အနှိုင်းမဲ့ဓားရိုး

“စစ်သူကြီးရှီ၊ ဧကရာဇ်ဟန်က ဒီလောက်အထိ ပြတ်ပြတ်သားသား လက်နက်ချလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်သလား”

စစ်စခန်းအတွင်း၌ ချူတောက်ရွှမ်သည် တင်းမာခက်ထန်ပြီး အစောင့်အကြပ် ထူထပ်လှသော ကွေ့ယွမ်မင်းဆက် မြို့တော်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ရှီကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေ၏။

“ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ကတော့ ကယ်တင်လို့ မရတော့တဲ့ အခြေအနေပဲ။ အကယ်၍ သူက ဟန်မျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ထိန်းသိမ်းချင်တယ်ဆိုရင် လက်နက်ချဖို့ကလွဲလို့ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး”

“တစ်ရက်အချိန်ပေးတယ်ဆိုတာကလည်း သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်တာပါပဲ”

ဂုဏ်သိက္ခာ။

ချူတောက်ရွှမ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်သာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။

ညအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ မြို့တော်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်မှုများ ဖြစ်ပွားလာသည်။

နန်းတော်အတွင်း မီးလောင်ကျွမ်းသံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး အစောင့်အကြပ် ထူထပ်သော မြို့တော်အတွင်း၌ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဤလှုပ်ခတ်မှုသည် သဘာဝအတိုင်းပင် သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက် စစ်တပ်ကိုလည်း သတိပြုမိစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှီကျင်း၏ လက်ထဲသို့ သတင်းစကားတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

ချူတောက်ရွှမ် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရှီကျင်းသည် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ဟန်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး နန်းတော်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့သတ်သေသွားပြီ”

“ဟူး”

ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ ချူတောက်ရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြေလျော့သွားသည်။

ဧကရာဇ်ဟန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခြင်းမှာ မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း အလွန်အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သိသာလှသည်မှာ တစ်ဖက်လူသည် သူ၏ နောက်ဆုံးဂုဏ်သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင်။

မြို့တော်တံခါးကြီးများမှာ အကျယ်ကြီး ပွင့်လာပြီး ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်၏ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများသည် အိမ်ရှေ့စံ ဟန်ယဲ့ဦးဆောင်ကာ လက်နက်ချ အရှုံးပေးခဲ့ကြသည်။

၎င်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရှီကျင်းသည် လူတိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်ရန် စစ်သည်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် ကွေ့ယွမ်မင်းဆက် အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ဤရှေးဟောင်းမြို့တော်ကြီးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်တော့သည်။

“ဝုန်း”

ကိုးပြည်နယ်၏ ကောင်းကင်ထက်၌။

သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ အထက်တွင်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချီကံကြမ္မာများ စုစည်းလာပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့် အစိမ်း‌ရောင်ပဒုမ္မာ ၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာကာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

အစိမ်း‌ရောင်ပဒုမ္မာ၏ ဖိအားမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် နှိမ်နင်းနိုင်သကဲ့သို့ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် အစိမ်း‌ရောင်ပဒုမ္မာ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာများ ပြသကြသည်။

“သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ ချီကံကြမ္မာက ပိုပြီးတော့တောင် ခိုင်မာလာပြီ”

“ဒီတိုက်ပွဲက… ကွေ့ယွမ်မင်းဆက် ကျဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား”

ယခုအခါ အရှေ့ပိုင်းဒေသရှိ စစ်ပွဲသတင်းများကြောင့် ကျင့်ကြံသူ အသီးသီးသည် သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့တိုးနေပြီး စစ်တပ်မှာ ထျန်းယွမ်ခရိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေကြောင်း နားလည်ထားကြသည်။

ဤမျှ ကြာမြင့်သော အချိန်အထိဆိုလျှင် သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်က ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ကို အမှန်တကယ် သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

မဟုတ်ပါက သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ ချီကံကြမ္မာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ သိသိသာသာ တိုးတက်လာရသည်ကို ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ သတင်းကောင်းမှာ ကုယန်၏ လက်ထဲသို့ အမြန် ရောက်ရှိလာသည်။

“ကောင်းတယ်၊ ငါတို့ အောင်ပွဲကြီး ရခဲ့ပြီ။ ရှီကျင်းက အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှုကို ရသင့်တယ်”

“ငါ့ရဲ့ အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်လိုက်၊ ရှီကျင်းကို ‘မြို့တော်စောင့်ရှောက်ရေး မြို့စား’ အဖြစ် ဘွဲ့နှင်းအပ်နှင်းပြီး ‘ကျန့်ယွမ်စစ်သူကြီး’ အဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်တယ်။ ရာထူးအဆင့်ကတော့ ဒုတိယ အဆင့် (၁) ပဲ”

ကုယန်သည် မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာပီတိများဖြင့် နန်းတွင်း၌ ရှီကျင်းအတွက် ဆုလာဘ်များကို ကြေညာလိုက်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ နန်းတွင်းအရာရှိကြီးများ၏ မျက်နှာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

မြို့စားဘွဲ့။

ကျန့်ယွမ်စစ်သူကြီး။

ရှေ့က ရာထူးမှာ မြို့စားအဆင့်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ဒုတိယ အဆင့် (၁) အရာရှိ ရာထူး ဖြစ်သည်။

နှစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် အလွန် ကြီးမားသော ဂုဏ်ဒြပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှီကျင်းသည် မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီး သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ ပြင်ပတိုက်ပွဲများတွင် အကြီးမားဆုံးသော အောင်ပွဲကို ယူဆောင်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှီကျင်းသည် စစ်တပ်အတွင်း၌ အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားနေသဖြင့် သူ့ကို ကန့်ကွက်ခြင်းမှာ ရန်ငြိုးဖွဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် ကုယန်သည် ကျန်းမို၊ ရွှယ်ချိန် နှင့် ယန်ယွင်တို့အတွက်လည်း ဆုလာဘ်များကို ကြေညာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရှီကျင်းကဲ့သို့ မြို့စားဘွဲ့ မရရှိခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးပင် နယ်စားဘွဲ့များ ရရှိခဲ့ကြသည်။

ဘွဲ့ထူးများ အပ်နှင်းပြီးနောက်။

ကုယန်သည် ဝန်ကြီးဌာန ခြောက်ခုမှ ဝန်ထမ်းများကို ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်သို့ စေလွှတ်ကာ ခရိုင်ပေါင်း ၃၇၃ ခုကို စုစည်းရန်နှင့် သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်အတွင်းသို့ အပြည့်အဝ သွတ်သွင်းရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ပြည်သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှု ရရှိမှသာ မင်းဆက်တစ်ခု၏ ချီကံကြမ္မာမှာ များစွာ တိုးတက်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ ကြီးမားသော လူအင်အားနှင့် အရင်းအမြစ်များ လိုအပ်လှသည်။

လူအင်အားက တစ်ဖက်၊ နှစ်ဖက်စလုံးအကြားတွင် နေရာအကူးအပြောင်းအခင်းအကျင်း တည်ဆောက်ရန်မှာလည်း နောက်တစ်ချက် ဖြစ်သည်။

ကိုးပြည်နယ်နှင့် ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်အကြား မြေပုံကို ကြည့်လိုက်လျှင် ကြားတွင် ခရိုင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသေးသည်။

ခဏတာမျှ ကုယန်သည် ကြားက ခရိုင်အားလုံးကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီး နယ်မြေနှစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ဆက်သွယ်ပစ်ရန်ပင် စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ကုယန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဇွတ်မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်မှာ အောင်ပွဲ ရကာစ ဖြစ်သဖြင့် အဘက်ဘက်မှ အနားယူရန်နှင့် ပြန်လည် စုစည်းရန် လိုအပ်နေသည်။ ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်ကို အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းပြီးမှသာ နောက်ထပ် ခြေလှမ်းကို စီစဉ်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် စစ်ပွဲများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားနေခြင်းက စစ်သည်များအကြား စစ်ပွဲကို ငြီးငွေ့သောစိတ်များအလွယ်တကူ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲပြီးခါစ အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သည့် ရှုထောင့်မှ ကြည့်ကြည့် နောက်ထပ် ပဋိပက္ခတစ်ခုကို စတင်ရန် မသင့်တော်ပေ။

…

ကုမိသားစုအိမ်တော်။

နန်းတွင်းညီလာခံ ပြီးဆုံးပြီးနောက်။

ကုယန်သည် ကုချင်းဖန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် တိုက်ရိုက် သွားရောက်ခဲ့သည်။

“အဖေ၊ ကွေ့ယွမ်မင်းဆက် ကျဆုံးသွားပါပြီ”

ကုယန် ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ဤသတင်းကောင်းကို တိုက်ရိုက် အသိပေးလိုက်သည်။

သူ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကုချင်းဖန်ကို ဤအကြောင်း အသိပေးရန် ဖြစ်သည်။

၎င်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ကုချင်းဖန်သည် ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းကို မြင်ရသောအခါ ကုယန်သည် သူ့ကို ပို၍ပင် လေးစားမိသွားသည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူသည် ကုချင်းဖန်ကဲ့သို့ ရှေ့တွင် တောင်ပြိုလျှင်ပင် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေနိုင်သော စိတ်ဓာတ်မျိုး မရှိသေးပေ။

“နောက်ထပ် ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ”

“ငါ သိသလောက်တော့ ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်က ခရိုင်ပေါင်း ၃၇၃ ခုနဲ့ လူဦးရေ ကုဋေပေါင်းများစွာကို အုပ်ချုပ်ထားတာ။ အကယ်၍ စနစ်တကျ စီမံနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီအင်အားက အများကြီး အသုံးဝင်လိမ့်မယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရေဟာ လှေကို တင်ထားနိုင်သလို မှောက်လည်း မှောက်နိုင်တာပဲ”

ကုချင်းဖန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကုယန်က တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အရှေ့ပိုင်းဒေသကို လူတွေ အရင်လွှတ်ပြီး ခရိုင် ၃၇၃ ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ဖို့၊ မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေမယ့် အရာအားလုံးကို နှိမ်နင်းဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ပြီးရင် သိုင်းကျောင်းတွေ တည်ထောင်ပြီး ကိုးပြည်နယ်ရဲ့ စနစ်တွေကို ကျင့်သုံးသွားပါ့မယ်။

ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် ရာစုနှစ်တစ်ခုအတွင်းမှာ ဒီခရိုင် ၃၇၃ ခုဟာ သိုင်းနတ်ဘုရားမင်းဆက်အတွက် အပြည့်အဝ အကျိုးပြုလာပါလိမ့်မယ်”

ကုယန်၏ စကားမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကွေ့ယွမ်မင်းဆက်သည် ဤခရိုင် ၃၇၃ ခုကို နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းတိုင်တိုင် အုပ်ချုပ်ခဲ့သဖြင့် အမြစ်တွယ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ပြည်သူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို အမှန်တကယ် ရရှိရန်မှာ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။