အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း။ ၁၃၁

“သေတာတွေ ရှင်တာတွေ မပြောစမ်းပါနဲ့နိမိတ်မကောင်းဘူး”

မုယွဲ့မေက ချန်ကျီရှင်းကို သာယာစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ပင်းကို သူ၏နေရာတွင် ပြန်လည်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် မုယွဲ့မေသည် မနက်ဖြန်ကျင်းပမည့် တောင်ဘက်တောင်ထိပ် စုံညီအစည်းအဝေး၏ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ညွှန်ကြားပြီးနောက် ယခုအကြိမ် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သို့ အသစ်ဝင်ရောက်လာသော တပည့်သစ်များအကြောင်းသို့ စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“တောင်ထိပ်သခင်... အခု အသစ်ဝင်လာတဲ့ တပည့်သစ်တွေထဲမှာ တကယ်ကို ပါရမီပါတဲ့ မျိုးဆက်သစ်လေး အနည်းငယ် ပါလာပါတယ်”

“အဲဒီထဲက ရွှီဖန်လို့ အမည်ရတဲ့သူကတော့ တကယ်ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူပါ”

အကြီးအကဲအချို့က တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝင်ရောက်ပြောဆိုကြသည်။

မုယွဲ့မေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုသူများကို သင့်တော်သလို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးရန် ခွင့်ပြုလိုက်၏။ ခန်းမအတွင်း၌ မျက်လွှာချကာ ရိုသေစွာ ထိုင်နေသော ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင်မူ ထက်ရှသော အရောင်အဝါတစ်ခု ခဏမျှ လက်သွားခဲ့သည်။

ထိုရွှီဖန်သည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လာတာ ကောင်းတာပေါ့။

ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်လွှာကို ပြန်ချလိုက်ပြီး မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးဖြစ်လာပြီဖြစ်ရာ တောင်ထိပ်သခင်၏ အောက်တွင်သာရှိပြီး တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရှိ တပည့်များအကြား လှုပ်ရှားမှုများကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော အာဏာရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် ရွှီဖန်ကို သေတွင်းထဲရောက်အောင် ကစားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လီရန်သည် ချန်ကျီရှင်းအား သူနေထိုင်ရမည့် နေရာသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ခေတ္တမျှကြာသော် လီရန်သည် ချန်ကျီရှင်းကို ခြံဝင်းပါရှိသော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ နေဝင်ရီတရောအချိန်ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။

“မောင်လေးရှောင်... ဒီနေ့ကစပြီး ဒါက မင်းနေရမယ့်နေရာပဲ။ အစ်မကတော့ ဒီဘေးကအိမ်မှာပဲ နေတာဆိုတော့ တစ်ခုခုလိုရင် အချိန်မရွေး လာပြောလို့ရတယ်နော်”

လီရန်က ချန်ကျီရှင်းကို ပြုံးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မက ကျွန်တော့်အပေါ် တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ဘယ်လို ပြန်ဆပ်ရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး”

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းကိုကုတ်ကာ ရိုးသားစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါတို့တွေက တောင်ထိပ်တစ်ခုတည်းသားတွေပဲဟာ ဘာလို့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ”

လီရန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “မောင်လေးရှောင်... မင်းက အစစအရာရာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းကို ရိုးသားဖြူစင်လွန်းတယ်။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုးကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်း အရှုံးပေးရလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ

“မင်း တကယ်ပဲ အစ်မကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ကြိုးစားအားထုတ်ပါ။ မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို အစွမ်းကုန်မြှင့်တင်ပြီး နောင်တစ်ချိန်မှာ မြောက်

ဘက်တောင်ထိပ်က တပည့်တွေကို အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူပေးပြီး ငါတို့တောင်ဘက်တောင်ထိပ်အတွက် လက်စားချေပေးပါ”

ချန်ကျီရှင်းက စပ်စုလိုသောစိတ်ဖြင့် “ကျွန်တော်တို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်နဲ့ မြောက်ဘက်တောင်ထိပ်က အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ အဆင်မပြေဖြစ်နေကြတာလဲခင်ဗျာ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လီရန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “တောင်ဘက်တောင်ထိပ်နဲ့ မြောက်ဘက်တောင်ထိပ်ကြားက ရန်ငြိုးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက စတင်ခဲ့တာပါ။ ဒါက ငါတို့တပည့်တွေ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲလို့ရတဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း လီရန်က သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ "တောင်ဘက်တောင်ထိပ်နဲ့ မြောက်ဘက်တောင်ထိပ် တကယ်တမ်း မိသားစုလို စည်းလုံးသွားဖို့ဆိုရင်တော့ အနာဂတ်မှာ ထူးခြားတဲ့ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ရုပ်ခန္ဓာရော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်မှာပါ ပါရမီအလွန်မြင့်မားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်နဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်စဉ်နှစ်ခုလုံးကို ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့သူမျိုးပေါ့။ အဲဒီလူက တံတားတစ်စင်းလို ဖြစ်လာပြီး တောင်ဘက်နဲ့ မြောက်ဘက်ကို အပြီးတိုင် ဆက်သွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့... ဒါက ပြောသလောက် ဘယ်လွယ်ပါ့မလဲ"

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် လီရန်က လက်လှမ်း၍ ချန်ကျီရှင်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရဲရင့်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မောင်လေးရှောင်... ဒါတွေက အခု ငါတို့တွေ စဉ်းစားရမယ့်ကိစ္စတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ပါရမီက အစ်မထက် သာတယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့အောင်မြင်မှုတွေကလည်း အစ်မထက် အများကြီး ကြီးမားလာမှာ အသေအချာပဲ။ အခုတော့ အစ်မက မင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းရဲ့ခွန်အားတွေက အစ်မထက် သာလွန်သွားရင်တော့ မင်းက အစ်မကို ပြန်စောင့်ရှောက်ပေးရမှာနော်"

ချန်ကျီရှင်းက သွားဖြဲ၍ ရယ်ပြရင်း ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ "စိတ်ချပါအစ်မ အဲဒီနေ့ ရောက်လာရင် ကျွန်တော် အစ်မကို အသေအချာ စောင့်ရှောက်မှာပါ။ အစ်မက ကျွန်တော့်ကို အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနကနေ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခေါ်ထုတ်ပေးခဲ့တဲ့သူပဲဟာ"

လီရန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။

...

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၊ တောင်တံခါးရင်ပြင်။

တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ တပည့်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ စောစီးစွာ အကြောင်းကြားခံရသဖြင့် တောင်တံခါးရင်ပြင်၌ စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။

"ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ အားလုံးကို ဒီလောက်စောစောကြီး စုခိုင်းရအောင် တစ်ခုခု အရေးကြီးတာ ဖြစ်လို့လား"

"မင်းတို့ မသိကြဘူးလား။ ရှောင်ပင်းကို စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးပေးတော့မှာလေ"

"ဟား ရှောင်ပင်းက တာအိုမျိုးစေ့တပည့်အဖြစ် ရာထူးတိုးတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား။ အခုပဲ စစ်မှန်သောတပည့်ဖြစ်တော့မှာလား"

"ဒါကတော့ တော်တော်လွန်လွန်းတယ်နော်။ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ တောင်ထိပ်သခင်နဲ့ မဟာအကြီးအကဲ ငါးဦးရဲ့ ထောက်ခံချက် လိုတာလေ။ ရှောင်ပင်းက နတ်သမီးရဲ့ နောက်ပေါက်ကတင် မကဘဲ တောင်ထိပ်သခင်တို့ရဲ့ နောက်ပေါက်ကိုပါ သုံးထားတာလား"

"ဟေ့လူ မင်း တကယ်ပဲ အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား။ တောင်ထိပ်သခင်ကိုတောင် ဝေဖန်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

"ကဲပါ... အားလုံးပဲ လျှော့ပြောကြပါ။ ငါကြားတာတော့ ရှောင်ပင်း စစ်မှန်သောတပည့် ဖြစ်လာတာက သူ့ရဲ့ပါရမီက အလွန်မြင့်မားလို့တဲ့။ နတ်သမီးလီရန်ထက်တောင် သာနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်"

"တောက်တောက်... စီနီယာ ဝမ်တုန်းနဲ့ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တွေဆိုရင် ဒီစစ်မှန်သောတပည့်နေရာကို မျက်စိကျနေတာ ကြာလှပြီ။ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် တိုက်နေကြတာလေ။ အခုတော့ အဲဒီနေရာကို အစေခံတပည့်လေး တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဖြတ်လုသွားပြီဆိုတော့ ကြည့်ရတာ ပွဲကောင်းတော့မယ်"

"ဟားဟားဟား... စီနီယာ ဝမ်တုန်းတို့ကို သနားမိပါတယ်။ စစ်မှန်သောတပည့်ဖြစ်ဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေတုန်းမှာ ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး နေရာယူသွားတယ်ဆိုတော့ သူတို့ ခံစားချက်တွေ ဘယ်လောက် ပေါက်ကွဲနေမလဲ"

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးတွင် တပည့်များမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် ငြင်းခုံနေကြသည်။

တပည့်များ၏ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်မူ ရင်ဘတ်တွင် တာအိုမျိုးစေ့ဟူသော စာလုံးကို ရွှေချည်ဖြင့် ထိုးထားသည့် အင်္ကျီဖြူဝတ် လူငယ်အချို့ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အေးစက်

မှောင်မှိုင်နေပြီး အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပုံပင်။

"ရှောင်ပင်းမှာ ဘာအရည်အချင်းတွေ ရှိလို့ သာမန်အစေခံတပည့်ဘဝကနေ စစ်မှန်သောတပည့်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားသလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လှပြီ"

ဆံပင်အနက်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခြား တာအိုမျိုးစေ့တပည့်များမှာလည်း စကားမပြောသော်လည်း သူတို့၏ အမူအရာများမှာ ထိုအတိုင်းပင်။

လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင်မူ ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်ခုံးအစုံရှိသည့် ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေပုံပင်။

"ရှောင်ပင်း..."

ရွှီဖန်က မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ထိုလူနှင့် ပတ်သက်၍ သူ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ရနေသည်။ သူ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သလို ရှောင်ပင်းလည်း ဝင်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်ပင်းသည် မည်သည့်နေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်မသိဘဲ သာမန်အစေခံတပည့်ဘဝမှ သာမန်တပည့်အဆင့်နှင့် တာအိုမျိုးစေ့တပည့်အဆင့်တို့ကို ကျော်လွှားကာ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားခြင်းပင်။

“တိုက်ဆိုင်မှုလား...”

ရွှီဖန်သည် သူ၏ မွေးရာပါ နိုးကြားမှုကို လက်ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အနာဂတ်၏ ပုံရိပ်လွှာပေါင်းများစွာမှာ တစ်ခဏချင်း ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

ခေတ္တမျှကြာသော် ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ထိုမြင်ကွင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အနာဂတ် လမ်းကြောင်းများအားလုံးတွင် ရှောင်ပင်းအမည်ရသော ထိုစစ်မှန်သောတပည့်သည် သူ့အပေါ် မည်သည့် ရန်ငြိုးရန်စမှ ရှိမနေပေ။

“ထားလိုက်ပါတော့... ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပါ”

“နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ့မှာသာ အချိန်ပိုရခဲ့ရင် ဒီစစ်မှန်သောတပည့်နေရာက ငါ့အပိုင် ဖြစ်သင့်တာ”

ရွှီဖန်သည် သူ့ဘာသာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေသည်။ သူ ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင်

“လာကြပြီ လာကြပြီ”

လူအုပ်ကြီးအတွင်းမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှီဖန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းသည့် ကျောက်လှေကားထစ်များပေါ်တွင် လူရှစ်ဦး အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သခင် မုယွဲ့မေဖြစ်သည်။ သူမသည် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ဝေးကွာသော တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ထင်ရှားသည့် မျက်ခုံးအစုံနှင့် ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများ ရှိသည်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို အထက်သို့ ထုံးဖွဲ့ထားရာ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လည်တိုင်လှလှလေးမှာ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အုပ်စုကို ကျော့ရှင်းစွာ ဦးဆောင်လာပုံမှာ အလွန်ပင် ထူးကဲသော အလှတရားနှင့် ပြည့်စုံလှသည်။

သူမ၏ နောက်တွင်မူ အနီရောင်ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော တပည့်သုံးဦး ရှိနေသည်။ ထိုဝတ်ရုံများ၏ အနားသတ်နှင့် လက်စွပ်များတွင် အမည်းရောင် တိမ်တိုက်ပုံစံများ ပါရှိပြီး ကျောဘက်တွင်မူ စစ်မှန်သောတပည့်ဟူသော စာလုံးကို အမည်းရောင်ချည်ဖြင့် ထိုးထားသည့် ဝတ်ရုံရှည်ကြီးများကို ခြုံထားကြသည်။

ဘယ်ဘက်ရှိသူမှာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနှင့် ဖြူဖွေးသော သွားအစုံရှိသည့် မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် မုယွဲ့မေလောက် မကျော့ရှင်းသော်လည်း ပျိုမေတို့၏ သွက်လက်တက်ကြွသော အလှတရားနှင့် ချစ်စဖွယ် အမူအရာများ ရှိသည်။

ညာဘက်ရှိသူမှာမူ တည်ငြိမ်သော အမူအရာ၊ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ပါးစပ်ရှိသူဖြစ်ပြီး သဘာဝအတိုင်းပင် ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။ ဤနှစ်ဦးမှာ မူလစစ်မှန်သောတပည့်များဖြစ်သည့် နတ်သမီးလီရန်နှင့် ကွမ်းထျန်းယုတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာမူ အလယ်တွင် လျှောက်လှမ်းလာသူထံ၌သာ စုပြုံရောက်ရှိနေကြသည်။ သူသည် သန်စွမ်းသော ကိုယ်ထည်ရှိပြီး ရိုးသားသော ရုပ်ရည်ရှိရာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သောတပည့်များသာ ဝတ်ဆင်ခွင့်ရှိသည့် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဝတ်ရုံရှည်ကြီးမှာ သူ့အား အရှိန်အဝါ တစ်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဆုံးတန်းတွင်မူ

“ရှောင်ပင်းက တကယ်ပဲ စစ်မှန်သောတပည့် ဖြစ်သွားတာလား”

အဖိုးကြီးဟွမ်မှာ ပါးစပ်ကြီး ဖြဲ၍ ရယ်မောနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ မူလက ရှောင်ပင်းသာ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး၏ အစေခံ ဖြစ်လာနိုင်ပါက အလွန်ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှုဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်းပင်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ရှောင်ပင်းသည် သြဇာအလွန်ကြီးမားသော စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးအဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော အခြားအစေခံတပည့်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့်က ဤရှောင်ပင်းသည် သူတို့နှင့် အဆင့်အတန်းတူညီသော ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆယ်ရက်အတွင်းမှာပင် ရှောင်ပင်းသည် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၊ ကောင်းကင်လှိုင်း၏ မြင့်မြတ်သော လူကုံထံအသစ်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တကယ့်ကိုပဲ အချိန်တွေပြောင်းလဲပြီး ကံကြမ္မာတွေကလည်း လှည့်စားတတ်လွန်းတယ်။

“ဒီနေ့ကစပြီး ရှောင်ပင်းကိုတွေ့ရင် စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင် ဒါမှမဟုတ် သခင်လေးရှောင်လို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြရတော့မယ်”

အစေခံတပည့်များစွာက သက်ပြင်းချရင်း ပြောဆိုကြပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းကို အားကျတောင့်တသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခြင်းမှာ အလွန်ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှပြီး တောင်ထိပ်သခင်ထံတွင် စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ် အဓိကကျင့်စဉ်ကို တိုက်ရိုက်သင်ယူခွင့်ရသည့်အပြင် အခြားသော အခွင့်ထူးများစွာကိုလည်း ခံစားခွင့်ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးစီတွင် သူ့အား ခစားရန် အခိုင်းအစေနှင့် အစေခံ အရေအတွက် အကန့်အသတ်တစ်ခုကို ထားရှိပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ အကယ်၍သာ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦး၏ အစေခံဖြစ်ခွင့်ရပါက ထိုသူ၏ ဘဝအခြေအနေမှာ အထွေထွေကိစ္စရပ်များဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်သွားမည်မှာ အမှန်ပင်။

ချန်ကျီရှင်းမှာမူ တည်ငြိမ်သောအမူအရာဖြင့် တောင်ပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး ထိုစူးရှသော အကြည့်များကို ဘာမျှမဖြစ်သကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထားသည်။

“မောင်လေးရှောင်... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲနေ။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ရာထူးတိုးပွဲဆိုတော့ ဘယ်သူကပဲ မင်းအပေါ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပါစေ။ အခုချိန်မှာတော့ ပြဿနာရှာရဲမှာမဟုတ်ဘူး”

လီရန်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

ကွမ်းထျန်းယုကလည်း ချန်ကျီရှင်းကို ပြုံးပြရင်း “ညီလေးရှောင်... ငါတို့စစ်မှန်သောတပည့် သုံးယောက်က တစ်လှေတည်းစီး တစ်ခရီးတည်းသွားတွေပဲ။ မင်းကို ပြဿနာလာရှာတဲ့သူက ငါ ကွမ်းထျန်းယုကို ပြဿနာရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ စိတ်မပူနဲ့” ဟု အားပေးစကား ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ”

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်လျက်ရှိသည်။

မုယွဲ့မေနှင့် အခြားသူများရှေ့တွင် သူသည် လိမ္မာယဉ်ကျေးပြီး အန္တရာယ်ကင်းသော တပည့်လေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရာထူးနှင်းအပ်ပွဲအခမ်းအနားတွင်သာ သူက ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေပါက မုယွဲ့မေနှင့် အခြားသူများ၏မျက်နှာကိုပါ အရှက်ရစေမည်ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှကြာသော် အုပ်စုမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နေရာယူလိုက်ကြသည်။ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း အခမ်းအနားတစ်ခုလုံးမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။

ပင်မခန်းမကို တာဝန်ယူထားသည့် အကြီးအကဲ ဖူလုံက အဖွင့်အမှာစကား အနည်းငယ်ပြောကြားပြီးနောက် လူအများရှေ့တွင် ရှောင်ပင်းအား အသစ်ခန့်အပ်လိုက်သော စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် ကြေညာကာ စစ်မှန်သောတပည့်အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် တံဆိပ်ပြားကို ချန်ကျီရှင်း၏လက်သို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ချန်ကျီရှင်းမှာမူ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော တပည့်တစ်ဦးဦးက ထွက်လာပြီး ပြဿနာရှာမလားဟု ကြိုတင်မျှော်လင့်နေခဲ့သေးသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက သူ၏ခွန်အားကို ပြသရန် အခွင့်အရေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏စစ်မှန်သောတပည့်အဆင့်အတန်းကိုလည်း ခိုင်ခိုင်မာမာ အမြစ်တွယ်စေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသည်အထိ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပြဿနာရှာရန် ထွက်မလာခဲ့ပေ။

“အားလုံး ဂါရဝပြုကြ”

အကြီးအကဲ ဖူလုံ၏ ရှည်လျားသော အမိန့်သံနှင့်အတူ တောင်တံခါးရင်ပြင်ရှိ ရာနှင့်ချီသော တပည့်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏အသံများမှာလည်း ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

“စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ”

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ထိုနှုတ်ဆက်သံများမှာ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ အသံများအားလုံး စုစည်းသွားကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်ခါစေပြီး မိုးကောင်းကင်ယံအထိ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်... စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင်”

အကြီးအကဲ ဖူလုံက စစ်မှန်သောတပည့်တံဆိပ်ပြားကို ချန်ကျီရှင်း၏လက်သို့ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြုံးလျက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မုယွဲ့မေကလည်း ပြုံးလျက် “ပင်းအာ... ဒီနေ့ကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်သင်ကြားပြသရမယ့် တပည့်ဖြစ်သွားပြီ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါ့ဆီလာပြီး အဓိကကျင့်စဉ်ကို သင်ယူဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”

ချန်ကျီရှင်းက လက်အုပ်ချီ၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဒူးထောက်နေကြသော တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တပည့်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရက်ပေါင်း ၂၀ ခန့်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဇီဝေချန်မိသားစု၏ အမွေခံ၊ အနာဂတ်၏ ဇီဝေကြယ်တာရာသခင်ဘဝမှသည် ကောင်းကင်လှိုင်း၏ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲသွားမှုက သူ့ကို အနည်းငယ် ငေးမောသွားစေသည်။

အခန်း။ ၁၃၂

အခမ်းအနားကြီး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ တပည့်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာကြပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထိုတာအိုမျိုးစေ့တပည့် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသောသူများမှာ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ အထက်တန်းလွှာအသစ်နှင့် ရင်းနှီးမှုရယူထားရန် သဘာဝအတိုင်းပင် ဆန္ဒရှိကြပေမည်။

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရွှီဖန်၏မျက်ဝန်းများမှာ တွေဝေစွာဖြင့် လှုပ်ခတ်နေသည်။ သူသည် ရှောင်ပင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်သင့်မသင့်ကို အသေအချာ စဉ်းစားနေခြင်းပင်။ သူ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေသို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ ကျင့်ကြံရန်သက်သက် မဟုတ်ပေ။

သူ့အတွက် အဓိကရည်မှန်းချက်မှာ ခိုင်မာသော ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်။

မုန်တိုင်းဒဏ်မှ သူ့ကို အကာအကွယ်ပေးနိုင်မည့် ကျောထောက်နောက်ခံမျိုးပင်။ အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် ဇီဝေချန်မိသားစုက သူ့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလာခဲ့လျှင်ပင် ထိုသူတို့နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားစုမျိုးကို သူ လိုအပ်သည်။

ယခု စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ရှောင်ပင်းမှာ သူ၏ဘေးနားတွင် အရည်အချင်းရှိသူများကို လိုအပ်နေမည့် အချိန်မျိုးဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ အစပျိုးပြီး သူ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းဖြင့် ရှောင်ပင်း၏ အကြိုက်ကို လိုက်၍ ဖော်လံဖားနိုင်ပါက အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ရှောင်ပင်းက အကာအကွယ်ပေးဖို့အတွက် သေးလွန်းသေးတယ်။ ငါက တကယ့်အကြီးစား ကျောထောက်နောက်ခံကို ရှာရမှာ”

နောက်တစ်ခဏတွင် ရွှီဖန်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ စင်မြင့်ထက်ရှိ မုယွဲ့မေထံသို့ အကြည့်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။ နိဗ္ဗာနအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံမှုရှိသော တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သခင်မှာ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

“သူ့ဆီကို ငါ ဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲ”

ရွှီဖန်သည် သူ၏ညာလက်ဖြင့် မေးစေ့ကို အသာအယာပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် မြင်ကွင်းပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဖြတ်သန်းသွားပြန်သည်။ မြင်ကွင်းတိုင်းတွင် သူသည် မုယွဲ့မေနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုမြင်ကွင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ ချဉ်းကပ်မှုတိုင်းမှာ ကျရှုံးမှုဖြင့်သာ အဆုံးသတ်နေခြင်းပင် နောက်ဆုံးတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများကြားမှ တစ်ခုတည်းသော မြင်ကွင်းမှာ ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး အသေးစိတ်ကို ဆက်လက်တွက်ချက်နေသည်။

“အော်... ဒီလိုကိုး”

ရွှီဖန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် မုယွဲ့မေကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရင်ပြင်မှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

...

...

ထိုနေ့ညနေခင်း၌ ကွမ်းထျန်းယုသည် အဖိုးတန်ဝိညာဉ်အရက်နှင့် သားရဲအသားအချို့ကို ယူဆောင်လာကာ ချန်ကျီရှင်းနှင့် လီရန်တို့ထံသို့ ရောက်လာပြီး ချန်ကျီရှင်း စစ်မှန်သောတပည့်ဖြစ်လာသည်ကို ဂုဏ်ပြုရန်အတွက် သောက်စားကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ ချန်ကျီရှင်းကလည်း တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ထိပ်ပင်မခန်းမအတွင်း၌ မုယွဲ့မေသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအသွင် ရုပ်ဖျက်ကာ ဖုန်းပေါ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းပေါ်မြို့မှာ မြို့ကြီးတစ်မြို့မဟုတ်သကဲ့သို့ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။ မီးရောင်အချို့သာ ဟိုတစ်ကွက် ဒီတစ်ကွက် ကျန်ရှိနေပြီး ထိုမီးရောင်များအောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြသော လူရိပ်အချို့ကိုသာ တွေ့ရတော့သည်။

မုယွဲ့မေသည် မြစ်ကမ်းပါးအတိုင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံး၏ ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အဝေးမှကြည့်လျှင် ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ တုန်တုန်ချိချိနှင့် လမ်းလျှောက်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအဘွားအိုသည် လက်တုတ်ကို အားပြုကာ ထိုင်ခုံပုလေးတစ်လုံးကို ခြံဝင်းထဲသို့ ဆွဲထုတ်လာပြီး ညကောင်းကင်ယံကို ငေးမောကြည့်ရှုရင်း ထိုင်နေသည်။

ထိုအဘွားအိုကို ကြည့်ရင်း မုယွဲ့မေ၏ မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအဘွားအိုသည် သူမ၏ ဂျူနီယာညီမငယ်ဖြစ်သူ၏ အစ်မအရင်းပင်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမသည် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ သခင် မဖြစ်သေးဘဲ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ဦးသာ ရှိသေးချိန်က ဖြစ်သည်။ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တွင် ဟုန်းလန်အမည်ရှိသော အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး သူမနှင့် သွေးသောက်ညီအစ်မများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးလှသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နေ့ညမပြတ် အတူရှိနေခဲ့ကြပြီး အသက်ဘေးအန္တရာယ်များကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သွေးသားမတော်စပ်သော်လည်း သူမသည် ဟုန်းလန်ကို သူမ၏ ညီမအရင်းကဲ့သို့ပင် မှတ်ယူထားခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် နတ်ဘုရားခရီးသွားအဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို သုတ်သင်ရန် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်တစ်ခုကို အတူတကွ ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သတင်းအချက်အလက် မှားယွင်းမှုကြောင့် ထိုမိစ္ဆာသည် စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုတိုက်ပွဲတွင် ဟုန်းလန်သည် သူမကိုယ်သူမ စတေးရန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်အဆင့်ရှိ မိစ္ဆာကို ခုခံတားဆီးပေးခဲ့ကာ မုယွဲ့မေကို အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ထိုစဉ်က ဟုန်းလန်သည် နောက်ချန်၍ ခုခံပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက် မချခဲ့ပါက ယနေ့တွင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်သခင် မုယွဲ့မေဟူ၍ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟုန်းလန်၏ လောကတွင် ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်မှာ ဖုန်းပေါ်မြို့တွင် နေထိုင်သော ဤအစ်မဖြစ်သူသာ ရှိကြောင်း မုယွဲ့မေ သိရှိသွားသောအခါ။

ထိုအချိန်မှစ၍ မုယွဲ့မေသည် ဟုန်းလန်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့တော့သည်။ ရက်အနည်းငယ်ခြားတိုင်း သူမသည် ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေမှ လာရောက်ကာ ဟုန်းလန်၏ အသွင်ဖြင့် ဤအဘွားအိုကို လာရောက်ပြုစုစောင့်ရှောက်လေ့ ရှိသည်။

မုယွဲ့မေသည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေစဉ်မှာပင် သူမသည် ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဓားသွားကဲ့သို့ မျက်ခုံးအစုံနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများရှိသည့် ချောမောသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် အိမ်ထဲမှ ရေပုံးများကို သယ်ထုတ်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

“အဘွား... ကျွန်တော် အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးထားတယ်။ အိပ်ရာခင်းတွေနဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုလည်း လဲလှယ်လျှော်ဖွေပေးထားပြီးပြီနော်”

“နောက်တစ်ခါ မိသားစုဝင်တွေ အနားမှာ မရှိရင် အပြင်ကို အဝေးကြီး လျှောက်မသွားနဲ့ဦး။ လမ်းမှားပြီး အိမ်ပြန်မလာနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမယ်။ ကျွန်တော်နဲ့လည်း ထပ်မဆုံနိုင်ဘဲ နေဦးမယ်... ဟားဟား”

ထိုလူငယ်သည် ရွှင်မြူးစွာ စကားပြောဆိုရင်း ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံပေါ်၌ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် သုတ်လိုက်သည်။

“မောင်ရင်က တကယ့်ကို လူကောင်းလေးပဲ။ ငါ့ညီမလေး လာတဲ့အခါကျရင် အတူတူ ထမင်းစားကြတာပေါ့”

အဘွားအိုက ကြင်နာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အို... အားနာစရာကြီးဗျာ ဒါတွေက ပြောပလောက်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး”

“အဘွား... ကျွန်တော် အခု သွားတော့မယ်နော်။ နောက်ရက်မှပဲ အဘွားဆီ ထပ်လာခဲ့ပါ့မယ်”

လူငယ်သည် လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေသည်။

ငါး။

လေး။

သုံး။

နှစ်။

တစ်။

“မောင်ရင်... ခဏနေပါဦး”

ရွှီဖန်၏ အနာဂတ်တွက်ချက်မှုမှာ တိကျလှသည်။ သူသည် မုယွဲ့မေ၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သော အတိတ်မှ သံယောဇဉ်ကို အသုံးချကာ သူမနှင့် ရင်းနှီးမှုရရန် စတင်ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။

သူ့နောက်ကျောဘက်မှ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အပေါ်သို့ ကွေးညွှတ်သွားပြီး ခပ်သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်မိသည်။

တစ်စက္ကန့်တောင် မပိုသလို တစ်စက္ကန့်တောင် မလိုဘူး။

ဇာတ်ကွက်ထဲက အရာအားလုံးဟာ သူဟောကိန်းထုတ်ထားတဲ့ အနာဂတ်အတိုင်း တထပ်တည်းကျနေပြီ။

“ဗျာ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ တစ်ခုခု လိုလို့လားဗျ”

လူငယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

အခြားတစ်ဖက်မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း အဘွားအိုကို “အစ်မ” ဟု ဦးစွာခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လူငယ်ကို ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဟေ့... မောင်ရင် မသွားခင် ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားသွားပါဦးလား”

“ဒါကတော့...”

လူငယ်က အားနာနေသော မျက်နှာထားဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

အဘွားအိုက သူမ၏လက်တုတ်ကို အသာအယာထောက်ရင်း ငြင်းမရသော လေသံဖြင့် “မောင်ရင်... ငါ့စကား နားထောင်စမ်းပါ။ မသွားခင် ထမင်းစားသွား ငါ့ညီမလေးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လူငယ်သည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မတတ်သာသည့်အဆုံး ခေါင်းညိတ်ပြကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

“ဟုန်းလန်... ဒါက ညည်းအကြိုက်ဆုံး ဆီးသီးနီကိတ်မုန့်လေ။ ဒီနေ့ ဈေးထဲမှာ ဝယ်လာတာ”

အဘွားအိုသည် မုယွဲ့မေကို ကြည့်ကာ သူမ၏ အင်္ကျီလက်ပတ်အတွင်းမှ အဝတ်စဖြင့် ထုပ်ထားသော ကြမ်းတမ်းစွာ လုပ်ထားသည့် ပဲနီလေးကိတ်မုန့်ဗူးကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“အစ်မ... မေ့နေပြီလား။ ညီမ ဒါကို မစားတာ ကြာပြီလေ”

မုယွဲ့မေက ထိုသို့ပြောဆိုသော်လည်း ပဲနီလေးကိတ်မုန့်ကို ရိုးသားစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားလိုက်သည်။

“အင်း... ငယ်ဘဝက အရသာအတိုင်းပဲ”

ခေတ္တမျှကြာသော် မုယွဲ့မေသည် ဟင်းပွဲများကို ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

“မောင်ရင်... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

မုယွဲ့မေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

လူငယ်သည် ဟင်းတစ်လုပ်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ရာ ပါးဖောင်းသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။

“အင်း... လက်ရာက တကယ်ရှယ်ပဲဗျ”

ထို့နောက် လူငယ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “ကျွန်တော့်နာမည်က ရွှီဖန်ပါ။ ကတိဆိုတဲ့ ရွှီနဲ့ သာမန်ဆိုတဲ့ ဖန်ပါဗျာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤလူငယ်မှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံမှ ရွေးချယ်ခံထားရသော ဇာတ်လိုက်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် ရွှီဖန်ပင်။

သူ ဖုန်းပေါ်မြို့တွင် ပေါ်လာချိန်မှစ၍ ဤအဘွားအိုကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခြင်း၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေးနှင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီပေးခြင်း...

ထို့နောက် မုယွဲ့မေ ရောက်လာသည့်အချိန်နှင့် ကွက်တိကျအောင် အေးအေးလူလူ ထွက်ခွာခြင်း...

မုယွဲ့မေက ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်သောအခါ အားနာဟန်ပြပြီးမှ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် သဘောတူခြင်း...

အဆင့်တိုင်းမှာ သဘာဝကျနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြံစည်ထားခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော တွက်ချက်မှုများ၏ ရလဒ်ပင်။

သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

အရာအားလုံးကို တမင်သက်သက် လုပ်ဆောင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြသရန်ဖြစ်ပြီး မုယွဲ့မေအနေဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မရိပ်မိစေရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားပါက သူသည် မုယွဲ့မေနှင့် ရင်းနှီးခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် အဘွားအိုက ထမင်းစားရန် ခေါ်သောအခါ သူက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်မိလျှင် သို့မဟုတ် မုယွဲ့မေ ဖိတ်ခေါ်ချိန်တွင် တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာကို မပြခဲ့လျှင် အရာအားလုံးမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအခါမှသာ မုယွဲ့မေ၏အမြင်တွင် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူဟု အထင်ခံရမည်မဟုတ်ပေ။

“ရွှီဖန်”

မုယွဲ့မေသည် မျက်မှောင်တစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။ မနေ့က နံနက်ခင်းအစည်းအဝေးတွင် အကြီးအကဲဖူလုံ ပြောကြားခဲ့သော ယခုအကြိမ် တောင်ဘက်တောင်ထိပ် တပည့်သစ်စုဆောင်းမှုတွင် ပါရမီအရှိဆုံးဟု ဆိုသည့် ရွှီဖန်ဆိုသူမှာ ဤလူငယ်ပင်။

“မင်းက ကြည့်ရတာ ဒီကလူနဲ့မတူဘူး။ ဖုန်းပေါ်မြို့သားတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”

မုယွဲ့မေက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေက အခုမှဝင်ခါစ တပည့်

သစ်ပါ။ ရောက်တာမကြာသေးပါဘူး”

ရွှီဖန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အသံကို နှိမ့်

လိုက်သည်။

“အန်တီ... ဒါကိုတော့ လျှို့ဝှက်ပေးထားပါနော်။ ကျွန်တော်တို့ သန့်စင်ရာနယ်မြေမှာက စည်းကမ်းတွေရှိတယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဂိုဏ်းပြင်ပကို ထွက်ခွင့်မရှိဘူးဗျ”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မုယွဲ့မေမှာ မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ သံသယစိတ်များ လျော့ကျသွားခဲ့သည်။ သူမက ခေါင်းခါယမ်းရင်း “ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါ။ နတ်ဘုရားဂိုဏ်းကို သွားတိုင်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိပါဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့”

ရွှီဖန်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာပင် ထရပ်လိုက်သည်။

“အဘွား... အန်တီ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်နော် ဂိုဏ်းက သိသွားရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအို၏ တားဆီးမှုများကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှီဖန်သည် ချက်ချင်း ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မထွက်ခွာမီတွင် သူက ပြုံးလျက် “အဘွား... နောက်ရက်မှ ကျွန်တော် ထပ်လာခဲ့မယ်နော်။ အန်တီလည်း အချိန်ရရင် အဘွားကို အဖော်လုပ်ပေးပါဦး။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း အပြင်မလွှတ်ပါနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက် အသက်ကြီးတဲ့ အဘွားအိုက အပြင်မှာ မတော်တဆ ချော်လဲတာမျိုး ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရွှီဖန်သည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ လေတိုးသံမှာ သူ၏နားစည်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေပြီး ရွှီဖန်သည် မကြာမီမှာပင် ဖုန်းပေါ်မြို့မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ဒီနေ့အတွက် သူ၏ ရည်မှန်းချက်အားလုံး အောင်မြင်ခဲ့ပြီ ဤအချိန်သည် ထွက်ခွာရန် အသင့်တော်ဆုံး အချိန်ပင်။

သူ နားလည်ထားသည်မှာ အကယ်၍ မုယွဲ့မေနှင့် နီးစပ်လိုပါက အလောတကြီး လုပ်၍မရပေ။ အနည်းငယ်မျှ အလောကြီးနေသည်ကို ပြမိပါက မုယွဲ့မေက မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ဟု မြင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့ အမြင်ခံရပါက သူ ဘာပဲလုပ်လုပ် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ သူတစ်ပါး၏ ဖော်လံဖားခြင်းနှင့် အလိုလိုက်ခြင်းများကို နေသားကျနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ရိုးသားမှုဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် တွေ့ရခဲလှသော အရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူလုပ်နိုင်သမျှမှာ သဘာဝအကျဆုံး ဖြစ်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ပို၍ သဘာဝကျလေလေ ပို၍ ကောင်းလေလေပင်။

“မုယွဲ့မေရဲ့ စိတ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်”

ရွှီဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“ ရိုးသားမှုကပဲ သူမကို အနိုင်ယူဖို့ အကောင်းဆုံး ဗျူဟာပဲ”

...

...

မြစ်ကမ်းနားရှိ ခြံဝင်းလေးရှေ့တွင်။

“ဟုန်းလန်... ဒီရွှီဆိုတဲ့ ကောင်လေးက တကယ့်ကို လူကောင်းလေးပဲနော်”

အဘွားအိုက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အင်း... တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး”

မုယွဲ့မေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ တွေဝေမှုအချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် အသေအချာ စီစဉ်ထားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုလား။

ရွှီဖန်၏ တွက်ကိန်းမှာ မုယွဲ့မေကို အထင်ကြီးစေခဲ့သော်လည်း သူမကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်လာစေရန်မှာ မလွယ်ကူသေးပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ချန်ကျီရှင်းမှာ သူ၏ စစ်မှန်သောတပည့် အခွင့်အာဏာကို စတင်အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။