အခန်း (၉၄၆-၉၄၈)

အခန်း (၉၄၆) သံသယတရားခံသုံးယောက်

လန်ထင် ဧည့်သည်ဆောင်သို့ အဝတ်လာပို့သည်။ ဝတ်စုံကို အသုံးမလိုသော်လည်း လန်ထင်ကို ချက်ချင်းနှင်ထုတ်လျှင် ရိုင်းရာကျမည်။

"အထဲကိုဝင်ထိုင်ပါဦးလား ညီမလန်"

"ကောင်းပြီလေ"

လန်ထင် ဝင်လာသည်။ တံခါးဝမှ တစ်ဝက်စားထားသည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးကို လန်ထင်မြင်သွားသည်။

"ခုနက လက်ချော်ပြီးကျသွားတာပါ"

လုယန် ဝိညာဉ်သီးကိုကောက်၍ တောင်ပန်စကားဆိုသည်။ ရေဖြင့်ဆေးကြောပြီး ဆက်စားသည်။

နှစ်ယောက်လုံး ထိုင်ခုံပေါ် ခုန်တက်ရသည်။ ကိုယ်ကျုံ့သွားသည့် ဖြစ်ရပ်အကြောင်း လုယန်စပြောသည်။

"သံလွင်ပင်ကို ဘယ်သူအဆိပ်ခတ်တာလဲ သိပြီလား"

ကိုယ်ကျုံ့အောင်လုပ်ခဲ့သည့် မိအောင်ဖမ်းပြီး ပြစ်ဒဏ်စီရင်ခိုင်းမည်ဟု လုယန်ကျိန်ဆိုထားသည်။

"မသိရသေးဘူး။ စစ်ဆေးကြည့်တော့ စုစုပေါင်း သံလွင်ပင် သုံးဆယ့်ခြောက်ပင်မှာ ကိုယ်ကျုံ့အာနိသင်ရှိနေတယ်။ သစ်ပင်သက်တမ်းတွေကလည်း မတူဘူး။ လမုန်လုပ်ဖို့သုံးတဲ့ သစ်ပင်တွေနဲ့ အကိုခုတ်လှဲခဲ့တဲ့ သစ်ပင်လည်း အဲဒီ့ထဲမှာပါနေတယ်"

လုယန် စိတ်ပျက်လက်ပျက် နားထင်ကို လက်ဖြင့်နှိပ်နေသည်။ လနန်းတော်တွင် သံလွင်ပင်များ အပြည့်ရှိသည်။ သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ကျပန်းရွေးခဲ့သည်။ ရွေးလိုက်သည့်သစ်ပင်က အဆိပ်ခတ်ခံထားရသည့် သစ်ပင်ဖြစ်နေသည်။

ကံဆိုးလွန်းလှသည်။

လနန်းတော်ကလည်း ကံဆိုးမှုဟုသာ သတ်မှတ်သည်။ လုယန်နှင့်သက်ဆိုင်သည်ဟု မတွေးကြ။

အကယ်၍ သက်ဆိုင်သည်ဟုတွေးကြလျှင် ရွှဲ့ရှီလုန်ဘေးသို့ လုယန်ရောက်သွားနိုင်သည်။

"ဆေးကျိုဆောင်မှလည်း ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်သွားတယ်။ အဖိုးတန်ဆေးပစ္စည်းတွေ အများကြီးပျောက်နေတယ်။ အဆိပ်သင့်သံလွင်ပင်တွေပေါ်မှာ ဆေးအကြွင်းအကျန်တစ်ချို့တွေ့တယ်။ ဆေးကျိုဆောင်ကို နှစ်လတစ်ကြိမ်စစ်ဆေးတယ်။ ပြီးမှ လိုအပ်တဲ့ဆေးပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ တောင်အောက်ကိုဆင်းတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီကြားထဲမှာ ဆေးမြစ်တွေပျောက်နေတာကို သတိမထားမိကြတာ"

"တကယ်အတွင်းလူလက်ချက်များလား"

ဆေးပစ္စည်းများသိမ်းထားသည်ါနေရာကို မှော်စက်ဝန်းအထပ်ထပ်ကာထားသည်။ ထိုမှော်စက်ဝန်းများကို ဖြတ်သန်း၍ ဆေးပစ္စည်းများခိုးနိုင်သူသည် မသေမျိုးဖြစ်လျှင်ဖြစ်။ မဟုတ်လျှင် အတွင်းလူသာဖြစ်ရမည်။

"ဆရာက သံသယရှိတဲ့လူတွေကို တစ်ယောက်ချင်းစစ်ဆေးနေတယ်။ အခုထိတော့ ဘာမှမထူးခြားသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူခိုးက ဘာလို့သံလွင်ပင်တွေကိုစမ်းသပ်နေလဲ ဘာရည်ရွယ်ချက်ရှိနေလဲဆိုတာ ဆရာမခန့်မှန်းနိုင်သေးဘူး"

လန်ထင် သူ့ဆရာကို ကူညီချင်သော်လည်း ယခု ကလေးဘဝရောက်နေသည်ဖြစ်၍ ဘာမှအကူအညီမပေးနိုင်။

"အခုလောလောဆယ် သံသယရှိတဲ့လူတွေ ဘယ်နှယောက်ရှိလဲ"

ခန္ဓာကိုယ်ကျုံ့၍ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း လုယန်၏ဦးနှောက်က ထက်မြက်နေဆဲဖြစ်သည်။ သဲလွန်စတစ်ချို့ ရှာကောင်းရှာနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုကိစ္စကို လုယန်နှင့်ဆွေးနွေးလည်း အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဟု လန်ထင်ယူဆသည်။

"သုံးယောက်ရှိတယ်။ ဆေးကျိုဆောင်တာဝန်ခံဟောင်း အကြီးအကဲမြောင်၊ လက်ရှိတာဝန်ခံ အကြီးအကဲမိန်၊ အကြီးအကဲမိန်ရဲ့ တပည့် အမပိုင်။ သူတို့သုံးယောက်ပဲ မဟာမှော်စက်ဝန်းကိုဖြတ်ပြီး ဆေးကျိုဆောင်ရဲ့ ဆေးပစ္စည်းဂိုဒေါင်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ဝင်ထွက်နိုင်တာ။

ဂိုဏ်းသခင်ဟောင်း ချွီလင်းလည်း မှော်စက်ဝန်းဖြတ်တဲ့နည်းကိုသိတယ်။ ဒါပေမယ့် သူကအခု အပြစ်သားခန်းမမှာ အကျဉ်းကျနေတာ။ သူတော့မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဖိုးတန်ဆေးမြစ်တွေကို ဘယ်သူခိုးသွားမှန်းမသိပေမယ့် ဘယ်အချိန်ခိုးသွားသလဲဆိုတာတော့ အတည်ပြုနိုင်တယ်"

"ဘယ်လိုအတည်ပြုတာလဲ"

"ဆေးဂိုဒေါင်ကိုသွားဖို့ မဟာမှော်စက်ဝန်းကိုဖြတ်တိုင်း မှတ်တမ်းတစ်ခုကျန်တယ်။ ဘယ်အချိန် ဘယ်သူက မှော်စက်ဝန်းကိုဖြတ်ပြီး ဘာဆေးပစ္စည်းတွေ ယူသွားသလဲဆိုတာတွေပေါ့။ မှတ်တမ်းအရ နှစ်လအတွင်း မဟာမှော်စက်ဝန်း ဆယ့်ခြောက်ကြိမ် ဖြတ်ခဲ့တယ်။

အမပိုင်က ရှစ်ကြိမ်၊ အကြီးအကဲမိန်က ခြောက်ကြိမ်၊ အကြီးအကဲမြောင်က နှစ်ကြိမ်။ ပြီးတော့ မှော်စက်ဝန်းပညာရှင်အကြီးအကဲက ဆေးဂိုဒေါင်မှော်စက်ဝန်းမှတ်တမ်းကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မှော်စက်ဝန်းအသက်ဝင်တာ ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်လို့ ပြနေတယ်။ တစ်ကြိမ်ပိုနေတာပေါ့။

အဲဒီ့တစ်ကြိမ်က သူခိုးဝင်တဲ့အကြိမ်ဖြစ်မယ်။ လူသုံးယောက်မှာထဲမှာ အဲဒီ့နေ့က ဘယ်သူအဲဒီ့ကိုသွားသလဲဆိုတာ ဆရာကစစ်ဆေးတယ်"

လန်ထင်က လက်တွေ့သရုပ်ပြဖို့ စားပွဲအလယ်ရှိ သစ်သီးပန်းကန်ထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးနှစ်လုံး ဆွဲယူရန်ကြိုးစားနေသသည်။ အနီတစ်လုံး အပြာတစ်လုံးဖြစ်သည်။ အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် လုယန်က တစ်ဝက်စားပြီးသား ဝိညာဉ်သစ်သီးကိုပေးလိုက်သည်။ လန်ထင် တတိယသစ်သီးကို လှမ်းယူဖို့မလိုတော့။

လန်ထင် ဝိညာဉ်သီးနှစ်လုံးနှင့် တစ်ဝက်ကျန်သည့် ဝိညာဉ်သီးကို အတန်းလိုက်ချသည်။

အနီရောင်ဝိညာဉ်သီးကို ရှေ့သို့တွန်းပို့သည်။

"အကြီးအကဲမြောင်က ကိုယ်ပွားပညာကျွမ်းကျင်တယ်။ သက်တူရွယ်တူတွေ သူ့ကိုယ်ပွားကို အတုအစစ်မခွဲနိုင်ကြဘူး။ သူအငြိမ်းစားယူပြီးနောက်ပိုင်း အဆင့်တက်ဖို့အတွက် အပြင်လောကမှာ အခွင့်အရေးသွားရှာတယ်။ ဒါပေမယ့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ပြီးခဲ့တယ်လဝက်လောက်က ဂိုဏ်းကိုသူပြန်ရောက်လာတယ်။

အကြွေးတွေ အများကြီးတင်နေလို့ ပိုက်ဆံချေးဖို့ ပြန်လာတာတဲ့။ ဒါပေမယ့် သူဝိညာဉ်ကျောက် ဘယ်လောက်ပိုင်ဆိုင်တယ် ဘယ်လောက်ချေးထားတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမသိကြဘူး။ ဆေးမြစ်ပျောက်တဲ့နေ့မှာ အကြီးအကဲမြောင်က တစ်ခြားအငြိမ်းစားအကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့ စကားလက်ဆုံကျနေတယ်။ သူ့အိမ်တော်ကနေ လုံးဝမထွက်ဘူး"

လန်ထင် အပြာရောင်ဝိညာဉ်သစ်သီးကို ရှေ့သို့နည်းနည်းတိုးလိုက်သည်။

"လက်ရှိဆေးကျိုဆောင်တာဝန်ခံ အကြီးအကဲမိန်က အမြဲတမ်းအလုပ်များတယ်။ ခိုးမှုဖြစ်တဲ့နေ့မှာလည်း အဲလိုပဲ။ သူ့အခန်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံးနေပြီး ဆေးစပ်နည်းအသစ်တွေ၊ ဒီနှစ်လမုန့်ကို ဘယ်လိုပုံစံလုပ်ရင်ကောင်းမလဲဆိုတာတွေ စဉ်းစားနေတာတဲ့။

အတွေးသစ်အမြင်သစ်ရဖို့ အပြင်ကို နှစ်ခါပဲလမ်းလျှောက်ထွက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆေးကျိုဆောင်အပြင်ဘက်မှာ သူ့ကိုတွေ့လိုက်တဲ့လူ ဘယ်သူမှမရှိဘူး"

ကျန်နေသည့် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်ခြမ်းက ပြောစရာမလိုတော့။ အမပိုင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

"အဲဒီ့နေ့က အမပိုင် ဆေးကျိုနေတယ်။ ဂိုဏ်းတူညီမသုံးယောက်က ဆေးကျိုဆောင်စက္ကူပြတင်းကနေတစ်ဆင့် သူ့ကိုလှမ်းမြင်တယ်။ အမပိုင်ကျိုနေတဲ့ဆေးက ကိုးနှလုံးကြာပန်းဆေးလုံးပါ။

အဲဒီ့ဆေးက တစ်နေကုန်ဖော်စပ်ရတယ်။ အဲဒီ့အချိန်အတွင်း ဆေးကျိုတဲ့မီးဖိုနားကခွာဖို့မပြောနဲ့။ အာရုံလွင့်လို့တောင်မရဘူး။ ကိုးနှလုံးကြာပန်းဆေးက ဖော်စပ်ရတာခက်တယ်။ အမပိုင်တောင် အောင်မြင်နိုင်ခြေ ဆယ်ရာနှုန်းပဲရှိတာ။

အဲဒီ့နေက သူအတော်လေးအခြေအနေကောင်းတယ်။ ဆေးလုံးရအောင်ဖော်စပ်နိုင်လို့ တစ်ခြားဂိုဏ်းတူညီမတွေအမတွေရှေ့မှာ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့တယ်တဲ့။

စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်အရ အဖြေမသိသေးတဲ့ နောက်တစ်ချက်ရှိတယ်။ ဆေးပစ္စည်းတွေမပျောက်ခင် တစ်ပတ်အလိုက အမပိုင်နဲ့ အကြီးအကဲမိန် စကားများကြတယ်။ အမပိုင်က ဆေးစပ်ဖို့အတွက် အဖိုးတန်ဆေးပစ္စည်းသုံးမျိုးလိုတယ်။ သူ့ဆေးပညာတိုးတက်အောင် စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ပါ။

ဒါပေမယ့် သူ့ပညာမလုံလောက်သေးတော့ သေချာပေါက်မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့တွေးပြီး အကြီးအကဲမိန်က အမပိုင်လိုချင်တဲ့ဆေးကို ထုတ်မပေးဘူး။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အဲဒီ့ဆေးပစ္စည်းသုံးမျိုးလည်း အခိုးခံရတဲ့စာရင်းထဲမှာပါနေတယ်"

သူ့စကားနားထောင်ပြီးနောက် လုယန် စဉ်းစားနေသည်။ ထိုသုံးယောက်လုံး ခိုင်မာသည့်အလီဘိုင်မရှိကြောင်း နားလည်လာသည်။

အကြီးအကဲမြောင်က ကိုယ်ပွားပညာကျွမ်းကျင်သည်။ သူနှင့်သူ့ကိုယ်ပွားကို အတုအစစ် ခွဲခြားဖို့ခက်သည်။ အလီဘိုင်ပြဖို့ တစ်ခြားအကြီးအကဲတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

အကြီးအကဲမိန်က အခန်းထဲမှမထွက်ဟုဆိုသည်။ စိတ်ကူးစိတ်သန်းအသစ်ရဖို့ အပြင်သို့လမ်းလျှောက်ထွက်သည်။ သို့သော် မျက်မြင်သက်သေမရှိ။

အမပိုင်က ဆေးကျိုနေချိန် အာရုံလွင့်၍မရ။ သို့သော် ဂိုဏ်းတူညီမသုံးယောက်က စက္ကူပြတင်းပေါက်မှ (လူရိပ်ကိုသာ) လှမ်းမြင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူတို့မြင်သည့်လူသည် အမပိုင်ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မည်။

ထို့ပြင် သူတို့အားလုံး အမှုကျူးလွန်နိုင်သည့် အကြောင်းရင်းများရှိနေသည်။

လုယန် ခေါင်းငုံ့စဉ်းစားသည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေများကို သုံးသပ်ရင်း သူ့နှုတ်ခမ်းများကွေးညွှတ်သွားပြီး အပြုံးရိပ်ပေါ်လာသည်။

'မီးအိမ်အောက်မှ အမှောင်ရိပ်'ဆိုသည်မှာ ဤအဖြစ်မျိုးကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်မည်။

"အကို၊ တစ်ခုခုစဉ်းစားမိလို့လား"

လုယန်အမူအရာကိုကြည့်၍ သဲလွန်စတစ်ခုရပြီဖြစ်ကြောင်း လန်ထင်ရိပ်မိသည်။

"လန်ထင်၊ သူခိုးဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိပြီ။ သုံးယောက်လုံး သံသယဝင်စရာကောင်းနေပေမယ့် တကယ်တော့ သူတို့မဟုတ်ဘူး။ သူတို့သုံးယောက်လုံး ဆေးဂိုဒေါင်ကိုဝင်တဲ့ မှတ်တမ်းတွေရှိတယ်။ ဂိုဒေါင်ထဲရောက်တဲ့အချိန် သူတို့လိုချင်တဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေ ယူသွားလို့ရတာပဲလေ။

မှော်စက်ဝန်းကို ဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်မြောက်ဝင်ပြီး သဲလွန်စချန်ခဲ့စရာအကြောင်းမရှိဘူး။ တစ်ခုတည်းသောအဖြေက သူခိုးက သူတို့သုံးယောက်မဟုတ်လို့ပဲ။

ညီမလန်၊ နန်းတော်သခင်ဟောင်းချွီလင်းက ဆေးဂိုတောင်မှော်စက်ဝန်းကို ဘယ်လိုဖြတ်ရမလဲဆိုတာသိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်နော်။ ဒီတော့ လက်ရှိနန်းတော်သခင်လည်း သိမှာပဲမဟုတ်လား"

လုယန် စိတ်တော့မကောင်း။ ထိုအဖြေသည် လန်ထင်အတွက် နားဝင်မချိုနိုင်သော်လည်း အမှန်တရားက အမှန်တရားသာဖြစ်သည်။ အဖြစ်မှန်ကို လန်ထင်ရင်ဆိုင်ရမည်။

"ဒီတော့ အဖြေကရှင်းနေပြီ။ အဲဒီ့သူခိုးဟာ လော်..."

သူ့စကားမဆုံးသေးမီ သိစိတ်နယ်မြေမှ နတ်မယ်က မသေမျိုးအာရုံဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုကြည့်၍ အံ့တဩလှမ်းပြောသည်။

"အဲ...ဟိုကောင်မလေးပိုင်ယဲ့က သံလွင်ပင်တွေကို ဘာလုပ်နေတာလဲ"

******************************

အခန်း (၉၄၇) ရိုးရှင်းသောသုံးသပ်ချက်အတွက် မသေမျိုးအာရုံသာလိုသည်

တရားခံဘယ်သူမှန်းမသိဘဲ လုယန် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေခဲ့သည်။ နတ်မယ်က သူ့ကိုယ်စား တရားခံကို တွေ့အောင်ရှာမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်၍ ဝိညာဉ်အာရုံတစ်ချိန်လုံးဖြန့်ထားသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သဲလွန်စတစ်ခု သူတွေ့သည်။

"ဒါပေါ့လေ...ငါပဲဝါတာဝန်ယူပြီလိုက်ဆိုရင် မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့အမှုဘယ်ရှိနိုင်မှာလဲ"

"ဘယ်သူလဲ၊ ပိုင်ယဲ့လား"

'နန်းတော်သခင်လော်'ဟု မပြောမီ နတ်မယ်၏စကားကြောင့် လုယန် အငိုက်မိသွားသည်။

"နောက်ကို ခင်ဗျားဘာမြင်တယ်ဆိုတာ ကျုပ်ကိုစောစောကြိုပြောပါနတ်မယ်"

ပိုင်ယဲ့ သံလွင်ပင်ကို ဆေးမခတ်မီကတည်းက နတ်မယ်ကြိုမြင်ခဲ့မည်ကို လုယန်သေချာသိသည်။

တရားခံက ပိုင်ယဲ့ဆိုလျှင်ပင် ဆေးကျိုဆောင်မှော်စက်ဝန်းကို သူဘယ်လိုဖြတ်ခဲ့သနည်း...

"သူခိုးဆိုတာ သက်သေနဲ့လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းရတာလေ။ အစောပိုင်းက သံသယဝင်ရုံလောက်ပဲရှိတာ။ ဟိုကောင်မလေးကို ငါမှားယွင်းစွပ်စွဲမိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လုယန်နှင့်အတူ ဥပဒေအကြောင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ လေ့လာခဲ့ပြီးနောက် နတ်မယ်၏ဥပဒေအသိလည်း တိုးတက်လာသည်။

"အကို၊ အကိုလုယန်..."

လုယန် စကားတစ်ပိုင်းတစ်စရပ်၍ အသံတိတ်သွားသဖြင့် လန်ထင် အတော်တွေးရခက်သွားသည်။ လုယန်မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ရမ်းပြနေသည်။

လုယန် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ သူအခု အမှုကိုသုံးသပ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လာသည်။ နတ်မယ်နှင့် စကားများနေရမည့်အချိန်မဟုတ်။

"ကဲပါ၊ ငါတာဝန်ယူလိုက်မယ်"

အဖြစ်မှန်ကို သူရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ အများရှေ့တွင် အမှုမှန်ဖော်ထုတ်သူလည်း သူသာဖြစ်သင့်သည်။

လုယန် နတ်မယ်ကိုမယှဉ်နိုင်။ ချက်ချင်းပူးကပ်ခံလိုက်ရသည်။

နတ်မယ်ပုံစံက အိပ်မက်မှလန့်နိုးလာသလို ဖြစ်နေသည်။

"အဲ...ခုနက ငါတို့ ဘယ်နားမှာရပ်သွားပါတာလဲ"

"အဲဒီ့သူခိုးဟာ လော်..ဆိုတဲ့နေရာ‌ရောက်ပြီးတော့ အကိုစကားရပ်သွားတာလေ"

လန်ထင်က လုယန်ကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သို့သော် ထုတ်တော့မပြော။

လုယန်ပုံစံက တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု သူခံစားနေရသည်။

နတ်မယ်သည် ပူးကပ်သည့်အတွေ့အကြုံ ဝါရင့်နေသူဖြစ်သည်။ နန်းမြို့တော်တွင် လုယန်အဖြစ်ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုလည်း လုယန်လို အပြည့်အဝ သရုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို 'ငါမသေမျိုး'ဟု မပြောတော့။

"ဟိုသေးသေးကွေးကွေး ပိုင်ယဲ့ဆိုတဲ့ကောင်မလေးက တရားခံပဲလို့ ငါပြောမလို့ပါ"

နတ်မယ်က အခိုင်အမာကောက်ချက်ချသည်။

"တရားခံဆိုတာ အမှုဖြစ်တဲ့နေရာကို ပြန်လာလေ့ရှိတယ်။ ငါ့အထင်မမှားရင် သူ့အခု သံလွင်တောအုပ်ရဲ့ အပင်တန်းဆယ့်နှစ်၊ ဆယ့်သုံးခုမြောက်သံလွင်ပင်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"

လန်ထင် လုံးဝဆွံ့အသွားသည်။ ထိုမျှနေရာအတိအကျကို အကိုလု ဘယ်လိုခန့်မှန်းနိုင်သည်မသိ။ သူ့ဦးနှောက်ဖြင့် လိုက်မမီတော့။

တွေးခေါ်သုံးသပ်သည့်နေရာတွင် အကိုလုကို သူတကယ်မမီ။

ထို့ထက်ပိုအရေးကြီးသည်မှာ...

"ပိုင်ယဲ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"

ထိုနာမည်မျိုး လနန်းတော်တွင် လန်ထင်တစ်ခါမှမကြားဖူး။

"သူ့ကိုမသိဘူးလား။ သူငါ့ဆီကို ညတိုင်းလာပြီး ပုံပြင်နားထောင်တယ်လေ"

နတ်မယ်လေသံတွင် မကျေနပ်သည့်အရိပ်မျိုး ရောစွက်နေသည်။

ပိုင်ယဲ့သာ လုယန်၏ညပိုင်းအချိန်များကို လက်ဝါးကြီးမအုပ်ခဲ့လျှင် သူနှင့်လုယန် တစ်ညလုံး နှင်းလုံးပစ်တမ်းကစားနိုင်ခဲ့လိမ့်မည်။

"သူက အကို့ဆီကို ပုံပြင်နားထောင်ဖို့ ညတိုင်းလာတယ်ပေါ့"

လန်ထင် ပို၍အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျင့်ကြံမှုကိုဖျက်၍ အကိုလုဆီညတိုင်းလာပြီး ပုံပြင်နားထောင်သူ...

"ခဏနေဦး၊ ခဏနေဦး။ လန်ထင်ကဘာလို့ ညီမပိုင်ယဲ့ကို မသိရတာလဲ"

လုယန်က သိစိတ်နယ်မြေမှ လှမ်းမေးသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် တကယ်မရှိသည့်လူကို သူညတိုင်းပုံပြင်ပြောနေခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။ အတော်ကြက်သီးထစရာကောင်းသည်။

"သူက သံလွင်ဘိုးဘေးရဲ့ကိုယ်ပွား ဒါမှမဟုတ် လနန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်စွမ်းအားရှင်ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒီကောင်မလေးလန်ထင် မကြားဖူးတာ မဆန်းပါဘူး"

ပိုင်ယဲ့၏သရုပ်မှန်ကို နတ်မယ်က ခပ်အေးအေးပြောသည်။ သံလွင်ဘိုးဘေးက သူ့အတွက် ဘာမှအရေးမပါသည့်လေသံမျိုးဖြစ်သည်။

"သံလွင်ဘိုးဘေး...ဟုတ်လား"

ပိုင်ယဲ့ပေးသည့် သံလွင်ပန်းတစ်အိတ်ကို လုယန်ပြန်သတိရလာသည်။ သူ့မူလခန္ဓာမှ ခူးဆွတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုယန်အံ့ဩနေသည်ကို နတ်မယ်အရေးမစိုက်။ အမှန်တရားကိုသိသူဟူ၍ လနန်းတော်တွင် သူတစ်ယောက်သာရှိသည်။ သူ့ဉာဏ်ရည်က ထူးခြားသည့်အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်နေသလိုခံစားရသည်။ ပိုင်ယဲ့ကိုအမိဖမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"လောလောဆယ် ဒါတွေထားလိုက်ဦး။ ပိုင်ယဲ့ကို လိုက်ဖမ်းကြစို့"

နတ်မယ်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်း၍ လန်ထင်ကိုဦးဆောင်ပြီး လော်ဟုန်ရှား၏အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်းသွားသည်။

လုယန်သည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမရှိ။ ပိုင်ယဲ့ကိုတွေ့လျှင်ပင် မိအောင်ဖမ်းနိုင်မည်မဟုတ်။ လော်ဟုန်ရှားအကူအညီလိုအပ်သည်။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် လုယန်ပုံမှန်စွမ်းအားပြန်ရထားသည့်တိုင် ပိုင်ယဲ့ကို ဖမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။

လော်ဟုန်ရှားလည်း သူ့ရှေ့တွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးသုံးလုံးချ၍ ဆေးပစ္စည်းသူခိုးကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

တံခါးခေါက်သံကြားလိုက်ရသည်။ သူတံခါးသွားဖွင့်သည်။ ဘယ်သူမှမရှိ။

"ဒီမှာပါ...ဒီမှာပါ"

လောဟုန်ရှား ငုံ့ကြည့်သည်။ ကလေးငယ်နှစ်ယောက်တွေ့ရသည်။

"ဆရာ၊ အကိုလုက တရားခံဘယ်သူလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိပြီ။ ပိုင်ယဲ့ဆိုတဲ့ ကောင်မလေးတဲ့။ အရပ်က ကျွန်မလောက်ပဲ။ အခုသူ သံလွင်တောအုပ်ထဲမှာရှိတယ်"

"ပိုင်ယဲ့ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"

ထိုနာမည်ကို လော်ဟုန်ရှား တစ်ခါမှမကြားဖူး။

သို့သော် သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်းလေးနက်တည်ကြည်လာသည်။ ပိုင်ယဲ့ဘယ်သူဘယ်ဝါ စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိ။ တရားခံ၏ သဲလွန်စရပြီဖြစ်၍ သံလွင်တောအုပ်ထဲမှပိုင်ယဲ့ကို ဖမ်းနိုင်ဖို့သာ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။

"သွားစို့"

လော်ဟုန်ရှား ‌လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးတွင် လူနှစ်ယောက်ပါမလာမှန်း သိလိုက်ရသည်။ အောက်ကိုငုံ့ကြည့်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က သံလွင်တောအုပ်ဆီ ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လော်ဟုန်ရှား မြေပေါ်ဆင်းလာပြီး လက်ဖြင့်တစ်ယောက်တစ်ဘက်စီမ၍ သံလွင်တောအုပ်ဆီ သုတ်ချေတင်သည်။

"သွားကြစို့"

အလေးချိန်နှစ်ခု သယ်ထားရသော်လည်း လော်ဟုန်ရှား၏အမြန်နှုန်းက လျော့ပါးမသွား။ လေအေးဒဏ်ကြောင့် လုယန်တို့ခန္ဓာကိုယ်မထိခိုက်အောင် အလင်းစွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခုလည်း ဖန်တီးထားသည်။

သံလွင်တောအုပ်ဆီ ရောက်လာချိန်တွင် မိန်းမငယ်တစ်ယောက် သံလွင်ပင်ခြေရင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုလောင်းချရင်း တီးတိုးရေရွတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သူခိုး၊ မပြေးနဲ့"

လောင်ဟုန်ရှားက လုယန်တို့ကို အောက်သို့ချ၍ ချက်ချင်းလှုပ်ရှားသည်။

စွမ်းအင်အကာအကွယ်ကြောင့် လုယန်တို့ ‌မြေပေါ်တွင် သုံးလေးကြိမ် ခုန်ဆောင့်သွားသည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာတော့မရကြ။

လောဟုန်ရှားတိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သဖြင့် မိန်းမငယ်က တီးတိုးကျိန်ဆဲသည်။ သံလွင်ပင်စမ်းသပ်မှုကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် လော်ဟုန်ရှားချဉ်းကပ်လာသည်ကို သူမသိလိုက်။

မိန်းမငယ်က တိုက်ခိုက်လိုဟန်မရှိ။ ချက်ချင်းလှည့်ပြေးသည်။ ပြေနှုန်းက မြန်လွန်းသဖြင့် အရိပ်တစ်ခုကျန်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် လုံးဝမျက်ခြေပြတ်သွားသည်။

လော်ဟုန်ရှားမျက်စိရှင်သော်လည်း ထိုကောင်မလေးကို မီအောင်မလိုက်နိုင်ခဲ့။ သိစိတ်အာရုံကို သူဖြန့်သည်။ သို့သော် ဘာမှမတွေ့။

မိန်းမငယ်၏မျက်နှာပုံစံကို ပြန်တွေးရင်း သူမျက်မှောင်ကျုံ့နေသည်။

"မျက်နှာစိမ်းပဲ၊ အပြင်လူများလား"

.......

"တော်သေးတာပေါ့။ ရှောင်လော်က ငါ့ကိုမိတော့မလို့ပဲ"

သံလွင်ဘိုးဘေးကိုမီလျက် ပိုင်ယဲ့ အသက်ကိုမောပန်းစွာရှူနေသည်။ သူ့ကို လော်ဟုန်ရှား ဘယ်လိုတွေ့သွားမှန်းမသိ။

သူရှိသည့်နေရာကို အတိအကျသိနေသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။

"ဟဲဟဲ ပြေးချင်သေးတယ်ပေါ့။ မင်းပြေးလို့လွတ်မှာလား"

သူ့နောက်ဘက်မှ ကလေးတစ်ယောက်ရယ်သံပေါ်ာလသဖြင့် သူဖျတ်ခနဲလှည့်ကြည့်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

သူ့ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖွင့်ထားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ယောက် ချဉ်းကပ်လာလျှင် သူသတိထားမိရမည်။

ထို့ပြင် ထိုလူက သူရှိသည့်နေရာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့သည်မသိ။

"လုယန်လား"

ပိုင်ယဲ့ တအံ့တဩရေရွတ်လိုက်သည်။ ဘာကြောင့်လုယန်ဖြစ်နေသနည်း။

"ပိုင်ယဲ့မိန်းကလေး၊ ကျုပ်နဲ့အတူလိုက်ခဲ့ပြီး မင်းအမှားကိုဝန်ခံပါ"

နတ်မယ်က အောင်ပွဲရစစ်သူကြီးလေသံဖြင့် ရယ်၍ပြောသည်။ ပိုင်ယဲ့ ဘယ်လောက်မြန်သည်ဖြစ်စေ သူ့မသေမျိုးဝိညာဉ်အာရုံထက်တော့ မြန်နိုင်မည်မဟုတ်။

သက်သေနှင့်တစ်ကွဖမ်းမိသည်။ တကယ့်မဟာအောင်မြင်မှုကြီးဖြစ်သည်။

ပိုင်ယဲ့က အေးစက်စက်နှာခေါင်းရှုံ့လျက်

"ငါက ပိုင်ယဲ့မဟုတ်ဘူး။ ပိုင်ရိပါ"

သိစိတ်နယ်မြေတွင်ရှိနေသည့်လုယန်က ထိုနာမည်ကို ကြားဖူးသလိုလိုထင်မိသည်။ ထို့နောက် သူရုတ်တရက် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ပိုင်ရိ...ပိုင်ရိဆိုတာ လနန်းတော်ဂိုဏ်းတည်သခင်မ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးပဲမဟုတ်လား"

********************************

အခန်း (၉၄၈) ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေး

လသံလွင်နန်းတော်တည်ထောင်သူ ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိ။

မဟာယုခေတ်နှောင်းပိုင်းမှ မဟာရှားခေတ်ဦးပိုင်းအထိ ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ သာမန်အလှပိုင်ရှင်မဟုတ်ဘဲ ကျက်သရေနှင့်ပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးဟု ဆိုကြသည်။ ထိုခေတ်ထိုအခါက သူရဲကောင်းများစွာ တပ်မက်စွဲလမ်းခဲ့သည်။

လုယန် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ပိုင်ရိဆိုသည့်မိန်းကလေးကို ဝိညာဉ်အာရုံမှ လှမ်းကြည့်သည်။ ပိုင်ရိ၏ ငယ်ရုပ်ဖြစ်မည်ထင်သည်။ ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်အရွယ်ဖြစ်သည်။ လုယန်၏ လက်ရှိအရပ်ထက် များစွာပိုရှည်သည်။

ချစ်စရာတော့ကောင်းပါသည်။ သို့သော် 'ကျက်သရေနှင့်ပြည့်စုံပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်'ဟူသည့် ဂုဏ်ပုဒ်နှင့်တော့ အတော်ကွာဟနေသည်ထင်သည်။

"မင်းက သံလွင်ဘိုးဘေးမဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးဖြစ်လာတာလဲ"

နတ်မယ်က မေးသည်။ ပိုင်ယဲ့သည် သာမန်သံလွင်ဘိုးဘေးဝိညာဉ်မဟုတ်ဟု သူတွေးခဲ့သည်။ ယခု သူ့အတွေးတကယ်မှန်နေသည်။

ပိုင်ရိ တအံ့တဩဖြစ်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ချက်ခတ်သည်။

"သံလွင်ဘိုးဘေးအကြောင်း နင်ဘယ်လိုသိတာလဲ"

သူဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောမပြခဲ့။

"မင်းခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ့ကိုအရင်ပြောပြပါ"

တစ်ဘက်ကမေးတိုင်း ဖြေရလောက်အောင် နတ်မယ်မတုံး။ အချက်အလက်ဖလှယ်ရမည်။

"ငါ့ကိုဖမ်းနိုင်ရင် ပြောပြမယ်လေ"

ပိုင်ရိ လှောင်ပြုံးပြုံးသည်။ လုယန်ဆိုသည့် ဤလူငယ်က အတော်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်။ သူ့ဇာတ်လမ်းများကို ပိုင်ယိညတိုင်းသွားနားထောင်သည်မှာ မဆန်းတော့။

စကားဆုံးသည်နှင့် ပိုင်ရိ နှင်းတောထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သဲလွန်စလုံးဝမကျန်ခဲ့။ ကျယ်ပြန့်သည့် သံလွင်တောအုပ်ကိုသာ မြင်နေရသည်။

ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမြင့်သည့်ပိုင်ရိကို လုယန် မီနိုင်စရာအကြောင်းလုံးဝမရှိ။ ကလေးအရွယ်မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအားပြည့်ရထားလျှင်ပင် မီနိုင်မည်မဟုတ်။

"ငါ့မျက်စိအောက်ကနေ ထွက်ပြေးချင်တယ်ပေါ့"

နတ်မယ် တိုက်ပွဲစိတ်ဓာတ်အပြည့်ရှိနေသည်။ ဉာဏ်ကိုလွှာ၍ သူသုံးသပ်ခဲ့သည်။ တရားခံအစစ်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ယခု တရာခံဖမ်းဖို့သာ ကျန်တော့သည်။

နတ်မယ်က ပြတ်သားသည့်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အပြေးလိုက်သည်။ သူ့လက်မောင်းလေးနှစ်ဘက် လွှဲယမ်းနေသည်။ သူ့အကြည့်က တည်ငြိမ်သည်။ ပစ်မှတ်က ထင်ရှားသည်။

သူ့အသက်ရှူနှုန်းက စည်းချက်ကျလွန်းသည်။ ထိုအသက်ရှူသံတွင် ထူးဆန်းသည့်စွမ်းအားတစ်မျိုးပါနေသဖြင့် လုယန်အတော်စိတ်ဝင်စားလာသည်။

ဒဏ္ဍာရီတို့၏ အဦးအစ၊ ချီကျင့်ကြံသူတို့၏ အစောဆုံးအဆင့်တွင် အသက်ရှူပညာတစ်မျိုးသုံးသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထူးခြားသည့် အသက်ရှူနည်းဖြစ်သည်။ မယုံနိုင်လောက်အောင် အကျိုးထူးသည်။

ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို လုယန်စစ်ဆေးသည်။ ထိုအသက်ရှူနည်းသုံးလျှင် လေအေးများ ပါးစပ်ထဲနှာခေါင်းထဲဝင်မလာအောင် ကာကွယ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

တကယ်အဆင့်မြင့်သည့် အသက်ရှူပညာရပ်ဖြစ်သည်။

.....

"သူဒီနေရာထိတော့ ငါ့ကိုလိုက်မရှာနိုင်လောက်ပါဘူး"

ပိုင်ရိ လနန်းတော်နယ်မြေ၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြေးဝင်သည်။ ထိုနေရာသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး လူနေကျဲသည်။ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ လူသူမရောက်သည့်နေရာဖြစ်သည်။ လုံးဝစိတ်ချရသည်။

လုယန်ကိုရင်ဆိုင်ဖို့ ပိုင်ရိ နည်းနည်းအခက်တွေ့နေသည်။ သူတို့ကြားတွင် ဘာရန်ငြှိုးမှမရှိ။ လုယန်ကိုတိူက်ခိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းကောင်းမရှိ။

မတိုက်ခိုက်လိုလျှင် ပြေးရုံသာရှိသည်။

"ခုနက သူငါ့ကိုဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။...ဟုတ်ပြီ။ သံလွင်ဘိုးဘေးနားမှာ ငါပုန်းနေတုန်းက ငါနဲ့သံလွင်ဘိုးကြား တစ်ခုခုပတ်သက်နေတာသတိထားမိလို့ ကံစွန့်ပြီးအဲဒီကိုလာရှာတာဖြစ်မယ်။ အတော်ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ကောင်လေးပဲ။ သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဒီလောက်အတွေ့အကြုံရင့်နေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး"

နောက်သုံးနာရီအကြာတွင် ကြားဖူးပြီးသားစကားသံကို သူထပ်ကြားရသည်။

"တွေ့ပြီ၊ မင်းမပြေးနဲ့တော့"

သံလွင်သစ်ပင်မှလုပ်ထားသည့် နှင်းလွှာလျှောပြားကို နတ်မယ်က စီးလာသည်။ သူ့နောက်ကျောတွင် ဝိညာဉ်သစ်သီးခြတစ်လုံးင်းပါသည်။ နှင်းလွှာလျှောစီး၍ မောပန်းလျှင် သစ်သီးစား၍ အားဖြည့်သည်။

သံလွင်တောအုပ်မှ ပိုင်ရိပုန်းနေသည့်နေရာထိ သုံးနာရီကြာအောင် လျှောစီးခဲ့ရသည်။

နှင်းလွှာလျှောသာ မသုံးခဲ့လျှင် ထိုထက်ပင်ပိုကြာနိုင်သည်။

ခေတ်အဆက်ဆက် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခဲ့သည့် နတ်မယ်သည် နေရာနှစ်ခုကြား အတိုဆုံးအကွာအဝေးက မျဉ်းဖြောင့်လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်းပင် သိနေသည်။ အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းဖြင့် ပိုင်ရိဆီရောက်ဖို့ နှင်းလွှာလျှောစီးခဲ့သည်။

လမ်းတလျှောက် အတားအဆီးများစွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။ ဆေးကျိုဆောင် ပစ္စည်းသွန်းဆောင်နှင့် ရေပူစမ်းများကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။

သူ့လှုပ်ရှားမှုက လှပသေသပ်သည်။ နှင်းလွှာလျှောစီး ကျွမ်းကျင်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဝါရင့်နေသူမှန်း သိသာသည်။

လမ်းတလျှောက်တွင်လည်း မျက်မြင်သက်သေများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။ သို့သော် လနန်းတော်တပည့်များက လုယန် အပျော်လျှောစီးနေသည်ဟုသာ ထင်ကြသည်။ အပြစ်သားဖမ်းဆီးနေမှန်း မသိကြ။

"နေပါဦး၊ ခင်ဗျားဘယ်အချိန်က နှင်းလွှာလျှော စီးတတ်သွားတာလဲ"

"ဟား...၊ နင်ထင်မထားဘူးမဟုတ်လား။ ဒီနေ့ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေကို ရှေးဟောင်းခေတ်ကတည်းက ငါကြိုမြင်ခဲ့လို့ သေချိုးခန္ဓာနဲ့ ဒီပညာကို ကြိုသင်ထားတာ"

နတ်မယ်အရှက်မရှိကြွားလုံးထုတ်သည်။

"နင်ငါ့ကို ဘယ်လိုများရှာတွေ့တာလဲ"

သရဲတစ်ကောင်မြင်လိုက်ရသလို ပိုင်ရိခံစားရသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အနံ့တစ်ခုခုရှိနေ၍ လုယန်က သူ့တည်နေရာကို ခြေရာခံနိုင်ခြင်းလားမသိ။ သို့မဟုတ် လုယန်၏ပုံပြင်ကို နားထောင်မိသူတိုင်း မှော်တံဆိပ်ကပ်ခံရခြင်းလား မပြောတတ်။

ဆက်ထွက်ပြေးဖို့တွေးနေစဉ်မှာပင် ပိုင်ရိ၏ခြေထောက်များ ခွေကျသွားသည်။ အားအင်လုံးဝမရှိတော့။

အခြေအနေမကောင်း။ ညရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

"ဝါး...ငါဒီနေ့ ဒီကိုဘာလို့ရောက်နေတာလဲ"

'ပိုင်ရိ' မြေပြင်ပေါ်ထိုင်၍ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသည်။ လနန်းတော်အစွန်သို့ သူဘာကြောင့်ရောက်နေမှန်းမသိ။ ဤနေရာတွင် စိတ်ဝင်စားစရာလည်း ဘာမှမရှိ။

ထိုစဉ် သူ့ဆီလျှောစီး၍လာနေသည့် နတ်မယ်ကို မြင်သွားသည်။

"အကိုလုယန်"

'ပိုင်ရိ' ပျော်ရွှင်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

နှင်းလွှာလျှောကို နတ်မယ် လှပစွာကွေ့ဝိုက်၍ရပ်လိုက်သည်။ လူတစ်ရပ်ထက်မြင့်သည့်နှင်းမှုန်များ ဖွားခနဲလွင့်ပျံသွားပြီး 'ပိုင်ရိ'ရှေ့သို့ရောက်လာသည်။

"အခုမင်းက ပိုင်ယဲ့မဟုတ်လား"

"အကိုလုယန်က အားလုံးကိုသိနေတာလား"

ပိုင်ယဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားသည်။

နတ်မယ်ရယ်နေသည်။ ပိုင်ရိမှ ပိုင်ယဲ့အဖြစ်ပြောင်းသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်ရသဖြင့် အခြေအနေမှန်ကို နားလည်သွားသည်။

"ကိုယ်တစ်ခု ဝိညာဉ်နှစ်မွှာပေါ့လေ။ ယင်နဲ့ယန်ကြား တစ်လှည့်စီပြောင်းတယ်။ ခန္ဓာပိုင်ရှင်လည်း နေ့နဲ့ညပြောင်းတယ်မဟုတ်လား"

"အကိုလုယန်က အများကြီးသိထားတာပဲ"

ပိုင်ယဲ့ ပို၍အံ့ဩသွားသည်။

"သိတာပေါ့။ ငါမသေမျိုး..အဲ ငါ့ကိုဘယ်သူထင်လို့လဲ"

"ရှောင်ယဲ့ ခဏစောင့်ဦး။ ငါအကိုလုယန်နှင့် နည်းနည်းစကားပြောချင်လို့"

ပိုင်ရိက ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏလွှဲယူသည်။ သူသက်ပြင်းချသည်။ ဤအခြေအနေထိ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ဖုံးကွယ်နေလည်း ဘာမှအကျိုးမထူး။ လုယန်ကို အားလုံးရှင်းပြလိုက်သည်က ပိုကောင်းသည်။

သို့မှသာ လုယန် ရပ်သွားမည်။

"မင်းဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ငါတကယ်မသိတော့ဘူး။ ဝိညာဉ်နှစ်ခုရှိတာတောင် သိတယ်ပေါ့။ ဟုတ်တယ်၊ ငါကငါ၊ ရှောင်ယဲ့က ရှောင်ယဲ့ပဲ။ နေ့ခင်းဘက်မှာ ဒီခန္ဓာကို ငါသုံးတယ်။ ညဘက်ကျရင် သူ့အလှည့်ပေါ့။

ရှောင်ယဲ့သရုပ်မှန်က သံလွင်ဘိုးဘေးပါ။ သံလွင်ဘိုးဘေးက မဟာနှင်းတောင်ပေါ်မှ အမြစ်တည်နေတာ။ သူ့နယ်မြေထဲကနေ ဒါမှမဟုတ် ဒီမဟာနှင်းတောင်ပေါ်ကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် အပြင်လောကကို သူအရမ်းထွက်ချင်နေတယ်။

အပြင်လောကမှာလုပ်ခဲ့တဲ့ ဂိုဏ်းတာဝန်တွေအကြောင်း လနန်းတော်တပည့်တွေ ပြန်ပြောကြရင် သူအမြဲခိုးနားထောင်တယ်။ လန်ထင်ရဲ့ အစီရင်ခံစာမှာ မင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေကို သူမြင်တယ်။ တစ်နေ့နေ့ မင်းကိုတွေ့ခွင့်ရဖို့ သူမျှော်လင့်ခဲ့တယ်။

"တာအိုလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းဒဏ္ဍာရီ"ဇာတ်လမ်းရဲသတင်း လနန်းတော်ကိုရောက်လာတော့ မင်းကိုတွေ့ချင်တဲ့ ရှောင်ယဲ့ဆန္ဒတွေက ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ ကံရေစက်လို့ ပြောရမလားပဲ။ အခု မင်းရောက်လာတယ်။ သူက ညတိုင်းခိုးထွက်ပြီး မင်းဇာတ်လမ်းတွေကို သွားနားထောင်တယ်။ အင်း၊ ငါလည်း နားထောင်ရတာပေါ့လေ။

အမှန်တိုင်းပြောရရင် လနန်းတော်ကို မင်းရောက်လာတာ ငါသိပ်မကြိုက်ဘူး။ ရှောင်ယဲ့ မင်းအကြောင်းတွေမကြားခင်က ငါ့ဇာတ်လမ်းတွေကို အမြဲနားထောင်ခဲ့တာ။ ကျန်းပင်ကန်တို့ မုန်ကျန်းဇီတို့နဲ့အတူ ငါတိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေ၊ မဟာရှားကို ငါတို့တည်ထောင်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေပေါ့။

မင်းရောက်လာတော့ ရှောင်ယဲ့ရဲ့အာရုံက မင်းဆီပြောင်းသွားတယ်"

ပိုင်ရိ သက်ပြင်းချသည်။ လုယန်ကို ထူးဆန်းသည့်အကြည့်ဖြင့် သူစိုက်ကြည့်သည်။

"ငါဝန်မခံချင်ပေမယ့် ဝန်ခံပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေအတွင်း မင်းကြုံခဲ့တာတွေက တကယ်ငါ့အတွေ့အကြုံတွေထက် အများကြီးပိုအံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်"

************************************