အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း။ ၁၃၃

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၊ တောင်ထိပ်ပင်မခန်းမ။

ချန်ကျီရှင်းနှင့် မုယွဲ့မေတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ဖျာပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေကြသည်။

“ပင်းအာ... ဒါက ငါတို့တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ အမြုတေကျင့်စဉ်ပဲ။ အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး”

မုယွဲ့မေက သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို လှန်လိုက်ရာ အပြာရောင်စာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ချန်ကျီရှင်းအပေါ် ကြည့်သောအကြည့်များမှာ နူးညံ့ပျူငှာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမအတွက်မူ မနေ့ကဖြစ်ရပ်မှာ သေးငယ်သော အပိုင်းအစတစ်ခုမျှသာဖြစ်ပြီး အာရုံစိုက်နေရန် မထိုက်တန်ပေ။ သို့သော် ချန်ကျီရှင်းမှာမူ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ အနာဂတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုလုံးကို ထမ်းပိုးထားသူပင်။ သူသည် သူမ၏ အစွမ်းကုန် မြေတောင်မြှောက်ပေးမှုနှင့် ထိုက်တန်သူဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”

ချန်ကျီရှင်းသည် အမြုတေကျင့်စဉ်ကို လှမ်းယူကာ စတင်ဖတ်ရှုတော့သည်။ ဤအမြုတေကျင့်စဉ်မှာ ရိုးရှင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းတစ်ခုထက် စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်လမ်းစဉ်၏ ဗဟုသုတအဖြာဖြာကို စုစည်းထားသော စွယ်စုံကျမ်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ စုစုပေါင်း အဆင့်ငါးဆင့် ခွဲခြားထားကာ စိတ်ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်း၊ နှုတ်ထွက်အမိန့်၊ စိတ်ကူးယဉ်ထောင်ချောက်၊ ပုံရိပ်ယောင်လွှမ်းမိုးခြင်းနှင့် ပုံရိပ်ယောင်မှ အမှန်တရားသို့ ပြောင်းလဲခြင်းပင်။

အဆင့်တစ်ခုစီတွင် မတူညီသော စွမ်းပကားများ ရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ချန်ကျီရှင်း အရင်က အကြီးအကဲ ဖူရှုးထံမှ သင်ယူခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်းနည်းပညာမှာ ပထမအဆင့်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းအဆင့်များဖြစ်သော စိတ်ကူးယဉ်ထောင်ချောက်၊ ပုံရိပ်ယောင်မှ အမှန်တရားသို့ ပြောင်းလဲခြင်း စသည်တို့ကိုလည်း ဤကျင့်စဉ်တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့အပြင် ဤကျင့်စဉ်၏ ကျင့်ကြံပုံနည်းလမ်းကို ကျန့်ယီ ကမ္မဋ္ဌာန်းနည်းလမ်းဟု ခေါ်ဆိုပြီး တရားထိုင်ခြင်းဖြင့် မိမိ၏ စုစုပေါင်း စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းပင်။

“ပင်းအာ... မင်း အရင်က ဖူရှုးနဲ့ ကျင့်တုန်းက ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်ခဲ့လဲ”

မုယွဲ့မေက မေးလိုက်သည်။

“တပည့်က ပုံဖော်တတ်ရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီနောက်တော့ အကြီးအကဲ ဖူရှုးက...”

ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းကိုကုတ်ကာ နောက်ပိုင်းစကားကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

“အော်... မင်းက ပုံဖော်တတ်နေပြီလား”

မုယွဲ့မေ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ ချန်ကျီရှင်းက အကြီးအကဲ ဖူရှုးနှင့် ရက်

အနည်းငယ်သာ ကျင့်ကြံခဲ့ရသည်။ ထိုမျှနှင့် ပုံဖော်တတ်နေပြီဆိုသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

“လာစမ်း... ပင်းအာ မင်း ဘယ်လိုပုံဖော်နိုင်လဲဆိုတာ ဆရာ့ကို ပြစမ်းဦး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မျက်လုံးကို ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ ကြည်လင်ခြင်းနယ်ပယ်နှင့် သက်ဆိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ဝူးး..ဎ

လက်မောင်းတစ်လုံးစာခန့် ထူထဲရှည်လျားသော နဂါးနှင့်တူသော မြွေနဂါးတစ်ကောင်မှာ ချန်ကျီရှင်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“တကယ်ကြီး ပုံဖော်နိုင်တာပဲလား”

မုယွဲ့မေသည် ချက်ချင်းပင် မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ မျက်နှာတွင် ပေါ်လာသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ချန်ကျီရှင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်တွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော မွေးရာပါပါရမီရှိရုံသာမက သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ထူးကဲလှခြင်းပင်။

သို့သော် မုယွဲ့မေ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ချန်ကျီရှင်းကို ဗဟိုပြု၍ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်များသည် အဆက်မပြတ် စုစည်းကာ ပုံဖော်လာတော့သည်။

ပိအန်း…

တောက်တီ….

ချီလင်….

ချုံးချီ…..

နတ်ဘုရားဖီးနစ်….

ယာကျီ…..

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ရှေးဦးဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲမျိုးစုံ၏ အရိပ်အယောင်များစွာသည် ချန်ကျီရှင်း၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ဝန်းရံထားတော့သည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာလဲ”

မုယွဲ့မေ၏ လှပသောမျက်ဝန်းအစုံမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

ဘုရားရေ သူမ ဘာကို မြင်လိုက်ရတာလဲ။

တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တွင် ကျင့်ကြံသည်မှာ မကြာသေးသော တပည့် ရှောင်ပင်းသည် ပုံဖော်ခြင်းကို အောင်မြင်ရုံတင်မကဘဲ ထူးကဲသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲရုပ်ပုံလွှာပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပုံဖော်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့ဖွယ်

နိမိတ်ပင်။

ဤသည်မှာ အနှိုင်းမဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှုလိုအပ်ရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို အစွန်းကုန် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိရန်လည်း လိုအပ်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော် အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ရဲ့လားခင်ဗျာ”

ချန်ကျီရှင်းက မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးပတ်လည်တွင် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ပုံဖော်ထားသော ဒဏ္ဍာရီလာသားရဲရုပ်ပုံလွှာများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဒုန်း…

မုယွဲ့မေသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိရာ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်မှုနှင့် အံ့သြဘနန်းဖြစ်မှု အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

“ပင်းအာ... မင်းက ဆရာ့ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အံ့သြအောင် လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ”

မုယွဲ့မေသည် ချန်ကျီရှင်းကို အံ့သြကြည်နူးစွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ ဤတပည့် ရှောင်ပင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်အတွက် ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ပေးလိုက်သူဟုပင် ဆိုရပေမည်။ မည်သည့်ရှုထောင့်မှကြည့်ကြည့် ရှောင်ပင်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံရန် ကံပါလာသူ ဖြစ်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော်က စိတ်ထဲက ထင်သလိုပဲ စမ်းလုပ်ကြည့်တာပါဗျာ”

ချန်ကျီရှင်းက ရိုးသားဖြူစင်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မုယွဲ့မေက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ပင်းအာ... အလွန်အကျွံ နှိမ့်ချနေတာကလည်း ကြွားဝါတာတစ်မျိုးပဲနော်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် မုယွဲ့မေက ပြုံးလျက် စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့... ဒီနေ့က ငါ မင်းကို ပထမဆုံး သင်ကြားပေးတဲ့နေ့ဆိုတော့ မင်းအတွက် အမှတ်တရ လက်ဆောင်နှစ်ခု ပေးချင်တယ်”

“အမှတ်တရ လက်ဆောင်”

ချန်ကျီရှင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

မုယွဲ့မေက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ပတ်အတွင်းမှ ခရမ်းရောင်ကျောက်စိမ်းပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးသုံးလုံး ပါရှိတယ်။ ပထမတစ်ခုက ကောင်းကင်အနှစ်သာရဆေးလုံးဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်။ ဒါက မင်းကို ကြည်လင်ခြင်းနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားစေလိမ့်မယ်”

“ဒုတိယဆေးလုံးကတော့ နတ်ဘုရားခရီးသွားဆေးလုံးလို့ ခေါ်တယ်။ နာမည်အတိုင်းပဲ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်ဆီကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးလိမ့်မယ်”

“တတိယဆေးလုံးကတော့ စိတ်ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးလုံးဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ် စွမ်းအားတွေကို ပိုပြီး တိုးပွားလာစေလိမ့်မယ်”

ချန်ကျီရှင်းသည် ထိုကျောက်စိမ်းပုလင်းကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား အဖန်ဖန် ပြောလိုက်သည်။ ဤဆေးလုံးများကြောင့် သူသည် နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံမှုကို လူအများရှေ့တွင် ပြသရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် ရှောင်ပင်းအသွင်ဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ပိုမိုကြီးမားသော ကိစ္စရပ်များကို ဆောင်ရွက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယမြောက် အမှတ်တရလက်ဆောင်ကတော့...”

မုယွဲ့မေက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး“မင်းကို ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုရဲ့ ဖန်တီးမှုနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်တယ်”

“ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု”

ချန်ကျီရှင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာတွင် အံ့သြမှင်သက်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုဆိုသည်မှာ နိဗ္ဗာနနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိပြီးသော ကျင့်ကြံသူများသာ ပိုင်ဆိုင်ရန် မျှော်လင့်နိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။ မည်သည့်ကမ္ဘာငယ်မဆို အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလှပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများဖြင့် တန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်ပေ။ ချန်ကျီရှင်း သိသလောက်ဆိုလျှင် လက်ရှိ ဇီဝေချန်မိသားစုတွင် ချန်တောက်ယန် တစ်ဦးတည်းသာ အမှောင်လှောင်အိမ်ကမ္ဘာငယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“မှန်တယ်လေ”

မုယွဲ့မေက ပြုံးလျက် “အဲဒီကမ္ဘာငယ်က ငါတို့တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ရဲ့ ဆက်ခံသူတောင်ထိပ်သခင် အဆက်ဆက်က ချန်ထားရစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ရတနာတွေ၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းရဲ့ဆရာအနေနဲ့ ငါက မင်းကို အဲဒီကမ္ဘာငယ်ထဲ ပို့ပေးမယ်။ မင်းအလိုရှိတာမှန်သမျှကို ငါးရက်တိတိ စိတ်ကြိုက်ယူနိုင်တယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လောက်အထိ ရမလဲဆိုတာကတော့ မင်းရဲ့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်”

“ဒါက ဆရာ့အနေနဲ့ မင်းအတွက် အခြေခံကောင်းတွေ ချပေးတာလည်း ဖြစ်တယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီရှင်းမှာ အနည်းငယ် သဘောပေါက်သွားသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံး တိုက်ရိုက်ပေးအပ်လိုက်မည်ဆိုပါက အလွန်အမင်း အံ့သြစရာကောင်းနေပေလိမ့်မည်။ မုယွဲ့မေက ပေးလိုစေဦးတော့ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေ၏ အရှင်သခင်က တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းကို ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု သီးသန့်ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ချန်ကျီရှင်းကို ထိုကမ္ဘာငယ်အတွင်း ငါးရက်တိတိ အချိန်ပေးပြီး စိတ်ကြိုက်ယူခွင့်ပြုခြင်းမှာပင် အလွန်ကြီးမားသော ရက်ရောမှုကြီး ဖြစ်သည်။

ဒီတောင်ထိပ်သခင်က ငါ့အပေါ် တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။

ချန်ကျီရှင်းသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေသို့ ရောက်ကတည်းက အဖိုးကြီးဟွမ်မှစ၍ နတ်သမီးလီရန်၊ စစ်မှန်သောတပည့် ကွမ်းထျန်းယုနှင့် ယခု တောင်ထိပ်သခင်အထိ... သူတို့အားလုံး၏ သူ့အပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာ ကောင်းလှသည်။

“ဆရာ... အဲဒီငါးရက်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကို ဘယ်လိုသတ်မှတ်မှာလဲခင်ဗျာ”

ချန်ကျီရှင်းက မေးလိုက်သည်။

“ရိုးရှင်းပါတယ်။ မင်း အဲဒီကမ္ဘာငယ်ထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ တံခါးက လုံးဝပိတ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါးရက်ပြည့်မှ ပြန်ပွင့်မှာ။ အဲဒီငါးရက်အတွင်း ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ မင်း ဘာတွေရခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး”

မုယွဲ့မေက ပြုံး၍ ဖြေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ငါ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ။

ချက်ချင်းပင်...

“ဆရာ... ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းအတွက် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးက ရတနာတွေ မလိုအပ်ပါဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးကို တောင်ဘက်တောင်ထိပ်က တပည့်တွေအားလုံး ပါဝင်ခွင့်ရအောင် ပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းမယ် ထင်ပါတယ်”

ချန်ကျီရှင်းက ရိုးသားစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

မုယွဲ့မေမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ချန်ကျီရှင်းက ဆက်လက်၍ “ဆရာ... ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်က အကြီးအကဲ တစ်ဦးစီကို လူငါးယောက်စီ ရွေးခိုင်းပြီး စုစုပေါင်း အယောက်နှစ်ဆယ်ပေါ့။ သူတို့ရယ် ကျွန်တော်ရယ် အတူတူ အဲဒီကမ္ဘာငယ်ထဲကို ကံထူးမှုတွေ ရှာဖွေဖို့ ဝင်ကြမယ်လေ”

“ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်သူက ဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ခွန်အားပေါ်မှာပဲ မူတည်သွားမယ်။ ဒါက တောင်ဘက်တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ရာလည်း ရောက်ပါတယ်။ ပထမအချက်အနေနဲ့ တပည့်တွေရဲ့ ကြိုးစားလိုစိတ်ကို တိုးတက်စေမယ်။ ဒုတိယအနေနဲ့ တပည့်အားလုံးရဲ့ ခွန်အားကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးနိုင်မှာပါ”

“ဒါကတော့...”

မုယွဲ့မေသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ပြီးတာပါပဲ ဒါက မင်းရဲ့ကံတရားပဲ။ မင်းအဆင်ပြေသလိုသာ သုံးပါ။ ဒီကိစ္စကို ပင်းအာကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်မယ်”

ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး သူသည် လက်အုပ်ချီ၍ အရိုအသေပြုလိုက်တော့သည်။

"ကောင်းပြီ"

...

...

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း၌ နေ့ဘက်တွင် ချန်ကျီရှင်းသည် မုယွဲ့မေထံမှ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်၏ အမြုတေကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်သင်ကြားခဲ့သည်။ သူ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကျင့်စဉ်၏ ဒုတိယအဆင့်ဖြစ်သော နှုတ်ထွက်အမိန့်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မုယွဲ့မေကို ပိုမိုအံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်သော သူမ၏ အကြည့်များတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ပါရမီနှင့် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမှာ သူမကိုပင် အံ့ဩကာ မှင်သက်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ ချန်ကျီရှင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ နိမ့်ပါးမနေပါက သူမသည် တောင်ထိပ်သခင်ရာထူးကိုပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လွှဲပြောင်းပေးအပ်မိမည် ဖြစ်သည်။ ချန်ကျီရှင်း၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ကို မကြုံစဖူးသော အဆင့်အတန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ အခိုင်အမာ ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ညဘက်ရောက်တိုင်းမှာမူ ချန်ကျီရှင်းသည် နတ်ဘုရားဆွဲငင်အားကျောက်တုံးအတွင်းမှ ဆွဲငင်အားများကို အဆက်မပြတ် စုပ်ယူနေခဲ့သည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ပေါင်လေးသန်းရှိသော ကျောက်တုံးကြီး၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို စုပ်ယူသန့်စင်ပြီး ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲငင်အားစွမ်းအင်မှာလည်း ပေါင်သုံးသန်းအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

...

...

ထို့ပြင် တောင်ဘက်တောင်ထိပ်မှ ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးစီမှ တပည့်ငါးဦးစီ ရွေးချယ်ကာ ရတနာများရှာဖွေရန် စေလွှတ်မည်ဟူသော သတင်းမှာ ဟာရီကိန်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် တစ်တောင်လုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို ရယူရန် ပြင်းပြသော ဆန္ဒများဖြင့် တောက်လောင်နေကြတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖူလုံအိမ်တော်အတွင်း၌ အကြီးအကဲ ဖူလုံသည် ခန်းမအလယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ မနက်ဖြန်တွင် ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖွင့်လှစ်မည့်အကြောင်း ကြေညာနေသည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင်ရှိနေသော ရွှီဖန်မှာမူ မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီလောက်များပြားတဲ့ ရတနာတွေ ရှာဖွေနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို လူအများကြီးကို တမင်ပေးတယ်လား။ ဒီလောကမှာ ဒီလောက် စိတ်သဘောထားပြည့်ဝတဲ့သူ ရှိလို့လား။

ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ နောက်ထပ် သုံးရက်စာ အနာဂတ်ပုံရိပ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုပုံရိပ်များထဲတွင် သူသည် သူ၏ အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းကို အသုံးချကာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အလွန်ကြီးမားသော ကံထူးမှုများကို ရရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားလက်နက်များ အပါအဝင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာမျိုးစုံကို စုဆောင်းနေခဲ့သည်။ ကမ္ဘာငယ်အတွင်းရှိ ရတနာအားလုံးနီးပါးကို သူတစ်ဦးတည်းကပင် လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသကဲ့သို့ပင်။

ထို့အပြင် သူသည် အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် တွက်ချက်ကြည့်သော်လည်း အန္တရာယ်ရှိသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ရှိရပေ။

ငါ အများကြီး တွေးနေမိတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဒီလောက်ကြီးကျယ်တဲ့ ကောင်းကင်လှိုင်းသန့်စင်ရာနယ်မြေထဲမှာ ဘယ်လို ဒုက္ခမျိုးက ကြုံလာနိုင်မှာလဲ။

ရွှီဖန်သည် သူ၏ မျက်ခုံးကို ပွတ်သပ်ရင်း ယခုတလော သူ၏ သံသယများလွန်ကဲနေမှုကို သူ့ဘာသာ ပြန်လည်ရယ်မောမိလိုက်သည်။

“ရွှီဖန်...”

ဟိန်းထွက်နေသော အသံကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှီဖန်သည် အတွေးများကို အမြန်ဖျောက်ပစ်လိုက်ပြီး အသံလာရာသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ ဖူလုံက သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်းကော ဒီကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား”

ရွှီဖန်သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် လက်အုပ်ချီလိုက်ပြီး “ဆရာ့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် တပည့်အနေနဲ့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဖူလုံအိမ်တော်အတွက် ရတနာအချို့ ပြန်သယ်လာနိုင်အောင် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်သွားမှာပါခင်ဗျာ” ဟု ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ”

အကြီးအကဲ ဖူလုံက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

အခန်း။ ၁၃၄

ဒုတိယမြောက်နေ့။

အရုဏ်ဦး၏ ပထမဆုံးအလင်းတန်းသည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ရွှေရောင်နေခြည်များမှာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ပြင်ကဲ့သို့ ဖြာကျလာပြီး တောင်ဘက်တောင်ထိပ်ထက်မှ မြူနှင်းများကို လိုက်ကာတစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ တိုက်စားသွားသည်။

ဂန်း…..

ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး သာယာကြည်လင်သော ခေါင်းလောင်းသံကြီးမှာ တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တောင်ဘက်တောင်ထိပ်တပည့်များမှာ သူတို့၏ အခန်းများမှ ထွက်လာကြပြီး တောင်တံခါးရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ မဟာအကြီးအကဲ လေးဦး၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ တစ်ဦးလျှင် တပည့်ငါးဦးစီ ရံလျက် ရှိနေကြ၏။

သူတို့သည် ဤ ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ကံထူးမှုများကို ယှဉ်ပြိုင်ရယူရန် ရွေးချယ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။ စုစုပေါင်း တာအိုမျိုးစေ့တပည့်လေးဦးနှင့် အကြီးအကဲအသီးသီး၏ လက်အောက်မှ မျက်စိကျခံထားရသော တပည့်များ ပါဝင်သည်။

ရွှီဖန်မှာလည်း ထိုသူများကြားတွင် သိသိသာသာပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

“ရှောင်ပင်းက ဒီလောက်အထိ ရက်ရောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးဗျာ။ သူ့တစ်ယောက်တည်းအတွက် သီးသန့်ရမယ့် ကံထူးမှုကို ငါတို့အားလုံးနဲ့ ဝေမျှပြီး ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ ရတနာတွေ ယှဉ်ပြိုင်ရှာဖွေခွင့် ပေးတယ်ဆိုတော့...”

အင်္ကျီဖြူဝတ် တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ဦးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အခြား တာအိုမျိုးစေ့တပည့်တစ်ဦးဖြစ်သူ ဝမ်တုန်းကမူ အေးစက်စွာဖြင့် “သူ့ကို စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အောက်ခြေလူတွေကြားမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေတာကို သူသိနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲဒီတော့မှ ဒီကမ္ဘာငယ်ထဲက ရတနာတွေကို သုံးပြီး လူအများရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားတာနေမှာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သတိမထားမိဘူးလား အခု တောင်ဘက်တောင်ထိပ် တစ်ခုလုံးက ရှောင်ပင်းအပေါ် ထားတဲ့အမြင်တွေ ပြောင်းလဲပြီး တိုးတက်လာနေပြီလေ”

တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဝမ်တုန်း... မင်း ဒီစစ်မှန်သောတပည့်နေရာကို မျက်စိကျနေတာ ကြာပြီဆိုတာ ငါတို့သိပါတယ်။ ရှောင်ပင်းက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး မင်းဆီက ဖြတ်လုသွားသလို ဖြစ်သွားတော့ မင်း သူ့အပေါ် ရန်ငြိုးထားတာလည်း မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုကြီးတော့ မတွေးသင့်ဘူး မဟုတ်လား အောက်ခြေလူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကန့်ကွက်နေပါစေ။ သူ့ကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်လို့လား”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က ဝမ်တုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကဲပါ... ရှောင်ပင်းက စစ်မှန်သောတပည့်ဖြစ်သွားတာ အပြီးသတ်သွားပြီ။ ဘာမှပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး။ စိတ်ကို ပြင်ထားပါ။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ စီနီယာကွမ်းက နောက်နှစ်နှစ်ဆိုရင် စစ်မှန်သောတပည့်နေရာကနေ အနားယူတော့မှာ။ အဲဒီကျမှ မင်း အဲဒီနေရာအတွက် ပြန်ကြိုးစားပေါ့”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဝမ်တုန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး “အစ်ကိုကြီးလော့... ကျွန်တော် ဒီစစ်မှန်သောတပည့်နေရာရဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အားထုတ်ခဲ့ရသလဲ။ ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသလဲဆိုတာ အစ်ကိုလည်း သိသားပဲ”

“စစ်မှန်သောတပည့်နေရာက လစ်လပ်သွားတာကို ကြည့်နေရင်းနဲ့မှ ရှောင်ပင်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့ စစ်မှန်သောတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ခုန်တက်သွားတယ်”

“ဒါက ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှု ရှိရဲ့လား”

တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။

"ငါတို့ဆရာ ပြောတာ မကြားဘူးလား ရှောင်ပင်းက ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်တဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်လေ။ ဒါက နှစ်ပေါင်းငါးရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ပေါ်တဲ့ ရှားပါးပါရမီရှင်မျိုး။ ဒီလိုပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင် အခွင့်ထူးခံရတာက သဘာဝကျပါတယ်ကွာ"

ဝမ်တုန်းကတော့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း အံကြိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်

သည်။

"ပါရမီကပဲ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်တာလား သူ့မှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပါရမီရှိတယ်ဆိုရင် ဘာလို့ တရားမျှတစွာ မယှဉ်ပြိုင်တာလဲ"

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နိမ့်နေလို့လို့တော့ မပြောနဲ့ဦး။ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်တာက ငါ့အပြစ်မှ မဟုတ်တာ ကျင့်ကြံမှု နိမ့်နေရင် နောက်နှစ်နှစ်ကြာမှ စစ်မှန်သောတပည့်နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ပေါ့။ အခုလို ငါ့နေရာကို ဖြတ်လုစရာ မလိုဘူးလေ"

ဝမ်တုန်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်သီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့ မကျေနပ်နိုင်ဘူး"

"ဒီတစ်ခါ ကမ္ဘာငယ်ထဲကို ဝင်တဲ့အခါ အဲဒီရတနာတွေ ဆိုတာကို ငါ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ပင်းနဲ့တော့ တစ်ပွဲတစ်လမ်းလောက် ဆင်နွှဲရလိမ့်မယ်"

"ဒီကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်တဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ခန္ဓာဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးသလဲဆိုတာ ငါ သိချင်လှပြီ။ စည်းကမ်းတွေကို လျစ်လျူရှုပြီး ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်သောတပည့်နေရာကို တိုက်ရိုက်လုယူနိုင်လောက်အောင်အထိ စွမ်းသလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

တာအိုမျိုးစေ့တပည့်က တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်တုန်း၏ ပြတ်သားသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ စကားလုံးများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး သက်ပြင်းသာ အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

"ဝမ်တုန်း... မင်းရဲ့ အငြိုးအတေးတွေထဲမှာ နစ်မွန်းမသွားပါစေနဲ့ကွာ"

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းနေသည်။

နောက်ထပ် သုံးရက်စာ အဖြစ်အပျက်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထပ်တလဲလဲ ပေါ်ထွက်နေခဲ့သည်။ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ပုံဖော်တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မည်သည့် လွဲချော်မှုမျှ မရှိသည်ကို အသေအချာ သိလိုက်ရမှ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့... ဒီတစ်ခါ ကမ္ဘာငယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ငါ့နာမည်ကို ကျော်ကြားစေရမယ်"

ရွှီဖန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီအတွေးများ ရှိနေကြစဉ် လူနှစ်ဦးမှာ တောင်ထိပ်မှ တစ်လှမ်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မုယွဲ့မေပင်။ သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များမှာ ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ကျောဘက်တွင် ဖြာကျနေ၏။

သူမ၏ နောက်ကွယ် ခြေတစ်လှမ်းအကွာတွင်မူ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ကျီရှင်းမှာ တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

တောင်တံခါးရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မုယွဲ့မေက စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ သူမ၏လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

လေဟာနယ်ထဲတွင် ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"ဒါကတော့ ကမ္ဘာငယ်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ပဲ။ မင်းတို့အားလုံး ဝင်သွားပြီးရင် ငါးရက်ပြည့်မှ ဒီတံခါးက ပြန်ပွင့်လာလိမ့်မယ်"

"အဲဒီထဲမှာ မင်းတို့ ဘယ်လောက်အထိ အကျိုးအမြတ်ရမလဲဆိုတာကတော့ ကိုယ့်ကံတရားနဲ့ ကိုယ့်အရည်အချင်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ငါဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်သလို မင်းတို့ ပြန်လာတဲ့အခါမှာလည်း ဘာတွေရခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ့ကို အစီရင်ခံဖို့ မလိုဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မုယွဲ့မေသည် ချန်ကျီရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် တောင်တံခါးရင်ပြင်မှ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ ပေးထားသော ဆေးလုံးသုံးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် ရှောင်ပင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ နတ်

ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ အာရုံခံမိသည်။

ယခုတစ်ခေါက် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ဝင်မည့်သူများထဲတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ တာအိုမျိုးစေ့တပည့်များ၏ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်သာ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ပင်း၏ အစွမ်းထက်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်နှင့်ဆိုလျှင် သူသည် အထဲတွင် အနှိမ်ခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။

မုယွဲ့မေ ထွက်ခွါသွားပြီးနောက် "စကြစို့" ဟု ချန်ကျီရှင်းက တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရွှီဖန် အပါအဝင် တပည့်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ဝဲဂယက်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားခဲ့သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ရွှီဖန်... မင်း သေတွင်းထဲ သက်ဆင်းရပြီပဲ။

ဘုန်း….

နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် မြေပြင်ကို ညာဘက်ခြေဖြင့် အားပြုကန်လိုက်ရာ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝဲဂယက်ဝင်ပေါက်အတွင်းသို့ မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

...

...

ချန်ကျီရှင်း မျက်လုံးများကို ပြန်လည်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင်မူ သူ့ရှေ့မှ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံနှင့် ပန်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် တောင်တန်းတောအုပ်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ပြာကြီးသည် ကြည်လင်နေပြီး တိမ်တိုက်များမှာလည်း လွင့်မျောနေကြသည်။ လူသားအသွင်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဝဲဂယက်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြ၏။

“ဒါ... ဒါ... ဒါက ကိုးဆင့်အလှည့် ဝိညာဉ်အနှစ်သာရမြက်ပဲ”

“ဟိုမှာက ကြက်သွေးရောင်သစ်သီးလေ အပြည့်အဝ မှည့်ဝင်းနေတဲ့ ကြက်သွေးရောင်သစ်သီးပဲ”

“ဟားဟားဟား... အဲဒါက ကျိဖုန်းပန်းမဟုတ်လား။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံနဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ရတနာပဲ”

“ဟင် အဲဒါက ဓာတ်ကြီးလေးပါး ဖုံးကွယ်ကျောက်တုံးပဲ စိတ်ဝိညာဉ်အသိစိတ်တွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တာ”

တောအုပ်၏ နေရာအသီးသီးမှ အံ့သြဘနန်းအော်ဟစ်သံများနှင့် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ကျီရှင်းသည် အဖြူရောင်အရိပ်တစ်ခုမှာ မယုံနိုင်လောက်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရိပ်သည် ရှိသမျှသော ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ရတနာမှန်သမျှကို သိမ်းကျုံးယူငင်သွားသည်။

ထိုအဖြူရောင်အရိပ်မှာ ရွှီဖန်ပင်။ ရွှီဖန်၏ လုယူဖျက်ဆီးမှုကြီး စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တင်ပျဉ်ခွေကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ ငါးရက်တိတိ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ သူသည် အလျင်စလို လှုပ်ရှားရန် မလိုအပ်ပေ။

ရွှီဖန်ကို သူ၏ အနာဂတ်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်းကို အသုံးချကာ ပထမနှစ်ရက်အတွင်း ဤကမ္ဘာငယ်ထဲရှိ ရတနာအားလုံးကို အရင်သိမ်းဆည်းခွင့် ပေးထားလိုက်မည်။ ရွှီဖန်တစ်ယောက် အောင်မြင်မှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိပြီး မာန်မာနတွေ တက်ကြွနေမည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အသေရိုက်သတ်ပစ်မည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံအနားသတ်နှင့် လက်စွပ်များတွင် ရွှေချည်ထိုးထားပြီး ဘယ်ဘက်ရင်ဘတ်တွင် တာအိုမျိုးစေ့ဟု စာလုံးထိုးထားသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ချန်ကျီရှင်းထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

“တာအိုမျိုးစေ့တပည့် ဝမ်တုန်းက စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ဝမ်တုန်းသည် ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲကို ဝင်လာရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ခုတည်းပါ။ အဲဒါကတော့ စစ်မှန်သောတပည့်ရှောင်အနေနဲ့ သင်ကြားပြသမှုတွေကို ချန်မထားဘဲ စစ်မှန်သောတပည့်တစ်ယောက်မှာ ဘယ်လိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိသလဲဆိုတာ ဒီတပည့်ကို မြင်တွေ့ခွင့်ပေးဖို့ပါပဲ”

ဝမ်တုန်း၏ အကြည့်များမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။ ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော သူ၏အကြည့်မှာ ချန်ကျီရှင်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဝမ်တုန်း၏ ကိုယ်တွင်းမှ နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။