အခန်း (၃၅၁-၃၅၂)
Vol. 35 Ch. 351-352
အခန်း။ ၃၅၁
ထျန်းလင်းက ရွှေရောင်နာရီကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးများ စူးရှသွားသည်။
သာမန်လူသားနှစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော နားလည်မှုအဆင့်အတန်းမျိုး အနားသို့ပင် ကပ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီးနောက် သူမ၏ အခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုကို အသက်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
ဤစွမ်းရည်ဖြင့် သူမသည် ထိုနာရီကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်စွမ်းအင်ကြိုးမျှင်လေးကို လိုက်လံကြည့်ရှုရာ ၎င်းမှာ လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"သူမက ဒါကို လုပ်နေတာလား"
သူမက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဟက်... မဖြစ်နိုင်တာ"
လီယောင်းအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုးကို တတ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ဆိုလျှင်ပင် အကန့်အသတ်တော့ ရှိရမည်ပင်။
သူမ၏ အမူအရာမှာ ပိုမိုတည်ကြည် လေးနက်သွားသည်။
"အကယ်၍ လီယောင်းက အဲဒီနာရီကို ထိန်းချုပ်နေသူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်... ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကူညီနေတာတော့ အသေအချာပဲ။ အဲဒီလူဟာ ဒီလောကက မဟုတ်ဘဲ အထက်ဘုံက ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အချိန်နိယာမကို ဒီလောက်အထိ ကစားနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"
ထျန်းလင်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိဘဲ ဤနေရာတွင် ရှိနေစေမည်မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများကလည်း ဤဆုလာဘ်ကြီးကို မျက်စိကျနေကြပုံပင်။
သူမ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် အထက်ဘုံမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာပြီး ဤမိန်းကလေးကို လမ်းညွှန်ပေးနေခြင်းပင်။ ထိုသို့ဖြင့် သူမ အထက်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလာသောအခါမှ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့အတွက် သိမ်းပိုက်ရန် ကြံစည်နေခြင်းပင်။
သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ဂါရဝပြုလိုက်ရင်း လီယောင်းကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကျင့်ကြံဖော်ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"
သူမက မေးလိုက်သည်။
လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့မှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
[သူမက ငါ့ကို ပြောနေတာ]
ဧကရီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဧကရီသည် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို ရိပ်မိသွားခြင်းမှာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူမသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်က သူမကို တိုက်ရိုက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သိနိုင်ရန် တမင်တကာ အရိပ်အယောင် ပြခဲ့ခြင်းပင်။
ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့မှာမူ ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဧကရီ၏ တည်ရှိမှုကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သတိပြုမိသွားခြင်းမှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။
[ဒါကိုပဲ ပြောလိုက်...]
ဧကရီက လမ်းညွှန်လိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးလဲ"
လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။
"ငါက အသူရာနတ်ဘုရားပဲ"
ထျန်းလင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"ဒီနာမည်ကို သုံးရဲတဲ့သူ ရှိသေးတာပဲလား။ မင်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့များ ပတ်သက်နေတာလား"
လီယောင်းက ဆက်မေးလိုက်၏။
"ဟုတ်တယ် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနဲ့ ငါက ညီအစ်ကိုတွေပဲ"
သူမက ပြောလိုက်သည်။
"မင်း သူ့ကို သိပ်ကြည်ပုံမရဘူးနော်"
လီယောင်းက အကဲခတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ... ငါတို့တွေ..."
သူမ၏ စကားမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောသကဲ့သို့ ပြန်စပြန်သည်။
"ဟုတ်တယ်... ငါတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ... ငါတို့တွေ..."
သူမသည် ချွတ်ယွင်းချက်ရှိနေသော NPC တစ်ဦးကဲ့သို့ ထိုစကားစုကိုပင် ခဏခဏ ရပ်တန့်လိုက်၊ ပြန်စလိုက်နှင့် ဖြစ်နေတော့သည်။
[နားလည်ပြီ... ဒီလိုကိုး]
ဧကရီက တွေးလိုက်မိသည်။
သူမသည် သက်ပြင်းကို အလေးအနက် ချလိုက်မိသည်။ သူမ၏ သံသယများမှာ မှန်ကန်နေခဲ့ပြီ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤဖြစ်ရပ်များအားလုံးကို နောက်ကွယ်မှနေ၍ ကြိုးကိုင်နေခြင်းပင်။ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနှင့် အသူရာနတ်ဘုရားတို့မှာ ပိုမိုကြီးမားသော အစီအမံတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။
နတ်ဘုရားတွေကိုတောင် သေစေနိုင်တာလား...။ ဒါတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပြန်ခေါ်ပြီး အစေခံတွေအဖြစ် ခိုင်းစေနိုင်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်နေတာလား။
သူမ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ အသူရာနတ်ဘုရား၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ နှောက်ယှက်ခံထားရပြီး ထျန်းလင်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိနိုင်ချေ။
ရုတ်တရက် ထျန်းလင်း စကားပြောခြင်း လုံးဝရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် အစမှ ပြန်စပြန်သည်။
"ကျင့်ကြံဖော်ရဲ့ နာမည်ကို သိခွင့်ရှိမလား"
သူမက မေးလိုက်ပြန်သည်။ ယခင်ပြောခဲ့သော စကားဝိုင်းမှာ လုံးဝမရှိခဲ့သည့်အလားပင်။
ဧကရီသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဤသူမှာ ကြိုးကိုင်သူ မဟုတ်သည့်အပြင် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များပင် ပုံဖျက်ခံထားရသည်။ သူမနှင့် ထပ်မံစကားပြောနေခြင်းမှာ အချိန်ကုန်ရုံသာ ရှိသည်။
"မင်းလို အမှိုက်မျိုးက ငါ့နာမည်ကို သိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"
လီယောင်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
ထျန်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာတော့သည်။
"ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်ကြီးပန်ကြီး လုပ်မနေနဲ့ မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ မဟုတ်လား။ ဒီလူ့ပြည်လောကကို ဆင်းလာတာက ဒီမိန်းကလေးကို လမ်းပြပေးပြီး အပြင်ရောက်မှ သူမရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝါးမြိုဖို့ပဲမလား။ မင်းရဲ့ အကြံပတ်စက်မှုကို ငါမသိဘူးလို့ မမှတ်နဲ့"
သူမက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဘာ..."
လီယောင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
"မင်း မသိဘူးလား။ ဟားဟားဟား... ငါတော့ မင်းရဲ့ အကွက်တွေကို ဖော်လိုက်ပြီထင်တယ်" ထျန်းလင်းက အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ရယ်မောလိုက်၏။
"ကောင်မလေး... မင်း အဲဒီမိန်းမ ပြောသမျှကို မယုံနဲ့။ ငါ့ကိုပဲ အဲဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးလိုက်တာက မင်းအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"
"အဲဒါ တကယ်ပဲလားဟင်"
လီယောင်းက ဧကရီကို မရေမရာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဧကရီကမူ ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး "မင်းကော ဘယ်လိုထင်လဲ" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မသုံးဘဲ သာမန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
"ကျွန်မ ထင်တာတော့... အစ်မက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"
လီယောင်းက ခိုင်ခိုင်မာမာပင် ဖြေလိုက်သည်။
လီယောင်း၏ ယုံကြည်မှုကြောင့် ဧကရီက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
[ကဲ... အခု မင်းကို နိယာမကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ သင်ပေးတော့မယ်]
...
လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သူမနှင့် ဧကရီတို့သည် တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ (၁၀) ခုမြောက် စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ပိုက်ထား၏။
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်"
သူမက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဧကရီထံမှ နိယာမကို သင်ယူနေရသဖြင့် ပြင်ပလောကတွင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်တန့်နေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်းယွီအနေဖြင့် သူမကိုပါ ကာကွယ်ပေးနေရသဖြင့် ပို၍ အခက်တွေ့နေမည်ကို သူမ သိနေသည်။
"အဆင်ပြေပါတယ်... ငါ ထိန်းထားနိုင်တယ်"
ရှန်းယွီက ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ လီယောင်း၏ အကူအညီမပါဘဲ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ယခင်က နှစ်ယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်စဉ်ကပင် အနိုင်နိုင် ခုခံနေရခြင်းပင်။ ယခုမူ ဒါက တိုက်ပွဲဟုပင် မခေါ်နိုင်တော့ဘဲ သူသည် ဘယ်ပြန်ညာပြန် အရိုက်ခံနေရသည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထျန်းလင်း၏ လက်သီးက ရှန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားသော်လည်း သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်သက်သာလာကာ သူမထံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြန်လည်ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။
"မင်းက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးလွန်းတာပဲ သိလား"
သူမက ပြောရင်း သူ့ကို ဖမ်းဆွဲကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိသော လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဤကောင်လေးဆီမှ ရတနာကို မည်သို့ယူရမည်မှန်း မသိသေးသဖြင့် သူ့ကို မသတ်နိုင်သေးဘူးဟု တွေးထားသည်။ အမှန်စင်စစ် သူ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်နှုန်းမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သူမ သတ်ချင်လျှင်ပင် သတ်နိုင်ရန် မလွယ်ကူလှပေ။
ရှန်းယွီ၏ ကိုယ်သည် လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တိုက်မိတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထျန်းလင်း၏ နောက်ကျောဘက်၌ ပေါ်လာပြန်သည်။ သို့သော် သူမက လှည့်ပင်မကြည့်ချေ။ သူမ၏ ကျောဘက်မှ အနက်ရောင် ရေဘဝဲလက်တံရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမက လှည့်လိုက်ပြီး ထိုလက်တံများကို ထိန်းချုပ်ကာ သူ့ကို အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်တော့သည်။
"မင်းဆီက ရတနာကို ဘယ်လိုထုတ်ယူရမလဲဆိုတာ ငါပြောပြခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းကို မင်းမေ့သွားပြီလား"
သူမက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
ရှန်းယွီသည် ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က သူမ သူ့ကို နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံကို ပြန်သတိရသွားသည်။
"နေဦး... ခဏလေး ရပ်..."
သူက အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သို့သော် လက်တံများမှာမူ သူ၏ပတ်ပတ်လည်တွင် ပို၍ တင်းကျပ်လာတော့သည်။
ရှန်းယွီသည် အစောပိုင်းက စကားဝိုင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိသည်။
သူမက သူမနှင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားမှာ ညီအစ်ကိုတွေပါဟု ပြောခဲ့သည်။
"နေပါဦး... မင်းက ယောက်ျားကြီး မဟုတ်ဘူးလား"
သူက မေးလိုက်သည်။
သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။
"မင်း ဒါကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"
ထို့နောက် သူမက သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့လို ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့သူတွေအတွက် ကျား မ ခွဲခြားနေတာက အရေးမကြီးပါဘူး"
သူမ၏ အကြည့်များက ပို၍ ပြင်းထန်လာသည်။
"မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းနဲ့ငါက အကျင့်စရိုက်ချင်း တူတယ်ဆိုတာ ငါပြောနိုင်
တယ်။ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးနော်"
ရှန်းယွီမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်
တော့သည်။
"ဘာတွေလဲ ဘာအကျင့်စရိုက်တွေလဲ ဘယ်သူက မင်းနဲ့ အကျင့်ချင်းတူလို့လဲ" သူက အော်ဟစ်ရုန်းကန်သော်လည်း လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
"ရပါတယ်... ကြောက်မနေပါနဲ့"
ထိုသို့ပြောကာ သူမက သူ၏မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်သည်။
လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌မူ "ဟို... ဂျူနီယာညီမလေး... မြန်မြန်လုပ်ပါဦး" ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။
လီယောင်းသည်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်ရန် အတော်လေး ရုန်းကန်နေရသည်။
[မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ... မင်းက ခြေတစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တာ။ အာရုံမများပါနဲ့တော့]
ဧကရီက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးက..."
လီယောင်းက စကားစလိုက်သည်။
ဧကရီက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခု ရသွားပုံပင်။
[ဒါက မင်း ဒါကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူသင့်တဲ့ အကြောင်းပြချက်ပဲပေါ့။ အခု မင်း ထွက်သွားရင်လည်း ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး]
ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။
[မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဒီလိုမျိုး အစော်ကားခံရအောင် တကယ်ပဲ လွှတ်ထားတော့မှာလား ငါသာဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အထိ အထင်သေးခံရတာကို လုံးဝ သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး]
ဧကရီက မီးလောင်ရာလေပင့် ပို၍ လုပ်ပေးလိုက်သောအခါ လီယောင်းသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငွေရောင်သမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ၎င်းတို့မှာ တောက်ပနေပြီး တစ်ဖက်လူကို ဆွဲငင်ဝါးမြိုတော့မည့်အလား လည်ပတ်နေကြသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ပဲ..."
သူမက တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
အခန်း။ ၃၅၂
"ဒါဆို နိယာမတစ်ခုကို ကျွန်မ ဘယ်လို သုံးရမလဲ။ နိယာမကို သုံးနိုင်ဖို့အတွက် မသေမျိုးချီလိုအပ်တယ်လို့ အစ်မ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား"
လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။
[အဲဒါက အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တချို့အခြေအနေတွေမှာ မသေမျိုးချီ ရဖို့အတွက် နိယာမတစ်ခုကို အရင်ဆုံး လိုအပ်တာမျိုးလည်း ရှိတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတော့ နောက်မှ ပြောရမယ့် ဇာတ်လမ်းပေါ့]
ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။
[မင်းရဲ့ အခြေအနေမှာကျတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားတယ်]
သူမက စတင်ရှင်းပြသည်။
"ဘယ်လိုမျိုး ကွဲပြားတာလဲဟင်"
လီယောင်းက မေးလိုက်၏။
[မင်းက အရင်ကတည်းက နိယာမတစ်ခုကို သုံးစွဲနေခဲ့တာလေ]
ဧကရီ၏ စကားကြောင့် လီယောင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"ကျွန်မကလား"
[ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့ ကိုးဘုံဟင်းလင်းပြင်ကို သုံးတဲ့အခါမှာ မင်းက ကန့်သတ်ချက်တွေ သတ်မှတ်ပြီး အဲဒါတွေကို မိုးကြိုးစွမ်းအားနဲ့ အတင်းအကျပ် အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တယ် မဟုတ်လား]
ဧကရီက မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နိယာမနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"
စီနီယာအစ်ကိုကြီး အရိုက်ခံနေရသည်ကို အာရုံခံမိနေသဖြင့် လီယောင်းမှာ စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်လာသည်။
[အဲဒါကို ပြောပြမလို့ပဲဟာကို]
ဧကရီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
[ကျင့်ကြံသူတွေ ဘာလို့ အဆင့်တက်တိုင်း ဘေးဒုက္ခကို ရင်ဆိုင်ရလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ မသေမျိုး ဖြစ်လာပြီးရင်ကော ဘာလို့ အထက်ဘုံကို တက်လှမ်းရသလဲဆိုတာ သိလား]
"သိတာပေါ့... အဲဒါ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ကြောင့် မဟုတ်လား"
[မှန်တယ်။ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင်တော့ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမလို့ ခေါ်တဲ့အရာကြောင့်ပဲ]
ဧကရီက ရှင်းပြသည်။
[မင်း ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းတုန်းက မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခကို ဝါးမြိုပြီး ကိုးဘုံမိုးကြိုးခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အခြေတည်ဝိညာဉ်နဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်တွေကို တက်လှမ်းတဲ့အခါမှာလည်း မင်းက ဘေးဒုက္ခတွေဆီကနေ နိယာမစွမ်းအင်တချို့ကို စုပ်ယူခဲ့မိတယ်]
[သာမန်ဆိုရင်တော့ ဒီစွမ်းအင်တွေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပျယ်လွင့်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ရှိနေတော့ အဲဒီနိယာမက မင်းကို ကောင်းကင်ဘုံတာအိုလို့ အထင်မှားပြီး ပျယ်လွင့်မသွားဘဲ မင်းဆီမှာပဲ ကပ်ညှိနေခဲ့တာ]
[အဲဒါကြောင့်လည်း မင်းရဲ့ ကိုးဘုံဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ မင်းက စည်းမျဉ်းတွေ သတ်မှတ်နိုင်နေတာပေါ့]
"မိုးကြိုးဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ပြစ်ဒဏ်ခတ်မှုကို အတုယူထားတာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမကို အကန့်အသတ်တစ်ခုအထိ သုံးစွဲခွင့်ပေးထားတာပဲ"
ဧကရီက ရှင်းပြသည်။
[ဒါတောင်မှ နိယာမတစ်ခုရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် အစစ်အမှန်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက အပိုင်းအစလေးတစ်ခုပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နိယာမစွမ်းအင်တွေကို အစွမ်းကုန် ဘယ်လိုထုတ်သုံးရမလဲဆိုတာ ငါသင်ပေးမယ်]
ရှန်းယွီ၏ ရင်ဘတ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အထိုးခံလိုက်ရသည်ကို ကြည့်ရင်း လီယောင်း၏ မျက်နှာတွင် အကြောများ ထောင်ထွက်လာတော့သည်။
"ကောင်းပါပြီ... မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးပါ"
သူမက ပြောလိုက်သည်။
[ကောင်းပြီ။ ငါ့ဘဝမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမကို ကျင့်ကြံတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့မှ မဆုံဖူးသေးပေမဲ့ အဲဒါက စနစ်တကျရှိခြင်းအပေါ်မှာ အဓိက အခြေခံတာပဲ။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဗရမ်းဗတာဖြစ်ခြင်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်လို့ မှတ်ထားလိုက်။ စနစ်တကျရှိခြင်း နိယာမဆိုတာ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒါကတော့ တစ်မျိုးပေါ့။ အခုတော့ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စနစ်တကျရှိမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြတ်သားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့ စနစ်တကျရှိမှုကို အာရုံစိုက်ကြည့်။ ဒီဗရမ်းဗတာဖြစ်နေတဲ့ အခြေအနေအားလုံးကို စောင့်ကြည့်ထိန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ပြီး စနစ်တကျဖြစ်စေမယ့် စည်းမျဉ်းတွေကို ချမှတ်လိုက်စမ်း]
ဧကရီသည် ပြင်ပလောကတွင် ရှန်းယွီတစ်ယောက် အလဲလဲအကွဲကွဲ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် လီယောင်းကို နိယာမ အသက်သွင်းနည်းကို ဆက်လက် လမ်းညွှန်ပေးနေခဲ့သည်။
"ဟို... ဂျူနီယာညီမလေး... မြန်မြန်လုပ်ပါဦး"
ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။
လီယောင်းသည် နိယာမကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ ရှုံ့တွနေတော့သည်။ သူမသည် အောင်မြင်ခါနီး ခြေတစ်လှမ်းအကွာကို ရောက်နေပြီဟု ခံစားရသော်လည်း မည်သို့ပင် ကြိုးစားစေကာမူ ထိုနောက်ဆုံးအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။
[မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဒီလိုမျိုး အစော်ကားခံရအောင် တကယ်ပဲ လွှတ်ထားတော့မှာလား ငါသာဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အထိ အထင်သေးခံရတာကို လုံးဝ သည်းခံမှာမဟုတ်ဘူး]
ဧကရီက ထပ်မံ၍ ဆွပေးလိုက်ပြန်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီယောင်း၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"မရှိစေရဘူး ဒါဟာ စနစ်တကျရှိခြင်း မဟုတ်ဘူး စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"
သူမက စတင်အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျွန်မနားမှာ မရှိရင် ဒါက စနစ်တကျရှိတဲ့ ကမ္ဘာမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ကမ္ဘာကြီး ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး။ ဒီလို ကမ္ဘာမျိုး တည်ရှိနေတာကို ကျွန်မ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့..."
သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာတော့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ငွေရောင်သမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ၎င်းတို့မှာ တောက်ပနေပြီး တစ်ဖက်လူကို ဆွဲငင်ဝါးမြိုတော့မည့်အလား လည်ပတ်နေကြသည်။
"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လမ်းစဉ်ဟာ တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ပဲ..."
သူမက တည်ငြိမ်အေးစက်သော အသံဖြင့် စတင်ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။
...
ပြင်ပကမ္ဘာတွင် လီယောင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမက ထျန်းလင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထျန်းလင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲသွားရသည်။
"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"
သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် မေးလိုက်မိသည်။ သူမမှာ အမဲလိုက်သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်၏ အကြည့်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။ အထက်ဘုံမှ နတ်ဘုရားက နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ယောင်ပြလာပြီလားဟု သူမ တွေးတောမိသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို မခံရဘဲ ဒါမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ကြတာလဲ။
လီယောင်းက သူမ၏လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"မင်းက ဖောက်ပြန်ချက်တစ်ခုပဲ"
သူမက ထိုပုံသေလေသံအတိုင်း စတင်ပြောဆို လိုက်သည်။
"ဖောက်ပြန်ချက်တစ်ခုက စနစ်တကျရှိမှုထဲမှာ မပါဝင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ရှင်းလင်းရမယ်"
သူမက ပြောလိုက်သည်။
"နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ"
ထျန်းလင်း စကားပြောလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လီယောင်းက သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင်က လီယောင်း၏ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။ သူမ တတ်နိုင်သမျှ လွတ်မြောက်ရာလမ်းအားလုံးကို ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အားလုံးမှာ အချည်းနှီးပင်။
သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
လီယောင်းက သူမ၏ဦးခေါင်းကို အသာအယာလေး ပုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထျန်းလင်းမှာ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် သူမ၏ လက်တံများမှာလည်း စုတ်ပြတ်သွားပြီး ရှန်းယွီမှာလည်း ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီမှာ တိုက်ရိုက်အထိမခံရသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် လီယောင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူမ အဆင်ပြေရဲ့လားဟု တွေးတောမိသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုအတွင်း သူပါ ထိခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် သူမ၏ရှေ့သို့ နေရာရွေ့ပြောင်းကာ ရောက်သွားသည်။
"ယောင်းယောင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား"
သူက သူမကို လှမ်းကိုင်ရန် လက်ကမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် သူမသည် သူ့ကို လုံးဝသတိမပြုမိသကဲ့သို့ ဆက်လက်လမ်းလျှောက်နေသည်။ ရှန်းယွီ အံ့သြသွားရသည်မှာ သူမသည် သူ့ကို မရှိသကဲ့သို့ပင် တိုက်ရိုက်ဖြတ်လျှောက်သွားခြင်းပင်။ သူသည် သူ၏လက်များကို ပြန်ကြည့်ကာ သူ ဝိညာဉ်ဖြစ်သွားပြီလားဟုပင် တွေးတောမိသွားသည်။
"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"
ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစက ဧကရီကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ထဲမှာပင် လီယောင်းသည် သူ့စကားကို နားထောင်ခြင်းမရှိသလို သူ၏တည်ရှိမှုကိုပင် အသိအမှတ်မပြုတော့ချေ။
[ဟင်း... ဒါက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ]
ဧကရီက စဉ်းစားလိုက်သည်။
[မင်း ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ချစ်လှစွာသော စီနီယာအစ်ကိုကြီးကိုတောင် ထိခိုက်မိတော့မလို့ပဲ]
ဧကရီက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"စီနီယာအစ်ကိုကြီး အဲဒါက ဘာလဲ"
လီယောင်းက စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သော လေသံဖြင့် ပြန်မေးသည်။
ပြင်ပတွင် ထျန်းလင်းမှာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူမ မည်မျှပင် ပြေးစေကာမူ ရှန်းယွီ၏ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲမှာပင် ပိတ်မိနေဆဲပင်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ထျန်းလင်းကို သူမရှေ့သို့ ရောက်အောင်လုပ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူမကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှား၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်။
ထျန်းလင်းက သူမ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်နေရသည်။
လီယောင်းက ထိုမျှအထိ မမြန်ပါဘူးဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူမ၏စွမ်းအားကို ချက်ချင်းအသက်သွင်းကာ ထိုတိုက်ကွက်မှ ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။
သို့သော် သူမ တိုက်ကွက်ကို ရှောင်လိုက်နိုင်ပြီဟု ထင်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။
"မင်း ရှောင်လိုက်တာလား။ ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံမဟုတ်ဘူး"
ရုတ်တရက် ထျန်းလင်းသည် အချိန်တွေ နောက်ပြန်လည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ တိုက်ကွက်ကို မရှောင်မီ အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သူမ မသိလိုက်မီမှာပင် လီယောင်း၏ တိုက်ကွက်က သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ခါးအောက်ပိုင်းမှနေ၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်တော့သည်။
"ဟုတ်တယ်... ဒါက ဖြစ်သင့်တဲ့ ပုံစံပဲ။ ဒါကမှ စနစ်တကျရှိခြင်းပဲ"