အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း ၁၀၃ အပိုဆောင်းဇာတ်လမ်း (၈)

ပေါင်ယာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏ ပုန်ကန်မှုအတွက် အကျိုးဆက်ကို စတင်ခံစားရတော့သည်။ သူမ အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမအား အိမ်တွင်း၌ အကျဉ်းချထားရန် အမိန့်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ရွှေလှောင်အိမ်ထဲမှ ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မိမိ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌သာ နေထိုင်စေခဲ့သည်။

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွင်း ခဏတာမျှ လွတ်လပ်ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း ပွဲတော်ပြီးသည်နှင့် မိသားစုအိမ်တော်၏ တံတိုင်းများအတွင်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏မိခင် စုန့်တင်းရှန်းက ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သာမန် ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဒေါသက မည်သည့် အသနားခံမှုနှင့်မျှ မငြိမ်းသတ်နိုင်သော မီးတောင်တစ်ခုပမာ ပေါက်ကွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။

စုန့်တင်းရှန်းအနေဖြင့်လည်း သူမတို့ ပေါင်ယာ့ကို အလိုလိုက်လွန်းခဲ့သည့်ဟု သတ်မှတ်ပြီး ထို့ကြောင့် မိန်းကလေး၏ စည်းကမ်းမဲ့ အပြုအမူများ ဖြစ်ပေါ်စေလာသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

‘ရဲတင်းလွန်းတဲ့ ကောင်မလေးက စာတစ်စောင်တည်း ချန်ထားပြီး မြို့တော်ကို ခိုးထွက်သွားတယ်၊ လိုက်ရှာတဲ့သူတွေရဲ့ လက်ထဲကနေတောင် ပါးပါးနပ်နပ်နဲ့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သေးတယ်။ ထက်မြက်လားဆိုတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းတာကလည်း အလွန့်အကျွံပဲလေ’

ပေါင်ယာ၏ အထင်ကြီးစရာ အရည်အချင်းများကပင် မိခင်၏ ရင်ထဲမှ မုန်တိုင်းကို မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ စုန့်တင်းရှန်း၏ ဒေါသက အရည်မပျော်နိုင်သော သံမဏိများပမာ မာကြောလွန်းလှပြီး ပြေပျောက်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။ စစ်သူကြီးကျိုးကလည်း ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဒေါသအရှိန်ကို ကောင်းကောင်း သိထားပြီး ကြားထဲမှ ဝင်မရှုပ်ရဲဘဲ ခပ်ကွာကွာမှနေ၍ သမီးဖြစ်သူကို စောင့်ကြည့်နေရရှာသည်။ သို့သော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်နှင့် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော လေသံဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ဆုံးမစကား ပြောနေသေးသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ရှိနေသည့် ပေါင်ယာကတော့ မိသားစုအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အစေခံမလေးများအား နှင်းလူရုပ် လုပ်ခိုင်းနေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ အနားသို့ ရောက်လာချိန်တွင် သူမက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာလေးဖြင့် အရင်ကြိုပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... မပြောပါနဲ့တော့၊ အမေ့ရဲ့ ဒေါသက မီးလိုပဲ၊ ငြိမ်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားလေလေ ပိုတောက်လေပဲ၊ သမီးက အလျှော့ပေးလေလေ အမေက ပိုစိတ်တိုလေလေ ဖြစ်‌နေမှာ၊ အဖေသမီးကို ယုံပါ၊ အခု အမေက အရမ်းဒေါသထွက်နေတယ်၊ သမီး တိတ်တိတ်လေးနေပြီး ဆူပူမှုတွေ မလုပ်တော့ဘူး၊ အဲ့လိုဆိုရင် အမေ စိတ်ငြိမ်သွားလိမ့်မယ်”

စစ်သူကြီးကျိုးက သမီးဖြစ်သူ၏ မာနထောင်လွှားသော အမူအရာကို ကြည့်နေပြီး သူမကို မည်သို့ အကြံပေးရမည်ကို မသိတော့ပေ။

"ဒီတစ်ခါတော့ မင်း အရမ်းလွန်သွားပြီဆိုတာ သိတယ်မလား၊ မင်းအမေက မင်းအတွက် ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ခဲ့ရသလဲ"

ပေါင်ယာက မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်လုပ်ရင်း စုန့်တင်းရှန်း ငယ်စဉ်က သုံးလေ့ရှိသော အမူအရာမျိုးဖြင့် ဖခင်၏ လက်မောင်းကို တွယ်ကပ်လိုက်ကာ အလိုလိုက်ခံရသော ကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချွဲနွဲ့လိုက်သည်။

"သမီးက သမီးရဲ့အမှားကို ဝန်ခံပြီးပြီ မဟုတ်ဘူးလား၊ အမေက ဘာတွေ ထပ်လိုချင်နေသေးတာလဲ"

စစ်သူကြီးကျိုး၏ နှလုံးသားက ချက်ချင်း နူးညံ့သွားပြီး အလျှော့ပေးချင်သလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက ဆက်ဆူပူနေသေးသည်။

"မင်း သေသေချာချာ နားထောင်၊ မင်း လက်မထပ်ရသေးခင် ဒီလို ကလေးကလား အပြုအမူတွေက ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ ရသေးတယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်ထပ်ပြီးသွားရင်တော့ ဒီလိုအပြုအမူမျိုးက ပြဿနာတွေကို သယ်လာလိမ့်မယ်၊ မင်း စိတ်ထင်တိုင်း ထွက်ပြေးနေလို့ မရဘူး"

"အာ... အဖေကလည်း အဲ့လောက် ပုံကြီးမချဲ့ပါနဲ့၊ သမီးက မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သမီး အိမ်ထောင်ပြုတာကိုလည်း သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး၊ အိမ်ထောင်ပြုတယ်ဆိုတာ ထောင်ကျတာမှ မဟုတ်တာ၊ သူက သမီးကို ချစ်ပြီး လေးစားမယ်ဆိုရင် သမီးကလည်း အဲဒီအတိုင်း ပြန်လုပ်ပေးမယ်၊ ဒါပေမယ့် သူက ဖောက်ပြန်မယ်ဆိုရင်တော့... ဟက်... သမီးကတော့ သမီးဘာသာ အဆင်ပြေအောင် နေမှာပဲ၊ သမီးက ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို မလိုအပ်ဘူး၊ ကလေးတွေ ရှိရင်တောင်မှပေါ့၊ အရာအားလုံးကို သမီးတစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ၊ ဟွန့်..."

သူမ၏ စကားများကြောင့် စစ်သူကြီးကျိုး၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုတိုးလာရသည်။ "

“သမီးလေး... မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အတွေးတွေ ထည့်ထားတာလဲ"

စစ်သူကြီးကျိုး သူ၏သမီးအား ထပ်ဆုံးမရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အစေခံတစ်ဦးက ပျာပျာသလဲ ပြေးဝင်လာသည်။

"သခင်ကြီး... သခင်မက သခင်ကြီး အခုချက်ချင်း လာခဲ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်၊ မြို့တော်က ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်နေလို့ပါ"

စစ်သူကြီးကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ဧည့်သည်လား၊ ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော်လည်း သေချာမသိပါဘူး၊ သခင်မကြီးကတော့ သခင်ကြီး မြင်တာနဲ့ သိလိမ့်မယ်လို့ပဲ ပြောပါတယ်"

ပေါင်ယာကတော့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးစိစိမေးစလာပြန်သည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သမီးတို့ကို ဖိအားပေးဖို့ လူထပ်လွှတ်လိုက်တာလား"

သူမ၏ဖခင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဧကရာဇ်က ငါတို့ကို ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ဖိအားပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဘက်က အရင်လှုပ်ရှားလာမှာကိုပဲ သူ စောင့်နေလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်ကြီးမှာ မြို့တော်က ဘယ်သူ ရောက်လာတာလဲ၊ မင်းရဲ့ အဖိုးနဲ့ အဖွားများ ဖြစ်နေမလား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။ ပေါင်ယာကတော့ နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသည့် သူမ၏ နယ်မြေလေးထဲတွင် အပူအပင်ကင်းမဲ့စွာ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရဲရင့်သော စရိုက်ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ နှင်းစက်များပမာ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ပေါင်ယာတစ်ယောက် ခြံဝင်းအတွင်း ပိတ်လှောင်ခံထားရသောကြောင့် ငြီးငွေ့ဖွယ်ရာ အချိန်များကို နှင်းလူရုပ်များ ထုလုပ်ရင်း ကုန်ဆုံးနေရသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အအေးဓာတ်က သူမ၏ ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ နှင်းများကို နင်းနေသည့် မြင်းစီးဖိနပ်သံကသာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းပေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ အစေခံမလေးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဟန်ဖြင့် ခြံထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေကာ အသံကလည်း တုန်ယင်နေသည်။

"သခင်မလေး... သခင်မလေး၊ မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ကျွန်မ သွားချောင်းကြည့်တာ၊ သူတို့ကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက... အစိမ်းရောင်တွေ၊ ပြီးတော့ အပြာရောင်တွေ၊ ကျွန်မဖြင့် ကြောက်လိုက်တာ၊ သူတို့က လူယောင်ဆောင်ထားတဲ့ မိစ္ဆာတွေများလား မသိဘူး"

ပေါင်ယာက သူမ၏မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး သူမ၏မေးစေ့လေးကို လက်ဖြင့်ပွတ်ကာ စဉ်းစားနေပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စပ်စုလိုစိတ်က နိုးကြားလာပြီ ဖြစ်သည်။

"မျက်လုံးစိမ်းတွေ၊ မျက်လုံးပြာတွေ ဟုတ်လား၊ သေချာ ပြောပြစမ်းပါဦး၊ သူတို့က ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ"

အစေခံမလေးက ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြလာသည်။

"သူတို့က... တောင်တန်းတွေလောက် မြင့်တယ်၊ ကျွန်မဖြင့် ကြာကြာတောင် စိုက်မကြည့်ရဲဘူး၊ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလိုပဲ၊ ဒါပေမယ့် သခင်မကတော့ အရမ်းသတ္တိရှိတာပဲ၊ သူတို့နဲ့အတူ စကားပြောနေတဲ့အပြင် စနောက်ပြီး ရယ်တောင် ရယ်နေသေးတယ်"

ပေါင်ယာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ပရိယာယ်ကြွယ်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့အမေက ဝေ့ခရိုင်ထဲကနေ သိပ်မထွက်ဘူးဆိုပေမယ့် ငါ့အဖေကတော့ နေရာအနှံ့ ရောက်ဖူးတယ်လေ၊ အရာရာကို မြင်ဖူးတယ်၊ အမေက အဖေ့ဆီကနေ သိထားပြီးနောက်ပြီ၊ ပြီးတော့ အမေက လွယ်လွယ်နဲ့ ကြောက်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

သူမ၏ အသံက အစေခံမလေး၏ ကြောက်စိတ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သွား... နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားကြည့်ဦး၊ တကယ်လို့ သူတို့က ငါ့ကို မေးလာရင် ငါ့ဆီကို အမြန်ဆုံး ပြန်ပြေးလာခဲ့"

အစေခံမလေးက ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်ပြပြီး နှင်းများကို နင်းကာ ပြန်ပြေးထွက်သွားသည်။

တစ်ဖက်တွင် ဤထူးဆန်းသော ဧည့်သည်များ၏ နောက်ကွယ်မှ ဇာတ်လမ်းက ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တာ့လန်မျိုးနွယ်စုမှ မင်းသားငယ်ကားလ်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံတွင် ရဲတင်းသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ဝေ့ခရိုင်သို့ သွားရောက်ကာ သူ၏ အနာဂတ် ယောက္ခမများအား ဂါရဝပြုလိုသည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သံသယစိတ်များသော ဧကရာဇ်က ထိုအကြံကို စိတ်ဝင်စားသော်လည်း မင်းသားငယ်ကို အစောင့်အရှောက်မပါဘဲ လွှတ်ရန် စိတ်မချပေ။ ထိုနေရာတွင် စစ်သူကြီးကျိုး၏ စစ်စခန်း ရှိနေသောကြောင့် ဧကရာဇ်က အရာရာကို သတိထားနေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်က သူ၏ အယုံကြည်ရဆုံးသော အစေခံ 'ဝမ်ကုန်းကုန်း' ကို အရာရှိအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်အတူ မင်းသားငယ်အား အဖော်လိုက်ပေးရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုန့်တင်းရှန်းလည်း အလွန်အံ့သြသွားရသည်။

‘လက်ထပ်ခွင့် တောင်းဆိုဖို့ ဒီအထိ လာတယ် ဟုတ်လား၊ မယုံနိုင်စရာပဲ၊ ဒါပေမယ့် တစ်ဖက်ကနေ စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း မင်းသားက မြို့တော်က မင်းသမီးတစ်ပါးကို လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမရဲ့သမီးကို လက်ထပ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတာ၊ သူ ရောက်လာတာက ဖြစ်သင့်တဲ့အရာပဲ’

စုန့်တင်းရှန်းနှင့် ဝမ်ကုန်းကုန်းတို့ကြားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သော ရင်းနှီးမှုက ယခုအခါ အလွန်အသုံးဝင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ကုန်းကုန်းက ဧကရာဇ်အပေါ် သစ္စာရှိသူပီပီ သြဇာအာဏာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူက သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ရွှင်ပျသော ဟန်ပန်ဖြင့် ကြားခံလူဖြစ်ပေးနေသည်။

"ဒါကတော့ တာ့လန်မျိုးနွယ်စုက မင်းသားကားလ်ပါ"

ဝမ်ကုန်းကုန်းက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

"ဒါကတော့ အရှင့်သား လက်ထပ်ချင်နေတဲ့ သခင်မလေးရဲ့ မိခင်၊ စစ်သူကြီးရဲ့ဇနီး ကျိုးသခင်မပါ"

သူ၏ စကားလုံးများက လေးနက်မှုရှိသလို သူမထံသို့ မသိမသာ ပေးလိုက်သော အချက်ပြမှုကိုလည်း စုန့်တင်းရှန်းက သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။

စုန့်တင်းရှန်းက သူမ၏ အံ့သြမှုကို ဖုံးကွယ်ကာ ချိုသာသော်လည်း လွှမ်းမိုးနိုင်သော အပြုံးဖြင့် ဧည့်သည်တော်ကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသား၊ အရှင့်သားရဲ့ရောက်ရှိလာမှုက ကျွန်မတို့ရဲ့ သာမန်အိမ်လေးကို ဂုဏ်တက်စေပါတယ်၊ ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး၊ ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကို သွားခေါ်ခိုင်းပါရစေ၊ အရှင့်သားလို ဂုဏ်သရေရှိဧည့်သည်တော်ကို ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း ဧည့်ခံတာက မသင့်တော်လို့ပါ"

စုန့်တင်းရှန်းက ဝမ်ကုန်းကုန်းနှင့်အတူ အနောက်ဆောင်သို့ ခဏထွက်လာခဲ့ပြီး စပ်စုလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သူ တကယ်ပဲ ဘာကိစ္စကြောင့် ဒီကို ရောက်လာရတာလဲ"

ဝမ်ကုန်းကုန်းက ပခုံးတွန့်ပြကာ အခြေအနေကို အကဲခတ်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူက တာလန်ရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လက်ထပ်ခွင့်တောင်းဖို့ စစ်သူကြီးနဲ့ သခင်မကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ဇွတ်အတင်း တောင်းဆိုခဲ့တာပါ၊ သူ့မှာ ဘယ်လို ရည်ရွယ်ချက်ပဲရှိရှိ၊ ဒီကိစ္စကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပုံရတယ်"

စုန့်တင်းရှန်း၏ ဦးနှောက်ကလည်း ရုတ်တရက် အလုပ်လုပ်လာသည်။ ဤမျှ ရဲတင်းလှသော ရွှေ့ကွက်၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များကို သူမ တွက်ချက်နေခဲ့သည်။ မင်းသားငယ်က အန္တရာယ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မဖိတ်ခေါ်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူ၏ ရည်မှန်းချက်ကတော့ ငြင်းဆန်မရအောင် ထင်ရှားနေသည်။

‘သူ ဘယ်လိုဂိမ်းမျိုးကို ကစားနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်က သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို ဖွင့်ဟပေးမှာပါလေ’

"ကြည့်ရတာတော့ အမူအရာက ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး စည်းကမ်းရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မျက်မြင်တွေ့ရတာထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေမှာ အသေအချာပဲ၊ ကျွန်မတို့ ဒါကို ပိုပြီး စူးစမ်းဖို့ လိုနေသေးတယ်၊ သူ တကယ် ဘာကို လိုချင်နေတာလဲဆိုတာ သိရဖို့ပေါ့"

ဝမ်ကုန်းကုန်းက တွေးတောဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း အများကြီး မသိထားပါဘူး၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ခစားရင်းနဲ့ ကြားလိုက်ရတဲ့ အပိုင်းအစလေးတွေပဲ ရှိတာပါ၊ ဒီမင်းသားငယ်က အရင်တုန်းက အခွင့်အရေးရတိုင်း ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ တိုင်းတစ်ပါး အုပ်ချုပ်သူတွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ၊ တော်ရုံလူဆိုရင် အယုံလွယ်သွားလောက်အောင်ကို အေးဆေးတာ၊ သူ မြို့တော်မှာ ရှိနေတဲ့ နှစ်လအတွင်းမှာလည်း ဘာပြဿနာမှ မရှာခဲ့ဘူး၊ တစ်ခါတလေကျရင် တခြားမင်းသားတွေနဲ့အတူ မြို့ပြင်ကို အမဲလိုက်ထွက်တတ်တယ်၊ သူက မြင်းစီး အရမ်းတော်တယ်လို့လည်း နာမည်ကြီးတယ်"

"ဒါပေါ့... တော်မှာပေါ့"

စုန့်တင်းရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့လူမျိုးတွေက မြင်းကုန်းနှီးပေါ်မှာ မွေးဖွားလာကြတာလေ။ မြင်းစီးအတတ်က သူတို့ သွေးထဲမှာ ပါလာပြီးသား၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မကို စိုးရိမ်စေတာက အဲဒါမဟုတ်ဘူး၊ တကယ်လို့ သူ လက်ထပ်ဖို့ သက်သက်ပဲဆိုရင် မြို့တော်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ ရနေတာပဲ၊ ဘာလို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ဒီအထိ လာနေရတာလဲ"

ဝမ်ကုန်းကုန်းက ခေါင်းစောင်းကာ ပခုံးတွန့်ပြနေပြန်သည်။

"သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို သက်သေပြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်လည်း နားမလည်ဘူး"

စုန့်တင်းရှန်း၏ ခဏလောက် သေချာစဉ်းစားပြီးမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြန်သည်။

"အစီအစဉ်တွေက သိပ်ပြီး တိုက်ဆိုင်လွန်းတယ်၊ သိပ်ပြီး တွက်ချက်ထားလွန်းတယ်၊ ကောင်းပြီလေ... သူက ဒီလောက်တောင် ရိုးသားပြနေမှတော့ ဒီရိုးသားမှုက ဘယ်ကို ဦးတည်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဝမ်ကုန်းကုန်း... ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူပါ၊ ကျွန်မ လုပ်စရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ သမီးကို သွားတွေ့ရဦးမယ်"

သူမက ဝမ်ကုန်းကုန်း ပြန်ပြောမည့်စကားကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အတွင်းခြံဝင်းသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သမီးဖြစ်သူ ပေါင်ယာက ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သည့်အသွင်ဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ ပေါင်ယာတစ်ယောက် တစ်ခုခု လွဲနေပြီဟု နားလည်သွားကာ အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

"အမေ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ၊ အဖေနဲ့အတူ အရှေ့ခန်းမှာ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

စုန့်တင်းရှန်း၏ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ပို၍ပင် နက်နဲလာခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ နားမလည်နိုင်တာ တစ်ခုရှိနေလို့ပေါ့၊ အဲဒီမင်းသားငယ်က ဘာလို့ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ငါတို့အိမ်အထိ ရောက်လာရတာလဲ"

သူမ၏ စူးရှသော မျက်လုံးများက သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားမှု အမူအရာလေးများကို တစ်ခုမှ မလွတ်သွားစေဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပေါင်ယာကလည်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်နေပြီး မျက်တောင်လေးများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေခဲ့သည်။

"သမီးက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ၊ သမီးက သူမှ မဟုတ်တာ"

စုန့်တင်းရှန်း၏ အပြုံးကတော့ ပိုပီပြင်လာပြီး သားကောင်ကို ချောင်းနေသည့် သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလာခဲ့သည်။

"အိုး... တော်စမ်းပါ ပေါင်ယာရယ်၊ နင် ပြီးခဲ့တဲ့အခေါက်က မြို့တော်ကို သွားဖို့ အိမ်ကနေ ခိုးထွက်သွားခဲ့တဘ်၊ လိုက်ရှာတဲ့လူတွေကို ရှောင်ပြီး မြို့ပြင်မှာ အချိန်ဆွဲနေခဲ့တာကတင် သံသယဖြစ်ဖို့ ကောင်းနေပြီ၊ အခု အဲဒီမင်းသား ရောက်လာတော့မှ နင်က ဘာမှ စိတ်မဝင်စားသလို လုပ်နေတယ်ပေါ့၊ ဒါ နင့်စရိုက် မဟုတ်ဘူး၊ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း... နင် အဲဒီတုန်းက သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

ပေါင်ယာက အကြည့်လွှဲသွားပြီး ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားကာ အခန်းထဲကို လိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ၊ သမီး ပြောပြပြီးပြီလေ၊ မြို့ထဲဝင်ဖို့ ခရီးသွားခွင့် လက်မှတ် မသွားလို့ ပြန်လှည့်လာတာပါဆို"

"တော်တော့"

စုန့်တင်းရှန်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"နင်က သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ဘူး ဆိုနေမှတော့... ဟုတ်ပြီလေ၊ အခု အဝတ်အစားလဲပြီး ငါနဲ့အတူ သူ့ကို သွားတွေ့ကြမယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင် အရင်က သူ့ကို တွေ့ဖို့ ခိုးထွက်ခဲ့တာပဲ၊ အခု သူက နင့်ဆီ ရောက်လာပြီဆိုတော့ မတွေ့ဘဲနေတာက ယဉ်ကျေးမှု မရှိရာ ကျလိမ့်မယ်"

"အမေ!"

ပေါင်ယာက တားမြစ်သံလေးဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ခေါ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်ပြီး တင်းမာနေသော အချိန်တစ်ခု ကြာပြီးနောက်မှ သူမ တိုးတိုးလေး ဝန်ခံလာခဲ့သည်။

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ သမီး သူ့ကို အရင်က တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်"

"ငါ ထင်သားပဲ"

စုန့်တင်းရှန်းက အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်အပြည့်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"နင့်အကြောင်းကို ငါ အသိဆုံးပါ၊ တကယ်လို့ နင်သာ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုအချိန်လောက်ဆို နင် ခိုးထွက်ပြီး သူ့ကို ချောင်းကြည့်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေမှာ အသေအချာပဲ၊ ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး၊ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ နင်တို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောဖြစ်ကြတာတုန်း"

ပေါင်ယာက ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပေးက သူမအား လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည့်ပုံ မပေါ်တော့ပေ။ သမီးတစ်ယောက်ကို သူ့အမေထက် ဘယ်သူမှ ပိုမသိနိုင်သလို စုန့်တင်းရှန်းကလည်း ဤကိစ္စအတွက် အဖြေမရမချင်း လက်လွှတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"သူက သမီး သူ့ကို ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ လက်ထပ်တာမျိုး ဖြစ်စေချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ သမီးကလည်း သူ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသာ ပြန်ပြောခဲ့တယ်၊ သမီး သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေထက် လုပ်ရပ်တွေကိုပဲ ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်မယ့်အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်၊ သမီး အဲ့စကားပဲပြောခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ သမီး မြို့တော်ထဲမှာလည်း ပြဿနာတွေ မရှာချင်ဘူး။ သူ့ကိုလည်း တွေ့ပြီးပြီဆိုတော့ အဲဒီမှာ ဆက်နေဖို့ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး၊ အဲ့ဒါကြောင့် ပြန်လာခဲ့တာ"

စုန့်တင်းရှန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ငါနဲ့ နင့်အဖေက နင့်ကို လူသူမနီးတဲ့ ကမ္ဘာ့အစွန်အဖျားဆီ မပို့ချင်လို့ အမျိုးမျိုး ကြိုးစားနေခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ကံကြမ္မာက အဲဒီသတို့သားလောင်းကို ငါတို့အိမ်ရှေ့အထိ လာပို့ပေးလိုက်ပြီပေါ့၊ အခု နင့်အတွက် ရွေးချယ်စရာ နည်းသွားပြီ၊ တခြားကိစ္စတွေမှာဆိုရင် နင်က ပါးနပ်လွန်းပြီး အခြားလူတွေကိုတောင် ကစားနိုင်တဲ့သူပါ၊ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကကျတော့... တကယ့်ကို ငတုံးလို လျောက်လုပ်ခဲ့တာပဲ"

"အမေ..."

ပေါင်ယာက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အမေနဲ့ အဖေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားနေပါစေ၊ ဧကရာဇ်က သမီးဘဝကို ကြိုးဆွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရင် သမီးအတွက် လွတ်လမ်း မရှိတော့ဘူး၊ ပြီးတော့ အမေပဲ ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား၊ သူက အိုမင်းလာတာနဲ့အမျှ သံသယစိတ်တွေ ပိုများပြီး ပိုရက်စက်လာတယ်ဆို၊ သမီးတို့ ထာဝရ ပုန်းနေလို့ မရဘူး၊ တကယ်လို့ ဒီမင်းသားက တကယ်ပဲ ထိုက်တန်တဲ့သူဆိုရင် သမီး သူ့ကို လက်ထပ်မယ်၊ တကယ်လို့ သူက မထိုက်တန်ဘူးဆိုရင်လည်း သမီး သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်မှာပါပဲ၊ ပြီးမှ လွတ်မြောက်အောင် နည်းလမ်းရှာမှာပေါ့၊ ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"

"နင်... နင် တကယ့်ကို မဆင်မခြင်လုပ်နိုင်လွန်းတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"

စုန့်တင်းရှန်းက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သူက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ရတော့မယ်၊ နင့်ရဲ့ ရဲတင်းမှုတွေကြောင့် နင် ဒုက္ခမရောက်စေနဲ့၊ ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်တော့၊ ငါတို့ အဲဒီမင်းသားကို အခု သွားတွေ့ကြမယ်"

တာ့လန်မင်းသားက ကျိုးကျင်းရှန်းကို လက်ထပ်ရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားခဲ့သလို ကျိုးမိသားစုကလည်း လက်တွေ့ကျကျ သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ရှားရှားပါးပါး စိတ်ကြည်လင်နေသော ဧကရာဇ်ကလည်း ထိုလက်ထပ်ပွဲကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပြီး ကျိုးကျင်းရှန်းကို 'ရုံကျင်းသခင်မ' အဖြစ် ဘွဲ့ထူးချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ထိုလက်ထပ်ပွဲကို တော်ဝင်သတို့သမီးတစ်ဦးနှင့် ထိုက်တန်သော အဖိုးတန်လက်ဆောင်များ၊ ခမ်းနားထည်ဝါသော အခမ်းအနားများဖြင့် ကျင်းပပေးခဲ့သည်။

သို့သော် နန်းတွင်းရှိ ငြိမ်းချမ်းရေးက ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်အကြာတွင် ဧကရာဇ်၏ ကျန်းမာရေးက သိသိသာသာ ဆိုးရွားလာပြီး ညီလာခံအတွင်း သွေးအန်ကာ လဲကျသွားခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တာဝန်များကို စနစ်တကျ ထမ်းဆောင်နေချိန်တွင် ဒုတိယမင်းသားက တာ့လန်ပြည်နှင့် ပူးပေါင်းကာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြံစည်နေခဲ့သည်။

ပါးနပ်လှသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက တာ့လန်မင်းသား၏အကူအညီဖြင့် ဒုတိယမင်းသား၏ သစ္စာဖောက်မှုအတွက် ခိုင်မာသော သက်သေများကို တင်ပြနိုင်ခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်၏ ဒေါသအမျက်က ရက်စက်ပြတ်သားမှုကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ဒုတိယမင်းသားအား သာမန်လူအဖြစ် ရာထူးချကာ တော်ဝင်သုသာန်သို့ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းက သေလူများ၏ ဝိညာဉ်များကြားတွင် ဘဝကို အဆုံးသတ်ရမည့် 'ရှင်လျက်နှင့် သေနေသော နေရာ' ပင် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမင်းသား ရာထူးချခံရပြီးနောက် သူ့နောက်လိုက်များလည်း လေထဲမှ ရွက်ကြွေများကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသွားသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အာဏာကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သစ္စာမရှိသော အရာရှိများကို သူ၏ လူယုံများဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ ဧကရာဇ်၏ အသက်ဇီဝိန်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးလာပြီး နှစ်နှစ်အကြာတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဧကရာဇ်အသစ်အဖြစ် နန်းတက်လာပြီး အိမ်နီးချင်းတိုင်းပြည်များမှ လက်ဆောင်ပဏ္ဏာများစွာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ တာလန်၏ အုပ်စိုးရှင်အသစ်ဖြစ်လာသော ကားလ်ကလည်း ငြိမ်းချမ်းရေး ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီး သာယာဝပြောသော ကုန်သွယ်ရေး မဟာမိတ်ပြုခြင်းနှင့် အေးချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိခြင်းတို့ကြောင့် တိုင်းပြည်နှစ်ခုလုံး မကြုံစဖူးသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများကို ဆောင်ကျဉ်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

.......။........။.......

နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...

“အဖေ.....အမေ”

ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် ပေါင်ယာက ပျော်ရွှင်မှုများကြောင့် တောက်ပနေပြီး သူမ၏ နန်းဆောင်ထဲမှ ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်လာသောကြောင့် သူမ၏အစေခံမလေးများ ပျာပျာသလဲ ပြေးလိုက်နေကြရသည်။

"မယ်မယ်.... ကျေးဇူးပြုပြီး ဖြည်းဖြည်းသွားပါ"

အစေခံမလေးတစ်ယောက်က အမောတကော အော်တောင်းပန်နေသည်။

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော သူမ၏မိခင် စုန့်တင်းရှန်းကတော့ ကြည်နူးမှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်တို့ ရောယှက်နေသော နှလုံးသားဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်နေမိသည်။

"နင်ကတော့ အခုထိ ကလေးဆန်နေတုန်းပဲ၊ အခု နင် အမေတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာနော်၊ သတိထားမှပေါ့"

သို့သော် ပေါင်ယာကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ကာ ရယ်မောနေလေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမက ဧကရီတစ်ပါးလည်း မဟုတ်သလို တပါးသူ၏ ကစားကွက်ထဲမှ အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လည်း မဟုတ်တော့ပေ။ သူမက လှပပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ဘဝ၏ အလှတရားများကြားတွင် ပရမ်းပတာ ပျော်မွေ့နေသည့် အမျိုးသမီးငယ်လေးစတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ပေါင်ယာက စုန့်တင်းရှန်း၏ လက်မောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ချွဲ့နွဲ့နေပြန်သည်။

"အမေ... သမီး ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာနေလဲဆိုတာ အမေ သိမှာမဟုတ်ဘူး၊ သမီး နေ့တိုင်း ရက်တွေကို ရေတွက်နေခဲ့တာ၊ အမေ့ကို အရမ်း လွမ်းနေတာ။ အမေ ရောက်လာမှာကို တွေးမိရုံနဲ့တင် သမီး ရင်ခုန်လွန်းလို့ အိပ်လို့တောင် မရဘူး"

စုန့်တင်းရှန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ နုပျိုဝင်းပနေသော ပါးပြင်လေးများကို အသာအယာ ဆိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"အိုက်ယား.. တကယ်ကြီး အိပ်မပျော်ဘူးပေါ့ဟုတ်လား၊ ငါ ကြည့်ရတာတော့ နင်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အရမ်းကောင်းနေပုံပဲ၊ ဒီမှာ နေသားကျနေပြီမလား"

ပေါင်ယာ၏ အပြုံးက ပိုပီပြင်လာပြီး ဂုဏ်ယူမှုနှင့် နောက်ပြောင်မှုတို့ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလာပြန်သည်။

"အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် အမေရဲ့၊ အိမ်မှာလိုတော့ မစည်ကားပေမယ့် ဒီမှာရှိတဲ့ မြက်ခင်းပြင်ကြီးတွေက အဆုံးမရှိဘူး၊ မြင်းကို ရက်ပေါင်းများစွာ စီးသွားရင်တောင် အဆုံးသတ်ကို တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အိုး... ပြီးတော့ သမီးမွေးထားတဲ့ လင်းယုန်ပေါက်လေးကိုလည်း အမေတို့ကို ပြရဦးမယ်၊ သူက အရမ်းထက်မြက်ပြီး ရက်စက်တယ်၊ အမေထင်ထားတာထက်တောင် သူက ပိုစွမ်းသေးတယ်၊ နောက်မှ အမေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်နော်၊ ဒါနဲ့ အဖေ... အဖေ့အမြင်မှာ တာ့လန်က ပိုပြီး ထွန်းကားလာတယ်လို့ ထင်လား"

ကျိုးယိနိုက နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလာပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

"အင်း... သေချာတာပေါ့၊ အဖေ ဒီတာ့လန်မြေကို ပထမဆုံး ခြေချခဲ့တုန်းက ဒီနေရာက အေးစက်ခြောက်ကပ်နေတဲ့ သုသာန်တစ်ခုလိုပဲ၊ လူတွေကလည်း အခက်အခဲမျိုးစုံနဲ့ ရုန်းကန်နေခဲ့ကြရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့... ဒီနေရာက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီ"

ပေါင်ယာ၏ ရယ်သံက ရဲတင်းပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဒါပေါ့... အခုဆို တာ့လန်က အသီးအပွင့်တွေ ဝေဆာနေပြီလေ၊ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတွေ ပွင့်သွားတာနဲ့ ကားလ်က မျိုးနွယ်စုအားလုံးကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်နေတာတွေကို စနစ်တကျ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာ၊ သူက အလုပ်ရုံတွေ၊ စက်ရုံတွေနဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ဝေဆာနေတဲ့ လယ်ကွင်းတွေကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်၊ မြင်းတစ်ကောင်၊ သိုးတစ်ကောင်တောင် မပိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေတောင် အခုဆို သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်နေကြပြီ၊ တာလန်ရဲ့ ရေက ကြည်လင်တယ်၊ မြက်တွေက စိမ်းလန်းတယ်၊ ပြီးတော့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေကလည်း နက်ရှိုင်းတယ်၊ အရင်က အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်ရတဲ့အရာတွေက အခုတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကုန်သွယ်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ၊ ဒါကြောင့်မို့ တစ်ပြည်လုံးလည်း ထွန်းကားနေတာပေါ့"

ထိုအချိန်တွင် နေ့စဉ် တိုင်းရေးပြည်ရာကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ပြီးစီးသွားသော ကားလ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောကြောင့် ပေါင်ယာက သူဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားပြန်သည်။ သူမ၏ အားအင်အပြည့်နှင့် ပြေးထွက်လာမှုကြောင့် တည်ငြိမ်လှသော တာ့လန်ဧကရာဇ်ကြီး လန့်သွားရပြန်သည်။ သူ၏ စူးရှသော အကြည့်က ကျဉ်းမြောင်းသွားသော်လည်း စကားလုံးများတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်းကတော့လေ၊ လမ်းကို ကောင်းကောင်းမလျှောက်တတ်ဘူးလား၊ တကယ်လို့ ခလုတ်တိုက်လဲသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ပေါင်ယာက သူ့ကို မှီတွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများကတော့ နောက်ပြောင်လိုစိတ်ကြောင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ လဲကျရင်တောင် ရှင် ကျွန်မကို ဖမ်းထားပေးမှာပဲလေ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရတနာလေးက ဒီမှာ ရှိနေတာ၊ ရှင် ကျွန်မကို မြေကြီးပေါ် အကျခံပါ့မလား"

သူမက သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်လေးပေါ် လက်တင်လိုက်ရင်း ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ထပ်ပြောနေပြန်သည်။

"ရှင်က ကောင်းကင်ယံက အစွမ်းထက်ဆုံး လင်းယုန်ပဲ၊ ဒီမြက်ခင်းပြင်ရဲ့ အရဲရင့်ဆုံး မြင်းရိုင်းကြီးပဲ၊ ရှင် ကျွန်မကို လဲကျခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ကားလ်၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုက ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏လက်များက သူမ၏ ခါးကို သဘာဝကျကျ ထိန်းကိုင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မိဘများကို ကြည့်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အံကြိတ်ထားမိသည်။

စုန့်တင်းရှန်းကတော့ သူမ၏သမီးလေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အနှိုင်းမဲ့ ပျော်ရွှင်မှုများကို မြင်တွေ့ရနေရသောကြောင့် နွေးနွေးထွေးထွေး ပြုံးနေမိသည်။

အခန်း ၁၀၄ အပိုဆောင်းဇာတ်လမ်း (၉)

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းလာတတ်သည်။ ၎င်းက လူသားအားလုံး ရင်ဆိုင်ရမည့် ငြင်းပယ်မရသော အမှန်တရားပင်။ ယခင်က လွယ်လွယ်ကူကူ ရှူရှိုက်နိုင်ခဲ့သော အသက်ရှူသံက ယခု တိုက်ပွဲတစ်ခုဝင်ထားရသလို မောဟိုက်နေတတ်သည်။ သာမန် အအေးမိခြင်းကပင် လူကို အိပ်ရာထဲ လဲသွားစေနိုင်သည်။ အချိန်ယန္တရားက အားအင်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ပျက်စီးလွယ်သော အခွံတစ်ခုသဖွယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

စုန့်တင်းရှန်းက အိပ်ရာပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းသလို လဲလျောင်းနေခဲ့ပြီး သူမ အသက်ရှူတိုင်း ရုန်းကန်နေရသည်။ သူမက သူမ၏မျက်ခွံများကို မနည်းအားယူ ဖွင့်လိုက်သော်လည်း မြင်ကွင်းများက ဝေဝါးနေပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံး ချာချာလည်နေသလို ခံစားနေရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏အရှေ့၌ ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ဆံပင်များက နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ကျောကလည်း အချိန်ကာလ၏ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြောင့် ကွေးညွတ်နေချေပြီ။

"ကျူးဇီ... ကော..."

သူမ စကားပြောရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း စကားလုံးများက နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထွက်မလာဘဲ ခက်ခဲစွာ ရှူရှိုက်နေရသော အသံတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုသူက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သူ၏ အားနည်းနေသော လက်များဖြင့် သူမ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်နေသည်။ ထိုအထိအတွေ့က အားလျော့နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာကအတိုင်း ကြင်နာမှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။ သူက သူမ၏ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဖြူရောင်ဆံနွယ်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သပ်တင်ပေးနေသည်။ သူ၏ အသံက အိုမင်းမှုကြောင့် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ လွှမ်းခြုံနေဆဲပင်။

"ဇနီးလေး... မင်း နိုးလာပြီလား"

"ကျူးဇီကော..."

စုန့်တင်းရှန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ထိုင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ကျိုးယိနိုက သူမ၏ ဘေးသို့ အမြန်တိုးလာပြီး သူမ၏ ကျောဘက်တွင် ခေါင်းအုံးတစ်ခု ခုပေးကာ သူမ သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ တခါက သန်မာတောင့်တင်းပြီး တည်ငြိမ်ခဲ့ဖူးသော သူ၏လက်များကလည်း အိုမင်းမှုကြောင့် တုန်ယင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် သူက သူမကို ဂရုတစိုက်နှင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ရှောက်ပေးနေသေးသည်။ သူက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူမ၏နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကပ်ပေးလိုက်ပြီး တိုက်တွန်းအားပေးသည့် လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလာခဲ့သည်။

"ရေလေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ပါဦး”

စုန့်တင်းရှန်းက ရေအနည်းငယ် သောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ချောင်းအတွင်းမှ ခြောက်သွေ့မှုလည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဝေ့ဝဲရောက်ရှိသွားပြီး အပြင်ဘက်၌ နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာကြီးက အရောင်အသွေးအစုံအလင်ဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ သစ်ပင်များပေါ်တွင် ငှက်ကလေးများ အော်မြည်နေကြပြီး ပန်းများကလည်း အစွမ်းကုန် ပွင့်လန်းနေသည်။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် နွေးနွေးထွေးထွေး ဖြာကျနေသည်။

အဝေးမှ ကလေးငယ်များ ဆော့ကစားနေကြသော အသံက သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး ထိုအသံက သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ၎င်းက ချိုမြိန်မှုနှင့် ခါးသီးမှုရောထွေးနေသည့် တေးသွားတစ်ပုဒ်သဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခုကို ယူဆောင်ပေးသလို ဖြစ်နေပြန်သည်။

"ကျူးဇီကော... ကျွန်မ... ကျွန်မ မကြာခင်... ထွက်သွားရတော့မယ် ထင်တယ်"

သူမက သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံထဲတွင် အေးချမ်းမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

‘သူမတို့နှစ်ယောက် အတူလက်တွဲခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်ခဲ့ပြီလေ၊ အခု သူမတို့နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်လို့ ခုနစ်ဆယ်ထဲကို ချဉ်းကပ်နေကြပြီ၊ ဒီခေတ်ဒီအခါရဲ့ စံနှုန်းအရဆိုရင်တော့ ဒီဘဝသက်တမ်းက ရှည်လျားတယ်လို့ ယူဆနိုင်နေပြီပေါ့။ ဒါက အားလုံးက အားကျရတဲ့ ဘဝမျိုးပေါလေ”

‘အဖွားတုန်းကတော့ အသက်ရှစ်ဆယ်အထိ နေထိုင်နိုင်ခဲ့လို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီကနေတောင် ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုတွေ ရရှိခဲ့တယ်’

ကျိုးယိနို၏ အထိအတွေ့က နူးညံ့လှပြီး သူက နားလည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူမ၏လက်ကလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

"အင်း... မင်း အရင်သွားနှင့်ပါ၊ ဒါပေမယ့် နိုင်ဟယ်တံတားနားမှာ ကိုယ့်ကို စောင့်နေနော်၊ ကိုယ် ဒီက ကိစ္စတွေကို အမြန်ဆုံး အဆုံးသတ်ပြီး မင်းဆီကို လိုက်လာခဲ့မယ်၊ ကိုယ် မပါဘဲ ရှေ့ဆက်မသွားနဲ့ဦး... အဲဒီ မှောင်မည်းနေတဲ့နေရာမှာ မင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်မှာ ကိုယ် ကြောက်တယ်၊ မင်း ကြောက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ကိုယ် မရှိဘဲ မင်း လမ်းပျောက်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

စုန့်တင်းရှန်းက သူမ၏မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူမက သူမ၏ကျူးဇီကောကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားနေပြီး သူ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်မှန်သမျှကို သူမ၏မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရုံတင်မကဘဲ သူမ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင်ပါ စွဲထင်နေအောင် မှတ်သားချင်နေခဲ့သည်။ ယခု သူမ သူ့ကို စိုက်ကြည့်၍ မဝသေးသော်လည်း သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ပေ။

"ဒါဆိုရင်... ရှင် မြန်မြန်လိုက်လာခဲ့ရမယ်နော်"

သူမ၏ အသံက အားနည်းနေသော်လည်း နောက်ပြောင်လိုသည့် ဟန်လေး ပါနေသေးသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက အရမ်း တန်ဖိုးရှိတဲ့သူနော်၊ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကသာ ကျွန်မကို လာခေါ်သွားရင်... ရှင် ငိုဖို့တောင် အချိန်ရလိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးယိနိုက မျက်ရည်များကြားမှ ပြုံးနေပြီး ခိုင်မာသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကတိပေးလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ကိုယ် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး မင်းနောက်ကို လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ်၊ ကိုယ့်ကို ယုံပါ"

သူမ၏ လက်ဖဝါးက ရုတ်တရက် လေးလံလာပြီး သူမ၏လက်ချောင်းလေးများကလည်း တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နွေးထွေးမှုများကလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

‘နောက်ဆုံးတော့ အချိန်တန်ပြီပေါ့’

ကျိုးယိနိုက လေးလံသော နှလုံးသားဖြင့် သူ့၏တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ထူမကာ သူမ၏ဘေးမှ ထထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကိုယ်ကို အသာအယာကိုင်းညွှတ်ကာ သူမ၏နဖူးပြင်ကို ညင်ညင်သာသာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းက သူမကို ဘဝတစ်သက်တာလုံး ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ နောက်ဆုံးအနမ်းပင်။

"တင်းရှန်း.... မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားပါ... ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို စောင့်နေဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

........။.......။.......

စုန့်တင်းရှန်းက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလေးချိန် မရှိတော့ဘဲ လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူမ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ဦးတည်ရာမရှိ လွင့်မျောနေခဲ့ခြင်းပင်။

သူမ မျက်လုံးကို အတင်းအားယူ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင်လည်း သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တဖိတ်ဖိတ်တောက်ပနေသော ဖန်လုံးများစွာ ဝန်းရံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဖန်လုံးတစ်ခုချင်းစီတွင် သူမ၏ ယခင်ဘဝနှစ်ခုမှ အဖြစ်အပျက်များ၊ အတွေ့အကြုံများနှင့် အမှတ်တရဖြစ်ရသည့် အခိုက်အတန့်တိုင်းမှ အရိပ်အယောင်များ လွှမ်းမိုးနေသည်။ သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် ထိုဖန်လုံးများက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ကြယ်ရောင်များ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

‘ငါ ဘယ်မှာလဲ’

သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိရန် ကြိုးစားနေချိန်မှာပင် ဦးတည်ချက်မဲ့ လွင့်မျောနေသော ခံစားချက်က သူမကို လွှမ်းမိုးလာပြန်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ"

သူမ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဒြပ်မရှိတော့ဘဲ နာမ်ဝိညာဉ်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်နေပြီး ထိုထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မျောပါနေပြန်သည်။ ရုတ်တရက် အားကောင်းသော အင်အားတစ်ခုက သူမကို ဆွဲငင်လိုက်ပြီး သူမ မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားရသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နွေးထွေးပြီး မေတ္တာအပြည့်ပါသော အသံတစ်ခုက ပဲ့တင်ထပ်လာပြန်သည်။

"အပြင်ဘက်မှာ သံလွင်ပန်းလေးတွေ ဝေဆာနေတာပဲ၊ အဲ့ဒီပန်းလေးတွေကို အစွဲပြုပြီး သူ့ကို 'တင်းရှန်း'လို့ နာမည်ပေးရင် ကောင်းမလား"

နောက်ထပ် နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုသော အသံတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"တင်းရှန်း ဟုတ်လား၊ အဲဒါက နည်းနည်း ခေတ်နောက်ကျနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား"

"ခေတ်မမီဘူး ဟုတ်လား၊ ရှင် တကယ်ပြောနေတာလား၊ ရှင့်ရဲ့ အကြိုက်က ဘာဖြစ်သွားတာလဲ၊ သံလွင်ပန်းဆိုတာ အပြစ်ကင်းစင်မှု၊ နုပျိုမှုနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ကိုယ်စားပြုတာကွ၊ ရှင့်ရဲ့သမီးလေးကို လောကကြီးရဲ့ ရက်စက်မှုတွေနဲ့ မထိတွေ့ရဘဲ အမြဲတမ်း တောက်ပပြီး ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မင်းသမီးလေး တစ်ပါး ဖြစ်စေချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါပေါ့... ဖြစ်စေချင်တာပေါ့၊ ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို သူ့နာမည်ကို 'တင်းရှန်း'လို့ပဲ ပေးကြရအောင်၊ အိုး... ကြည့်စမ်းပါဦး၊ သူ့မျက်လုံးလေးတွေ ပွင့်လာပြီ၊ သူလည်း ဒီနာမည်ကို သဘောကျပုံရတယ်နော်၊ မင်းရော အဲ့လို မထင်ဘူးလား"

"ကျွန်မကိုယ်တိုင် ရွေးထားတဲ့ နာမည်လေ၊ သူ သေချာပေါက် ကြိုက်မှာပေါ့"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ မိန်းမရယ်... ကိုယ့်မိန်းမ ပြောတာ အမြဲမှန်တယ်၊ ကိုယ်တို့ရဲ့ မင်းသမီးလေးက တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းလွန်းတယ်"

.......။........။........

"စုန့်တင်းရှန်း... နင် နေ့ခင်းကောင်တောင် အိမ်မက်မက်နေပြန်ပြီလား"

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် သိသိသာသာ ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ကို အားပါးတရ ခေါက်လိုက်ရင်း အပြင်ဘက်မှ ချောင်းကြည့်ကာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါဟယ်၊ ဒီနေ့က ကျောင်းသားသစ်တွေကို ကြိုဆိုရမယ့်နေ့လေ၊ ကျောင်းသားသမဂ္ဂရဲ့ ပြန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီမှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်ပြီး အချိန်ဖြုန်းနေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား"

စုန့်တင်းရှန်းက သူမ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"အိုး... ဆောရီး... ဆောရီး ကျင့်နဉ်၊ ခဏတော့ စောင့်ပေးပါဦး၊ ငါ အခုပဲ လာခဲ့မယ်"

သူမက သူမ၏ပစ္စည်းများကို အမြန်သိမ်းဆည်းကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။

စုန့်တင်းရှန်းက သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ထပ်တလဲလဲ မြင်မက်နေသည့် အိမ်မက်တစ်ခုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတလေတွင် ထိုအိမ်မက်က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် ဖြစ်ပျက်နေပြီး တစ်ခါတလေတွင် ရှေးဟောင်းအတိတ်ကာလ၌ ဖြစ်နေတတ်ပြန်သည်။ သို့သော် သူမ နိုးလာသည့်အချိန်တိုင်း ထိုအိမ်မက်များက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားကာ နူးညံ့သောအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံက စကားလုံးအချို့ကို ထပ်တလဲလဲ ပြောနေသည့် မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစလေးသာ ကျန်ရစ်နေတတ်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို စောင့်နေမယ်လို့ ကတိပေးသွားတယ်လေ၊ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရတာလဲ၊ အခုတော့ ကိုယ် မင်းကို ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ"

လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကပင် သူမ နွေးထွေးသော နေရောင်အောက်၌ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားပြီး အိမ်မက်ထဲ၌ ထိုအသံက သူမ၏ အမည်ကို ထပ်မံခေါ်နေခဲ့ပြန်သည်။

"တင်းရှန်း... မင်း ဘယ်မှာလဲ"

"ကျွန်မ... ကျွန်မ ဒီမှာ"

"တင်းရှန်း... နင် ဒီရက်ပိုင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ငိုင်နေရတာလဲ၊ အလုပ်တွေက နင့်ကို အရမ်းပန်းစေလို့လား"

စူးကျင်းနဉ်က ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တကယ်လို့ နင် ပင်ပန်းနေရင် အဆောင်ကို ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်လေ၊ ဒီက အလုပ်တွေကို ငါဘာသာ လုပ်လိုက်တော့မယ်"

စုန့်တင်းရှန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါ၊ နင့်ရဲ့ အလုပ်များလှတဲ့ အချိန်ဇယားကြားထဲမှာ ငါ နင့်ကို ထပ်မနှောင့်ယှက် ရဲပါဘူး၊ ငါ နင့်ကို ဒီလို ပြေးလွှားခိုင်းနေရင် နင့်ရည်းစားက ငါ့ကိုသာ အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားပစ်လိုက်လိမ့်မယ်၊ ကျောင်းသားသမဂ္ဂရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကြီးကိုတော့ ငါ သွားမရှုပ်ရဲဘူး၊ အထူးသဖြင့် ငါ အဲဒီအဖွဲ့ထဲမှာ ရှိနေသေးတဲ့အချိန်ပေါ့"

စူးကျင်းနဉ်က ရယ်မောရင်း လက်ယမ်းပြနေသည်။

"နင်ကလည်း... အဲ့လို မပြောပါနဲ့၊ ယွီလင်းက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ နင့်အစ်ကိုကလည်း သူ့ကို ဆုံးမပြီးပြီ၊ စုန့်မိသားစုရဲ့ မင်းသမီးလေးကို အလုပ်တွေ အရမ်း မခိုင်းဖို့ သူ့ကို ကြိုပြီး သတိပေးထားသေးတယ်၊ ဟီး ဟီး"

သူမ၏ သူငယ်ချင်း စိတ်အခြေအနေ ပြန်ကောင်းသွားသည့်ကို မြင်လိုက်ရမှ စူးကျင်းနဉ်လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်အတွက် ကြော်ငြာစာရွက်တွေ အကုန်ပြင်ထားပေးပြီးပြီ၊ နင် လုပ်ရမှာက စာရင်းသွင်းတဲ့လူတွေ ရောက်လာရင် အဲဒီစာရွက်လေးတွေ ဝေပေးရုံပဲ၊ အိုး... ငါ ဒါနဲ့ ပြောဖို့ မေ့နေတာပဲ၊ ယွီလင်းရဲ့ ညီဝမ်းကွဲလည်း ဒီကို ကျောင်းလာတက်မယ်တဲ့၊ ငါ သူ့ဓာတ်ပုံတွေ တွေ့လိုက်တယ်၊ ဝိုး... သူက တကယ့်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ချောတာနော်"

စုန့်တင်းရှန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။

"သွားပြီ... ယွီလင်းသာ ဒီစကားကို ကြားရင် သူ ရူးသွားမှာ သေချာတယ်၊ နင် အခု တခြားကောင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ချီးမွမ်းနေတာလား၊ သတိထားဦးနော်၊ သူ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ဘာမှတောင် စားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

စူးကျင်းနဉ်ကတော့ ဘာမှမထူးခြားသလို ပခုံးတွန့်ပြနေလေသည်။

"အဲ့ဒါ သူ့ဝမ်းကွဲလေ၊ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ရုပ်ချင်းလည်း ဆင်ကြတယ်၊ သူ့ညီလေးကို ချောတယ်လို့ ပြောတာက သူ့ကို ချီးမွမ်းလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

သူမက ပြုံးနေရင်း သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို လက်ဖြင့်တွန်းလိုက်ပြန်သည်။

"ကဲပါ... အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့၊ သွားကြမယ်"

ခမ်းနားလှသော ကျောင်းသားသစ်ကြိုဆိုပွဲတွင် ပြန်ကြားရေးဌာနမှူး ဖြစ်သော စုန့်တင်းရှန်းလည်း မဖြစ်မနေ တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။

သူမ အေးမြသော အရိပ်အောက်တွင် ရပ်နေရင်း ကျောင်းဝင်းအတွင်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုးဝင်လာကြသော ကျောင်းသားသစ် အုပ်စုကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

‘အခုတော့ ပူပင်ကြောင့်ကြမဲ့တဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဘဝလေးကို ပျော်ပျော်ကြီး ဖြတ်သန်းထားကြပေါ့၊ နောက်နှစ်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ နင်တို့အားလုံး အလုပ်ခွင်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်တွေ့ဘဝထဲမှာ ရုန်းကန်ရမယ့် ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်လာကြလိမ့်မယ်၊ အခုအချိန်က နင်တို့ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံးနှစ်တွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လာနိုင်တယ်’

ထိုသို့တွေးနေရင်း သူမ ပြုံးလိုက်မိပြန်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ထိုကျောင်းသားသစ်လေးများထက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ခန့်သာ အသက်ပိုကြီးသူ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် စူးကျင်းနဉ်က သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ဆွဲမော့ကာ အတင်းမော့ကြည့်ခိုင်းနေပြန်သည်။

"ဟေး... ကြည့်... ကြည့်၊ တကယ့် မိုက်တဲ့ ကောင်ချောလေးတစ်ယောက် လာနေပြီ"

စုန့်တင်းရှန်းက သူမ၏သူငယ်ချင်း ညွှန်ပြရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လူငယ်လေးနှစ်ဦး လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရပ်အနည်းငယ် ပိုပုသူက 'A တက္ကသိုလ်' ၏ ကျောင်းသားသမဂ္ဂဥက္ကဋ္ဌ ကျိုးယွီလင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်တစ်ယောက်ကတော့ မရင်းနှီးသော မျက်နှာပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး သူက အလွန်တရာ ချောမောခန့်ညားသည်ကိုတော့ ငြင်း၍မရနိုင်ချေ။

ကျိုးယွီလင်းက အရပ် ၁.၈၃ မီတာ (၆ ပေခန့်) ရှိသော်လည်း သူ၏ဝမ်းကွဲကတော့ အရပ် ၁.၈၈ မီတာ (၆ ပေ ၂ လက်မကျော်) ခန့်ရှိသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထင်ပေါ်လွန်းနေပြီး ကြက်အုပ်ထဲမှ ကြိုးကြာငှက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

"ငါ ပြောပြမယ်၊ အဲဒါ ကျိုးယွီလင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီ ကျိုးယိနိုတဲ့၊ ဘယ်လိုလဲ၊ သူက ချောလွန်းတယ် မဟုတ်လား၊ ငါ မိတ်ဆက်ပေးရမလား၊ အဆင်ပြေသွားရင် နောက်ဆို ငါတို့ ညီအစ်မတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ၊ ဟဲ ဟဲ"

"တော်စမ်း၊ စဥ်းတောင် မစဥ်းစားနဲ့"

စုန့်တင်းရှန်းက သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ကျောင်းသားသစ်များအား ကြော်ငြာစာရွက်များ ဝေရန် အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။

ကျိုးယွီလင်းက သူမတို့ရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး... ကျင်းနဉ်၊ တင်းရှန်း၊ ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမယ်၊ သူက ကျိုးယိနိုတဲ့၊ ယိနို... ဒါကတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ် မရီးလောင်း စူးကျင်းနဉ်၊ ပြီးတော့ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်း၊ ကျောင်းသားသမဂ္ဂရဲ့ ပြန်ကြားရေးဌာနမှူး စုန့်တင်းရှန်းပေါ့"

ကျိုးယိနို၏ အကြည့်က စုန့်တင်းရှန်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူ့၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝေခွဲမရသည့် ဇဝေဇဝါအရိပ်အယောင်တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ရင်း လက်ကမ်းပေးလာခဲ့သည်။

"စုန့်တင်းရှန်း... ဟုတ်တယ်မလား၊ သံလွင်ပန်းလေးတွေရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုနဲ့ အချစ်ကို စောင့်စားခြင်းရဲ့ သင်္ကေတလို့ ကျွန်တော် ကြားဖူးတယ်၊ နာမည်လေးက အရမ်းလှတာပဲ"

စုန့်တင်းရှန်းက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒီမောင်လေးက မဆိုးဘူးပဲ၊ စကားပြောကောင်းတယ်"

သူမက သူ့လက်ကို ပြန်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“ကိုယ် မင်းကို ရှာတွေ့ပြီ”

ထိုခဏတွင် အသံတစ်ခုက သူမ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပဲ့တင်ထပ်လာသောကြောင့် စုန့်တင်းရှန်းတစ်ယောက် ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း မည်သည့်အရာက လှုပ်ခတ်သွားစေမှန်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရသည်။

"ဟေး... ငါ့သူငယ်ချင်းကို အခွင့်ကောင်း မယူနဲ့နော်"

စူးကျင်းနဉ်က ရယ်မောရင်း ကျိုးယိနိုကို နောက်ပြောင်နေကာ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြနေသေးသည်။

"ဘာလို့ လက်ကို မလွှတ်တမ်း ကိုင်ထားရတာလဲ၊ စီနီယာအစ်မကို လာပြီး ပရောပရည် လုပ်နေတာလား"

ကျိုးယိနိုက သူ့၏လက်ကို အမြန် ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး လည်ပင်းများ နီရဲသွားသည်အထိ ရှက်သွားပုံရသည်။

"မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးသလို ခံစားရလို့ပါ"

စူးကျင်းနဉ်က အားရပါးရ ရယ်မောနေပြန်သည်။

"အို... တော်ပါတော့၊ အဲဒီစကားက အရမ်းကို ခေတ်နောက်ကျနေပြီ၊ ကျားပေါင်ယွိကလည်း လင်းသိုက်ယွီကို အဲ့လို ပြောခဲ့တာပဲ၊ ကံမကောင်းတာက တင်းရှန်းက ခန်းဆောင်နီအိမ်မက်ထဲက နုနုနယ်နယ် လင်းသိုက်ယွီ မဟုတ်ဘူး၊ သွား... သွားကြတော့၊ ကျွန်မတို့ အလုပ်လုပ်နေတာကို လာပြီး မနှောက်ယှက်ကြနဲ့"

ကျိုးယွီလင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလာခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အလုပ်တွေပြီးရင် ဒီည ငါတို့အားလုံး ညစာ အတူစားကြမယ်၊ တင်းရှန်း... ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ဆင်ခြေပေးလို့ မရဘူးနော်၊ သေချာပေါက် လိုက်ခဲ့ရမယ်၊ ငါတို့ ခေါ်တိုင်း မင်း တစ်ခုမဟုတ်တစ်ခု ဆင်ခြေပေးပြီး ရှောင်ပြေးနေတာ၊ ဒီညတော့ မင်း ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး"

စုန့်တင်းရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို စိတ်တိုသွားသလို ဟန်ဆောင်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က ကျွန်မကိုတွေ့တိုင်း တခြားလူတွေနဲ့ အောင်သွယ်မပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်မလည်း ဆင်ခြေပေးနေစရာလား၊ ဒါပေမယ့် ကောင်းပြီလေ... ဒီညတော့ ရှင့်ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"

ကျိုးယွီလင်းက ရယ်မောရင်း ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော ကျိုးယိနိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"တွေ့လား... ငါက ဥက္ကဋ္ဌသာ ပြောတာ၊ သူတို့ရှေ့မှာတော့ ဘာအာဏာမှ မရှိတော့ဘူး"

ကျိုးယိနိုက တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကတော့ စုန့်တင်းရှန်းထံမှ မခွာပေ။ သူက သူမကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး ကျိုးယွီလင်းက သူ့ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားသောကြောင့် မလိုက်ချင်လိုက်ချင် ပါသွားပုံရသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ အကြည့်ကတော့ သူမ ရှိနေသည့်နေရာဆီသို့ ရစ်ဝဲနေဆဲပင်။

စူးကျင်းနဉ်ကတော့ အခွင့်အရေးရသည်နှင့် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို စနောက်နေပြန်သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခုတော့ ရှိနေပုံပဲ၊ အဲဒီကောင်လေးက နင့်မျက်နှာကို ကော်ကပ်ထားသလို ကြည့်နေတာ၊ သူ့မှာ အမြင်ကောင်းရှိသားပဲ၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါ နင့်ကို 'ယောင်းမ' လို့ ခေါ်ရတော့မယ် ထင်တယ်"

"စူးကျင်းနဉ်"

စုန့်တင်းရှန်းက မျက်နှာလေးက နီရဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"နင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေ ပြောမနေနဲ့တော့၊ သူက ရုပ်ချောတဲ့ကောင်းလေးတစ်ယောက်ပဲ၊ အဲဒီထက် မပိုဘူး၊ သူ့အတွက် ရွေးစရာ မိန်းလှလေးတွေ အများကြီးရှိလာလိမ့်မယ်၊ ဘာလို့ ငါ့ကို ရွေးရမှာလဲ၊ ကဲပါ..... အဲ့ဒါတွေ ထားလိုက်တော့.. အခု ငါတို့ အလုပ်ရှိသေးတယ်"

ညစာစားပြီးချိန်တွင် အားလုံး လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး စူးကျင်းနဉ်က သူမ၏ ရည်းစားကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ သူမ မသွားမီ လှည့်အော်လိုက်သေးသည်။

"ဟေး... ယိနို၊ ငါ့ရဲ့ဝမ်းကွဲမောင်လေး... စီနီယာအစ်မကို ကျောင်းတစ်ပတ် လိုက်ပြခိုင်းပြီး အဆောင်အထိ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်နော်"

စုန့်တင်းရှန်းလည်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရပြီး ကျိုးယိနိုကို အားနာသလို အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ရသည်။

"ကျင်းနဉ်က အဲဒီလိုပဲ၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့၊ အခု မိုးချုပ်နေပြီ၊ ရှင်လည်း ခရီးဝေးက လာရတာဆိုတော့ အဆောင်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်လေ၊ အခန်းဖော်တွေနဲ့လည်း တွေ့ရဦးမယ်၊ ကျွန်မဘာသာ ကျွန်မ ပြန်နိုင်ပါတယ်"

သူမ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးယိနို၏အသံက သူမကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

"စုန့်တင်းရှန်း"

သူက တည်ကြည်လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။

"နေ့လည်က မင်းကို တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးသလို ခံစားရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာက ကိုယ် လိမ်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ် ပြောတဲ့စကားက နည်းနည်းတော့ ရယ်စရာကောင်းတယ်ဆိုပေမယ့် မင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာထဲက ကိုယ် သိလိုက်ရတယ်၊ မင်းက... ကိုယ် တစ်သက်လုံး လိုက်ရှာနေခဲ့ရတဲ့ သူဆိုတာကိုပေါ့"

စုန့်တင်းရှန်းတစ်ယောက် သူ့ကို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့၏ မျက်ဝန်းများက သူမကို ဆွဲငင်ထားသလိုဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က သူမ၏အိမ်မက်များထဲမှ အမြဲတွေ့နေရသော ပုံရိပ်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

"ကျိုး... ယိနို"

သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို နာမည်တစ်ခု ပေးမယ်... အခုကစပြီး ရှင့်ကို ‘ယိနို’လို့ ခေါ်မယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စကားက သူ့ရဲ့ ကတိသစ္စာပဲ...”

"မင်း ကိုယ့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်လေ၊ ဘာလို့ ကိုယ့်ထက် အရင် ထွက်သွားရတာလဲ၊ မင်းကို ရှာမတွေ့လို့ ကိုယ် ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်နေခဲ့ရလဲ”

"နောက်ဆုံးတော့... ကိုယ် မင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ"

"စုန့်တင်းရှန်း"

(ပြီးပါပြီ)