အခန်း (၃၀၅-၃၀၆)

အခန်း။ ၃၀၅

နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းတန်းများသည် သွေးရောင်ကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေပြီး အဆုံးမရှိသော တောင်တန်းကြီးများကို ရွှေရောင်သန်းသည့် အနီရောင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။ တောင်ကမ္ဘာပါးများသာမက ကျောက်ဆောင်ကြားမှ မြက်ပင်လေးများပင်လျှင် နွေးထွေးသော အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ပင်။

တောက်ပလှသော ဆည်းဆာအောက်တွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလင်းစက်လေးများမှာ မည်သည့်ဆီသို့ ဦးတည်နေမှန်းမသိဘဲ ကောင်းကင်ယံတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေကြသည်။ တောင်လေညင်း တိုက်ခတ်လာသောအခါ ဝူးဝူးဟူသော သက်ပြင်းချသံကဲ့သို့ အသံဖျော့ဖျော့လေးကို ရံဖန်ရံခါ ကြားရတတ်သည်။

ထိုစဉ် လယ်ကွင်းပြင်ရှိ လမ်းကျဉ်းလေးအတိုင်း လူရိပ်နှစ်ခုမှာ တစ်ယောက်ရှေ့ တစ်ယောက်နောက် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ လမ်း၏ ဝဲယာတစ်ချက်စီတွင် ပခုံးအထိ မြင့်မားသော စပါးခင်းကြီးများ ရှိနေသည်။

ရှေ့မှ လျှောက်လာသူမှာ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိပြီး မီးခိုးနုရောင် ကျင့်ကြံသူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထူထဲသော မျက်ခုံးများနှင့် ပြတ်သားသော မျက်နှာပေါက်ရှိပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ရဲရင့်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသူမှာမူ အရပ်ပိုရှည်သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။ ဆံပင်၊ မုတ်ဆိတ်နှင့် မျက်ခုံးဟူ၍ တစ်မွှေးမျှ မရှိပေ။ ပြောင်သလင်းခါနေသော သူ၏ ဦးခေါင်းနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်နေပြီး ကြည့်လိုက်လျှင်ပင် ခေါင်းမူးသွားစေနိုင်သော အနက်ရောင်မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာလည်း တစ်နေရာတွင် ဖြူဖွေးနေပြီး အခြားတစ်နေရာတွင်မူ မီးခိုးရောင်သန်းနေသဖြင့် အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ လုံယီနှင့် သူ၏ အသက်သွေးကြောအလောင်းဖြစ်သော လုံအာတို့ဖြစ်ကြပြီး ဝူကျိုဇုန်ရှိ စိုက်ခင်းများမှ တပည့်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြန်လာကြခြင်းပင်။ တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ တောင်ထိပ်တွင် မြူနှင်းပါးပါးလေးများ စတင်ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုမြူများကို ရှူရှိုက်မိပါက သာမန်လူများအတွက် အဆုတ်ထဲတွင် ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်စေနိုင်သော်လည်း အလွန်သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် လုံယီအတွက်မူ ယားကျိကျိပင် မဖြစ်စေပေ။ မြူများ ပိုမိုထူထပ်လာသည်နှင့်အမျှ တောင်ပေါ်ရှိ တပည့်များမှာ သူတို့၏ ဂူများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အပြင်သို့ ထွက်လေ့မရှိကြတော့ပေ။

သို့သော် လုံယီမှာ တောင်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အသံကို ဖျော့ဖျော့လေး ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။

“မင်းကို သတ်မယ်... သတ်ပစ်မယ်”

“သတ်... သတ်... သတ် နေနီဂိုဏ်းက ခွေးမသားတွေ... မင်းတို့အားလုံး သေကြစမ်း”

“မင်းရဲ့လက်ကို အရင်ဖြတ်မယ်။ ပြီးရင် မင်းရဲ့ခြေထောက်ကိုပါ ဖြတ်ပစ်မယ်... ငါ အရမ်းမုန်းတယ်...”

ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အမွှေးအမျှင်များပါသော ခြေလက်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ပျံ့ကျဲနေသည်။ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ မျက်နှာကိုပင် သေချာမမြင်ရဘဲ ဝဖြိုးသော တောယုန်တစ်ကောင်၏ လည်ပင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမသည် ဓားဖြင့် ထိုယုန်၏ ဗိုက်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဖွပ်…

သွေးစက်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားသော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း အရသာခံနေသည့် အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်နေတော့သည်။

တောက်... သူမကတော့ တကယ်ကို စိတ်ဖောက်ပြန်သွားပြီပဲ။

ကျောက်ဆောင်ဘေးမှ ကပ်၍ ချဉ်းကပ်လာသော လုံယီမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ တောယုန်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပြီး နှိပ်စက်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လုံယီနှင့်အတူ မသေမျိုးရှာဖွေရေးခန်းမတွင် အတူရှိခဲ့ဖူးသော အမွှာညီမငယ် ရှုကျွင်းယီပင်။

သူမကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့စဉ်က ချိုသာသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအသွင် ရှိခဲ့ကြောင်း လုံယီ မှတ်မိနေသည်။ သို့သော် လောကကြီးမှာ ခန့်မှန်းရခဲလှသည်။ နေနီဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများ၏ ထူးကဲအဆင့် ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီရှင်ကို အရယူရန် ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများမှာ အလားအလာရှိသော တပည့်သစ်အချို့၏ အသက်ကို နုတ်ယူသွားခဲ့သည်။ သူတို့ထဲတွင် ဂုဏ်သရေရှိလှသော မင်းသားလေးချိုးနှင့် ရှုကျွင်းယီ၏ အမဖြစ်သူတို့လည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ အမဖြစ်သူ သေဆုံးသွားခြင်းကြောင့် ရှုကျွင်းယီမှာ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုကို ခံစားနေရခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုလုပ်ရပ်မှာ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ဖောက်ထွက်ပေါက်ကွဲစေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လုံယီမှာ ခေါင်းကို ခါလိုက်ရင်း ထိုကိစ္စတွင် ဆက်လက် ပါဝင်ပတ်သက်မနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏ ဂူအိမ်အဝင်ဝတွင် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုက စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တောင်ပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ဂူအနီးအနားသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ သူတို့မှာ အလိုအလျောက် ကင်းစင်သွားကြသည်။ ဤဂူများမှာ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းဂိုဏ်း၏ အထူးတားမြစ်ချက်များ ချမှတ်ထားပုံပင်။

လုံယီကို စောင့်ဆိုင်းနေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယို့ချင်းယီပင်။ သွယ်လျလှပသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် အေးစက်လှသော မျက်နှာထားရှိသည့် ယို့ချင်းယီသည် မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်ရဲသော အရှိန်အဝါမျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော ရှုကျွင်းယီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက လုံယီအဖို့ ယို့ချင်းယီမှာ များစွာ ကြည့်ရဆိုးလှသည်မဟုတ်ဘဲ ပို၍ပင် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်နေမိသည်။

“အစ်ကိုကြီးလုံ... မနေ့က အစ်ကိုကြီးပြောပြခဲ့တဲ့ အချက်အလက်တချို့ကို ကျွန်မ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပေမဲ့ သေချာနားမလည်သေးလို့ပါ။ နောက်ထပ် သင်ကြားပေးဖို့ စိတ်မရှိပါနဲ့နဲ့ဦးရှင်”

“ရပါတယ်... ဘယ်အပိုင်းကို နားမလည်တာလဲ ပြောပါ...”

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတတ်ပညာများကို စတင်နှီးနှောဖလှယ်ကြတော့သည်။ လုံယီက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးရုံသာမက ရံဖန်ရံခါတွင် လက်တွေ့ပင် သရုပ်ပြသပေးလိုက်သည်။ ယို့ချင်းယီမှာလည်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီး အတန်ကြာမှသာ မခွာချင်ခွာချင်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လုံယီ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ယို့ချင်းယီ၏ ဂူရှေ့မှ ဖြတ်သွားစဉ်မှာပင် သူမမှာလည်း ဂူထဲမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်လာသည်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

“တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... အတူတူသွားကြမလား”

လုံယီက သဘာဝကျကျပင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ယနေ့နံနက်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက အခြေခံ ရွှမ်ယင်ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ ဟောပြောပို့ချမည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ တပည့်သစ်များအတွက် လက်လွှတ်မခံသင့်သော ရှားပါးသည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

ယို့ချင်းယီက ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းနေစဉ်မှာပင် လုံယီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ တောင့်တင်းနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်လှမ်းရသည်ကို လုံးဝ အသားမကျသေးကြောင်း သိသာလှသဖြင့် လုံယီမှာ စိတ်ထဲမှ ပြုံးမိသွားသည်။

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကံကြမ္မာကြောင့်လော သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုကြောင့်လော မသိရဘဲ သူတို့နှစ်ဦးမှာ မကြာခဏဆိုသလို ဆုံတွေ့ကြပြီး အကြီးအကဲ၏ ဟောပြောပွဲများသို့ အတူတကွ သွားရောက်ဖြစ်ကြသည်။

ထိုသို့ အကြိမ်ရေများလာသည်နှင့်အမျှ ယို့ချင်းယီမှာလည်း အနေခက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ လုံယီနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်သော နားလည်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်မိသွားတော့သည်။ အကယ်၍ လုံယီ အနည်းငယ် နောက်ကျနေပါက သူမသည် ဂူထဲတွင် အတန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေတတ်ပြီး သူနှင့်အတူ သွားရန် စောင့်နေတတ်သည်။

လုံယီမှာ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မူလတန်းကျောင်းသားဘဝကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသွားသည်။ ကျေးရွာအပြင်ဘက်သို့ ရောက်တိုင်း ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးမှာ သူနှင့်အတူ ကျောင်းတက်ရန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်လာတတ်သည်။

ဤခံစားချက်မှာ မဆိုးလှပေ။

လုံယီအနေဖြင့် ယို့ချင်းယီအပေါ် တကယ့်စိတ်ဝင်စားမှုမျိုး မရှိသော်လည်း လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဘေးချင်းယှဉ် လမ်းလျှောက်ခွင့်ကို ဘယ်သူက ငြင်းပယ်နိုင်မှာလဲ။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အခြားသောတပည့်များမှာလည်း လုံယီနှင့် ယို့ချင်းယီတို့ကြားရှိ ထူးခြားသောဆက်ဆံရေးကို သတိပြုမိလာကြပြီး တစ်ယောက်တစ်မျိုး တွေးတောနေကြတော့သည်။

လူကောင်ဝဝနှင့် သိုက်ရှန်းမှာ လုံယီအနားသို့ လျှောက်လာပြီး “အစ်ကိုကြီးလုံ... အစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲဗျာ။ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးယို့ရဲ့ သမီးကိုတောင် အပိုင်ဖမ်းနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်ဆိုရင်တော့ စကားတစ်ခွန်းပြောဖို့တောင် မဝံ့ရဲဘူး” ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။

လုံယီမှာ မှင်တက်သွားပြီး သိုက်ရှန်း၏ နဖူးကို လက်ဖျစ်ဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်သည်။

“ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မတွေးနေနဲ့”

သို့သော် ဤသို့တွေးသူမှာ သိုက်ရှန်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ရုံရွှယ်ကျန်းပင်လျှင် လုံယီနှင့် ကျင့်စဉ်များအကြောင်း ဆွေးနွေးနေရင်း “အစ်ကိုကြီးလုံက မှော်အတတ်မှာလည်း ထူးချွန်

သလို မိန်းကလေးတွေကို လိုက်တာလည်း တော်တာပဲ။ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကြားမှာ ဆက်နွယ်မှုများ ရှိနေတာလား။ ကျွန်တော် ကျင့်စဉ်တွေကို နားမလည်တာက မိန်းကလေးတွေနဲ့ မပတ်သက်ဖူးလို့များလား” ဟု သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံယီ “...”

တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသော စိတ်ကူးစိတ်သန်းများပင်။ သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်စပ်

တွေးတောနေကြခြင်းပင်။ အမှန်တော့ သူနှင့် ယို့ချင်းယီမှာ ကျောင်းအတူတူတက်နေသည့် သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ စင်ကြယ်သော ဆက်ဆံရေးသာ ရှိသည်။

လုံယီနှင့် အမြဲတစေ အဖုအထစ်ဖြစ်နေသော ဝမ်ဝမ်ပိုင်မှာမူ ယို့ချင်းယီက လုံယီနှင့် နေ့တိုင်းရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေတော့သည်။

ယို့ချင်းယီမှာ ကျောက်နိုင်ငံမှ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးယို့၏ သမီးအရင်းဖြစ်သဖြင့် နောက်ခံအင်အား အလွန်တောင့်တင်းသူဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်အမြစ်ပါရမီ၊ နတ်သမီးလေးကဲ့သို့ အလှအပနှင့် အေးစက်သော အရှိန်အဝါတို့က မည်သူ့ကိုမဆို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

အဲဒီလို မြင့်မြတ်တဲ့ အရှိန်အဝါရှိတဲ့သူက... ဘာလို့ အဆင့်နိမ့်ပါရမီပဲရှိတဲ့ လုံယီလိုလူကို မျက်နှာသာပေးနေရတာလဲ။

ဝမ်ဝမ်ပိုင်၏ မြင့်မားသော နောက်ခံကြောင့် သူ၏ဘေးတွင် နောက်လိုက်အချို့ ရှိနေကြပြီး သူ့ကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ထားကြသည်။ ကျန်းပေါင်ဖုန်းအမည်ရှိ နောက်လိုက်တစ်ဦးက အခြေအနေကို ကြည့်ကာ “မိန်းကလေးယို့က လောကအကြောင်း မသိသေးတော့ အဲ့ဒီလုံဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ အပြောကောင်းတာမှာ ပါသွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရွှေဟင်္သာက ကျီးကန်းနဲ့ အမြဲတမ်း ဘယ်တူနိုင်ပါ့မလဲ။ လူထဲက လူသား၊ လူကြားထဲက နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ သခင်လေးဝမ်နဲ့ပဲ ထိုက်တန်တာပါ” ဟု မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ဝမ်ပိုင်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သဘောကျသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ အခြားနောက်လိုက်တစ်ဦးကလည်း ထိုသို့မြင်သောအခါ အခွင့်အရေးကို အရယူပြီး “ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ မိန်းကလေးယို့က အဲ့ဒီလုံဆိုတဲ့ကောင်ကို စိတ်ဝင်စားနေတာ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ မိန်းကလေးယို့ကို သူ့လက်ထဲကနေ ကယ်ထုတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ကျွန်တော့်မှာ ရှိပါတယ်” ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

“သြော်... ပြောပါဦး ဘယ်လိုနည်းလဲ”

ဝမ်ဝမ်ပိုင်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်ရမှာပါ... ပြီးရင်တော့ ဒီလို...”

ထိုနောက်လိုက်က ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ကပ်ပြောလိုက်ရာ ဝမ်ဝမ်ပိုင်မှာ နားထောင်ရင်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် သဘောကျနေတော့သည်။

အခန်း။ ၃၀၆

မကြာမီမှာပင် အပြင်တပည့်များကြားတွင် ကောလာဟလတစ်ခု အလွန်အမင်း ပျံ့နှံ့လာတော့သည်

“လယ်သမားသား လုံယီက စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီးရဲ့ သမီးတော် ယို့ချင်းယီကို ချစ်နေတာတဲ့။ သူတို့ စေ့စပ်တော့မယ်လို့တောင် ပြောနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုံယီက အဆင့်နိမ့်ပါရမီရှင်လေ။ ယို့ချင်းယီကတော့ ထိပ်တန်းအဆင့်ပါရမီရှင်ကြီး...”

ဆင်းရဲသားကောင်လေးနှင့် သူဌေးသမီးလေးတို့၏ ဇာတ်လမ်းမှာ မည်သည့်ကမ္ဘာတွင်မဆို လူပြောအများဆုံး အကြောင်းအရာ ဖြစ်နေတတ်သည်။ လူတိုင်းတွင် သူတစ်ပါးအတင်းအဖျင်းကို စပ်စုလိုသော သဘာဝ ရှိကြသည်။

မကြာမီ ထိုကောလာဟလမှာ ပိုမိုပျံ့နှံ့သွားပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲကုန်တော့သည်။ အချို့က ယို့ချင်းယီသည် လုံယီနောက်သို့ တကောက်ကောက်လိုက်နေပြီး သူမ၏ မိသားစုအာဏာကို သုံးကာ လုံယီကို လက်ခံခိုင်းနေသည်ဟု ပြောကြသည်။ အချို့ကမူ လုံယီတွင် ထူးခြားသော ပါရမီတစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ယို့ချင်းယီမှာ သူ့ကို မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေရသည်ဟုပင် ပြောဆိုလာကြသည်။

ထိုသတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ယို့ချင်းယီကို မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် တောင်ထိပ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်ဟု ဆိုကြပြန်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုနေ့မနက်တွင် လုံယီသည် ယို့ချင်းယီကို သွားရောက်ခေါ်ယူသောအခါ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိတော့ချေ။ သူမ ထိုနေရာတွင် မရှိသကဲ့သို့ပင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။ သို့သော် လုံယီ၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုအရ ယို့ချင်းယီမှာ ဂူအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ သိရှိနေသည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုံယီမှာ အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည်။ သူမသည် အခြေအမြစ်မရှိသော စွပ်စွဲချက်များမှ ကင်းဝေးစေရန် သူ့ကို တမင်ရှောင်ဖယ်နေခြင်းပင်။

မိန်းကလေးတွေဆိုတာ မိန်းကလေးတွေပါပဲလား။ အရှက်အကြောက်ကလည်း ကြီးလိုက်တာ။

လုံယီမှာ မတတ်နိုင်သလို ခေါင်းကိုသာ ခါလိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုကိစ္စကြောင့် ထိခိုက်ခံစားရခြင်း မရှိလှပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် သူမအပေါ် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့သလို လှပသော မိန်းကလေးနှင့် အတူတူ လမ်းမလျှောက်ရတော့သဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောမိရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ဟောပြောပို့ချမည့်သူမှာ အကြီးအကဲဟဲဖြစ်ပြီး အဆောင်အတတ်ပညာအကြောင်းကို ဆွေးနွေးမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က လုံယီတို့ကို မိုးခေါ်အတတ်သင်ကြားပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး ထူးထူးခြားခြားနှင့် စည်းကမ်းမလိုက်နာတတ်သော အကြီးအကဲတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ဧည့်သည်တော်ကြိုဆိုရေးတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် တပည့်များအားလုံး တစ်နေကုန်နီးပါး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း အကြီးအကဲဟဲ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

“ဘာလို့ အကြီးအကဲဟဲ ရောက်မလာသေးတာလဲ သူ အိပ်ပျော်နေတာများလား”

“သွားစမ်းပါကွာ... သူက မင်းလိုလူမျိုးလို့ ထင်နေတာလား”

လူတိုင်း ဇဝေဇဝါဖြစ်နေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တောင်ပေါ်သို့ အသည်းအသန် ပြေးတက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အကြီးအကဲဟဲ တောင်ခြေမှာ လူကယ်နေရတယ် စီနီယာအစ်ကိုကြီးတွေနဲ့ အစ်မကြီးတွေ အုပ်စုလိုက် ဒဏ်ရာရလာကြလို့တဲ့”

ဘာ...

လုံယီနှင့် အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး တောင်ခြေသို့ အပြေးအလွှား ဆင်းသွားကြတော့သည်။ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြပြီး စိတ်ထဲတွင် အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခု ထိုးတက်လာခဲ့သည်။

သွေးအိုင်ထဲတွင် နစ်နေသော လူနာတင်စင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ တောင်ခြေရှိ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ဖရိုဖရဲ ရှိနေကြသည်။ ထိုစင်များပေါ်ရှိ နက်ပြာရောင်ဝတ်စုံဝတ် တပည့်များ၏ ထက်ဝက်ခန့်မှာ အသက်ဝိညာဉ် ကင်းမဲ့နေကြပြီဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသူများမှာလည်း တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေကြသည်။ အချို့မှာ ဗိုက်ပွင့်

ထွက်နေပြီး အချို့မှာ ခြေလက်များ ပြတ်တောက်နေကာ အချို့မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မီးလောင်ကျွမ်းထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေတော့သည်။ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများနှင့် ငိုရှိုက်သံများမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“နာတယ်... အရမ်းနာတယ်။ ငါ ဆက်မခံစားနိုင်တော့ဘူး... ငါ့ကို သတ်ပေးကြပါ။ သတ်လိုက်ကြပါတော့”

“ငါ့ခြေထောက်... ငါ့ခြေထောက်... ငါ့ခြေထောက် ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”

“တောက်... ငါ့ရဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်က အဝေးကြီး မရောက်သေးဘူး။ အခုတော့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပျက်စီးသွားပြီ။ ဒီဘဝမှာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး ငါ နာကျည်းတယ်”

“နေနီဂိုဏ်းက ကောင်တွေ... ငါ လဲ့ဟောင်ကတော့ မင်းတို့နဲ့ တစ်ကမ္ဘာတည်း မနေဘူး”

စီနီယာအစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးများ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ နားထဲတွင် ဆက်တိုက်ဆိုသလို မြည်ဟည်းနေသည်။ အကြီးအကဲဟဲနှင့် အခြားသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ရှိနေကြတော့သည်။

ထိုစဉ် အစိမ်းရောင်တောက်ပသော အလင်းတန်းများက သူတို့ကို ဝန်းရံထားပြီး အကြီးအကဲများ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးလုံးများသည် ထိုအလင်းတန်းများ၏ အကူအညီဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ အရေးပေါ် ကုသမှုများကို လုပ်ဆောင်ပေးနေကြသည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကြီးဝေ မဟုတ်လား”

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး နေရာတစ်ခုသို့ စုပြုံပြေးသွားကြတော့သည်။ ယခုတပည့်သစ်အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၊ အရပ်ရှည်ရှည်၊ မျက်လုံးမှေးမှေးနှင့် ဝေကျန်းမှာလည်း ယခုအခါ လူနာတင်စင်ပေါ်တွင် သွေးအလိမ်းလိမ်းဖြင့် လဲလျောင်းနေရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း သွေးများ တောက်လျှောက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ကျွန်မဆီမှာ ဆေးလုံးတချို့ ရှိပါတယ်”

ယို့ချင်းယီမှာ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေမှန်းမသိဘဲ အနားသို့ ရောက်လာသည်။

သူမသည် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဆေးပုလင်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဝါရောင်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဝေကျန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ဆေးလုံးမှာ ပါးစပ်ထဲရောက်သည်နှင့် အရည်ပျော်သွားပြီး ဆေးအာနိသင်ကြောင့် ခဏအကြာတွင် ဝေကျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အသက်ဓာတ်အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

“ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

သူက အားနည်းသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်ကိုကြီးဝေ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဘာလို့ အားလုံး ဒီလောက်အထိ ဒဏ်ရာရလာကြတာလဲ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

“စကားနည်းနည်းပြောစမ်းပါ။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးဝေကို အနားယူပါစေဦး”

အခြားတစ်ဦးက ဝင်ရောက် တားဆီးလိုက်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ဝေကျန်းမှာ အခြေအနေ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်လာပုံရပြီးမှ စကားစပြောလာသည်။

“မကြာသေးခင်ကမှ ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအသစ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ငါတို့က ဝိညာဉ်ကြောတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ နေနီဂိုဏ်းကလည်း ဒီသတင်းကို ကြားသွားပြီး ဝိညာဉ်ကြောကို လုယူဖို့အတွက် ငါတို့ကို ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာ...”

“ဘာ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေအသစ်နဲ့ ဝိညာဉ်ကြော ဟုတ်လား”

ဝမ်ဝမ်ပိုင်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တောက်... အဲ့ဒီနေနီဂိုဏ်းက သူခိုးတွေကတော့ တရားလွန်လွန်းနေပြီ”

အခြားသူများမှာ ဝိညာဉ်ကြောသို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အရေးပါပုံကို အပြည့်အဝ နားမလည်ကြသော်လည်း နေနီဂိုဏ်း၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာလှကြောင်း သိရှိနေကြသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ဒေါသထွက်နေကြတော့သည်။

ဝှူး... ဝှူး... ဝှူး

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြန်သည်။ ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသော ပျံသန်းနိုင်သည့် ဝိညာဉ်လက်နက်များမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာကြပြီး ဝတ်စုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲ အမြောက်အမြားမှာ ဒဏ်ရာရရှိသူများကို စတင်ကုသပေးကြတော့သည်။

“သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိတဲ့သူတွေ အရင်ဆုံး ထွက်သွားကြပါ။ အကြီးအကဲတွေ ကုသပေးနေတာကို မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့...”

ခဏအကြာတွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနမှ တပည့်များရောက်ရှိလာပြီး လူစုခွဲရန်နှင့် အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန် တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ကြသည်။

လုံယီနှင့် အခြားသူများမှာလည်း နောက်သို့ဆုတ်ခွာပေးခဲ့ကြရပြီး တပည့်တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းခရီးတွင် သူသည် ရုံရွှယ်ကျန်းနှင့်အတူ ဘေးချင်းယဉ်လျှောက်လာစဉ် ရုံရွှယ်ကျန်း၏မျက်နှာမှာ အလွန်တည်ကြည်လေးနက်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီ။ ဝိညာဉ်ကြောလည်း ပါတယ်ဆိုတော့ အဓိကဂိုဏ်းကြီးတွေကြားက ငြိမ်းချမ်းရေးကတော့ ပျက်တော့မယ်ထင်တယ်..."

လုံယီ မမေးရသေးခင်မှာပင် ရုံရွှယ်ကျန်းက ကြိုတင်ရှင်းပြလာသည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုတာ ဘာလဲ"

လုံယီက မေးလိုက်သည်။

"တချို့က ရှေးခေတ်က ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်တွေရဲ့ နေထိုင်ရာဂူဗိမာန်တွေကနေ ဖြစ်လာတာ။ တချို့ကျတော့လည်း ပျက်စီးသွားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ တည်နေရာတွေပေါ့။ အဆင့်မြင့် စွမ်းအင်ကာရံမှုတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတာမို့လို့ သာမန်လူတွေ ဝင်လို့မရဘူး။ အချိန်တွေကြာလာပြီး အဲ့ဒီစွမ်းအင်ကာရံမှုတွေ အားနည်းသွားတဲ့အခါမှ ပေါ်လာတတ်တာမျိုးကို ရှေးဟောင်းကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေလို့ ခေါ်တာပဲ"

ရုံရွှယ်ကျန်းက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"အဲ့ဒီနယ်မြေတွေထဲမှာ ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေ၊ ကျင့်စဉ်အမွေအနှစ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ကြောတွေပါ ရှိတတ်တယ်။ ဒါတွေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရတာက ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အင်အားကို အကြီးအကျယ် မြှင့်

တင်ပေးနိုင်တာပဲ"

"ဝိညာဉ်ကြောထဲမှာ ဝိညာဉ်ချီတွေကို ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အမြောက်အမြားရှိတယ်။ အဲ့ဒီကျောက်တုံးတွေကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ရင် ဂိုဏ်းရဲ့ ဝိညာဉ်ချီသိပ်သည်းဆကို မြှင့်တင်နိုင်ပြီး ပညာရှင်အသစ်တွေကို ပိုပြီး မွေးထုတ်ပေးနိုင်မှာလေ..."

ရုံရွှယ်ကျန်း၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လုံယီမှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

"ဝိညာဉ်ကြောက ဒီလောက်အရေးကြီးရင် အကြီးအကဲတွေက ဘာလို့ကိုယ်တိုင် မသွားကြတာလဲ တပည့်တွေကိုပဲ ဘာလို့ လွှတ်ပြီး တိုက်ခိုင်းနေတာလဲ"

"ပထမအချက်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တော်တော်များများမှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ထက် မြင့်တဲ့သူတွေ ဝင်ဖို့ခက်တယ်။ ဒုတိယအချက်ကတော့ ငါတို့ဘက်က အင်အားကြီးသူတွေ အချင်းချင်းတိုက်လို့ ထိခိုက်ကုန်ရင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေက အခွင့်ကောင်းယူသွားမှာ စိုးလို့ပဲ။ လူသားဂိုဏ်းကြီးတွေကြားမှာ ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုနဲ့ပဲ အဖြေရှာဖို့ဆိုတဲ့ မရေးမသားထားတဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိထားကြတယ်"

ရုံရွှယ်ကျန်းက ခေတ္တရပ်ပြီး ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အကျိုးအမြတ်ကသာ တကယ်ကြီးမားမယ်ဆိုရင်တော့ ဂိုဏ်းရဲ့ အထက်လူကြီးတွေကလည်း အရှက်မရှိ ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်လာမှာပါပဲ..."

"ဒီတစ်ခေါက် ပဋိပက္ခက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ ဒါမျိုးက အတော်လေး ရှားပါးသလို အကြီးအကဲတွေ ပါဝင်မလာတာကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ"

ရုံရွှယ်ကျန်းက အဝေးသို့ ငေးကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လာမယ့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်"

ရုံရွှယ်ကျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လုံယီလည်း ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာခဲ့သည်။ အပြင်တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် လက်ရှိတွင် အလုံခြုံဆုံးဖြစ်နေသော်လည်း အတွင်းတပည့်ဖြစ်လာပါက တာဝန်အမျိုးမျိုးကို ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် ရန်သူများနှင့် အသက်ဘေးရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်ရပေလိမ့်မည်။

'ဒီကြားကာလလေးမှာ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်ထားမှ ဖြစ်မယ်'

"ဟူး... ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက နေနီဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ဆိုရင် အလိုအလျောက် အနှိမ်ခံနေရသလိုပဲ။ ချီစွမ်းအားကျင့်ကြံခြင်း နောက်ဆုံးအဆင့် မရောက်မချင်း စစ်မှန်သော သွေးဂိုဏ်းကိုလည်း အနီးကပ်တိုက်ပွဲမှာ ယှဉ်နိုင်ဖို့ အသာစီးမရဘူး။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေဆိုရင်တော့ ပိုတောင် ကိုင်တွယ်ရခက်သေးတယ်..."

ရုံရွှယ်ကျန်းက နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

၎င်းကို နားထောင်ရင်း လုံယီမှာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

'ဒါဆို ငါက ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးမှ အားအနည်းဆုံးဂိုဏ်းထဲကို ဝင်မိတာလား'