အခန်း (၉၅၈-၉၆၀)

အခန်း (၉၅၈) ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည့် ကျူးကျော်သူ

အနက်ရောင်လက်စွပ်ထဲမှလူက ကျင်းဟုန်အသံကို ကြားသည်။

"လနန်းတော်တပည့်တွေက သူတို့စိတ်ထဲကဆန္ဓ‌တွေ ပြင်းထန်လာပြီး လုမျိုးရိုးကောင်လေးကို အပြိုင်လုနေကြတာပဲ။ ရှေးဟောင်းခေတ်က ဝမ်းနည်းစရာအဖြစ်အပျက်ကိုတောင် ငါပြန်သတိရလာတယ်။

ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့လူကြောင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် လုယန်က ဟာရမ်ရွှေသန္ဓေနဲ့ ထူးခြားတဲ့ဆက်နွယ်မှုမျိုးရှိနေတာလား။ ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်မိပြီး သူ့ကိုဟာရမ်ရွှေသန္ဓေတည်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးခဲ့လို့ ဒီနေ့လိုပြဿနာပေါ်လာတာများလား"

သူစကားသံက အေးဆေးတည်ငြိမ်သည်။

"တိုက်ပွဲထဲကို စုစည်းခြင်းကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်မှ ဝင်မပါဘူးဆို‌တော့ အဲဒီ့လူတွေက လုယန်ကို တပ်မက်စိတ်မရှိတဲ့သဘာပဲ။

ငါ့တပည့်၊ ဘယ်လိုအခြေအနေပဲကြုံကြုံ တိုက်ပွဲထဲကို မဝင်နဲ့။ ဒီကောင်လေးဟာ မင်းထင်ထားတာထက် ပိုအန္တရာယ်များတယ်"

"ဒါပေမယ့် ဆရာ၊ ကျွန်မ...ကျွန်မလည်း လုယန်ကို သဘောကျတယ်"

သူ့နှလုံးခုန်သံ တဒိန်းဒိန်းမြန်နေသည်ကို ကျူးဟုန်သတိထားမိသည်။ လုယန်အကြောင်းတွေးမိသည်နှင့် ထူးထူးဆန်းဆန်းပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မှန်သည်။ ဆရာက လုယန်နှင့် မပတ်သက်ဖို့ ပြောထားသည်။ သို့‌သော် လုယန်ဇာတ်လမ်းများကို သူကြားဖူးထားသည်။ နည်းနည်းသဘောကျသည့်စိတ်မျိုး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယနေ့ ထူးဆန်းသည့်အပြောင်းအလဲကြောင့် ထိုခံစားချက်များက ထိန်းချုပ်မရအောင် ပြင်းထန်လာသည်။

အနက်ရောင်လက်စွပ်ထဲမှ စကားသံထပ်ပေါ်လာသည်။

"အင်း...ဒါဆိုရင်လည်း လက်စွပ်ကမ္ဘာငယ်ထဲကို မင်းမြန်မြန်ဝင်ခဲ့တော့။ ငါထိန်းချုပ်ပေးမယ်..."

"ဆရာ့တပည့် ဒီတစ်ခါလောက် မိုက်မှားမိတာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါတော့ ဆရာ"

"..."

လက်စွပ်ထဲမှလူ၏ မျက်ခုံးတစ်ချက်ခါသွားသည်။

"လုယန်က ငါ့အပိုင်ပဲ"

ကျင်းဟုန် ဓားမြှောင်နှစ်လက်ကိုင်၍ လန်ထင်နှင့်ထောင်ယော်ယဲ့ကို ကြားဖြတ်တိုက်ခိုက်သည်။ နှစ်ယောက်လုံး၏ တိုက်ကွက်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသည်။

"အမကျင်းဟုန်က စွမ်းအားအစစ်ကို တစ်ချိန်လုံးဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ"

လန်ထင် ချက်ချင်းသတိထားမိသည်။

ကြွားသည်တော့မဟုတ်။ လနန်းတော်လို ပါရမီရှင်များပေါ်များသည့်နေရာတွင် သူ့ပါရမီသည် ထိပ်တန်းဟုဆိုနိုင်သည်။ ဝိညာဉ်ပြောင်းအခြေခံဆင့်စွမ်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်ပြောင်းအလတ်တန်းဆင့်မှ တိုက်ခိုက်စွမ်းအားကောင်းသည့် နာမည်ကြီးဂိုဏ်းတူအမများကို သူအနိုင်ယူနိုင်သည်။

သို့သော်ယခု ထိုအဆင့်တွင် သိပ်နာမည်မကျော်သည့် အမကျင်းဟုန်က သူနှင့်လက်ရည်တူတိုက်ခိုက်နေသည်။ ကျင်းဟုန်သည် ထင်သလောက်သိပ်မရိုးရှင်းလှ။

"စွမ်းအားကြီးတဲ့လူတွေပဲ စွမ်းအားကြီးတဲ့လူကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတယ်"

ကျင်းဟုန်က သူ့စွမ်းအားအစစ်ကိုထုတ်ပြသည်။ နှစ်ယောက်တစ်ယောက်ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း နောက်ဆုတ်မည့်လက္ခဏာမရှိ။

ကျင်းဟုန် (ငွေငန်းပျံ)ဟူသည့်နာမည်နှင့် တကယ်လိုက်ဖက်သည်။ ကျဉ်းမြောင်းသည့်နေရာတွင် အံ့ဩလောက်သည့်အမြန်နှုန်းဖြင့် လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ ခွန်ဖုန်မျိုးနွယ်မှ မြန်နှုန်းမြှင့်ပညာသုံးသည့် ခွန်ဖုန်တစ်ယောက်ပင် သူ့ကိုမီမည်မထင်။

သုံးယောက်လုံး သဲကြီးမဲကြီးတိုက်ခိုက်နေသည်။ မြင်ကွင်းက တဖြေးဖြေးရှုပ်ထွေးလာသည်။ လုယန် ထွက်ပြေးဖို့အခွင့်ကောင်းရလာသည်။ တစ်လက်မကိုယ်ချုံ့ပညာကိုသုံး၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချုံ့လိုက်သည်။

သို့သော် လန်ထင်၏ဖဲကြိုးစများက ထူးဆန်းသည့်မှော်စွမ်းအင်တစ်မျိုးဖြင့် အားဖြည့်ထားသည်။ သူကိုယ်ကျုံ့သလို ဖဲကြိုးကလည်းကျုံ့သွားသည်။ လုံးဝမလွတ်။

"ဖဲကြိုးစတွေကို ဖြတ်လိုက်ရမလား"

လန်ထင်က ထိုဖဲကြိုးစကို လက်နက်အဖြစ်အမြဲသုံးသည်။ ထိုဖဲကြိုးများက လန်ထင်၏အသက်နှောင်ရတနာဖြစ်နေမည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။ မဆင်မခြင်ဖြတ်လိုက်လျှင် လန်ထင် ထိခိုက်သွားနိုင်သည်။

နတ်မယ်က သူ့ကိုအာမခံသည်။

"ဪ ဒါတော့စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ အသက်နှောင်မှော်ရတနာက သူ့လက်ထဲကပုဆိန်ပါ"

"ဘယ်လို"

လန်ထင်အပေါ် လုယန် လုံးဝအမြင်ပြောင်းသွားသည်။

မည်သို့ဖြစ်စေ ယခု ထိုအကြောင်းများ တွေးနေဖို့အချိန်မရှိ။ လန်ထင်မထိခိုက်လျှင် အားလုံးအဆင်ပြေသည်။

ချင်ဖုန်းဓားကိုဆွဲထုတ်၍ ဖဲကြိုးများကို အလွယ်တကူဖြတ်တောက်ပြီး ရုန်းထွက်လိုက်သည်။

.....

"အမ၊ ကျွန်မတို့ ဝင်တားကြရင်မကောင်းဘူးလား"

ကျူးဟုန်ကပြောသည်။ သူ့ရှေ့မှရေကြေးမုံတွင် လုယန်ခုန်ဆွခုန်ဆွသွားနေသည့်မြင်ကွင်း ကိုယ်ပွားခန္ဓာကို နန်းတော်တပည့်များလိုက်ဖမ်းနေသည့်မြင်ကွင်းများ ပေါ်နေသည်။

လော်ဟုန်ရှားက သိစိတ်အာရုံမှ ကျွေ့ယွဲ့ပို့လာသည့်သတင်းကို ရထားပြီးဖြစ်သည်။ အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သည်။ အေးစက်စက်နှာခေါင်းရှုံ့၍ သူပြန်ပြောသည်။

"ဘာလို့စိတ်လောနေတာလဲ။ ဟိုကောင်လေးလုယန် တကယ်အဖမ်းခံရမှ ဝင်တားကြတာပေါ့။ အပြစ်သားခန်းမမှာ သူပထမဆုံးထောင်ကျတဲ့နေ့က အခြေအနေကို နင်မမြင်လို့ပါ။

သူ့ကိုထောင်ဝင်စာလာတွေ့ကြတဲ့ ဂိုဏ်းတပည့်မတွေ ဒုနဲ့ဒေးပဲ။ အကြောင်းမသိတဲ့လူတွေဆို ငါတို့လနန်းတော်က သူ့ဟာရမ်မြေလို့တောင် ထင်ကြမှာ။ သူရူးရူးမိုက်မိုက် ဟာရမ်စလုပ်မလာအောင် နည်းနည်းခြောက်ထားမှဖြစ်မယ်"

......

"အကိုလု၊ မပြေးနဲ့"

ဖဲကြိုးဖြတ်ခံလိုက်ရသည်ကို လန်ထင်သတိထားမိသဖြင့် လုယန်နောက်သို့ ချက်ချင်းပြေးလိုက်လိုက်သည်။

သို့သော် ထောင်ယော်ယဲ့နှင့် ကျင်းဟုန်က သူ့ကိုအခွင့်အရေးမပေး။ တံခါးပေါက်တွင် ပိတ်ဆို့၍တားကြသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ နင့်တို့ငါ့ကို ဖိအားပေးနေကြတာပဲ"

လုယန်ဝတ်ရုံစကို ဖမ်းမိခါနီးမှ ထိုနှစ်ယောက်က ဝင်ရှုပ်သည်။ အကိုလုမရှိတော့သဖြင့် သူလည်းဣန္ဒြေသိက္ခာထိန်းနေစရာ အကြောင်းမရှိ။

မြေပေါ်တွင်ပြတ်ကျနေသည့် ဖဲကြိုးစများက အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်ဆက်သွားသည်။ အသစ်စစ်စစ်လို ဖြစ်လာသည်။

လန်ထင်က ဂါဝန်အနားစကို တူလက်ကိုင်တွင်ချည်၍ ညင်သာစွာဝေ့ရမ်းလိုက်သည်။ ပုဆိန်က လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်သွားသည်။ ထွက်လာသည့်စွမ်းအားက ကြောက်စရာကောင်းသည်။

.....

လုယန် အသဲအသန်ထွက်ပြေးနေရသည်။ လုံးဝမနားရဲ။ လန်ထင်တို့သုံးယောက် ပူးပေါင်းမိသွားလျှင် သူလုံးဝလွတ်တော့မည်မဟုတ်။

"ဧည့်သည်ဆောင်ကလည်း စိတ်မချရတော့ဘူး..."

"မကြောက်ပါနဲ့မောင်လေးလု၊ အမမင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ်"

လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက်‌ပေါ်လာပြီး လုယန်ကို အဝေးသို့ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လုယန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင်းဟုန်ဖြစ်နေသည်။

မဟုတ်သေး။ အမကျင်းဟုန်က ဧည့်သည်ဆောင်တွင် တိုက်ခိုက်ရင်းကျန်ခဲ့သည်မဟုတ်လော...

"ဧည့်သည်ဆောင်မှာ တိုက်ခိုက်နေတာက သူဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပါ။ ဒီကောင်မလေးရဲ့ ကိုယ်ပွားပညာက အတော်ကောင်းတာပဲ။

လက်နက်သွန်းပညာကိုလည်း လေ့လာထားပုံရတယ်"

"‌မောင်လေးလု၊ လနန်းတော်ကထွက်ပြီး လောကကြီးထဲ အတူလျှောက်သွားရအောင်"

ကျင်းဟုန်က လုယန်ကို တင်းကြပ်စွာဖွင့်ထားသည်။ ဖွံ့ထွားသည့်ကျင်းဟုန်ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် လုယန်အသက်ရှူမဝဖြစ်လာသည်။

လက်နက်သွန်းပညာလေ့လာသူပီသသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာသည်။ လုယန်အတင်းရုန်းထွက်သည်။

ကျွေ့ယွဲ့ဘိုးဘေး...ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကို လုံးဝခွင့်မလွှတ်ဘူး...

လုယန် ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိကို စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲနေသည်။

...ခံစားချက်အရိယဖလ ထိန်းချုပ်မှုလွတ်လို့ လနန်းတော်တပည့်တွေ ခင်ဗျားကို သဘောကျလာတယ်ဆိုရင် ကျုပ်ဘာမှပြောဘူး..

အခုဘာလို့ သူတို့အားလုံးက ကျုပ်ကိုကြိုက်နေကြတာလဲ...

"တစ်လက်မကိုယ်ချုံ့ပညာ...မြေအောင်းစွမ်းအား"

လုယန် ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းကျုံ့၍ မြေထဲသို့ အောင်းသွားသည်။ သို့သော် ကျင်းဟုန်ကလည်း မညံ့။ မှော်ပညာတစ်မျိုးသုံးလိုက်ဟန်ရှိသည်။ သူလည်းမြေကြီးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

သို့သော် သူမြေအောင်းသည့်နှုန်းက လုယန်ထက်ပိုမြန်သည်။

မြေအောက်တွင် ဓားပျံစွမ်းအား သုံးမရသဖြင့် လုယန် မတတ်သာဘဲ မြေပေါ်သို့ပြန်တက်လာရသည်။ မြေကြီးနှင့်ကပ်၍ ပျံသန်းသည်။

မြင့်မြင့်ပျံလျှင် တစ်ခြားလနန်းတော်တပည့်များ မြင်သွားမည်စိုး၍ဖြစ်သည်။

ကျင်းဟုန်က ကိုယ်တိုင်သွန်းလုပ်ထားသည့် လှေပျံတစ်ခုထုတ်သည်။ ပျသန်းနှုန်းက လုယန်၏ဓားပျံထက် မလျော့။

"လနန်းတော်ထဲကို ခိုးဝင်လာတဲ့လူရှိတယ်"

နတ်မယ်မျက်မှောင်ကျုံ့သွားသည်။

"ဘာရယ်...ဘယ်သူလဲ"

နတ်မယ်ရုတ်တရက်ပြောလာသည့်စကားကြောင့် လုယန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲတော့မသိဘူး။ အနည်းဆုံး ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်ရှိတဲ့ လူနှစ်ယောက်ပဲ။ ကောင်းတဲ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့လာတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"သူတို့ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ။ လနန်းတာ်ရဲ့ အကာအကွယ်မှော်စက်ဝန်းရှိတယ်မဟုတ်လား"

"သူတို့က အကာအကွယ်မှော်စက်ဝန်းကိုဖွင့်ပြီး လနန်းတော်ကလူတွေမသိအောင် ခိုးဝင်လာကြတာ။ ကဲ..အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ လနန်းတော်ကို အသိပေးကြမလား"

နန်းတော်တပည့်များ အစုလိုက်လိုက်ဖမ်းခံနေရသည့် ကိစ္စနှင့်ယှဉ်လျှင် အမည်မသိကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်နှစ်ယောက် ခိုးဝင်လာသည်က ဘာမှသိပ်အရေးမကြီးလှ။

"လနန်းတော်ကို တိုက်ရိုက်သတင်းပို့ရင် အဆင်မပြေလောက်ဘူး။ ကျုပ်ဒီအကြောင်း ဘယ်လိုသိတာလဲလို့မေးလာရင် ရှင်းပြရခက်လိမ့်မယ်။ ဒီတော့...အခုသူတို့ ဘယ်နေရာမှာလဲ ပြောပြပါနတ်မယ်"

"အခုမှ နန်းတော်ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ဝင်လာကြတာ"

"ဒါဆိုရင် ကွက်တိပါပဲ"

လုယန် ခြေထောက်အောင်မှ ချင်ဖုန်းဓားကိုဦးတည်ရာပြောင်း၍ နန်းတော်ဂိတ်တံခါးဆီ ပျံသန်းသွားသည်။

သူ့အခြေအနေကို နန်‌တော်တစ်ခုလုံးစောင့်ကြည့်နေသည့် လော်ဟုန်ရှား မသိစရာအကြောင်းမရှိ။ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးလည်း သိလောက်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျူးကျော်သူများရှိကြောင်း သူတို့မြင်အောင်ပြဖို့ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျူးကျော်လာသူများက ကိုယ်ပျောက်စွမ်းအားသုံးထား၍ တိုက်ရိုက်မမြင်ရ။ နတ်မယ်က နေရာအတိအကျပြောသော်လည်း ကျယ်ပြန့်သည့် နှင်းလွင်ပြင်ကိုသာ လုယန်မြင်ရသည်။

ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကြည့်သည်။ ဇွဲမလျှော့သေးသည့် ကျင်းဟုန်က ကြိုးတစ်ချောင်းသူ့ဆီပစ်လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည်။ သူအမြန်လှည့်ရှောင်သည်။ ကြိုးက ပစ်မှတ်လွဲပြီး နှင်းလွင်ပြင်ပေါ် ရိုက်ခတ်သည်။

"ဆိုးလိုက်တဲ့ကံ"

လူတစ်ယောက်ပေါ်လာသည်။ မကျေမနပ်ရေရွတ်၍ ကျင်းဟုန်၏ကြိုးကိုအစိတ်စိတ်အမွှာမွှာဖြစ်အောင် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။ သူသေချာပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဝင်လာသည့်တိုက်ခိုက်မှုကို သူမခုခံ၍မဖြစ်။

"ကျူးကျော်သူတွေရှိနေပါလား"

လော်ဟုန်ရှား ချက်ချင်းထရပ်လာသည်။ လုံးဝမူမမှန်တော့ကြောင်း နားလည်လာသည်။ ရေကြေးမုံမှတစ်ဆင့် ထိုလူစိမ်းဆီချိန်ရွယ်၍ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

*********************************

အခန်း (၉၅၉) နတ်ဆိုးချုပ်သခင် နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်

လော်ဟုန်ရှားပစ်လိုက်သည့် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းက လေထုကိုဖြတ်သန်းပြေးဝင်သွားသည်။ သို့‌သော်ကျူးကျော်သူများရှေ့တွင် ကိုယ်ပျောက်အကာအကွယ်တစ်ခုရှိနေပုံရသည်။ အလင်းတန်းကို ခုခံကာကွယ်သည်။

"ငါတို့ကိုမြင်သွားကြပြီထင်တယ်...ဟားဟား"

နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ပေါ်လာသည်။ သွားဖြဲရယ်နေသည်။ လနန်းတော်မှလူများ မြင်သွားပြီဖြစ်၍ ဆက်ပြီးပုန်းခိုနေဖို့မလိုတော့။

ထိုပြဿနာက သိပ်အရေးမကြီး။ သူတို့၏မူလရည်ရွယ်ချက်ကလည်း ပြဿနာလာရှာခြင်းဖြစ်သည်။ ထင်ထားသည်ထက် အချိန်နည်းနည်းစောသွားသည်သာရှိသည်။

"နင်တို့ဘယ်သူလဲ"

လော်ဟုန်ရှားက အလင်းချုပ်သေတ္တာကိုင်၍ ချက်ချင်းရောက်လာသည်။ လူစိမ်းနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။

သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ထိုလူများက အလွယ်တကူကာကွယ်နိုင်သည်ကိုကြည့်လျှင် အနည်းဆုံး ကူးဖြတ်ခြင်းအလတ်တန်းဆင့်များဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လနန်းတော်ကို အကြောင်းမကြားဘဲ ခိုးဝင်လာသည်ဖြစ်၍ ကောင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လာခြင်းမဖြစ်နိုင်။

"အမကျင်းဟုန်၊ မြန်မြန်ပြေးစိုး"

တိုက်ပွဲဖြစ်တော့မည်ကို ရိပ်စားမိသဖြင့် ငေးကြောင်နေသည့်ကျင်းဟုန်ကို ဘေးကင်းသည့်နေရာသို့ လုယန်ဆွဲခေါ်သွားသည်။ တိုက်ပွဲစက်ကွင်း လွတ်စေဖို့ဖြစ်သည်။

"စုစည်းခြင်းအဆင့်လောက်နဲ့ ငါတို့နာမည်ကို သိဖိုထိုက်တန်တယ်ထင်နေလား။ မျိုးဆက်သစ်ကျင့်ကြံသူတွေက ဂါရဝတရားတကယ်ခေါင်းပါးတာပဲ"

ပြုံးနေသည့်ကျင့်ကြံသူက မျက်လုံးပွင့်လာပြီး လော်ဟုန်ရှားကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသည့် အနီရောင်အလင်းများ တောက်ပလာသည်။

လော်ဟုန်ရှား တုန်လှုပ်သွားသည်။ အဆုံးစမဲ့ငရဲတွင်းထဲ ကျသွားသလိုခံစားရသည်။ သွေးစိမ်းပင်လယ်နှင့် အရိုးစုများ သူ့အာရုံတွင် မြင်ယောင်လာသည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်က ဘာလို့စွမ်းအားနိမ့်တဲ့လူကို အနိုင်ကျင့်နေတာလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မရှက်ကြဘူးလား"

ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဘွားအိုတစ်ယောက် လော်ဟုန်ရှားရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာသည်။ သူ့ကြိမ်တုတ်ကို တစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။ လော်ဟုန်ရှားအာရုံမှ ပုံရိပ်ယောင်များချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဘိုးဘေးဖန်"

ထိုအဘွားအိုသည် လနန်းတော်၏ ပင်မဒေါက်တိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။ နာမည်က ဖန်စီ။ ဝါစဉ်ကြီးလွန်းသဖြင့် စွန်းစီးကိုယ်တော်ကျဲ့ရှားပင် 'အကြီးအကဲ'ဟု ခေါ်ရသည်။

"ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်တွေဆိုတော့ နင်တို့က နာမည်မရှိတဲ့လူတွေမဖြစ်နိုင်ဘူး။ သရုပ်မှန်ကိုဖုံးကွယ်ထားတာဟာ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်တွေရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့မကိုက်ညီဘူး။ နင်တို့ဘယ်သူလဲ။ ဘာလို့ လနန်းတော်ကိုလာတာလဲ"

"ငါတို့က ကောင်းကင်အင်ပါယာသခင်အမိန့်နဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ရှင်းလင်းဖို့တာဝန်ယူထားတာ။ မင်းတို့ဆီလာတာက သံလွင်ဘိုးဘေးကို ငှားချင်လို့ပါ"

"ဒါဆိုနင်တို့က နတ်ဆိုးချုပ်သခင်နဲ့ နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်လား"

မဟာချန်ခေတ်သည် ယုံကြည်မှုစွမ်းအား ထွန်းကားခဲ့သည်။ ကောင်းကင်အင်ပါယာချန်(ပထမအင်ပါယာချန်)မှစ၍ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ယုံကြည်မှုစွမ်းအားကို ကျင့်ကြံသည်။ ယုံကြည်မှုစွမ်းအား၏ အကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားလျှင် ထိုက်သင့်သည့် တာဝန်များကိုလည်း ထမ်းဆောင်ကြရသည်။

ဥပမာ ဤလူနှစ်ယောက်သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကိုကာကွယ်ဖို့ နတ်ဆိုးများ မကောင်းဆိုးဝါးများ နှိမ်နှင်းဖို့ တာဝန်ယူရသည်။

အရှေ့ပင်လယ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည့် တောင်မြစ်သခင်သည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာ ဆင်နွှဲ၍ နယ်မြေများစွာချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ တောင်တန်းများ မြစ်ချောင်းများတွင် နေထိုင်သူတို့၏ ပူဇော်မှုကို ခံယူခဲ့သဖြင့် တောင်မြစ်သခင်ဟု နာမည်တွင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးချုပ်သခင်နှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်သည် တောင်မြစ်သခင်လောက် စွမ်းအားမကြီးသော်လည်း သူတို့ခေတ်သူတို့အခါက နာမည်ကျော်ကူးဖြတ်ခြင်းအလတ်တန်းဆင့် စွမ်းအားရှင်များဖြစ်သည်။

"သံလွင်ဘိုးဘေးကို ငှားမယ်တဲ့လား"

ဘိုးဘေးဖန်စီ အေးစက်စက်ရယ်လိုက်သည်။ လနန်းတော်ကို ထိုသို့ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဝင်လာသူသည် ပစ္စည်းငှားဖို့လာခြင်းမဖြစ်နိုင်။

"အားတော့နာပါရဲ့။ သံလွင်ဘိုးဘေးက မဟာနှင်းတောင်ကနေ ထွက်သွားလို့မရဘူး။ ဒီတော့ ငှားလို့မရဘူး"

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ သံလွင်ဘိုးဘေးသေသွားရင်တောင် ဝိညာဉ်အားဖြည့်နိုင်တဲ့ အစွမ်းက ကျန်နေမှာပဲ။ အဲလောက်ဆို ငါတို့အတွက် အဆင်ပြေပါတယ်'

မဟာချန်၊ မဟာယုနှင့် မဟာရှားခေတ်ဦးပိုင်းကာလက သံလွင်ဘိုးဘေး လုံလောက်သည့်သက်တမ်း မရှိသေးသဖြင့် သူတို့လာမယူခဲ့။ အရည်အသွေးမမီသေး၍ဖြစ်သည်။ သို့သော်ယခု နှစ်သုံးသိန်းကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သံလွင်ဘိုးဘေးလည်း အင်ပါယာနှင့်ထိုက်တန်သည့် မသေမျိုးရတနာအဖြစ်သို့ ရောက်နေလောက်သည်။

လနန်းတော်ဟုခေါ်သည့်ဂိုဏ်းကို သံလွင်ဘိုးဘေး၏ အစောင့်အကြပ်လောက်သာ သူတို့သဘောထားသည်။

"နင်တို့က သေချင်နေကြတာပဲ"

ဖန်စီ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သံလွင်ဘိုးဘေးက လနန်းတော်၏အုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ အသိစိတ်ဖွံ့ဖြိုးပြီး သက်ရှိအစစ်ဖြစ်နေကြောင်း လော်ဟုန်ရှားက သတင်းပို့ထားသည်။ ထိုသစ်ပင်ကို လုံးဝအထိအခိုက်မခံနိုင်။

သူ့ကြိမ်တုတ်က နဂါးမြူတစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်း၍ ကောင်းကင်အထက်တွင် ရစ်ခွေနေသည်။ ထွက်သက်တစ်ချက်မှုတ်ထုတ်၍ ကူးဖြတ်ခြင်းသခင်နှစ်ယောက်ကို ရေခဲရုပ်ထုဘဝပြောင်းပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်သခင် သက်ပြင်းချသည်။

"မျိုးဆက်သစ်တွေက မိုးမြေအကျယ်အဝန်းကို နားမလည်ကြဘူူးပဲ။ ငါတို့ကိုတောင် လာပြီးသွေးတိုးစမ်းရဲတယ်။ နတ်ဆိုးချုပ်သခင်၊ ဝါစဉ်ကြီးတဲ့လူတွေကို လေးစားတတ်အောင် သူတို့ကို သင်ပေးလိုက်စမ်းပါဦး"

နတ်ဆိုးချုပ်သခင်သည် နတ်ဆိုးသားရဲများ ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သည်။ ကျန်းတစ်ထောင်အရွယ် လူ့ဘီလူးကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသည်။ ကြီးမားသည့်တင်းပုတ်ကိုကိုင်၍ နဂါးဖြူကို ရိုက်ချသည်။ နဂါးဖြူက အော်ဟစ်ကြုံးဝါး၍ ရေခဲမှုန်များမှုတ်ထုတ်သည်။ နတ်ဆိုးချုပ်သခင် ရေခဲလုံးအဖြစ်ပြောင်းသွားသည်။

သို့သော် ရေခဲလုံးက ချက်ချင်းကွဲကြေသွားသည်။ နတ်ဆိုးချုပ်သခင် တင်းပုတ်ကိုလွှဲရမ်း၍ နဂါးဖြူကိုတိုက်ခိုက်သည်။

"ကူးဖြတ်ခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့်လား"

ဖန်စီ ရင်ထိတ်သွားသည်။ တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သူခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ခုနက နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ကို နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်က အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သို့ဆိုလျှင် နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ထက် ပိုစွမ်းအားကြီး၍သာဖြစ်မည်။ ကူးဖြတ်ခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့်ဆိုလျှင်ပင် သူက ပို၍စွမ်းအားကြီးလိမ့်မည်။...သို့မဟုတ် မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူနှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြသည်။ မဟာနှင်းတောင်တန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသည်။ မြေအောက်အပြစ်သားခန်းမပင် ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားလာသည်။

"အခုစနေကြပြီလား။ အချိန်နည်းနည်းတော့စောသားပဲ"

ချွီလင်းမျက်နှာတွင် အောင်မြင်သူအပြုံးမျိုးပေါ်လာသည်။

သူသည် တစ်သက်တစ်ကျွန်းပြစ်ဒဏ်ကျထားသူဖြစ်သည်။ အပြစ်သားခန်းမထဲမှ လုံးဝထွက်ခွင့်ရမည်မဟုတ်။ ထွက်လိုလျှင် တစ်ခြားနည်းလမ်းရှာရမည်။

အကျဉ်းသားအသစ်များထံမှ အပြင်လောကသတင်းများ သူစုံစမ်းခဲ့သည်။ ပြစ်ဒဏ်ကျခံပြီး ပြန်ထွက်သွားသူများကိုလည်း သတင်းပါးသည်။

ဥပမာ၊ ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက ခိုးမှုဖြစ်ထောင်ကျနေသူတစ်ယောက် ပြန်လွတ်သွားသည်။ ထိုသူခိုးကို ဂိုဏ်းအကာအကွယ်မှော်စက်ဝန်းဖြတ်ကျော်နည်း ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုသတင်းကို မှောင်ခိုဈေးထိပ်တန်းလေလံပွဲတွင်ရောင်းဖို့ အကြံပေးလိုက်သည်။ မဟာချန်ကျင့်ကြံသူ၊ ကောင်းကင်ရုံးတော်ဂိုဏ်း၊ နတ်ဆိုးနိုင်ငံ သို့မဟုတ် နဂါးနန်းတော်လို အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများကို သတင်းရောင်းနိုင်လျှင် ပို၍ကောင်းသည်။

ထိုသို့လေလံတင်ခိုင်းသည့်ရည်ရွယ်ချက်က လနန်းတော်တွင် ပြဿနာအကြီးအကျယ် ဖြစ်လာစေဖို့ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခွင့်ရမည်။

ဖန်စီသည် ကူးဖြတ်ခြင်းအလတ်တန်းဆင့်သာရှိသည်။ ကူးဖြတ်ခြင်းနောက်ဆုံးအဆင့် နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ကို မယှဉ်နိုင်။ နတ်ဆိုးချုပ်သခင်က တင်းပုတ်ကိုလွှဲရမ်းတိုက်ခိုက်နေသည်။ သူပြိုင်ဘက်ကင်းဖြစ်ခဲ့သည့်ခေတ်ကာလကကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရသည်။

တင်းပုတ်ရိုက်ချက် ကျလာသည်။ နဂါးဖြူကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာခွဲချေနိုင်သည့်စွမ်းအားမျိုး ပါလာသည်။

ဖန်စီ မှော်ပညာတစ်မျိုး အမြန်ထုတ်သုံးပြီး တင်းပုတ်ကိုကာကွယ်သည်။ သို့သော် အလျင်စလိုထုတ်သုံးရသည့် မှော်ပညာသည် ပြင်းထန်သည့်တင်းပုတ်ရိုက်ချက်ကို ခုခံနိုင်ဖို့မလွယ်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက် နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်သည့်ဝမ်းနည်းစိတ်မျိုးပေါ်လာသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှတ်ဉာဏ်များ သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြည့်လျှံလာသည်။ ဘာစွမ်းအားမှ မထုတ်နိုင်တော့။ တင်းပုတ်က မြေပြင်ပေါ်ကျသွားသည်။ သူ့မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ပြီး ဝမ်းနည်းပက်လက်ငိုကြွေးနေသည်။

"ဘာလို့ နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်က ရာထူးတိုးပြီး ငါကဒီနေရာအတိုင်းပဲ ရှိနေရတာလဲ။ သူက အကြီးအကဲတွေကို လာဘ်ထိုးခဲ့လို့လား။ ပြီး‌ေတောင် တောင်မြစ်သခင်...ငါသူ့ကို လာဘ်ထိုးခဲ့တယ်။ ငါ့ကိုရာထူးတိုးအောင်ကူညီမယ်လို့ သူကတိပေးထားတယ်။ သူဘာလို့ရုတ်တရက်သေသွားရတာလဲ။

...ဟာ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘယ်သူကငါ့ကို လာကစားနေတာလဲ"

သေးသေးကွေးကွေးလူတစ်ယောက် ကောင်းကင်အထက်တွင်ရပ်လျက် နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ကို အထင်မကြီးဟန်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့လနန်းတော်ကိုလာပြီး ရှောင်ယဲ့ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားတယ်။ ဒါတောင် ငါဘယ်သူလဲလို့ မေးနေသေးတယ်ပေါ့။ နင်တို့သက်ကြားအိုတွေက အတော်အရှက်မရှိကြတာပဲ"

ကျွေးယွဲ့ကိုမြင်သည်နှင့် နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ရော နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်ပါ အလိုလိုကြောက်စိတ်ဝင်လာကြသည်။ ခေါင်းအစခြေအဆုံး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများထလာသည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ် အလိုလိုတုန်ရင်လာသည်။ ခုခံဆန့်ကျင်ဖို့ လုံးဝစိတ်မကူးရဲ။

ထိုကောင်မလေး ဘယ်သူမှန်းမသိ။ ဘာကြောင့် ထိုကောင်မလေးတွင် အဆုံးစမဲ့စွမ်းအားများရှိနေသလို သူတို့ခံစားနေရသည်။ အတွေးတစ်ချက်ဖြင့် သူတို့ကို သတ်နိုင်သည့်လူတစ်ယေက်လို ခံစားနေကြရသည်။

အင်ပါယာချန်ကို ရင်ဆိုင်တွေ့နေရသလိုပင်ဖြစ်သည်။

"ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက အရိယဖလသန္ဓေကို ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီလား"

လုယန် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ နန်းတော်ထဲတွင် ကြွက်တစ်ကောင်လို သူရှောင်ပြေးပုန်းအောင်းနေစရာမလိုတော့။

ကျင်းဟုန်၏စိတ်များလည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။ ရှက်ရွံ့စိတ်ကြောင့် ဆွဲခေါ်လာသည့် လုယန်၏လက်ထဲမှ ချက်ချင်းရုန်းထွက်သည်။

အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးရင်း သူ့ပါးနှစ်ဘက်နီရဲလာသည်။ လုယန်မျက်နှာကို စေ့စေ့မကြည့်ရဲတော့။

အာရုံလွှဲသည့်အနေဖြင့် ခုနကဖြစ်သွားသည့်ကိစ္စအားလုံးကို လက်စွပ်ထဲမှပုဂ္ဂိုလ်ထံ လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံနေသည်။

လက်စွပ်နက်ထဲမှ တည်ငြိမ်သည့်စကားသံက သူ့အာရုံသို့လွင့်ပျံလာသည်။

"ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးအရိယဖလကို ဒီလိုသုံးလိုရမှန်းသိခဲ့ရင် ငါလည်းဒီအရိယဖလမျိုး တည်ဆောက်ခဲ့တာပေါ့"

နတ်မယ် မျက်ခုံးတစ်ဘက် မြင့်တက်သွားသည်။ ကျင်းဟုန်ဆိုသည့်ကောင်မလေးက လက်စွပ်နှင့်စကားပြောနေပြန်သည်။ ထိုလက်စွပ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်ရှိနေသလားမသိ...

***********************************

အခန်း (၉၆၀) ဘယ်သူပြောလဲ

"နတ်မယ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျင်းဟုန်ဆိုတဲ့ကောင်မလေး ခုနက သူ့လက်စွပ်နဲ့ စကားပြောနေလို့ပါ။ လက်စွပ်ထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတယ်ထင်တယ်"

လုယန် စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ကျင်းဟုန်နှင့်သူ ဘဝတူရဲဘောရဲဘက်များလို ခံစားရသည်။

ကျင်းဟုန်၏လက်စွပ်ထဲတွင် စွမ်းအားမြင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ရှိနေပုံရသည်။ အသံတိတ်နေလျှင် ကိစ္စမရှိ။ စကားစပြောသည်နှင့် တစ်ဘက်သားအပေါ် စိတ်ဖိအားပေးနိုင်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဖြစ်မည်။

"နတ်မယ်၊ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေစွမ်းအားနဲ့ ဟိုလူနှစ်ယောက်ကို ကြောက်‌အောင်လုပ်လိုက်တာလား"

"နင်ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ။ ငါ့ဉာဏ်ရည်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံလောက် နင်ရထားပြီ"

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက်လို နတ်မယ်ခံစားရသည်။ လုယန်ကို အပင်ပန်းခံသင်ပေးခဲ့သည်မှာ အချဉ်းအနှီးမဖြစ်။ ယနေ့လိုဆင်ခြင်သုံးသပ်နိုင်သူဖြစ်အောင် သူလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"ပိုင်ရိဆိုတဲ့ကောင်မလေးက အတ်ောပါးနပ်တယ်။ အကြောက်တရားခံစားချက်ကို ဟိုနှစ်ယောက်စိတ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာ။ ဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောက်က ပိုင်ရိကို ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးလူလို့ မြင်နေလိမ့်မယ်။

ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ခံဏားချက်အရိယဖလသန္ဓေ သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးတဲ့ မသေမျိုးတစ်ဝက်တွေ ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ဘာကြောင့်မသုံးခဲ့ကြပါလိမ့်"

"ဒါဆိုနတ်မယ်၊ သူတို့က ပိုင်ယဲ့ကို ဘာအတွက်လိုချင်ကြတာဖြစ်မလဲ"

"အင်း...သံလွင်ဘိုးဘေးသေသွားရင် ဝိညာဉ်အားဖြည့်တဲ့အာနိသင်‌ပဲ ကျန်ခဲ့မှာ။ တစ်ယောက်ယောက် ဝိညာဉ်ကိုအားဖြည့်ဖို့ လိုအပ်နေလို့ဖြစ်မှာပေါ့။ မဟာချန်ခေတ်မှာ သူတို့အဆင့်အတန်းက အတော်မြင့်ခဲ့လောက်တယ်။ မဟာချန်မသေမျိုးတွေ အရေးပေးခံရတဲ့သူတွေဖြစ်မယ်"

.....

"ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲ"

ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေသက်ရောက်မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်၍ လနန်းတော်တပည့်များ လုယန်နောက်သို့ ဆက်မလိုက်ကြတော့။ လနန်းတော်ဂိတ်တံခါးမှ တိုက်ပွဲဆီ အာရုံပြောင်းသွားသည်။

ကွေ့ယွဲ့ဘိုးဘေးပုံစံက ပုပုသေးသေးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ်ဂိုဏ်းတူညီမတစ်ယောက် အဆိပ်သင့်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအတွေးကိူ သူတို့ခေါင်းထဲမှ ချက်ချင်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုကောင်မလေးက ဘိုးဘေးဖန်စီထက် စွမ်းအားပိုကြီးသလို ဖြစ်နေသည်။ အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဖြစ်မည်။

"မင်းဘယ်သူလဲ"

သခင်နှစ်ယောက် အအေးမိသည့်ကြက်နှစ်ကောင်လို တုန်ရင်နေသည်။ အကြောက်တရားလွှမ်းမိုးနေသဖြင့် တစ်ခြားဘာကိုမှ မတွေးနိုင်ကြတော့။

"နင်တို့က သိဖို့မထိုက်တန်ပါဘူး"

ကျွေးယွဲ့ သူ့သရုပ်မှန်ကို ထုတ်မပြောနိုင်။

လောင်ဟုန်ရှား အံ့အားသင့်နေသည်ကို ဖန်စီ သတိထားမိသည်။ သိစိတ်အာရုံမှ သူမေးလိုက်သည်။

"ရှောင်လော်၊ ဒီအကြီးအကဲကို နင်သိလား"

"အဲဒါ ကျွန်မတိူ့ရဲ့ ကျွေးယွဲ့ပိုင်ရိပါပဲ"

"ဘယ်လို"

ဖန်စီ တအံ့တဩရေရွတ်လိုက်သည်။ ဘိုးဘေးကျွေးယွဲ့ကို သူမြင်ဖူးပါသည်။ ဆွဲဆောင်မှုကျက်သရေအပြည့်ရှိသည့် အလှပိုင်ရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ယခုဘာကြောင့် သေးသေးကွေးကွေးပုံစံ ပြောင်းသွားသည်မသိ။ ကျင့်စဉ်အမှားအယွင်းကြုံခဲ့လျှင်ပင် ထိုပုံစံမျိုးမဖြစ်လောက်။

"အသေးစိတ်အချက်တွေ မမေးပါနဲ့။ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးက ကျွန်မကိုမပြောစေချင်ဘူး"

"ဪ"

သခင်နှစ်ယောက် အရှုံးပေးအညံ့ခံရန် ပြင်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် သူတို့မျက်ခုံးနှခုကြားမှ ထူးခြားသည့်ရွှေရောင်မှော်အဆောင်တစ်ခု အရောင်လက်လာသည်။ သူတို့စိတ်များ ချက်ချင်းကြည်လင်ရှင်းလင်းသွားသည်။

"တစ်ခုခုမူမမှန်ဘူး။ ငါတို့လှည့်စားခံလိုက်ရတာပဲ"

ခုနကအဖြစ်သည် သာမန်လုံးဝမဟုတ်ကြောင်း နာလည်လာကြသည်။

"ငါတို့သခင်ချီးမြှင့်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အကာအကွယ်မှော်အဆောင်တွေရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့"

"ခုနကမင်းကို ဝမ်းနည်းစိတ်ဖြစ်အောင် မှော်သွင်းခံရတယ်။ မင်းရောငါရော ကြောက်စိတ်တွေပေါ်လာတယ်။ သတိထားပါ၊ ဒီလူရဲ့ အရိယဖလသန္ဓေက ခံစားချက်ထိန်းချုပ်တာနဲ့ တစ်ခုခုပတ်သက်နေတယ်။ ရှေးကျမ်းစာတွေထဲမှာပြောတဲ့ ခံစားချက်ခုနစ်မျိုးအရိယဖလသန္ဓေ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ပုံမှန်စိတ်ပြန်ရလာသည်နှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်က အခြေအနေကို ချက်ချင်းသုံးသပ်နိုင်သည်။

ဒုက္ခတော့များသည် ခံစားချက်နှင့်ဆိုင်သည့်ကိစ္စများသည် အလွန်အသိခက်သည်။ သူကျွမ်းကျင်သည့် ဝါဇရအရယဖလသန္ဓေသည် ထိုခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေမျိုးနှင့် ရင်မဆိုင်ဖူး။

အင်ပါယာပေးထားသည့် မှော်အဆောင်များကို ဆက်တိုက်သုံးနေ၍လည်းမဖြစ်။ အနှေးနှင့်အမြန် မှော်အဆောင်များကုန်သွားမည်။

"နောက်မျိုးဆက်တွေထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့လူ နည်းနည်းတော့ရှိသားပဲ"

သူတို့နှစ်ယောက်သည် မဟာချန်နေဝင်ချိန် ခေတ်ပျက်ကာလကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သူများဖြစ်သည်။ အခြေအနေထိန်းချုပ်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ချက်ချင်းတွေးမိသည်။

"ကျွန်ုပ်ထိုသို့ကြားဖူး၏။ ဝါဇရဗုဒ္ဓကျင့်စဉ်စွမ်းအားကို ဘယ်သူမှမဖျက်ဆီးနိုင်။ ဝါဇရကသာ အားလုံးကိုဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့ သူတော်စင်များ မိန့်ကြားခဲ့သည်..."

သခင်နှစ်ယောက် ဗုဒ္ဓသုတ္တန်များ ပြိုင်တူရွတ်ဆိုကြသည်။ လှုပ်ရှားနေသည့်စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းကြသည်။ ခံစားချက်တာအိုလွှမ်းမိုးမှုကို အပြည့်အဝမတွန်းလှန်နိုင်သော်လည်း သိသိသာသာလျော့ပါးသွားအောင် လုပ်နိုင်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကျွေးယွဲ့ဘိုးဘေးကို တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ သူတို့မကြောက်တော့။

"အကြီးအကဲကို ကျွန်မကူညီပါ့မယ်"

ဖန်စီက ကျွေးယွဲ့သရုပ်မှန်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ 'အကြီးအကဲ"ဟုခေါ်ပြီး လာကူသည်။

"ဝါဇရဗုဒ္ဓ...နတ်ဆိုးသုတ်သင်မယ်"

ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနီရောင်အစက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အနောက်ဗုဒ္ဓနိုင်ငံမှ အဟရတ်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

ခေါင်းသုံးလုံးလက်ခြောက်ခုခန္ဓာ ဖြစ်လာသည်။ လက်ခြောက်ခုက ဝါဇရကျည်ပွေ့ခြောက်ခုကိုင်ထားသည်။ အပိုမျက်နှာနှစ်ခုတွင် တစ်ခုက ကရုဏာလွှမ်းသည်။ တစ်ခုက တင်းမာခက်ထန်သည်။

ကျွေးယွဲ့က သူ့လက်ကို သစ်သားလှံရှည်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလိုက်သည်။ သစ်သားလှံရှည်ဆိုသော်လည်း သံလွင်ဘိုးဘေး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ လောကတွင် သူနှင့်ယှဉ်နိုင်သည့်ပစ္စည်းမျိုး မရှိသလောက်ရှားသည်။

သံလွင်ပွင့်ချပ်များဝန်းရံနေသည့် သစ်သားလှံရှည်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ လှံရှည်က လေထုကိုထိုးခွဲသွားပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုထိသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်က ဝါဇရလက်ကိုဆန့်ထုတ်၍ လှံရှည်ကို အလွယ်တကူချိုးလိုက်သည်။ သူ့ဝမ်းဗိုက်တွင် ခြစ်ရာပင်မကျန်ခဲ့။

"အရိယဖလသန္ဓေကို ယာယီစွမ်းအားမြှင့်လိုက်တယ်ဆိုတော့ သူက မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်ပဲ"

ကျွေးယွဲ့တွေးနေသည်။ သူသည် တိုက်ခိုက်သည့်နည်းလမ်းများ မကျွမ်းကျင်။ အချိန်တိုအတွင်း ပြိုင်ဘက်ကိုအနိုင်ယူဖို့မလွယ်လှ။

"နှစ်ယောက်ချင်းယှဉ်မယ်လေ။ နောက်မျိုးဆက်တွေ ဘယ်လောက်အစွမ်းအစရှိလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့"

နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်၏ ဦးခေါင်းသုံးခုက သံပြိုင်ရယ်မောနေသည်။ ‌ခြောက်ခြားစရာကောင်းသည့် ခြောက်ကပ်အက်ကွဲသံမျိုး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ဘယ်သူက နှစ်ယောက်ချင်းလို့ပြောလဲ"

ကျွေးယွဲ့ မပွင့်တပွင့်ပြုံးနေသည်။ တစ်ခုခုမူမမှန်ကြောင်း နတ်ဆိုးနှိမ်သခင် ရိပ်စားမိသည်။

မသေမျိုးတင်းပုတ်တစ်လက် ရုတ်တရက် လွင့်ပျံလာပြီး နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်၏ခါးကို တည့်တည့်ထိသည်။

"နတ်ဆိုးချုပ်သခင်၊ မင်းဘာလုပ်တောလဲကွ"

နတ်ဆိုးနှိမ်သခင် ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်သည်။ နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ကသူ့ကို ထိုသို့အလစ်ဝင်တိုက်မည်ဟု ထင်မထား။ သူတို့နှစ်ယောက် နီးကပ်စွာရှိနေသဖြင့် အချိန်မီမတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့။

ဝါဇရခန္ဓာအသွင် ပြောင်းထား၍တော်သေးသည်။ မဟုတ်လျှင် တင်းပုတ်ဒဏ်ကြောင့် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရသွားနိုင်သည်။

နတ်ဆိုးချုပ်သခင်၏မျက်လုံးများ သွေးနီရောင်သန်းနေသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်ကိုကြည့်၍ အသက်ကိုမောပန်းစွာ ရှူရှိုက်နေသည်။ ဝါဇရအသံစွမ်းအားပါသည့် နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်၏ အော်ငေါက်သံကြားမှ သူအသိပြန်ဝင်လာသည်။

"ငါ...ငါလည်းမသိဘူး။...ခုနက မင်းကိုကြည့်ရင်း အလိုလိုမုန်းပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ပေါ်လာတာ"

နတ်ဆိုးချုပ်သခင်က အမြန်ရှင်းပြသည်။

"ကဲ..အခုဘယ်လိုလဲ။ နှစ်ယောက်ချင်းလို့ ထင်နေတုန်းပဲလား"

ကျွေးယွဲ့ လှောင်ပြုံးပြုံးနေသည်။ မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်ကို ခံစားချက်အရိယဖလသန္ဓေဖြင့် တိုက်ခိုက်လျှင် ရန်သူဘက်မှအရေအတွက်များလေ အချင်းချင်းသွေးကွဲအောင် လှုံ့ဆော်ဖို့လွယ်လေဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးချုပ်သခင်လည်း ဗုဒ္ဓကျမ်းစာရွတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်သူသည် မသေမျိုးတစ်ဝက်အဆင့်မဟုတ်။ သူ့စိတ်ဓာတ်က နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်လောက်မတည်ငြိမ်။ နှစ်ယောက်လုံးကျမ်းစာရွတ်ကြသော်လည်း ခံစားချက်အရိယဖလစွမ်းအားကို ခုံနိုင်စွမ်းချင်း ကွာခြားသည်။

"သုံးယောက်တစ်ယောက်....အဲဒါအကုန်ပါပဲ။ ငါကမင်းတို့ကို ကြောက်မယ်ထင်နေလား"

နတ်ဆိုးချုပ်သခင်ထံမှ အကူအညီရဖို့ သူမမျှော်လင့်တော့။ ဒုက္ခမပေးဖို့သာ မျှော်လင့်ရသည်။

"သုံးယောက်တစ်ယောက်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

နောက်ထပ်စကားသံတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။ လူကိုမမြင်ရမီ မြေပြင်က ဦးစွာတုန်ခါလာသည်။ တုတ်ခိုင်သည့် သစ်မြစ်များက ရေဘဝဲလက်တံများပမာ မြေပြင်မှထိုးထွက်လာသည်။

သို့သော် ထိုလက်တံများက ကျောက်စိမ်းသားဖြင့်ပြုလုပ်ထားသလို ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသည်။ ညစ်ထေးစွန်းထင်းခြင်းမရှိ။

ထိုသစ်မြစ်များက နတ်ဆိုးနှိမ်သခင်ကို ချုပ်နှောင်သည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်သခင် လက်သီးဖြင့်ထုရိုက်၍ သစ်မြစ်များကိုဖြတ်တောက်သည်။

သို့သော် ပြတ်သွားသည့် သစ်မြစ်များက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်ရှည်ထွက်လာပြီး သူ့ကိုချုပ်နှောင်ရစ်ပတ်သည်။

ကျွေးယွဲ့နောက်ဘက်တွင် သူနှင့်ချွတ်စွပ်တူသည့် လူတစ်ယောက်ပေါ်လာသည်။ နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဉ်၍ရပ်ကြသည်။

"ရှောင်ယဲ့၊ နင်မအိပ်တော့ဘူးပေါ့"

"အသံတွေဆူညံနေလို့ နိုးလာတာလေ"

ပိုင်ယဲ့က မကျေမနပ်ပြောသည်။

နေ့ခင်းဘက်အိပ်ရသည်ကိုကြိုက်၍သာ အိပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ မဖြစ်မနေအိပ်ရသည်မဟုတ်။ ယခု လနန်းတော်တွင် ရန်သူပေါ်လာသဖြင့် သူလှုပ်ရှားရမည်။

မည်သို့ဆိုစေ သူသည် လနန်းတော်၏ ကူးဖြတ်ခြင်းအဆင့်စွမ်းအားရှင်ဖြစ်သည်။

"သံလွင်ဘိုးဘေးလား"

သံလွင်ဘိုးဘေး ဤအဆင့်ထိ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေမည်ဟု နတ်ဆိုးနှိမ်သခင် ထင်မထားခဲ့။ အသိစိတ်ဖွံ့ဖြိုးရုံလောက်သာထင်ခဲ့သည်။ ယခု သက်ရှိဝိညာဉ်အဆင့်သို့ပင် ရောက်နေသည်။

"ကဲ...သုံးယောက်တစ်ယောက်လို့ နင်ပြောဦးမှာလား"

ကျွေးယွဲ့ အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက အေးစက်တင်းမာနေသည်။

********************************