အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း (၆၁) ဆေးရောင်းခြင်း

"ချန်လော့..."

ကျောက်မန်သည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ရွှံ့များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ချန်လော့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချန်လော့ကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ပစ်ချင်သည့်အလား နက်ရှိုင်းသော အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချန်လော့မှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားဟန်ရှိပြီး ကျောက်မန် ဒေါသမထွက်စေရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အဲဒါက မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ... ပြီးတော့..."

ချန်လော့က ရုတ်တရက် စကားရပ်လိုက်၏။

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လဲ..." ကျောက်မန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်း ငါ့ကို မနိုင်ဘူးလေ...”

ကျောက်မန်မှာ ထိုနေရာတွင်ပင် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

သူမသည် အံကြိတ်၍ ချန်လော့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စကားအနည်းငယ်သာ ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ရှင် နိုင်တယ်..."

သူမ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ချန်လော့ ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး သူမအနေဖြင့် ချန်လော့ကို မယှဉ်နိုင်ချေ။

ချန်လော့သည် နွယ်ပင်များကို တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလိုက်ပြီး အဆိပ်ပုလဲကို ကျောက်မန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်၏။

"အဆိပ်ပုလဲ... မင်းဘာသာ ယူလိုက်တော့..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသော အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ အတွင်းဂိုဏ်းသားများသည် စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် လည်ပင်းဆန့်၍ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်မန်သည် နွယ်ပင်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ၊ အဖျားထိပ်တွင် ရှိနေသော အစိမ်းရင့်ရင့် အဆိပ်ပုလဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ အဆိပ်ပုလဲပဲ..."

ကျောက်မန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များမှာ မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။

ဤသည်မှာ အဆိပ်ပုလဲ ဖြစ်သည်။ အခြားမည်သည့် အဆိပ်ထက်မဆို များစွာ ပိုမို အဖိုးတန်သည့် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ၏ အဆီအနှစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအဆိပ်ပုလဲကို ကြည့်ရင်း အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းသာ စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို အချိန်မတိုင်ခင် ဖွင့်ဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့တွေ အဆိပ်ပုလဲကို အစောကြီးကတည်းက ရနေလောက်ပြီ..."

၎င်းသည် ချန်လော့အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

သူသည် လောချင်းယွီကို ပြဿနာမရှာဝံ့သလို ထိုသို့လုပ်ရန် အခွင့်အရေးလည်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ဒေါသများကို ချန်လော့ထံသို့ ပုံချရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ချေ။

ချန်လော့သည် ထိုတပည့်ကို အရူးတစ်ယောက်အား ကြည့်သကဲ့သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၊ ထို့နောက် လျစ်လျူရှုကာ ကျောက်မန်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျောက်မန်... ငါ ခုနက အထဲကနေ အဆိပ်ပင်တွေ အများကြီး ခူးလာတယ်... မင်းတို့ အဆိပ်တောင်ထွတ်က လူတွေ ကြိုက်မယ်ထင်လား... ဒါတွေက ဈေးကောင်းရလောက်တယ်..."

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ အဆိပ်ပင်တစ်ပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်သည်။

‌စောနက ချန်လော့ကို လက်ညှိုးထိုး ဆဲရေးနေခဲ့သော ထိုတပည့်မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ထို့နောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားသည်။

ထိုအဆိပ်ပင်မှာ အရည်အသွေး အလွန်ကောင်းမွန်ပုံရပြီး ၊ သူ့ကို ဒုတိယအဆင့် အဆိပ်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်ရန် ကူညီပေးနိုင်လောက်သည်။

သူသည် ချန်လော့နှင့် စကားစမြည်ပြောရန် မည်သို့ စတင်ရမည်ကို ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ၊ သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများက ချန်လော့ထံသို့ အပြေးအလွှား ဝိုင်းအုံကြလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး ချန်... အစ်ကို အဲဒီအဆိပ်ပင်တွေ ဘယ်လောက်များများ ခူးလာသလဲ... ကျွန်တော့်ကို တစ်ပင်လောက် ရောင်းပေးလို့ရမလား..."

"ကျွန်တော်လည်း တစ်ပင်လိုချင်တယ် အစ်ကိုကြီး ချန်... ဈေးသာပြောလိုက်... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးနဲ့ ပေးဝယ်မယ်..."

"အစ်ကိုကြီး ချန်... ကျွန်တော် ဒီတစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သိပ်အများကြီး မယူလာခဲ့ဘူး... အကြွေးဝယ်လို့ ရနိုင်မလား... ပြန်ရောက်ရင် ဆပ်ပါ့မယ်…”

သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများသည် အရှက်မရှိ ပြေးကပ်နေကြသည်ကို မြင်ပြီး ၊ ထိုတပည့်၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသလည်းဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်လည်း သနားမိပြန်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူလည်း ပါဝင်လိုက်ရပြီး ၊ ဒုတိယအဆင့် အဆိပ်ဆရာအဖြစ် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန် လိုအပ်သည့် အဆိပ်ပင်တစ်ပင်ကို ဝယ်ယူရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားရှာသည်။

သို့သော် ချန်လော့သည် သူ့မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ချန်လော့ မှတ်မိလိုက်သည်။ ဤသူသည် စောနက သူ့ကို စော်ကားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် အမြဲတမ်း လက်တုံ့ပြန်တတ်သူ ဖြစ်ပြီး ၊ ထိုတပည့်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို မရောင်းဘူး.. ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားစမ်း..."

ထိုတပည့်မှာ မျက်နှာနီရဲသွားသော်လည်း ၊ ၎င်းသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်စွာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားမည့်အစား ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်ကာ ချန်လော့နှင့် ငြင်းခုံလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ အားလုံးက ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းကပဲလေ... အမြဲတမ်း တွေ့နေရတာဆိုတော့ နောင်ကျရင် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကူညီဖို့ လိုလာနိုင်တယ်လေ..."

"ကျွန်တော် စကားနည်းနည်း ပြောမိတာ မှန်ပေမယ့် တိုက်ရိုက်တပည့် တစ်ယောက်အနေနဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ စိတ်ထားက ဒီလောက်ထိ သေးသိမ်မနေသင့်ဘူး..."

သူ၏ စကားများသည် ချန်လော့၏ ဒေါသကို အတန်ငယ် ပြေကျသွားလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ချန်လော့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက အတော်လေး သေးသိမ်တာ.... အသေးအမွှား နစ်နာမှုကိုတောင် ငါ က သည်းမခံနိုင်ဘူး..."

"မင်း သဘောမကျရင် မဝယ်နဲ့..."

"မင်း လက်လျှော့မယ်ဆိုရင် ထွက်သွားတော့..."

ထိုတပည့်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ချန်လော့ကဲ့သို့ ခေါင်းမာသူမျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

သူသည် ချန်လော့ကို ထပ်မံ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားချင်သော်လည်း ၊ ချန်လော့သည် သူ့ကို အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးဘဲ အခြားသော အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များကို ကြည့်ကာပြောလိုက်သည်။

"သူ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်နေမယ်ဆိုရင် ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မရောင်းတော့ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့သည် ထိုတပည့်၏ လက်မောင်းကို အလျင်အမြန် ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားကြသည်။

"ဂိုဏ်းတူညီလေး... မင်း အသိဉာဏ်ရှိဖို့ လိုတယ်... အစ်ကိုကြီး ချန်က မရောင်းချင်ဘူးဆိုတာကို အတင်းအကျပ် လုပ်နေတာက ဒါ ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးလဲ..."

"ဟုတ်တယ်... ပစ္စည်းတွေက အစ်ကိုကြီး ချန်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်... သူ ဘယ်လိုရောင်းချင်လဲဆိုတာ မင်းနဲ့ မဆိုင်ဘူး..."

"သူက မင်းကို မရောင်းချင်ဘူးဆိုမှတော့ ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့... ဘဝမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ထား ရှိဖို့ပဲ..."

ထိုတပည့်မှာ သွေးအန်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ပွင့်လင်းတဲ့ စိတ်ထား ဟုတ်လား... ခင်ဗျားတို့က တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းတယ်ဆိုရင် ကျုပ်ကို ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်အောင် မလုပ်နဲ့လေ... ဒီကောင်နဲ့ နောက်ထပ် အကြိမ်သုံးရာလောက် ထပ်ငြင်းခွင့် ပေးလိုက်စမ်းပါ…

သို့သော် အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များသည် သူ့ကို လုံးဝ အခွင့်အရေး မပေးဘဲ သေးငယ်သော အင်းဆက်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ကြသည်။

သူ့ခမျာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ထိုအင်းဆက်ကို မြိုချမိသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် မည်သည့်အသံမှ မထွက်နိုင်တော့ဘဲ "အင်း..." ဟူသော အသံများကိုသာ ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေတော့သည်။

ချန်လော့သည် ထိုနေရာမှ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ထိုတပည့်မှာ အင်းဆက်ငယ်တစ်ကောင် စားပြီးနောက် စကားမပြောနိုင်တော့သည်ကို မြင်ပြီး သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားသည်။

"မင်းတို့ ခုနက သူ့ကို ဘာကျွေးလိုက်တာလဲ..."

အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်က ပြုံးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ချန်... အဲဒါက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ သီးသန့်အဆိပ်ပါ... အသံစုပ်အင်းဆက်လို့ ခေါ်တယ်..."

"ဒီအဆိပ်ကို သောက်သုံးပြီးတာနဲ့ အဲဒီလူက ဆွံ့အသွားလိမ့်မယ်..."

အသံတိတ်သွားစေရန် အဆိပ်ခတ်ခြင်း။

ထိုစကားကို ကြားပြီး ချန်လော့မှာ အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။

သူ့စိတ်ထဲကနေ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

အဆိပ်တောင်ထွတ်က ကောင်တွေက ရက်စက်လိုက်တာ... ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းက ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေ ဖြစ်နေတာတောင် ဘာစကားမှမပြောဘဲ အဆိပ်ခတ်ပြီး အသံတိတ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ကြတယ်…

"ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူနဲ့ အစ်ကို... ဒီအသံတိတ်အင်းဆက်က အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်... အများဆုံး တစ်နာရီပေါ့... အဲဒီအချိန် ကျော်သွားရင် အဆိပ်က ပြယ်သွားပါလိမ့်မယ်..."

ချန်လော့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ၊ သူ၏ အမူအရာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်အချို့ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ထို့နောက် အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များက ချန်လော့ထံမှ အဆိပ်များကို စတင် ဝယ်ယူကြတော့သည်။

အချို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် တိုက်ရိုက် ပေးချေကြသည်။ တစ်ပင်လျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ဖြင့် မည့်သည့်လှည့်ကွက်မှ မသုံးဘဲ ဝယ်ယူကြသည်။

အချို့က အကြွေးဝယ်ယူကြပြီး ချန်လော့ထံသို့ အကြွေးစာချုပ်များ ရေးပေးကြသည်။

ချန်လော့သည် သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ချက်အပြည့် ရှိသည် ။ လောချင်းယွီ၏ တိုက်ရိုက်တပည့် တစ်ယောက်အနေဖြင့် ၊ မည်သူမျှ သူ့အပေါ်တွင် အကြွေးတင်ရဲကြမည် မဟုတ်။ သို့မဟုတ်ပါက အကြွေးတောင်းရန် သူသည် ဆရာဖြစ်သူကို ခေါ်ချလာမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသူများက သူတို့ ဖော်စပ်ထားသော ရှားပါးအဆိပ်အမျိုးမျိုးဖြင့် လဲလှယ်ရန် ကမ်းလှမ်းကြသည်။

၎င်းတို့သည် အသံတိတ်အင်းဆက်ကဲ့သို့ သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိသော်လည်း ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အလုပ်မရှိချိန် ကျောက်မန်ကို နှစ်ကောင်လောက် ကျွေးရမယ်...ဒါမှ ညည်းညူနေတဲ့ သူမရဲ့ ပါးစပ်ပေါက်ကို ပိတ်နိုင်မှာ....

ထို့အပြင် သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ စိတ်ညို့ခြင်း၊ ကာမဆန္ဒကြွစေခြင်း စသည့် အခြားသော အဆိပ်အမျိုးမျိုးလည်း ရှိသေးသည်။

သေချာသည်မှာ ဤရှားပါးအဆိပ်များသည် ကောင်းမွန်ပုံရသော်လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀၀ နှင့် ညီမျှသော တန်ဖိုးတော့ မရှိချေ။

ထို့ကြောင့် ချန်လော့သည် သူတို့ကို လျှော့ဈေး အနည်းငယ် ချပေးခဲ့သည်။ ၉.၉ ရာခိုင်နှုန်းဆိုသော ပမာဏမှာ သူတို့အတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုလျှံနေပြီပင်။

အခန်း (၆၂) ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ဘူးလား

အဆိပ်ပုလဲကို ရရှိပြီးနောက် ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန်တို့သည် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေတွင် နောက်ထပ် သုံးရက်ခန့် နေခဲ့ကြသည်။

ပြီးခဲ့သော သုံးရက်အတွင်း ကျောက်မန်သည် အဆိပ်ပုလဲကို သန့်စင်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်အတောအတွင်း အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များကလည်း ချန်လော့ထံမှ ဝယ်ယူထားသော အဆိပ်များကြောင့် အတော်အတန် အကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့ကြသည်။

အချို့က ဒုတိယအဆင့် အဆိပ်ဆရာအဆင့်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ အချို့မှာ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုးဖောက်မဝင်ရောက်နိုင်သေးသော တပည့်များ ရှိကြသော်လည်း ၊ သို့သော် အဆင့်တက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့၏။

လူတိုင်းက ချန်လော့ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤအရာများကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ကျွေးမွေးဧည့်ခံရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံယူထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ၎င်းတို့အုပ်စုတွင် ချန်လော့၏ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံရသော ထိုတပည့်တော့ မပါဝင်ချေ ။

"ဝှစ်..."

တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ကျောက်မန်ထံမှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်ငွေ့များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အနီး၌ အေးဆေးစွာ သစ်သီးစားနေသော ချန်လော့သည် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာကိုယ် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ.."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်လျက် ရှိသည်။

အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များဖြစ်ပြီး အဆိပ်ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံသူများသာလျှင် ၊ ကျောက်မန်၏ အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာနှင့် ပတ်သတ်သော စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်ကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် အကြာတွင် ၊ ကျောက်မန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမမျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။

"သန့်စင်လို့ ပြီးသွားပြီလား..." ချန်လော့က သစ်သီးတစ်လုံးကို ဝါးစားရင်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျောက်မန်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစိမ်းရင့်ရင့် ပုလဲတစ်လုံးက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုပုလဲမှာအခြားမဟုတ်ဘဲ အဆိပ်မြူစိမ့်မြေမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော အဆိပ်ပုလဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကဲဖြတ်ကြည့်ရသလောက် ၎င်း၏ စွမ်းအင်သည် သိသိသာသာ အားနည်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းနောက်တစ်ဆင့်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီလား..." ချန်လော့က မေးလိုက်သည်။

အဆိပ်ပုလဲ၏ စွမ်းအင်ကို အာရုံခံရင်း ချန်လော့သည် ကျောက်မန်၏ စွမ်းအင်ကိုပါ အာရုံခံမိခဲ့ရာ၊ သူမ၏ စွမ်းအားသည် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချီသန့်စင်ခြင်း နဝမအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ..."

ချန်လော့မှာ အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်သွားသည်။

ဤသည်က အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာ၏ အစွမ်းသတ္တိပင်‌လော။ အဆိပ်ပုလဲ တစ်လုံးတည်းကို စုပ်ယူလိုက်ရုံဖြင့် ၊ သူမကို ချီသန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်မှ နဝမအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားစေသည်။

သုံးရက်အတွင်း အဆင့်ငယ်နှစ်ဆင့် တက်သွားခြင်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်း အရှိန်နှင့် နီးပါး တူညီနေ၏။

သို့သော်လည်း ကျောက်မန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒီအဆိပ်ပုလဲက အပြည့်အဝ မရင့်ကျက်သေးတာ နှမြောစရာပဲ... မဟုတ်ရင် အဆိပ်ပုလဲရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်နိုင်လောက်တယ်..."

"တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ပဲ အဆိပ်ဆရာအဆင့်ကိုလည်း တစ်ဟုန်ထိုး ဒုတိယအဆင့်အထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တယ်..."

ချန်လော့သည် ကျောက်မန်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ၊ သူမ၏ အဆိပ်တစ်သောင်းခန္ဓာကို ခိုးယူရန် နည်းလမ်းရှာသင့်မသင့် စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

သို့သော် သေချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချန်လော့သည် လက်လျှော့လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့... ဖြောင့်မတ်တာအို ဂိုဏ်းက လူတွေကိုတောင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ထားပြီးပြီ... မိစ္ဆာဂိုဏ်းကိုပါ ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် နတ်ပြည်မှာ ငါ့အတွက် နေရာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး…

ဤသည်ကို တွေးမိပြီး၊ ချန်လော့သည် ကျောက်မန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု မင်း အဆိပ်ပုလဲကို သန့်စင်လို့ ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ သွားသင့်ပြီ..."

သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကျောက်မန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်မန်သည် ချန်လော့၏ ဆိုလိုရင်းကို သဘာဝကျကျပင် နားလည်သော်လည်း ၊ အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များအားလုံး ရှိနေခြင်းကြောင့်လား မသိ၊ အတန်ငယ် ရှက်ရွံ့နေမိသည်။

"ငါတို့ အရင်ဆုံး လမ်းနည်းနည်း လျှောက်သွားကြမလား..."

ကျောက်မန်သည် ထိုသို့ မေးလိုက်ရင်း အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များထံသို့ မျက်စပစ်ပြကာ ချန်လော့ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်လော့သည် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ "မြန်မြန်လုပ်....အချိန်ဆွဲမနေနဲ့..."

ကျောက်မန်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ အံကြိတ်ကာ ဘူးသီးခြောက် ကို ဆင့်ခေါ်၍ အပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များ၏ စိုက်ကြည့်မှုများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ချန်လော့သည် ကျောက်မန်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။

ချန်လော့ ခုန်တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်မန်သည် ဘူးသီးခြောက်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းကာ လေအဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ၊ အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။

သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီအဆင့်အထိ တိုးတက်သွားပြီလား…

သို့သော် သေချာ ပြန်တွေးကြည့်ပါက ဤသည်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်ပုံရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချန်လော့သည် ကျောက်မန်အတွက် အဆိပ်ပုလဲ ယူပေးရန် အဆိပ်မြူစိမ့်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းအထိ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်လော။

သေသည်အထိ ခိုင်မြဲသော အချစ်မျိုး မဟုတ်ပါက၊ ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လုပ်ရပ်မျိုးကို သူတို့ မည်သို့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအချိန်တွင် အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များသည် ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန်တို့ကြားရှိ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၂၀၀ တန် အရောင်းအဝယ်ကို မသိရှိကြပေ။အကယ်၍ သူတို့သာ သိခဲ့လျှင်ဖြင့် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောကြပေလိမ့်မည်။

"ဝိုး.... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်လာတာ တကယ်ကောင်းတာပဲ... အခု မင်းရဲ့ ပျံသန်းတဲ့ အရှိန်က အများကြီး ပိုမြန်လာတယ်..."

ချန်လော့က တအံ့တဩ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လက်ရှိအရှိန်သည် ယခင်ကထက် အနည်းဆုံး သုံးဆခန့် ပိုမြန်သည်။

ကျောက်မန်သည် အဆိပ်တောင်ထွတ်မှ တပည့်များ၏ အမြင်အာရုံမှ လွတ်ကင်းသွားသည်အထိ ချန်လော့၏ စကားကို ပြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်မှသာ သူမ၏ မူလအရှိန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။

"အခု ငါတို့ ဘယ်ကိုသွားကြမလဲ..." ကျောက်မန်က ခံစားချက်မဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်ဆီ သွားကြမယ်..." ချန်လော့က ပြောလိုက်သည်။

ထိုနေရာသည် စမ်းသပ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ခရီးစဉ်အတွင်း ချန်လော့ အသွားချင်ဆုံး နေရာဖြစ်သည်။

လောချင်းယွီ၏ အဆိုအရ ကျောက်စိမ်းရောင် သစ်ပင်ပေါ်တွင် သီးသော အသီးများက ကျင့်ကြံသူများ၏ ပါရမီကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် အံ့ဖွယ်အာနိသင် ရှိသည်။

ဤသည်က ချန်လော့အတွက် သေချာပေါက် ကောင်းသောအရာပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျင့်ကြံမှုကို အဆတစ်ရာ တိုးပွားစေနိုင်သည့် စနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၊ အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်းဖြင့်ပင် သူ၏ ပါရမီသည် အမှိုက်ဖြစ်နေသေးပါက၊ တိုးပွားခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပိုကောင်းလာနိုင်မည် မထင်။

မင်းက ပေါက်စီဆိုင် ဖွင့်ထားပြီး ပေါက်စီတစ်လုံး ရောင်းရတိုင်း တစ်ယွမ် မြတ်တယ်ဆိုပါစို့... အဲ့တာဆို အဆတစ်ရာ တိုးပွားခြင်းက ယွမ်တစ်ရာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်…

မင်းရဲ့ ပေါက်စီတွေက အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး တစ်လုံးကို ယွမ်ဆယ်ကျပ် မြတ်နိုင်တယ်ဆိုရင် အဆတစ်ရာ တိုးပွားပြီးနောက် ယွမ်တစ်ထောင် အပြည့် ဖြစ်သွားမယ်လေ…

အရည်အသွေး ကွာခြားချက်သည် အတော်လေး သိသာထင်ရှားပေသည်။

…

တစ်ရက်တာ ပျံသန်းပြီးနောက် ချန်လော့နှင့် ကျောက်မန်တို့သည် ကျောက်စိမ်းသစ်ပင် ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုနေရာတွင် မီတာတစ်ရာနီးပါး မြင့်သော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေပြီး ဧရာမ သစ်ရွက်ကြီးများက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို အရိပ်အဖြစ် အုပ်မိုးထားသည်။

ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်၏ ပင်စည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသည်။ ချန်လော့ ခန့်မှန်းကြည့်ရသလောက် ၎င်းကို ဝန်းရံရန် လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

အဆိပ်မြူစိမ့်မြေတွင် တွေ့ခဲ့ရသော သစ်ပင်မိစ္ဆာများပင်လျှင် ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မကြီးမားကြချေ။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းသစ်ပင်ထံသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာချိန်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

သစ်ပင်အောက်တွင် မည်သူမျှ မရှိချေ။ အတိအကျ ဆိုရလျှင်ဖြင့် သက်ရှိထင်ရှား လူတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

ကျောက်စိမ်း သစ်ပင်၏ ကြီးမားသော ပင်စည်အောက်ခြေတွင် လူသေအလောင်း ဒါဇင်များစွာ စုပုံလျက်ရှိသည်။ အချို့မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပုံရသော မံမီ အလောင်းများဖြစ်ကြပြီး ၊ အချို့မှာ မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားဟန်ရှိသည့် အလောင်းများပင် ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သစ်ပင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သစ်ပင်စည်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းစွာ ထွင်းထုထားသည့် ခြေရာများနှင့် လက်နက်ဒဏ်ရာ ခြစ်ရာအချို့ကို တွေ့ရသည်။ ထိုအမှတ်အသားများထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော အစင်းကြောင်းများရှိသလို လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထင်ကျန်နေသည့် အရာများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

"ကျွန်မတို့ နောက်ကျသွားပြီ ထင်တယ်... အသီးတွေကို ယူသွားကြပြီ..."

ချန်လော့သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို ကျွန်မတို့..."

ကျောက်မန်သည် နောက်တစ်နေရာသို့ သွားသင့်မသင့် မေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချန်လော့သည် အလောင်းတစ်လောင်းရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ မွှေနှောက် ရှာဖွေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင်က သေသွားတဲ့သူတွေဆီက ပစ္စည်းတွေကို ယူနေတာပဲ... ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..." ကျောက်မန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ချန်လော့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

" အယူမသီးစမ်းပါနဲ့”

“ ပြီးတော့ ငါတို့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က လူတွေက မီးရှို့၊ သတ်ဖြတ်၊ လုယက်တာတွေ အပါအဝင် ရက်စက်ယုတ်မာမှု မျိုးစုံကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြတာပဲ... အလောင်းဖော်တာက ဘာမှားနေလို့လဲ..."

"ငါက အလောင်းကိုပဲ ဖော်ခဲ့တာ... ဒါက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှာ လူကောင်းလေးလို့တောင် မှတ်ယူလို့ ရနေပြီ..."

ကျောက်မန်မှာ ချန်လော့၏ အပြုအမူများကြောင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ သေဆုံးမှုများက အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြည့်ရက်စရာပင် မရှိချေ။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် အခြားအရာများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ချွန်ထက်သော လက်နက်များကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကိုများ၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရနိုင်ခြေ များသည်။

အကြောင်းရင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဤကျောက်စိမ်းသစ်ပင်၏ အသီးအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဤသည်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းပင်လော။

ဤသည်ကို တွေးမိသည်မှင့် ကျောက်မန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိလေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချန်လော့၏ ဟိန်းဟောက်သံက သူမအား လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွား၏။

"တိရစ္ဆာန်ကောင်... ဘယ်တိရစ္ဆာန်က ဒီအလောင်းတွေဆီက ပိုက်ဆံအိတ်တွေ အကုန်လုံးကို ယူသွားတာလဲ..."

" သေသွားတဲ့သူတွေဆီက ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ယူရက်တယ်ပေါ့... ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ဘူးလား..."

"မင်းနဲ့ ငါ မတွေ့စေနဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ သေသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတောင် မင်းကို သင်္ချိုင်းထဲကနေ ပြန်တူးဖော်ပြမယ်..."

ကျောက်မန် : "..."