အခန်း (၃၇၃-၃၇၄)

အခန်း။ ၃၇၃

လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ သူမ၏ ရဲတိုက်ထဲတွင် ဧကရီသည် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရင်း ထိုင်နေသည်။

သူမ စာဖတ်နေစဉ်မှာပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုကြောင့် မျက်တောင်များမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေတော့သည်။ မိနစ်အတော်ကြာ သည်းခံပြီးနောက်တွင်မူ သူမ ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

[နင်တို့ ဒါကို ဘယ်လောက်တောင် ကြာအောင် လုပ်နေကြဦးမှာလဲ။ မူလတာဝန်ကိုများ မေ့သွားကြပြီလား]

သူမက ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

ပြင်ပလောကတွင်မူ လီယောင်းမှာ အသာစီးရနေသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

သူမ လှုပ်ရှားနေရင်းဖြင့် အချိန်ဘယ်လောက် ကြာသွားပြီလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူမ အတိအကျ မပြောနိုင်တော့သော်လည်း တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် ဤကဲ့သို့ ရှိနေချိန်တိုင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ တုံ့ပြန်မှု ရှိနေခြင်းပင်။ သူတို့နှစ်ဦးတွင် မည်သည့် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်မှ မရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် မဆိုင်ကြောင်းကိုမူ သူမ သေချာသိနေသည်။

သူမ ဤအကြောင်းကို တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ဧကရီ၏ စကားသံများမှာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အား... ကျွန်မက အရမ်းပျော်နေလို့ မေ့သွားတာ"

လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။

[...]

"အဟမ်း... ကဲ စလိုက်ကြရအောင်"

ရှန်းယွီက ပြောရင်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့သည် လက်ချင်းယှက်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှိုးဆော်လိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့နှစ်ဦးသည် ထူးဆန်းသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ထိုကမ္ဘာတွင် အရောင်နှစ်မျိုးသာ ရှိပြီး တစ်ဖက်တွင် အဖြူရောင်နှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် အနီရောင်တို့ဖြင့် အလယ်တည့်တည့်မှ ပြတ်သားစွာ ပိုင်းခြားထားသည်။ လီယောင်းမှာ အဖြူရောင်ကမ္ဘာ၏ အစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး ရှန်းယွီမှာမူ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် အနီရောင်ကမ္ဘာ၏ အစွန်းတွင် ရှိနေသည်။

"ဇနီးလေး..."

ရှန်းယွီက သူမထံသို့ လက်ကမ်းရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ယောကျာ်း..."

လီယောင်းကလည်း သူ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့၏လက်များ ထိတွေ့ခါနီးမှာပင် မမြင်ရသော ပါးလွှာသည့် အတားအဆီးတစ်ခုက သူတို့ကို တားဆီးထားလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပြီး အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုအတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်၍ မရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ စွမ်းအင်များဖြင့် ထိုအတားအဆီးကို ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှထူးခြားမလာခဲ့ပေ။

"ဒါက ထူးဆန်းလိုက်တာ။ အခု ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

ရှန်းယွီက အတားအဆီးမှ နောက်သို့ဆုတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။

လီယောင်းကမူ ဒေါသတကြီးဖြင့် အတားအဆီးကို အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။

"တောက်... ဒီလို အတားအဆီးလေးတစ်ခုက ငါ့ကို ငါ့ခင်ပွန်းနဲ့ ခွဲထားရဲတယ်ပေါ့"

သူမသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သူမ၏ စွမ်းအားအကန့်အသတ်ကျော်လွန်ခြင်း အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ပထမဓား"

သူမက ဟိန်းဟောက်ကာ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီမှာမူ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာ အရာမထင်သည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအရာမှာ အင်အားသုံးရုံဖြင့် ရနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက ဖန်တီးထားသော ယန္တရား သို့မဟုတ် ပုစ္ဆာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ လီယောင်းမှာ ပို၍စိတ်လှုပ်ရှား ဒေါသထွက်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် ဧကရီကို အကူအညီတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဇနီးလေး... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ ကိုယ့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်"

သူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ သူမကို ဆင်းလာရန် ပြောလိုက်သည်။

အတန်ကြာသောအခါ ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ အာရုံကို ရရှိအောင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမကို စိတ်အေးသွားစေရန် ချော့မော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် တရားထိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ထိုင်လိုက်ကြပြီး လီယောင်းမှာလည်း သူမ၏ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"အခု ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

သူမက မေးလိုက်သည်။

"ဧကရီရဲ့ ပြောပြချက်အရဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေကို အတူတူ ချည်နှောင်နိုင်ဖို့အတွက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြည့်အဝ ဖွင့်ဟပြဖို့ လိုအပ်တယ်တဲ့"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

လီယောင်းက နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဤလမ်းညွှန်ချက်မှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလွန်းလှသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖွင့်ဟပြခြင်းဆိုသည်မှာ သူတို့အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိအောင် ပြောပြခြင်းဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးတောမိသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တစ်ဦးအကြောင်းတစ်ဦး မသိသေးသည့်အရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

"သြော်... ငါ သဘောပေါက်ပြီ"

သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ရှင် သိသွားပြီလား"

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး လီယောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိတော့ ဟုတ်တယ်"

သူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲဟင် မြန်မြန်ပြောပြပါဦး... ကျွန်မကို ပြောပြပါ"

သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါထင်တာကတော့ ဒီနေရာရဲ့ သဘောတရားက တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက် အပြည့်အဝ မသိဘဲနဲ့ အစစ်အမှန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တည်ဆောက်လို့မရဘူး ဆိုတဲ့အချက်ပဲ"

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်... မင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ငါ့ကို ပြောပြပါ။ ငါကလည်း ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မင်းကို ပြန်ပြောပြမယ်"

လီယောင်း၏ ဝန်ခံချက်များအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပမာ မှင်သက်နေမိသည်။ သူသည် ဆိုးရွားလှသော လျှို့ဝှက်ချက်မျိုးကို မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကြားလိုက်ရသည့် အကြောင်းအရာများမှာ သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီယောင်း၏ အပြစ်ကင်းစင်လှသော မျက်နှာလေးနောက်ကွယ်တွင် ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ရူးသွပ်သော အတွေးအခေါ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဧကရီမှာမူ မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျလာရင်းဖြင့်

"ဘိုးဘေးတို့... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆက်ခံသူကို ရွေးချယ်ရာမှာ ကျွန်မ အရမ်းပေါ့လျော့သွားခဲ့မိလို့ လူသားအင်ပါယာရဲ့ ကံကြမ္မာက အခုတော့ ပျက်သုဉ်းခြင်းဆီကို ဦးတည်သွားခဲ့ပြီ" ဟု စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရေရွတ်နေတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမမှာမူ ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး လက်ချောင်းလေးများကို လိမ်ကျစ်နေမိသည်။

"ယော... ယောကျာ်း …ကျွန်မ ပြောပြီးပြီနော်။ ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလားဟင်"

သူမက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

အခန်း။ ၃၇၄

လီယောင်း၏ ဝန်ခံချက်များမှာ တစ်နာရီမျှ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမသည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မှင်သက်နေသော ရှန်းယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ပွန်း..."

သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"အင်း... ဟိုလေ..."

ရှန်းယွီမှာ စကားများပင် ထစ်အကုန်သည်။ သူသည် လီယောင်း၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရသည်။

"မင်း အခုထိ အဲဒီလိုမျိုး ခံစားနေရတုန်းပဲလား"

သူက မေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ရှက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်

မိသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်။ ကျွန်မလည်း မတတ်နိုင်ဘူး... ဒီအတွေးတွေက ကျွန်မ ခေါင်းထဲကို အလိုလို ရောက်ရောက်လာတာ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက စိတ္တဇနတ်ဆိုးတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုများလားဟင်"

သူမက လေသံလေး တိုးကာ မေးရှာသည်။

[ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ဒါတွေအားလုံးက နင့်စိတ်ရင်းအတိုင်းပဲဟာကို]

ဧကရီက ချက်ချင်းပင် ကြားဖြတ်၍ ဗြောင်ပြောချလိုက်တော့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုအကြည့်ကြောင့် လီယောင်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မကို တကယ် ယုံကြည်ပေးရမယ်နော်။ ကျွန်မက အဲဒီလို လူစားမျိုးလို့ ရှင် တကယ်ပဲ ထင်နေတာလားဟင်"

သူမက သူမ၏ ရိုးသားမှုကို ပြသရန်အတွက် ရင်ဘတ်ပေါ် လက်တင်ကာ မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ၏ ပွင့်လင်းလှသော ဝန်ခံချက်ကြောင့် လီယောင်းမှာ ဆွံ့အသွားရုံသာမက ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဧကရီပင်လျှင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤမျှအထိ တည့်တိုးပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

လီယောင်းသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းကို မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် အံ့သြမှုတို့ ရောပြွမ်းနေပြီး မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြန်သည်။

"ခင်... ခင်ပွန်း... ရှင် ကျွန်မကို အဲဒီလိုပဲ မြင်နေတာလား"

သူမက တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တည်ငြိမ်မှုနှင့် နက်နဲသော ဂရုစိုက်မှုတို့ အပြည့်ရှိနေဆဲပင်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ စကားမဆုံးသေးဘူး"

သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အားနည်းချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ သိထားတဲ့ နောက်ထပ် အမှန်တရားတစ်ခုကတော့... ဒီလောကမှာ မင်းထက် ငါ့ကို ပိုချစ်တဲ့သူ၊ ငါ့အတွက် အသက်ပေးဝံ့တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးဆိုတာပဲ။ မင်းရဲ့ အဲဒီ ရူးသွပ်မှုတွေ၊ အစွန်းရောက်မှုတွေအားလုံးဟာ ငါ့အပေါ်မှာ ထားတဲ့ မင်းရဲ့ အနှိုင်းမဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကနေ မြစ်ဖျားခံလာတာဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်"

သူသည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းက အန္တရာယ်များတဲ့သူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့ ဇနီးသည်ပဲ။ မင်းရဲ့ အမှောင်ထုတွေကို ငါ သိထားမှသာ ငါက မင်းကို ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ။ မင်းကို လမ်းမှန်ပေါ်ရောက်အောင် ထိန်းကျောင်းပေးနိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်... ငါ မင်းကို အပြည့်အဝ လက်ခံပါတယ်။ မင်းရဲ့ ဆိုးကွက်တွေအကုန်လုံးနဲ့တကွပေါ့"

ရှန်းယွီ၏ စကားအဆုံးတွင် သူတို့ကြားရှိ အတားအဆီးမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနီနှင့် အဖြူ ကမ္ဘာနှစ်ခုမှာလည်း အချင်းချင်း ရောယှက်သွားပြီး လှပသော ခရမ်းရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လီယောင်းသည် ရှန်းယွီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်နူးမှုများဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။

ရှန်းယွီ၏ ဝန်ခံချက်မှာ သူမအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဖိုးတန်ဆုံးသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ၏ အနီရောင်အလံများကို သိလျက်နှင့်ပင် ဘေးကင်းရာသို့ ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိလျက်နှင့်ပင် သူမအနားမှာပဲ နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းမှာ အစစ်အမှန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင်။

"စီနီယာအစ်ကို... ရှင့်ရဲ့ အဲဒီလို ရိုးသားတဲ့ စကားတွေကို ကြားရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ရှင်မသိပါဘူး"

လီယောင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို အသုံးချနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် လိမ်ညာနေတာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ ရှင့်အနားမှာပဲ တစ်သက်လုံး နေသွားမှာပါ။ အခုလို ရှင်ကိုယ်တိုင်က ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်တော့... ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်သွားသလဲဆိုတာ ရှင်သိလား"

သူမသည် ရှန်းယွီကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေမိသည်။

[တကယ်ကိုပဲ... ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ မဖြစ်နိုင်တာတွေကို ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာပဲ]

ဧကရီက စိတ်ပျက်သလိုလို အံ့သြသလိုလိုဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လေသံမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဒေါသထွက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အခြေအနေအရ လက်ခံလိုက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ် သူတို့နှစ်ဦး ပတ်ပတ်လည်ရှိ ခရမ်းရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ်သွားကြတော့သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် နှစ်ကိုယ်တူကျင့်စဉ်ထက် များစွာ သာလွန်နက်နဲသော ကံကြမ္မာချင်း ထပ်တူကျခြင်းပင်။

ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သူတို့၏ ကံကြမ္မာနားလည်မှုများကို စုစည်းကာ စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုတည်းဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ကြသောအခါ ကောင်းကင်ယံသို့ အနီရောင်နှင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်းနှစ်ခု ထိုးတက်သွားတော့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ခွဲခြားမရအောင် ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့သွားကြပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ခြေကျင်းဝတ်များတွင် ကံကြမ္မာနီကြိုးတစ်ချောင်း ခဏတာ ပေါ်လာပြီး ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ"

ရှန်းယွီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အခုတော့ ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ ခွဲခြားလို့မရတော့ဘူး"

လီယောင်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှ ပြင်ပလောကရှိ သူတို့၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြသည်။ လီယောင်းမှာမူ ရှန်းယွီ၏ အပေါ်မှ အုပ်မိုးထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှတောက်ပနေသည်။

"ကဲ... ခုနက ရပ်နားထားတဲ့နေရာကနေ ပြန်စကြရအောင်။ ကျွန်မမှာ စမ်းသပ်ချင်တဲ့ နည်းလမ်းအသစ်တွေ ရှိသေးတယ်..."

သူမက ပြောကာ သူ့ကို ပြန်လည်တွန်းချလိုက်တော့သည်။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ဧကရီမှာမူ ခေါင်းခါယမ်းရင်း "တကယ်ကို မလျော်ကန်လိုက်တာ" ဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် ထိုသို့တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခြေကျင်းဝတ်တွင်လည်း ထိုနီကြိုးလေး တစ်စက္ကန့်မျှ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ဒါက... ဘာလို့ ငါ့ဆီမှာပါ ပေါ်လာရတာလဲ..."