဘေးဟာ ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာဖြစ်ဖို့များတယ်တဲ့။ သူ့သက်တမ်းက အရမ်းရင့်နေပြီ"

"နတ်မယ်၊ ဒီသစ်ပင်ရဲ့သက်တမ်းကို ခန့်မှန်းနိုင်လား"

သိစိတ်နယ်မြေတွင် နတ်မယ်က နှင်းလူရုပ်များ တည်ဆောက်ရင်း အလုပ်များနေသည်။ နှင်းလူရုပ်နှစ်ခု ဘေးချင်းယှဉ်ရပ်နေသည်။ နှာခေါင်းနေရာတွင် မုန်လာဥဝါများ၊ လက်နေရာတွင် သစ်ကိုင်းများတပ်ထားသည်။ နှင်းလူရုပ်ပေါ်တွင် နာမည်များရေးထားသည်။ ဘယ်ဘက်အရုပ်ပေါ်တွင် ပဲဝါ။ ညာဘက်အရုပ်ပေါ်တွင် လုယန်။

လုယန်ခေါ်သံကြာင့် အပြင်လောကသို့လှည့်ကြည့်သည်။

"သံလွင်ပင်က အတော်မြင့်တာပဲ"

သူသည်ပင် ထိုမျှမြင့်မားသည့် သံလွင့်ပင်မျိုး တစ်ခါမှမမြင်ဖူး။

"တစ်ခါတုန်းက နှစ်နှစ်သိန်းသက်တမ်းရှိတဲ့ သံလွင်ပင်တစ်ပင် လကမ္ဘာပေါ်မှာမြင်ဖူးတယ်။ ဒီသစ်ပင်လောက်မမြင့်ဘူး။ ဒီသစ်ပင်ရဲ့သက်တမ်းက နှစ်နှစ်သိန်းကျော်မှာတော့သေချာတယ်။

အတိအကျသိချင်ရင်တော့ သစ်ပင်ကိုလှဲချပြီး သစ်ရစ်ဝိုင်းတွေကို ရေတွက်ကြည့်လို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အချိန်မသေမျိုးကိုခေါ်ပြီး ဒီသစ်ပင်ကို မေးခိုင်းလို့ရတယ်"

ဘယ်နည်းလမ်းမှ အလုပ်မဖြစ်နိုင်။

"ဒါပေမယ့် ရှေးဟောင်းခေတ်ကသံလွင်ပင်ပဲ ဖြစ်ဖို့များပါတယ်"

"ဘာလို့လဲ"

"အင်း...ဟင်းချက်ဖို့အတွက် ငါယင်ထန်ကို ထင်းခုတ်ခိုင်းတုန်းက ငါတို့ဟာ ကိုယ့်လုပ်ရပ်ကိုယ် တာဝန်ယူသင့်တယ်လို့ သူ့ကိုပြောတယ်။ သံလွင်ပင်တစ်ပင်ခုတ်ရင် နောက်တစ်ပင်ပြန်စိုက်ခဲ့ဖို့ ငါသူ့ကိုမှာတယ်။

ဒီသစ်ပင်က ယင်ထန်မသေမျိုးစိုက်ခဲ့တဲ့ သံလွင်ပင်တွေအများကြီးထဲက တစ်ပင်ဖြစ်မှာပါ။ ယင်ထန်မသေမျိုးရဲံကောင်းချီးကြောင့် သူအခုထိအသက်ရှင်နေတာဖြစ်မယ်"

သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ကာကွယ်တတ်သည့် နတ်မယ်၏ခံယူချက်ကို လုယန်လေးစားသွားးသည်။

သူသိထားသလောက် ဘယ်သစ်ပင်မှ နှစ်နှစ်သိန်းသက်တမ်းမရှိ။ သူတို့ရှေ့မှ သံလွင်ဘိုးဘေးသည် ရှေးဟောင်းခေတ်မှသစ်ပင်မဟုတ်လျှင်ပင် သက်တမ်းအရင့်ဆုံးသစ်ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ သစ်ပင်ဘိုးဘေးအဖြစ် တကယ်ခံယူထိုက်သည်။

သံလွင်တောအုပ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သစ်တောအစွန်တွင် အလွန်ကျယ်ပြန့်သည့်ခြံဝန်းတစ်ခုကို မြင်ရသည်။ လနန်းတော်တပည့်များ ဝီရိယစိုက်၍ ကျင့်ကြံနေသည်။ သူတို့လက်များကို ပူပြင်းသည့် သံမှုန်များထဲ အထပ်ထပ်ထိုးစိုက်သည်။

ဘာမှန်းမသိသည့် အတုံးကြီးတစ်ခုကို တံတောင်ဖြင့်ခွဲသည်။ တောင်းကုန်းငယ်တစ်ခုထမ်း၍ ပြေးသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို လုယန်မြင်ဖူးသလို ခံစားရသည်။ လောင်မုန်လည်း ထိုသို့ပင် ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်ပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

"သူတို့ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်တာပေါ့"

လန်ထန်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

"ဪ..."

လသံလွင်နန်းတော်၏ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းသည် အပြင်လောကမိန်းကလေးကျင့်ကြံသူများ၏ ကျင့်စဉ်နည်းများနှင့်မတူ။ မဟာထိပ်တန်းဂိုဏ်းဖြစ်သည့် ညှို့ငင်ဂိုဏ်းတပည့်များပင် ယခုလိုထင်းဖြတ်၍ ခန္ဓာကျင့်ကြံမှု လုပ်ကြမည်မဟုတ်။

"ဒါကလည်း သမိုင်းကြောင်းရှိပါတယ်။ လနန်းတော်တည်ထောင်ပြီး နှစ်တစ်သိန်းအကြာမှာ မဟာရှားက စစ်ပွဲတွေကနေ အနားယူအားမွေးနေတယ်။ ပြည်သူတွေလည်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်အေးအေးချမ်းချမ်း လုပ်ကိုင်စားသောက်ကြရတယ်။

ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက တောင်ပေါ်ဆင်းပြီး ခရီးထွက်တယ်။ နောက်တော့ စာအုပ်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ စာအုပ်ခုနစ်အုပ်တွေ့တယ်။ ဇာတ်လမ်းတွေကွဲပြားပေမယ့် အားလုံမှာတူညီတဲ့အချက်တစ်ခုရှိတယ်။

မိန်းမလှတစ်ယောက် ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တောင်ပေါ်ကဆင်းလာတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ အချစ်ဆိပ်မိသွားတယ်။ ဇာတ်လိုက်မင်းသားက မတတ်သာဘဲ အဆိပ်ဖြေပေးရတယ်။ အဲဒီ့မိန်းကလေးက အဓိကဇာတ်လိုက်မင်းသမီးတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်လာတယ်။

ဇာတ်လိုက်မင်းသားနဲ့ အချစ်နဲ့အမုန်း ရှုပ်ထွေးမှုတွေ စဖြစ်လာတယ်။ အစပိုင်းမှာ ဇာတ်လိုက်က မထင်မရှားပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတဖြေးဖြေးစွမ်းအားကြီးလာပြီး မင်းသမီးနဲ့ထိုက်တန်တဲ့လူ ဖြစ်လာတယ်။

ဒါက စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းပေမယ့် အပြင်မှာတကယ်မရှိရင် ဒီလိုဇာတ်လမ်းတွေ ပေါ်မလာနိုင်ဘူးလို့ ဘိုးဘေး‌ကျွေးယွဲ့က ယူဆတယ်။ ဂိုဏ်းကိုပြန်ရောက်တော့ ကျင့်စဉ်နယ်ပယ်တစ်ခု ထပ်တိုးလိုက်တယ်။ ခန္ဓာသန့်စင်ပညာပေါ့။ တပည့်အားလုံး ခန္ဓာသန့်စင်ပညာကို မဖြစ်မနေလေ့ကျင့်ရမယ်လို့ စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်တယ်။

ဒါကိုကျင့်ပြီးရင် ကိုယ်တွင်းတည်ဆောက်မှု အားကောင်းလာတယ်။ အချစ်ဆိပ်သက်ရောက်မှုကို တောင့်ခံပြီး ဖြေဆေးရှာဖို့ အချိန်ပိုရလာမယ်လေ။ နန်းတော်တပည့်တွေ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ကို တွေ့ကရာလူကို ထိုးပေးဖို့မလိုတော့ဘူးပေါ့။

ဘိုးဘေးရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်က တကယ်လည်းမှန်တယ်။ တောင်ပေါ်ကဆင်းသွားတဲ့ ရှေ့မျိုးဆက်တစ်ချို့ အချစ်ဆိပ်မိကြတယ်။ ခန္ဓာသန့်စဉ်ပညာသာ လေ့ကျင့်မထားရင် သူစိမ်းယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အိပ်ရတဲ့ဘဝရောက်မှာပဲ။

ပြီးတော့ ဘိုးဘေးက နောက်တစ်ချက်ကိုလည်း သေချာစဉ်းစားတယ်။ ပုံပြင်တွေထဲမှာ ဇာတ်လိုက်မင်းသားမင်းသမီးတွေ ချစ်ကြတာတွေ တွေ့ရများတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းသမီးရဲ့ဂိုဏ်းက သဘောမတူလို့ အခက်ကြုံတယ်။

မင်းသားက စွမ်းအားတိုးရလာတော့ မင်းသမီးရဲ့ဂိုဏ်းကို လာတိုက်ခိုက်တယ်ဆိုတာမျိုးတွေလေ။ ဒီတော့ ဘိုးဘေးက စည်းမျဉ်းတစ်ခုထပ်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက် ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်ကျွမ်းဝင်ခဲ့ရင် ဂိုဏ်းကလုံးဝမတားရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းပေါ့"

လုယန် "..."

မင်းတို့ ဂိုဏ်းတည်ဘိုးဘေးက အတော်ကို ထောင့်စေ့အောင် တွေးတတ်တဲ့လူပဲ....

*********************************

အခန်း (၉၃၅) ကောင်းကောင်းအနားယူခြင်း

လနန်းတော်ခရီးသည် လုယန်အတွက် အချည်းအနှီးမဖြစ်။ လနန်းတော်တပည့်များ ပုဆိန်ခုတ်ပညာ၊ ခန္ဓာသန့်စင်ပညာများတတ်ထားကြောင်း သူလုံးဝမရိပ်မိ။ နူးညံ့သည့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသည့်အင်အားကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။

လန်ထင်နှင့် သုံးလေးကြိမ်သာ သူယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ အကြိမ်တိုင်းလည်း အပေါ်ယံလောက်ဖြင့်သာ ရပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လန်ထင်ကို ခန္ဓာသန့်စင်ပညာကျင့်ကြံပြီး ကြီးမားသည့်စွမ်းအားပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သူသတိမထားမိ။

လနန်းတော်၏စည်းမျဉ်းများ ထိုမျှပွင့်လင်းမည်ဟုလည်း ထင်မထားခဲ့။ ချစ်ရေးချစ်ရာကိစ္စများကို လုံးဝချုပ်ချယ်မထား။

ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးသည် ရေရှည်အမြင်ရှိပြီး စိတ်ဓာတ်ပွင့်လင်းသူဖြစ်ပုံရသည်။

တကယ်လေးစားစရာကောင်းသည်။

"ဒါနဲ့...ခန္ဓာသန့်စင်ပညာအကြောင်း ငါသိပ်မလေ့လာဖူးသေးဘူးပဲ"

လုယန် ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပြန်တွေးကြည့်သည်။ ဓားပညာနှင့် မှော်ပညာများကိုသာ အဓိကလေ့လာခဲ့သည်။ ခန္ဓာသန့်စင်ပညာမလေ့လာခဲ့။

"ငါတို့ထာဝရမျိုးဆက်က ခန္ဓာသန့်စင်ပညာသင်ဖို့ သိပ်မလိုဘူးလေ။ ထာဝရအရိယဖလသန္ဓေရလာတာနဲ့ ငါတို့ရုပ်ခန္ဓာက ခန္ဓာကျင့်ကြံသူတွေထက် ပိုပြီးမာကျောလာမှာ။ နင်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူဖြစ်လာရင်တောင် ခန္ဓာဖောက်ခွဲပညာသုံးရတယ်ဆိုရင် သာမန်ကျင့်ကြံသူနဲ့ ဘာထူးတော့မှာလဲ"

နတ်မယ်က အားနည်းချက်အားသာချက်များကို သေချာပြောပြသည်။

"နင့်ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကြံခိုင်သေးဘူးထင်ရင် အခုချက်ချင်း ထာဝရအရိယဖလသန္ဓေ ငါပေးမယ်လေ။ ဘယ်လိုလဲ"

နတ်မယ်က ကမ်းလှမ်းသည်။ လုယန်ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံသည်နှင့် သူချက်ချင်းထုတ်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"နေပါစေ"

လုယန် ငြင်းသည်။ သူ့ရည်မှန်းချက်က အမယွမ်နှင့် နတ်မယ်လို မသေမျိုးအဆင့်ရောက်ဖို့ဖြစ်သည်။ ထာဝရအရိယဖလသန္ဓေယူလိုက်လျှင် သိက္ခာမရှိသည့် လီဟော်ရန်လို့ မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်သာဖြစ်မည်။

(စုယိယန်၏ အကာအကွယ်ရထားခြင်းကို ဆိုလိုဟန်ရှိသည်)

လုယန်ငြင်းလိုက်သဖြင့် နတ်မယ် နည်းနည်းစိတ်ပျက်သွားပြီး သူ့ဘာသာရေရွတ်သည်။

"လက်ခံလိုက်လို့ ဘာဖြစ်သွားမှာမို့လဲ။ တကယ်သူစိမ်းဆန်တဲ့ကောင်"

လသံလွင်နန်းတော်က ကျယ်ပြန့်သည်။ လန်ထင်နှင့်လုယန် တစ်နေကုန်အချိန်ဖြုန်းသည့်တိုင် အစိတ်အပိုင်းလေးတစ်ခုလောက်သာ လည်ပတ်နိုင်သည်။

"အကိုလု၊ ဒါဆို မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်နော်"

လန်ထင်က လုယန်ကို ဧည့်သည်‌ဆောင်သို့ လိုက်ပို့ရင်း ပြုံး၍ပြောသည်။

"မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်"

ညရောက်လာပြီဖြစ်သည်။ အထက်ကောင်းကင်နေမင်းကို လဝန်းက အစားထိုးနေရာယူလာသည်။ လစွမ်းအားများ ပိုတိုးလာသည်။

ညအချိန်သည် လနန်းတော်တပည့်များ ကျင့်စဉ်ဝင်ကြသည့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လန်ထင်က လုယန်ကို နှုတ်ဆက်၍ ပြန်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

"လစွမ်းအား.."

လုယန် လဝန်းကိုမော့ကြည့်သည်။ သူ့အတွက်တော့ နေစွမ်းအားလည်းမလို လစွမ်းအားလည်းမလိုအပ်။ ထိုစွမ်းအားနှစ်မျိုးအပြောင်းအလဲကို သူသိပ်အရေးမစိုက်။

ကဗျာတစ်ပုဒ်ရွတ်သင့်မရွတ်သင့် သူတွေးနေစဉ် သေးသေးကွေးကွေး လနန်းတော်တပည့်တစ်ယောက် မဝံ့မရဲချဉ်းကပ်လာသည်။ နည်းနည်းရှက်နေဟန်ရှိသည်။

"အကိုလုယန်"

"မင်းကဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်မနာမည် ပိုင်ယဲ့ပါ။ လနန်းတော်က တပည့်တစ်ယောက်ပါ"

ပိုင်ယဲ့က ရှက်စနိုးဟန်ဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေရာမှ လုယန်ကို တစ်ချက်မော့ကြည့်သည်။

"အကိုလုယန်၊ နတ်ဆိုးနယ်မြေနဲ့ အရှေ့ပင်လယ်ခရီးမှာ အကိုကြုံခဲ့ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ပြောပြလို့ရမလား"

ထိုမျှဝေးလံသည့် အရပ်များဆီ သူမရောက်ဖူး။ လုယန်နှင့်ပတ်သက်သည့် ပုံပြင်များသူကြားရသည်။ လုယန်သည် စွမ်းအားကြီးပြီး နေရာစုံရောက်၍ အတွေ့အကြုံစုံသူတစ်ယောက်ဟု သူတွေးမိသည်။

ယခု လူကိုယ်တိုင် တွေ့ခွင့်ရပြီဖြစ်၍ သူ့ပုံပြင်များကို နားထောင်ချင်သည်။

"မင်းက ကျင့်စဉ်ဝင်ရဦးမှာ မဟုတ်လား"

လန်ထင်လို နန်းတော်တပည့်အားလုံးက ယခုလိုအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကျင့်ကြံနေကြသည်။

"တစ်ရက်လောက် မကျင့်ကြံဖြစ်တာ သိပ်ကိစ္စမရှိပါဘူး"

ပိုင်ယဲ့က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်ပြောသည်။ ဖော်ရွှေသည့် လုယန်အမူအရာကြောင့် ပို၍စိတ်သက်သာရာရသွားဟန်ရှိသည်။

လုယန် ခဏစဉ်းစားသည်။ သူလည်း တစ်ခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိ။ ပုံပြင်ပြောရလျှင်လည်း မဆိုးလှ။ ထုတ်ပြော၍မရသည့် အပိုင်းများကို ကျော်သွားလိုက်ရုံသာရှိသည်။ ဥပမာ နတ်ဆိုးနယ်မြေတွင် ကျန်းလျန်ယိကို ပြန်အသက်သွင်းခဲ့သည့်ကိစ္စမျိုး။

"ကောင်းပြီလေ"

ပိုင်ယဲ့ကို အတူထိုင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်၍ သူ့ဇာတ်လမ်းများကို ဖြေးဖြေးချင်းစပြောသည်။

"ဘယ်ကနေစပြောရမလဲ။ အင်း..ဟုတ်ပြီ။ ဂိုဏ်းတာဝန်ခန်းမကို ဒုတိယအကြိမ် တာဝန်တစ်ခု သွားယူတဲ့အချိန်ကနေစမယ်။ ယူရတဲ့တာဝန်က ကျားနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို နှိမ်နှင်းဖို့ပါ..."

လုယန်တွေ့ကြုံခဲ့သည့် ကိစ္စများက အမျိုးအစားစုံလင်သည်။ လျှို့ဝှက်ရမည့်ကိစ္စများကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည့်တိုင် တစ်ညတည်းဖြင့် အကုန်ပြောပြနိုင်မည်မဟုတ်။

ပိုင်ယဲ့က စိတ်ဝင်တစားနားထောင်သည်။ သူ့မျက်လုံးများအရောင်တောက်နေသည်။ လုယန်အ‌ပေါ် လေးစားမှုလည်း ပိုတိုးလာသည်။ ထိုဇာတ်လမ်းများသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တည်း၏ အတွေ့အကြုံများဟုပြောလျှင် တကယ်ယုံဖို့ခက်လှသည်။ လသံလွင်နန်းတော်မှ တပည့်အားလုံး၏ အတွေ့အကြုံများအားလုံးပေါင်းလျှင်ပင် ထိုမျှမများလောက်။

"ကဲ၊ ဒီနေ့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြစို့။ ဆက်ပြောနေရင် မိုးလင်းတော့မယ်"

လုယန်က ပြုံး၍ပြောသည်။ တစ်ညလုံး သူပြောပြခဲ့သည်။ ယခု အရုဏ်တက်ချိန် နီးနေပြီဖြစ်သည်။ ဆက်ပြောနေလျှင် ဆုံးနိုင်တော့မည်မဟုတ်။

"ကောင်းပြီလေ"

ပိုင်ယဲ့ ဆက်နားထောင်လိုဟန်ရှိသည်။ သို့သော် အချိန်က အတော်လွန်နေသည်။

"မနက်ဖြန်ညရော ဆက်ပြောလို့ရမလား အကိုလုယန်"

"မင်းနားထောင်ချင်ရင် ပြောပြရမှာပေါ့"

လုယန် ပြုံး၍ပြောသည်။ လနန်းတော်မှ ဤတပည့်လေးကို သူအတော်သဘောကျသည်။

သူ့စကားကြောင့် ပိုင်ယဲ့ပျော်ရွှင်သွားပြီ နှုတ်ဆက်၍ ထွက်သွားသည်။

"ဒါဆို မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ် အကိုလုယန်"

ကောင်းကင်အလင်းရောင် အပြည့်အဝမပေါ်သေးသဖြင့် လုယန် အခန်းထဲသို့ပြန်ပြီး ဝိညာဉ်စုမှော်စက်ဝန်းပေါ်တွင် ထိုင်သည်။ ပါးစပ်ကိုဟ၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူသည်။

ရသမျှစက္ကန့််မိနစ်တိုင်း ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတိုးဖို့ သူကြိုးစားသည်။ အလွန်ပင်ပန်းသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။

သိစိတ်နယ်မြေသို့ဝင်၍ နတ်မယ်နှင့်လည်း အချိန်ဖြုန်းသည်။

"နတ်မယ်၊ နှင်းထဲမှာ ကစားရအောင်"

နတ်မယ်က နှုတ်ခမ်းစူသည်။ အခုမှ သူနှင့်လာကစားသည့်လုယန်ကို အလိုမကျ။ လုယန်နာမည်ရေးထားသည့် နှင်းလူရုပ်ဖြင့် လုယန်ကို ပစ်ပေါက်သည်။

"ဟွန်း၊ နင်က အခုမှလာတယ်ပေါ့"

နှင်းလူရုပ်ပေါ်မှစာလုံးများကို သေချာမဖတ်ရသေးမီ နှင်းလူလွင့်ပျံလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လုယန် အမြန်ရှောင်သည်။ လှုပ်ရှားမှုက မြန်လွန်းသဖြင့် အရိပ်ခွဲတစ်ခုပင် နေရာတွင်ကျန်ခဲ့သည်။

သို့သော် လွတ်အောင်မရှောင်နိုင်ပါ။

မျက်နှာမှနှင်းများကိုသုတ်၍ သူရှကကိုးရှက်ကန်းပြုံးသည်။

"ကျုပ်က ခင်ဗျားလိုမဟုတ်ဘူးလေးနတ်မယ်။ ‌လောကအတွေ့အကြုံ သိပ်မစုံသေးဘူး။ အခုမှ လနန်းတော်ကိုရောက်ဖူးတာဆိုတော့ လှည့်ပတ်ပြီးကြည့်ရတာပေါ့"

လုယန်၏ စကားကြွယ်မှုကြောင့် နတ်မယ်၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွှတ်သွားသည်။

"ဒီလနန်းတော်က ဘာတွေများအဲလောက်ထူးဆန်းနေလို့လဲ။ မသေမျိုးတစ်ယောက်လောက်တောင်မရှိဘူး။ ငါနားမှာပဲ သစ္စာရှိရှိနေပါ။ ဒီနေရာထက် အများကြီးသာတဲ့ မသေမျိုးအစစ်တွေရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေကို နင်မြင်စေရမယ်လို့ အာမခံတယ်"

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ၊ နတ်မယ်ရဲ့အစွမ်းအစကို ကျုပ်ယုံကြည်ပါတယ်။ ကဲ...ကျုပ်တို့ ဘာကစားကြမလဲ"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် နတ်မယ်ကို အဖော်ပြုဖို့သက်သက် သူလာခြင်းမဟုတ်။ နှင်းတောထဲတွင် သူမကစားခဲ့ရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ နှင်းများကလည်းအတော်ထူသည်။ သူ့အတိတ်ဘဝတွင်သာ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်ကလည်း သူကစားဖို့ စိတ်မပါခဲ့။

"နှင်းလူတွေလုပ်ရအောင်။ နှင်းလူရုပ်တစ်ခုတည်းဆို ပျော်စရာမကောင်းဘူး"

အထီးကျန်နေသည့် နှင်းလူရုပ်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ နတ်မယ်အကြံပြုသည်။

"ဘယ်သူ့အရုပ်လုပ်မလဲ"

"သိစိတ်နယ်မြေမှာ ငါတို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတာလေ။ နင့်အရုပ်ကိုလုပ်ရမှာပေါ့"

နတ်မယ်က နှင်းလုံးများ ချက်ချင်းစတင်ဖန်တီးသည်။

လုယန်လည်း ဝင်ကူသည်။

...

"မနေ့ညက ကောင်းကောင်းနားခဲ့ရရဲ့လား အကိုလုယန်"

လန်ထန်က မနက်စောစောရောက်လာသည်။

လုယန် စဉ်းစားသည်။ မနေ့ညက သူလုံးဝနားခဲ့ရသည်မထင်မိ။ ပထမဆုံး ပုံပြင်ပြောရသည်။ နှင်းလူရုပ်လုပ်ရသည်ကလည်း အချိန်အတော်ကုန်သည်။ အနားယူသည်ဟူသည့်စကားနှင့် လုံးဝမအပ်စပ်။

ယခု သိစိတ်နယ်မြေတွင်ရှိနေသည့် 'လုယန်'နှင်းလူရုပ်သည် သူနှင့်နတ်မယ်တို့၏ အထူးလက်ရာဖြစ်သည်။

"နားခဲ့ရပါတယ်"

"ကောင်းတာပေါ့"

လန်ထင်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ မနေ့ညက လနန်းတော်ညီအမများ သူ့နောက်ကွယ်တွင် လုယန်ကို လာတွေ့ပြီး ရင်းနှီးမှုယူမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ရသည်။ ယခုကြည့်ရသလောက် သူစိုးရိမ်နေခဲ့သည်မှာ ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိ။

*************************************

အခန်း (၉၃၆) အမွှာမြစ်ကို လိုအပ်သူများ

လုယန်သည် လနန်းတော်တွင် အတော်ရေပန်းစားသည်။ လန်ထင်က သူ့ကိုဂိုဏ်းနယ်မြေထဲ လှည့်ပတ်လိုက်ပို့သည်။ လနန်းတော်တပည့်များကလည်း လုယန်ကို အလှည့်ကျ လာတွေ့သည်။ နေရာသစ်တစ်ခုသို့ရောက်တိုင်း ဂိုဏ်းတပည့်များ သူ့ဘေးသို့ဝိုင်းအုံလာသည်။

မေးခွန်းမျိုးစုံ မေးသည်။ ရှားပါးမျိုးစိတ်တစ်ခုလို ဆက်ဆံကြသည်။

တကယ်လည်း မှန်သည်။ လသံလွင်နန်းတော်တွင် အမျိုးသားကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ ရှားပါးမျိုးစိတ်ဖြစ်သည်။

"တော်ကြတော့ တော်ကြတော့။ ကျင့်စဉ်ဝင်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ အာရုံတွေများမနေကြနဲ့"

တည်ငြိမ်သည့်စကားသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။ ဆူညံစွာပြောဆိုနေသည့် ဂိုဏ်းတပည့်များ ငြိမ်ကျသွားသည်။ အပိုးကျိုးကျိုးဖြင့် သူတို့နေရာသိုပြန်သွားပြီး ဆက်၍လေ့ကျင့်ကြသည်။

အပြုံးအရယ်မရှိသည့်မျက်နှာနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် လျှောက်လာသည်။ လက်ခလယ်တွင် အနက်ရောင်လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝတ်ထားသည်။

"အမကျင်းဟုန်"

လန်ထင်က ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်သည်။ လုယန်လည်း ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"အမကျင်းဟုန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ကျင်းဟုန်က ပြန်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။

"မျိုးဆက်သစ်လုယန်ဆိုတာ မင်းပဲဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ညီမလန်ထင်၊ လုယန်ကို နန်းတော်ထဲ လှည့်ပတ်ပြတဲ့အခါ သိပ်မသိသာပါစေနဲ့။ ဂိုဏ်းတူညီမတွေရဲ့ တာအိုနှလုံးက သိပ်မခိုင်မာသေးဘူး။

ပါရမီရှင်လုယန်ကိုမြင်ရင် စိတ်တွေလှုပ်ရှားလာပြီး ဒီနေ့လေ့ကျင့်တာတွေ အလဟဿဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

လုယန်ကို လုံးဝစိတ်မဝင်စားသည့် ကျင်းဟုန်လို ဂိုဏ်းတပည့်များလည်းရှိနေသည်။

ကျင်းဟုန်ထွက်သွားသည်နှင့် လုယန်က တီးတိုးမေးသည်။

"အမကျင်းဟုန်က ငါ့ကိုသိပ်သဘောကျပုံမရဘူးနော်"

လန်ထင်က ပြုံးလျက်

"အမကျင်းဟုန်ကို တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့ အကိုလု။ လူတိုင်းကို အဲလိုပဲဆက်ဆံတာပါ။ သူက လက်နက်သွန်းပညာရှင် တတိယအကြီးအကဲရဲ့ တပည့်လေ။ ကျွန်မထက် ဂိုဏ်းဝင်တာစောတယ်။

အခု ဝိညာဉ်ပြောင်းအလတ်တန်းဆင့် ရောက်နေပြီ။ သူ့ကျင့်စဉ်ပါရမီက အကောင်းဆုံးလို့မဆိုနိုင်ပေမယ့် လုပ်တာကိုင်တာ စေ့စပ်သေချာတယ်။ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်တယ်။ အကြီးအကဲတွေက အလေးထားခဲ့ရတဲ့သူပါ"

လုယန် ခေါင်းငြိမ့်သည်။ ထိုအမစိတ်အလိုမကျဖြစ်စေမည့် အမှားမျိုးလုပ်မထားသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းဟုန်က လူမရှိသည့် နေရာတစ်ခုသို့‌သွားပြီး သူလက်စွပ်ကို အသာပွတ်လိုက်သည်။ လက်စွပ်ထဲမှ လေဟာနယ်သို့ သိစိတ်အာရုံပို့သည်။

"ဆရာ၊ အဆင်ပြေလား"

သူမေးသည်။

သက်ကြီးပိုင်းတစ်ယောက်၏ အောင်မြင်ခံ့ညားသည့် စကားသံတစ်ခု လက်စွပ်လေဟာနယ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်၍ထွက်လာသည်။

"အဆင်ပြေမှာပါ။ ဒီလုယန်က အတော်ထူးဆန်းတယ်။ သူ့မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီးရှိမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ သူနဲ့သိပ်အရောမဝင်နဲ့။ ကံကြမ္မာချင်း မချိတ်ဆက်မိအောင် ဝေးဝေးရှောင်ပါ။ သူနဲ့အရောဝင်လွန်းရင် ငါ့အကြောင်း သူရိပ်မိသွားနိုင်တယ်။

အဲလိုဆို အချိန်မတန်ခင် ငါအပြင်ကိုထွက်ရမယ်။ လာမယ့်မဟာကပ်အတွက် အခက်တွေ့နိုင်တယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

...

"ဒါက ကျမ်းစာတိုက်ပါ။ အထဲကို ဝင်ကြည့်ချင်လား"

လန်ထင်ကမေးသည်။ လုယန်ကို နှင်းများဖုံးနေသည့် သစ်သားအဆောက်အဦးဆီ သူခေါ်လာသည်။ နှင်းထုအလေးချိန်ကြောင့် အချိန်မရွေးပြိုကျသွားတော့သယောင် ထင်ရသည်။

သို့သော် နှစ်တစ်သိန်းကြာတည်တံ့ခဲ့သည့် ကျမ်းစာတိုက်သည် နှင်းထုကြောင့်တော့ ပြိုကျလိမ့်မည်မဟုတ်။

"ဝင်ကြည့်စို့လေ"

ကျမ်းစာရေးရသည့် ကိစ္စမျိုးမဟုတ်လျှင် ကျမ်းစာတိုက်လိုနေရာမျိုးသို့ သွားလည်ရသည်ကို သူပျော်သည်။

လနန်းတော်ကျမ်းစာတိုက်က တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာတိုက်နှင့် သိပ်မကွာလှ။ စုဆောင်းထားသည့် စာအုပ်များသာ ကွာခြားသည်။

ကျမ်းစာအများစု အမျိုးသမီးကျင့်စဉ်ကျမ်းများဖြစ်သည်။ အမျိုးသားကျင့်စဉ်ကျမ်း များများစားစားမရှိ။ ရှိနေသည့် အမျိုးသားကျင့်စဉ်ကျမ်းများကလည်း လစွမ်းအားကျင့်စဉ်ကျမ်းများသာဖြစ်သည်။

"ဒါကဘာလဲ။ 'မသေမျိုးအပျိုစင်ဆင်းရဲ'ဆိုပါလား"

လုယန် စင်ပေါ်မှ ရှေးကျမ်းစာတစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်၍ သုံးလေးမျက်နှာဖတ်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာ ကြောင်တက်တက်ဖြစ်သွားသည်။

ကျမ်းသာပါအကြောင်းအရာများက သိပ်မသင့်တော်လှ။ သို့သော် ဤကျမ်းစာတိုက်တွင် ထိုစာအုပ်မျိုးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထုတ်ပြထားသည်။

တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းတွင် 'နဂါးဖီးနစ်အသွင်ပြောင်းကျမ်း'ကိုပင် လျှို့ဝှက်သိမ်းဆည်းထားရသည်။

ထို့ပြင် ဤစာအုပ်ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ ဖတ်ရှုသူအတော်များဟန်ရှိသည်။

နတ်မယ် မသေမျိုးအာရုံဖြန့်၍ ဖတ်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်းနီရဲလာသည်။ စကားပင်များများမပြောနိုင်တော့။ စကားတစ်ခွန်းသာထွက်လာသည်။

"ညစ်ညမ်းစာအုပ်တွေ"

လန်ထင်လည်း ပါးပြင်နှစ်ဘက် နည်းနည်းနီနေသည်။ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်၍ မလုံမလဲရှင်းပြသည်။

"ဒါက ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်တစ်သိန်းကယူလာတဲ့ ရှေးကျမ်းစာပါ။ ဇာတ်လမ်းတွေက အတော်ဗဟုသုတရတယ်။ အနာဂတ်မျိုးဆက်တွင် ဇာတ်လမ်းထဲကလိုမဖြစ်အောင် သင်ခန်းစာရစေချင်လို့ ကျမ်းစာတိုက်မှာထားတာပါ"

ထိုစာအုပ်အပြင် ထူးထူးဆန်းဆန်းနာမည်နှင့် တစ်ခြားကျမ်းစာအုပ်များလည်းရှိသည်။ အကြောင်းအရာက မသေမျိုးအပျိုစင်ဆင်းရဲကျမ်းလိုပင်ဖြစ်သည်။ အားလုံးကို ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက ယူလာခြင်းဖြစ်မည်။

စာအုပ်များရှိသင့်ပြီး မရှိဘဲလွတ်နေသည့်နေရာများလည်း တွေ့ရသည်။ နန်းတော်တပည့်များက ငှားယူထားခြင်းဖြစ်မည်။

မည်သို့ဆိုစေ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး၏လုပ်ရပ်များ လနန်းတော်တပည့်များကို အပျိုစင်ဘဝကို သတိဖြင့်ထိန်းသိမ်းစေလို၍သာဖြစ်သည်။ တောင်တန်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး အပြင်လူတစ်ယောက်နှင့်ဇာတ်လမ်းရှုပ်သည့် လနန်းတော်တပည့်ဟူ၍ လုယန်တစ်ခါမှမကြားဖူး။

"ဒီမှာ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေ အများကြီးရှိနေတာပဲ"

လုယန် ပြုံး၍ပြောသည်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများကို ဓားပညာထက်ပင် သူပိုကျွမ်းကျင်သည်။

"အရင်က လနန်းတော်မှာ ကျမ်းစာအုပ်တွေ အဲလောက်မများဘူး။ လိုအပ်ချက်အရ တော်ဝင်ကျောင်းတော်က‌နေ ယူလာတာပါ။ သိပ်မကြာသေးဘူး"

"လိုအပ်ချက်အရ..ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် အကို။ ရှေးဟောင်းခေတ်မှာ ယင်ထန်မသေမျိုး သားအမိမြစ်ဖန်တီးခဲ့တဲ့အကြောင်း အကိုလုသိတယ်မဟုတ်လား"

လုယန် မျက်နှာတွန့်သွားသည်။ သိသည်ဟုဖြေရမလား မသိဟုဖြေရမလား ဝေခွဲမရ။

"လနန်းတော်တပည့်တစ်ချို့က အချစ်ရေးကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမယ့် ကလေးလိုချင်ကြတယ်။ အရင်ကတော့ နည်းလမ်းမရှိခဲ့ဘူးပေါ့။

ဒါပေမယ့်အခု သားအမိမြစ်အကြောင်းသိလာတော့ နည်းလမ်းစုံသုံးပြီးရှာဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ရှေးဟောင်းကျမ်းတွေထဲမှာလည်း သဲလွန်စရှာကြတယ်လေ"

"ဘာအကျိုးထူးပြီလဲ"

နတ်မယ်ကိုယ်စား လုယန်မေးလိုက်သည်။

လန်ထင်က စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါသည်။

"ဘာမှမထူးသေးဘူး။ အကိုက ရှေးဟောင်းဗဟုသုတများတယ်ဆိုတော့ မေးရဦးမယ်။ သားအမိမြစ် ဘယ်မှာရှိလဲသိလား"

"မသိပါဘူး"

ရုတ်တက် လုယန်ပြန်သတိရလာသည်။ သားအမိမြစ်၏ တည်နေရာကို မသိသော်လည်း အမွှာမြစ်၏တည်နေရာကိုတော့ သူသေချာသိသည်။ ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်တွင်ဖြစ်သည်။

"အဲ...ဒါဆို အမွှာမြစ်ကိုရော သူတို့လိုအပ်‌လောက်သလား။ လိုအပ်ရင် သူတို့ကို လွှဲပေးလို့ရပါတယ်"

နတ်မယ်က စေတနာဗရပွဖြင့် ကမ်းလှမ်းသည်။ ကောင်းကင်ဂိတ်တောင်ထိပ်တွင် ထိုမြစ်ရေကို သောက်မည့်လူမရှိ။ ထို့ကြောင့် လိုအပ်နေသည့် လနန်းတော်လိုနေရာမျိုးကို ပေးလိုက်သည်က ပိုကောင်းသည်။

လုယန် သေချာစဉ်းစားကြည့်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်များ မပေါ်စေဘဲ မြစ်ကိုလွှဲပေးလျှင် ရနိုင်သည်။

"သားအမိမြစ်တည်နေရာကို မသိပေမယ့် အမွှာမြစ်ရဲ့တည်နေရာကိုတော့ ငါသိပါတယ်"

"အမွှာမြစ်..ဟုတ်လား"

လန်ထင် တစ်ခါမှမကြားဖူး။

အမွှာမြစ်၏ နောက်ကြောင်းကို ရှင်းပြဖို့ လုယန်အခက်တွေ့သွားသည်။

"အမွှာမြစ်ဆိုတာ သားအမိမြစ်လိုပါပဲ။ ယင်ထန်မသေမျိုးက ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ ကွာခြားတာက သားအမိမြစ်ရေကိုသောက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေက ကလေးတစ်ယောက်ပဲမွေးမယ်။

အမွှာမြစ်ရေကိုသောက်ရင်တော့ ကလေးအမွှာမွေးတယ်။ အလွန်ရှားပါးတဲ့ အမွှာကြာပန်းဆိုတာ အမွှာမြစ်ကြောင့် ပေါ်လာတာပါ"

မသေမျိုးဖန်တီးသည့် အမွှာမြစ်အကြောင်းသိရသဖြင့် လန်ထင်အံ့ဩသွားသည်။ မသေမျိုးများ၏စွမ်းရည်သည် တကယ်ထူးခြားဆန်းကျယ်သည်။ ခန့်မှန်း၍မရ။

သို့သော် ယင်ထန်မသေမျိုးက ဘာကြောင့် အမွှာမြစ်ကို ဖန်တီးခဲ့သည်မသိ။

"ဒါဆို အမွှာမြစ်က ဘယ်မှာရှိတာလဲ"

"သိပ်မကြာသေးခင်က ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်မြေတစ်ခုမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ အခု ငါတို့တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ရောက်နေပါပြီ။ လနန်းတော်ကလိုအပ်ရင် ဂိုဏ်းကနေ အမွှာမြစ်ရေကို ငါနည်းနည်းတောင်းပေးလို့ရပါတယ်"

လန်ထင်မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာရိပ်လွှမ်းလာသည်။ ထိုမျှအဖိုးတန်သည့်သတင်းမျိုး သိရမည်ဟု မျှော်လင့်မထား။ အမွှာမြစ်ရေကိုသာရလျှင် လနန်းတော် ဂိုဏ်တူအမများ အကြီးအကဲများ သားသမီးဘယ်နှစ်ယောက် ရလာမည်မသိ။

"ဒါဆိုရင်တော့ အကိုလုကို ကြိုပြီးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စ ကျွန်မဆရာကို သွားပြောလို့ရမလား"

အမွှာမြစ်ကိစ္စက အရေးကြီးသည်။ ထိုကိစ္စကို တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်၍မရ။

"ရပါတယ်"

အံ့ဖွယ်မသေမျိုးမြစ်အကြောင်းကြားသည်နှင့် လော်ဟုန်ရှားလည်း ဝမ်းသာသွားသည်။ လနန်းတော်တွင် အလိုအပ်ဆုံးက ထိုအရာမျိုးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လုယန်အပေါ် သူ့သဘောထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ ပို၍အမြင်ကြည်လာသည်။

"လုယန်၊ လနန်းတော်ကတပည့်တွေ ကိုယ်ဝန်ဆောင်နိုင်ရင် မင်းဟာတကယ့်မဟာကျေးဇူးရှင်ဖြစ်လာမှာပဲ"

လုယန် "..."

ဘယ်လိုကြီးလဲမသိ...ကြားရသည့်စကား ထူးဆန်းနေသလားလို့

*******************************