အခန်း (၃၅၃-၃၅၄)

အခန်း။ ၃၅၃

[မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကိုတောင် မင်း မမှတ်မိတော့ဘူးလား] ဧကရီက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ..."

လီယောင်း၏ အသံတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

[ရှန်းယွီကို မင်းမသိဘူးလား]

ဧကရီက ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

လီယောင်းသည် ထျန်းလင်းကို အပြတ်ရှင်းရန် ပြင်နေသော်လည်း ဓားကို လေထဲတွင်ပင် ရပ်တန့်ထားလိုက်မိသည်။

"ရှန်းယွီ... စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီးဆိုတာက..."

သူမ၏ အသံမှာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်လာပြီး မရေမရာ ဖြစ်လာတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး မဖြစ်နိုင်တာ... သူ... သူ... သူက မတည်ရှိဘူးလေ"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏မျက်လုံးများမှ တောက်ပသောအလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလပုံစံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်ပြီး ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားလုံးများကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေတော့သည်။

ထျန်းလင်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြန်လည် နိုးထလာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အထက်ပိုင်းမှ အနက်ရောင် လက်တံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြတ်တောက်နေသော အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် လှမ်းဆွဲလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ ပြန်လည် မဆက်မိခင်မှာပင် ရှန်းယွီ ပေါ်လာသည်။

မဟုတ်သေးပေ။ ရှန်းယွီ နှစ်ယောက် ပေါ်လာခြင်းပင်။

တစ်ယောက်က လီယောင်းကို ဆွဲပွေ့ကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကျန်တစ်ယောက်ကမူ ပြုံးလိုက်ရင်း မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ရှေ့သို့ ခုန်တက်ပြီး ထျန်းလင်းကို ပတ်နှောင်လိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွီသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ပေါက်ကွဲစေတတ်သော အဆောင်ရာပေါင်းများစွာ ကပ်ထားသည်။ သူသည် ထျန်းလင်းကို မလှုပ်နိုင်အောင် ရစ်ပတ်ထားလိုက်သည်နှင့် တစ်စက္ကန့်မျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ၎င်းတို့အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

"မင်း... မင်း မဖြစ်ရဘူး"

ထျန်းလင်းမှာ သူမ၏ ကျန်ရှိသမျှ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ရှန်းယွီ၏ပုံစံကို ဆွဲဖြဲပစ်ရန် အော်ဟစ်ကာ ကြိုးစားရှာသည်။ သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရှင်သန်လာကာ သူမကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်ရစ်ပတ်မြဲ ရစ်ပတ်ထားဆဲပင်။

သူမသည် စောစောက ဒဏ်ရာရထားသောကြောင့် စွမ်းအားများမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်၏ ပြင်ပတွင်မူ ရှန်းယွီသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဟင်းလင်းပြင်စက်လုံးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဟင်းလင်းပြင် ပြိုကွဲခြင်း"

သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဘာမှမရှိတော့သည့်အထိ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ။

သူ၏ကိုယ်ပွား ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထျန်းလင်းလည်း တစ်ပါတည်း ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ရှန်းယွီ သိလိုက်ရသည်။

အခု ဒါကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမလဲ။

လီယောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ခွေခွေလေးထိုင်ကာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေရှာသည်။

ပထမဆုံးတော့ အကာအကွယ်ပေးရမယ် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမကို ဂရုတစိုက်ပွေ့ချီကာ ဂူအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ကိုယ်ပွားတစ်ခုက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အကာအကွယ်အစီရင်ခံအသစ်တစ်ခုကို အလျင်အမြန် တည်ဆောက်လိုက်၏။

ဝိညာဉ်ကြောဂူအတွင်း၌ လီယောင်းသည် ခေါင်းကိုလက်ဖြင့်အုပ်ထားကာ "စီနီယာအစ်ကိုကြီး... စီနီယာအစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာလဲဟင်။ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ရှိနေတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်မကို ထားမသွားပါနဲ့ဦး... စီနီယာအစ်ကိုကြီး..." ဟု ဆက်တိုက် ရေရွတ်နေမိသည်။

သူမ ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်။

ရှန်းယွီက သူမအနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားရင်း တွေးတောနေမိသည်။ သူမ၏ပုခုံးကို ညင်သာစွာပုတ်လိုက်ပြီး "ယောင်းယောင်း... ငါ ဒီမှာရှိတယ်လေ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လာသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် သူ့ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်ဖက်လိုက်တော့သည်။

"အား"

လီယောင်းက သူ၏လည်ပင်းကို ကိုက်လိုက်သဖြင့် ရှန်းယွီ တွန့်သွားရသည်။

"ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ"

သူ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်မိသည်။

သူမ ငိုရှာတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

စိတ်သက်သာရာရသွားသောကြောင့် သူမ၏မျက်ဝန်းများ ဝင်းပလာကာ "စီနီယာအစ်ကိုကြီးက တကယ်ရှိနေတာ ကျွန်မသိသားပဲ" ဟု ပြောရင်း သူ့ကို ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ငါက တကယ်ရှိတာပေါ့။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ့ကို ရှင်းပြပါဦးလား"

ရှန်းယွီက သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ..."

သူမ စကားစလိုက်သော်လည်း ခေါင်းကို ပြန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။

"ဟင့်အင်း... ကျွန်မ ပြန်မသွားချင်ဘူး"

သူမ ပြန်လည် ရေရွတ်နေပြန်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ဘယ်မှာလဲဟင်"

သူမ အသည်းအသန် မေးနေရှာသည်။

"ရပါတယ်... စိတ်အေးအေးထား။ ငါ ဒီမှာရှိနေတုန်းပဲလေ"

သူ ချော့မော့လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

သူမ ထပ်မံ ငိုကြွေးပြန်သည်။ ရှန်းယွီက သူမကို ညင်ညင်သာသာ ချော့မော့နှစ်သိမ့်ပေးနေရင်းမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူမ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ ဧကရီသည် ပေါ်လာပြီး သူ၏ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။

"နိယာမမှာ ငါတို့မသိတဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိနေလို့လား"

ဧကရီက သက်ပြင်းကို အလေးအနက် ချလိုက်သည်။

[ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာ။ ငါ့ကိုပြောစမ်း... မင်းက အတိအကျပြောရရင် ဘာကောင်လဲ]

...

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်တော်က ဘာဖြစ်ရမှာလဲ... ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပဲလေ"

ရှန်းယွီက တကယ်ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဧကရီက ထပ်မံ သက်ပြင်းချပြန်သည်။

[ထားလိုက်ပါတော့... မင်းလည်း သိမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက မင်းအပြစ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး]

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားမလည်တော့ဘူး။ အတိအကျ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်၏။

[ငါထင်တာတော့... မင်းက တည်ရှိမနေဘူးဆိုတာကို သူမ သဘောပေါက်သွားတာပဲ]

ဧကရီက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောချလိုက်သည်။

"တည်ရှိမနေဘူး ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ"

ရှန်းယွီက သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

[အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ မျက်စိကွယ်ရာမှာ ရှိနေစေတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိတယ်လို့ ငါပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား]

ဧကရီက စတင်ရှင်းပြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... မှတ်မိပါတယ်"

ရှန်းယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

[ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ် နိယာမဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံ လည်ပတ်ပုံ နည်းလမ်းပဲ။ လီယောင်းက အဲဒီနိယာမကို လက်ခံကျင့်သုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်စိနဲ့ ကြည့်သလို ဖြစ်သွားပြီး မင်းကို မမြင်ရတော့ဘူး]

ဧကရီက ဆက်လက် ရှင်းပြသည်။

[ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ စည်းမျဉ်းအရ မင်းက တည်ရှိမနေတဲ့အတွက် အဲဒီနိယာမက မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်]

ရှန်းယွီမှာ ဤအချက်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားရသည်။

အခြေအနေက ဤမျှအထိ ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လီယောင်း တစ်

ယောက် ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို ဘာလို့ တည်ရှိမနေဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားရတာလဲ။

လူတွေ ပြန်လည်ဝင်စားကြသည်မှာ သိပ်တော့ ထူးဆန်းလှသည်မဟုတ်ပေ။ သူ လာခဲ့သော ခေတ်မီကမ္ဘာမှာ ကျင့်ကြံခြင်းမရှိသည့် အောက်ခြေအဆင့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၏ လက်အောက်မှာပင် ရှိနေသင့်သည်။

ဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံက ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အသိအမှတ်မပြုရတာလဲ။

အားလုံးက စနစ်ဆီမှာပဲ အဖြေရှိနေမှာ။ ဒီစနစ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်ရဲ့ မျက်စိကွယ်ရာမှာ ဘာကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရတာလဲ။

သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအဖြေကို သိနိုင်ဖို့ကတော့ အတော်လေး ကြာဦးမည့်ပုံပင်။

ထိုနေ့ နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ကျောပိုးကာ ဂိုဏ်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။

"အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

သူက ကြင်နာစွာ မေးလိုက်သည်။

"အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ ကျေးဇူးပါပဲ"

သူမက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေရှာသည်။

ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်ရင်း "ရပါတယ်" ဟု ပြောကာ သူမကို ဆက်လက် ကျောပိုးထားဆဲပင်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

လီယောင်းက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်၏။

"ကျွန်မ တကယ် ကြောက်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးက လိမ်ညာမှုကြီးတစ်ခုလို ခံစားခဲ့ရတယ်။ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။ အစ်ကိုကြီးက ဘယ်တုန်းကမှ တည်ရှိမနေခဲ့သလိုမျိုးပဲ"

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

သူမ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

"အင်း..."

သူ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

"အဲဒီလို ကမ္ဘာမျိုးမှာ ကျွန်မ မနေချင်ဘူး"

သူမက ခပ်တိုးတိုး ပြောရှာသည်။

"အခုချိန်မှာတောင် ကျွန်မက လိမ်ညာမှုတစ်ခုထဲမှာ ရှင်သန်နေရသလို ခံစားနေရတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကသာ လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် အဲဒီ အမှန်တရားထဲမှာ ကျွန်မ မရှင်သန်နိုင်ဘူး။ ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေရင်တောင် အဲဒီထဲမှာပဲ ထာဝရ နစ်မြောနေချင်တယ်။ ဒါက အိမ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မ မနိုးထချင်ဘူး။ ကျွန်မ အပိတ်လှောင်ခံထားရတာ ဖြစ်နေရင်တောင် ကျွန်မ အကယ်တင်မခံချင်တော့ဘူး"

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

သူမ ထပ်မံခေါ်လိုက်ပြန်သည်။

"အင်း ပြောလေ..."

သူ ပြန်ထူးလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြရအောင်"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါတို့တွေ လက်ထပ်ကြတာပေါ့"

အခန်း။ ၃၅၄

လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌မူ လီယောင်းလေးသည် ရှန်းယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အပိုင်းအစနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး တကယ် ဒီမှာရှိနေတာပဲ"

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အင်း... ငါပဲလေ"

သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

သူမက ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်ရင်း သူနှင့်အတူ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေတော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီယောင်းနှင့် ဧကရီတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။

[အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ]

ဧကရီက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထပ်ပြီးတော့..."

လီယောင်းက တုံ့ဆိုင်းစွာ စကားစလိုက်သည်။

ဧကရီက နားလည်မှုရှိရှိဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လီယောင်းအတွက်မူ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးမှာ ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးကြောင်း သူမ သဘောပေါက်ပါသည်။ အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိလာခဲ့လျှင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို မေ့လျော့သွားစေမည့် မည်သည့်စွမ်းအားကိုမဆို လီယောင်းက ငြင်းပယ်မည်မှာ သေချာလှသည်။

ဧကရီက တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။

သူမ၏ အစီအစဉ်များ အောင်မြင်ရန်အတွက် လီယောင်းသည် အစွမ်းထက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူမ ပြုလုပ်ခဲ့သော ဗေဒင်ဟောကိန်းများနှင့် အသူရာနတ်ဘုရားထံမှ သိရှိခဲ့ရသမျှအရ ရန်သူများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာဦးမည်ဖြစ်ကာ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုမိုအစွမ်းထက်လာကြပေလိမ့်မည်။

လီယောင်း၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ရှေ့ဆက်ကြုံတွေ့ရမည့် အရာများကို သူမ ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလားဆိုသည်မှာ ဧကရီအတွက် စိုးရိမ်စရာပင်။

သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လုံးဝမေ့မသွားစေမယ့် နည်းလမ်းသာ ရှိမယ်ဆိုရင်... နေပါဦး... ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေရှိတယ်။

သူမ ကိုယ့်ဘာသာ တွေးလိုက်မိသည်။

[ခဏလေး... ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရပြီ]

ဧကရီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တော့သည်။

"အကြံဉာဏ် ဟုတ်လား"

လီယောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

[ဟုတ်တယ်။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မသွားစေဖို့ သေချာစေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုပေါ့]

သူမက ရှင်းပြသည်။

"ပြောပြပါ... မြန်မြန်ပြောပြပါဦး"

လီယောင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် တောင်းဆိုတော့သည်။

[အဲဒီနည်းလမ်းကို ဟိုးအရင်တုန်းက အချစ်နတ်ဘုရားမဆီကနေ ငါကြားခဲ့ဖူးတာ...]

ဧကရီက စတင်ပြောပြသည်။

"အချစ်နတ်ဘုရားမ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပါလာပြန်ပြီလား။ အစ်မက သူမဆီကနေ အများကြီး ကြားဖူးတာပဲနော်။ အစ်မတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေလားဟင်"

လီယောင်းက စပ်စုလိုက်သည်။

ဧကရီက ဘေးသို့ ပျာပျာသလဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး [အင်း... အဲလိုထင်တာပဲ။ ငါတို့ အဆင်ပြေကြမယ်ထင်ပါတယ်။ တစ်ခါတလေပေါ့... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...]

သူမ၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ ယုံကြည်မှုတွေ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပုံပင်။

[ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒါက အဓိကမဟုတ်ပါဘူး]

ဧကရီက စကားလမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်သည်။

[နတ်ဘုရားဘုံမှာ အချစ်နတ်ဘုရားရာထူးအတွက် လျာထားခံရသူတွေကို ပြောပြလေ့ရှိတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ရှိတယ်။ အဲဒီပုံပြင်က ဒီလို...]

ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက ကောင်းကင်ယံမှာ နေမင်းကြီး ဆယ်စင်း ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့ပြီး မြေကမ္ဘာကို ပူလောင်ခြောက်သွေ့စေကာ လူသားတွေကို အတိဒုက္ခ ရောက်စေခဲ့တယ်။ ဟောက်ယီလို့ခေါ်တဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လေးသည်တော်တစ်ယောက်က အဲဒီနေမင်း ဆယ်စင်းထဲက ကိုးစင်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးခြင်းဘေးကနေ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက် ဆုလာဘ်အနေနဲ့ အနောက်ဘက်မယ်တော်ကြီးက သူ့ကို မသေဆေးတစ်လုံး ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးက တစ်ယောက်စာပဲ ရှိတာ။

ဟောက်ယီက သူ့ဇနီးဖြစ်သူ ချန်အာကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးတာကြောင့် သူမမပါဘဲ ထာဝရရှင်သန်ဖို့ ဆိုတာကို မတွေးရက်ဘူး။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာ အဲဒီဆေးလုံးကို သိမ်းထားဖို့ ချန်အာကို ပေးထားခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ မသေမျိုးဖြစ်လိုတဲ့ ဆန္ဒကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ချန်အာက အဲဒီဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်မိတယ်။ သူမက ကောင်းကင်ဘုံဆီကို စတင်လွင့်ပျံသွားပြီး နောင်တတွေ အကြီးအကျယ်ရနေပေမဲ့ ရပ်တန့်လို့မရတော့ဘူး။ သူမရဲ့ နောင်တရမှုကို မြင်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ဂရုဏာသက်မိတာကြောင့် မယ်တော်ကြီးက သူမကို လပြည့်ဝန်းပေါ်မှာပဲ နေထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေ သူမရဲ့ ချစ်သူကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေနိုင်တာပေါ့။ မသေမျိုးဖြစ်သွားပေမဲ့ သူမရဲ့ ချစ်သူနဲ့တော့ ထာဝရ ခွဲခွာသွားရရှာတယ်။

လပြည့်ဝန်းပေါ်က သူမရဲ့ နန်းတော်ထဲကနေ ချန်အာက အောက်ကမ္ဘာကို စောင့်ကြည့်ရင်း ချစ်သူမောင်နှံ အမြောက်အမြားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဟောက်ယီနဲ့ ခွဲခွာခဲ့ရတာကို ပြန်သတိရမိတိုင်း သူမရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်ခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် တခြားချစ်သူတွေ သူမတို့လိုမျိုး ဝေဒနာမခံစားရအောင် သူမက ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သူမက လနတ်ဘုရားမဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။

"အဲဒီတော့ ကံကြမ္မာရဲ့ အနီရောင်ကြိုးမျှင်က တကယ်ရှိတာပေါ့"

လီယောင်းက မျက်လုံးလေးတွေ ဝင်းပလျက် မေးလိုက်သည်။

[ဟုတ်တယ်။ အဲဒါက တကယ့်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နိယာမတစ်ခုပဲ]

ဧကရီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

[တကယ်လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်ထပ်ပြီး မင်္ဂလာဦးညမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အကြွင်းမဲ့ ဖွင့်ဟဝန်ခံပြီး ပေါင်းစည်းကြမယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်မှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆက်နွှယ်မှုကို အသုံးချပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာနှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းဖြစ်အောင် ချည်နှောင်လို့ရတယ်]

"အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင်"

လီယောင်းက အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်တစား မေးတော့သည်။

ဧကရီက သူမ၏မေးစေ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ကိုင်လိုက်ပြီး [အလွယ်ဆုံးနည်းလမ်းကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က ကံကြမ္မာနိယာမကို သင်ယူပြီး အဲဒီကြိုးမျှင်ကို ကိုယ်တိုင်ချည်နှောင်ဖို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့... အခုလောလောဆယ် အခြေအနေမှာတော့ ဒါက တော်တော်လေး ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စပဲ] ဟု သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တခြားနည်းလမ်းရော မရှိတော့ဘူးလားဟင်"

လီယောင်းက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

[နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို သင်ယူဖို့ပဲ။ အဲဒါကိုသုံးပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လို့ရတယ်]

ဧကရီက ရှင်းပြသည်။

"ကံကြမ္မာနယ်ပယ် ဟုတ်လား..."

လီယောင်းက သူမ၏မေးစေ့ကို လက်ညှိုးလေးဖြင့်တို့ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

[တကယ်တော့ အဲဒါက ထင်သလောက် မခက်ခဲပါဘူး။ ကံကြမ္မာနိယာမက ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်နိယာမနဲ့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆင်တူတာမို့ မင်းအနေနဲ့ အဲဒီကနေ ဆင်းသက်ဖော်ထုတ်လို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးအတွက်ကျတော့ ပိုတောင် လွယ်သေးတယ်...]

[ဗရမ်းဗတာနိယာမမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းနှစ်ဖက်ရှိတယ်။ တစ်ခုက ကံကြမ္မာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက စနစ်တကျရှိခြင်းပဲ]

သူမက ပြောလိုက်သည်။

[သူ့မှာ ယင်ယန်နယ်ပယ်လည်း ရှိနေတော့ ဒီလို ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းတရားတွေကို ရှာဖွေရတာ သူ့အတွက် လွယ်ကူပါလိမ့်မယ်]

[နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ အကယ်၍ သူက ကံကြမ္မာနယ်ပယ်ကို မရနိုင်ဘဲ စနစ်တကျရှိခြင်းနယ်ပယ်ကိုပဲ ရခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဆန်းစစ်ခြင်းစွမ်းရည်ကို မသေမျိုးအဆင့်ထိ မြှင့်တင်ဖို့ ကြိုးစားလို့ရတယ်။ ဆန်းစစ်မှုဆိုတာ ကံကံ၏အကျိုးနိယာမပေါ်မှာ အဓိကအခြေခံတာ။ အဲဒါကို မသေမျိုးအဆင့်အထိ ရောက်အောင်လုပ်နိုင်ရင် ကံတရားကို သူ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မြင်နိုင်စွမ်းရှိလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ကံတရားနဲ့ စနစ်တကျရှိမှုကို ပေါင်းစပ်ပြီး ကံကြမ္မာကို ဖန်တီးလို့ရတယ်]

ဧကရီက အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီယောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး နားထောင်နေသော်လည်း နောက်ဆုံးအပိုင်းကိုတော့ သူမ သိပ်နားမလည်လှပေ။ သို့သော် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကတော့ ဒါကို သေချာပေါက် နားလည်သဘောပေါက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာတွင်မူ ရှန်းယွီသည် သူမကို ကျောပိုးကာ တောအုပ်အတွင်း လမ်းလျှောက်နေဆဲပင်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး..."

သူမ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း... ပြောလေ"

သူ ပြန်ထူးလိုက်၏။

"ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြရအောင်"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ၏ လှုပ်ရှားမှုများ လုံးဝရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါတို့တွေ လက်ထပ်ကြတာပေါ့"