အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အပိုင်း (၁၄၅) - နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကူမော့က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်ကာ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူ၏ ဦးခေါင်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်၏။ ကျယ်လောင်လှသော ဘုန်း... ဟူသည့် အသံနှင့်အတူ စားပွဲမှာ ချက်ချင်း ကျိုးကြေသွားသဖြင့် စားပွဲဘေးရှိ အခြားသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကုန်ကြလေသည်။ အားလုံးက လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ မီးခိုးရောင်ဝတ် လူမှာ ဦးခေါင်းမှ သွေးများစွာ ထွက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းကာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်ပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရချေ၏။

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒီဓားကို လုချင်တဲ့လူ တခြား ရှိသေးလား..."

တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံး သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

"ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားရဲ့ လုပ်ရပ်က နည်းနည်း လွန်သွားပြီနော်... ဒီဓားက ဘယ်သူ့ပစ္စည်းလဲ ဆိုတာ ထားပါဦး၊ သူက ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးရသေးတာကို ရှင်က သတ်လိုက်ပြီလား..."

ကူမော့က ထိုလူဘက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းလည်း ဓားလုမလို့လား..."

ထိုလူက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး ပြန်လည်ပြောကြားလေသည်။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါက..."

ကူမော့၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြတ်သားစွာ ဆိုချေ၏။ "ဓားလုမှာ မဟုတ်ရင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

သူသည် ကျောပေါ်မှ အနက်ရောင် သံသေတ္တာကို ချ၍ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ ပြောကြားလိုက်ပေသည်။

"ကောချန်မိစ္ဆာဓားက ဒီမှာ ရှိတယ်... ငါ ငါးအထိ ရေတွက်မယ်... ဒီဓားကို လုချင်တဲ့လူက ဒီတည်းခိုခန်းထဲမှာ ဆက်နေနိုင်တယ်၊ မလုချင်တဲ့လူကတော့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ... ငါး... လေး..."

ပထမဆုံး စကားပြောခဲ့သော ကျင်းချွမ်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဝေ့ယန်က အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဆရာကြီးကူ... ခင်ဗျားက ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အာဏာရှင်ဆန်ရတာလား... ကောချန်မိစ္ဆာဓားကို ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ စစ်သူတော်စင်က ဖန်တီးခဲ့တာလေ... ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကသားတွေက ဒါကို မေးမြန်းပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား..."

ဝမ်ဝေ့ယန်၏ စကားကို အခြားသူများကလည်း ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ခင်ဗျားက အရမ်း အာဏာရှင်ဆန်လွန်းတယ်..."

"ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကမှာ လူမရှိတော့ဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား..."

"ရှင်က ထျဲ့ကျူ ကိုယ်စား အရှင်သခင် ရွေးပေးရမှာကို ဘာလို့ ကိုယ်ပိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

"ယွင်ပြည်နယ်ရဲ့ သူရဲကောင်းဆိုတာ တကယ်တော့ ဂုဏ်လိုချင်တဲ့ လူယုတ်မာပဲကိုး..."

"ဒီနေ့ ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကသားတွေ ဒီကို လာတာက ဓားအတွက် မဟုတ်ဘူး၊ တရားမျှတမှုအတွက် လာတာပဲ..."

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တည်းခိုခန်းတစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းသမားများ၏ ဒေါသသံများ ပြည့်နှက်သွား၏။ သို့သော်လည်း ကူမော့ကမူ သူတို့ကို လျစ်လျူရှုကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက် ရေတွက်နေလေသည်။

"သုံး... နှစ်..."

သူ၏ လေသံမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဆူညံနေသော တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းက ထိုအသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေ၏။

ကူမော့က အသံကို မြှင့်၍ ဆိုချေသည်။

"တစ်..."

ကူမော့ "တစ်" ဟု အော်လိုက်သည်နှင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအများအပြား၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ လူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် တည်းခိုခန်းထဲမှ လစ်ထွက်သွားကြသော်လည်း အများစုမှာမူ တွေဝေနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ လူအင်အား များပြားသဖြင့် ကူမော့က သူတို့ကို မည်သို့မျှ မလုပ်ရဲဟု ထင်မှတ်ကာ မထွက်သွားကြဘဲ နေကြလေ၏။

ကျင်းချွမ်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဝေ့ယန်က ဟောက်လိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေတို့... ဒီကူမော့က အရမ်း မောက်မာလွန်းတယ်... သူက ငါတို့ ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နတ်လက်နက်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ... ဒီနေ့ သူ ငါတို့ကို သေချာ ရှင်းပြရမယ်၊ မဟုတ်ရင်..."

ကူမော့က နှာခေါင်းရှုံ့လျက် အေးစက်စွာ ဆိုလေ၏။

"မင်းက အဲဒီလောက် အဆင့်ရှိတယ် ထင်လို့လား..."

ကူမော့၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ ညာလက်ဝါးမှာ ခုန်အုပ်တော့မည့် သားရဲတစ်ကောင်အလား ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားချေသည်။ ဤသိုင်းကွက်မှာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်း ထဲမှ ခန့်မှန်းရခက်လှသော "ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှု" ပင် ဖြစ်၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအင်တစ်ခု ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

ဝမ်ဝေ့ယန်မှာ ကာကွယ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။ သူသည် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုအလား လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး သွေးများ အန်ထုတ်ကာ အသက်လုနေရတော့၏။

ကူမော့၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအားလုံး ကြောင်အသွားကြပေသည်။ သို့သော် အချို့က တိုးတိုးလေး လှုံ့ဆော်ကြလေ၏။

"ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ... သူက ယွင်ပြည်နယ်သား တစ်ယောက်ပဲလေ... သူ့ကို သူရဲကောင်းလို့ ခေါ်ပေးတာကိုပဲ သူက အထင်ကြီးနေတာလား... ဒါ ချင်းပြည်နယ်လေ... ငါတို့ လူအများကြီး ရှိတာပဲ၊ သူ ဘယ်နှစ်ယောက် သတ်နိုင်မှာလဲ... သူက ချင်းပြည်နယ် တစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရဲလို့လား..."

"တိုက်ကြစမ်း..."

"နတ်ဓားက ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ နတ်ဓားပဲ... ဒီယွင်ပြည်နယ်သားက ဘယ်လိုလုပ် ကိုယ်ပိုင်ဖို့ ကြံစည်ရတာလဲ..."

သိုင်းလောကတွင် စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်တတ်သည့် လူမိုက်များ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်၏။ ချက်ချင်းပင် လူအများအပြားက ကူမော့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဝံ့ရဲလာကြလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စတင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း မျက်စိမှိတ် လိုက်လုပ်ကြတော့၏။ လူအင်အား များလာသောအခါ သူတို့ အနိုင်ရနိုင်သည်ဟု အထင်မှားသွားကြချေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်က ကူမော့ကို ဝိုင်းရံထားကြပြီ ဖြစ်၏။ ကူမော့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက် မြေပြင်ကို ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရာ မမြင်ရသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် "လေကိုစီးနင်းသော နဂါးခြောက်ကောင်" ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ လူအများအပြား နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်လေ၏။

ထို့နောက် ကူမော့သည် လူအုပ်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်ကာ နဂါးနိုင်လက်ဝါးသိုင်းကို အသုံးပြု၍ တရစပ် တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ လက်ဝါးချက်တိုင်းတွင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် စွမ်းအင်များ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ သိုင်းသမားများကို ပြန့်ကျဲသွားစေ၏။ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ ကျိုးကြေပျက်စီးသံများ လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားချေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် တည်းခိုခန်းမှာ သွေးချောင်းစီးရာ နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒဏ်ရာရသူများ မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေတော့၏။

တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အနည်းဆုံး လူနှစ်ဆယ်ခန့် သေဆုံးသွားပြီး ဘယ်နှစ်ယောက် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်တော့ချေ။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဒေါသများကြောင့် ရူးသွပ်နေသော လူများမှာ ဆောင်းတွင်း၌ ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ စိတ်များ ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားကြပေသည်။ သူတို့သည် ယွင်ပြည်နယ် ကောင်းကင်စာရင်း၏ ဒုတိယအဆင့်ရှိ မဟာသိုင်းဆရာကြီး တစ်ဦးကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ကြောက်ရွံ့မှုများ တောမီးအလား ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က "ပြေးကြ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် လူအုပ်ကြီးမှာ လန့်ဖျပ်နေသော ငှက်အုပ်များအလား အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ထွက်ပြေးကြတော့၏။

ကူမော့မှာမူ လူသတ်လိုသော စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ဤလူများကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။ နှောင့်ယှက်သူများကို အမြစ်ပြတ် သတ်ပစ်မှသာ သူတို့ ကြောက်ရွံ့သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူသည် ချင်းပြည်နယ်တွင် လူသတ်နည်းသေးသည်ဟု ဆိုရမည်။ အကယ်၍သာ ယွင်ပြည်နယ်တွင်ဆိုပါက ကောလာဟလတစ်ခုကြောင့်သာမက ကူမော့ကိုယ်တိုင် နတ်ဓားအတွက် အရှင်သခင် ရွေးချယ်ပေးမည်ဟု ကြေညာလျှင်ပင် ယွင်ပြည်နယ် သိုင်းလောကသားများမှာ ရယ်မောကာ ကူမော့ကိုသာ ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားခိုင်းကြမည် ဖြစ်၏။ ကူမော့က နတ်လက်နက်ကို အမှန်တကယ် ထုတ်ပေးမည်ဟု မသေချာသရွေ့ မည်သူကမျှ မေးမြန်းရန်ပင် မဝံ့ရဲကြချေ။ ကူချူတုန်း၏ လက်ထဲရှိ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန်အတွက် သိုင်းလောကသားများ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့သွားသည်အထိ သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်၏။ ချက်ချင်းပင် ကူမော့သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်လံတိုက်ခိုက်လေသည်။ ထွက်ပြေးနေသော လူများမှာ သူတို့၏ ကျောရိုးများ စိမ့်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သေမင်းတစ်ဦးအလား လိုက်လာသော ကူမော့ကို တွေ့လိုက်ရချေ၏။

လူအုပ်ထဲမှ အဘိုးအို တစ်ဦးက ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကူမော့... မင်းက ငါတို့အားလုံးကို တကယ်ကြီး သတ်ပစ်တော့မှာလား... မင်း ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်တာလား..."

ထိုသူမှာ ချင်းပြည်နယ်တွင် အလွန် လေးစားခံရသော ပထမတန်းစား ဆရာကြီး ရန်ဆန်း အဘိုးအို ပင် ဖြစ်၏။

ကူမော့က အေးစက်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကို လိုချင်တပ်မက်နေတဲ့ မင်းတို့လို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာတွေက ချင်းပြည်နယ် သိုင်းလောကကို ကိုယ်စားပြုနေတာလား..."

ချက်ချင်းပင် ကူမော့က မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် ဖွဖွလေး ထောက်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ချေ၏။ လေထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ညာလက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာ ဘုန်း... ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရန်ဆန်း အဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံးအလား ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြသော်လည်း ကူမော့၏ လက်ဝါးချက်များက ရက်စက်လှသဖြင့် အရပ်မျက်နှာတိုင်းတွင် အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ခဏချင်းမှာပင် စည်ကားလှသော လမ်းမကြီးမှာ လူသူကင်းမဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်းများစွာ ပြန့်ကျဲကာ သွေးများလည်း အိုင်ထွန်းနေလေသည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများအတွင်းမှ သိုင်းသမားများစွာမှာ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များ နောက်ကွယ်မှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြချေ၏။

ထိုစဉ် အဝေးမှနေ၍ ကြည်လင်အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"သူရဲကောင်းကူ... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါဦး..."

ထိုအသံမှာ သာယာနာပျော်ဖွယ် ရှိသော်လည်း ငြင်းဆို၍မရသော သြဇာအာဏာလည်း ပါဝင်နေ၏။ လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယူနီဖောင်းဝတ် လူပေါင်း တစ်ရာကျော် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ ညီညာပြီး အရှိန်အဝါမှာလည်း ခန့်ညားလှကာ လက်နက်များမှာလည်း အေးစက်စွာ တောက်ပနေချေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူတို့သည် ကူမော့၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လက်နက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်ကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပေသည်။

လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ သိုင်းသမားများထံမှ အံ့သြသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"နတ်သမီးနန်ကုန်း ပါလား..."

"နတ်သမီးနန်ကုန်းက တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ဖို့ လာတာလား..."

"နတ်သမီးနန်ကုန်းက ရွှမ်နွီနန်းတော်ရဲ့ နတ်သမီးဆယ်ပါးထဲက တစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့ ဓားဧကရာဇ် ရဲ့ကျင်းလန်ရဲ့ ဇနီးလောင်းလည်း ဖြစ်တယ်... ဒါတင်မကဘူး သူက ချင်းပြည်နယ် မြို့တော်က နတ်လက်နက်စံအိမ်ရဲ့ သခင်မလေးလေ... သူကတော့ ကူမော့ရဲ့ မောက်မာမှုကို သေချာပေါက် နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

လူအုပ်ကြီး၏ တီးတိုးပြောသံများကြားတွင် နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ကြလေ၏။ အမျိုးသမီး တစ်ဦးမှာ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းပြည်နယ်၏ အလှဆုံး အမျိုးသမီး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးသည် မြူခိုးများဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ပါးလွှာသော အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်များမှလွဲ၍ တစ်ကိုယ်လုံး နှင်းအလား ဖြူဖွေးကာ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် လှပလွန်းလှချေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်ကာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဆီးနှင်းများအလား သန့်စင်နေ၏။

ကူမော့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသော ကူချူတုန်းက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... သူက အရမ်းလှတာပဲ..."

မိန်းမအချင်းချင်း ဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို မြင်သောအခါ သူမပင်လျှင် စွဲလမ်းသွားရ၏။ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်သမီးတစ်ပါးအလား လှပသည်ဆိုသည်မှာ ဤသို့ပင် ဖြစ်မည်ဟု သူမ တွေးမိသွားပေသည်။ ထိုအခါမှသာ လင်းချီရှားက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ရွံရှာခဲ့သည်ကို သူမ နားလည်သွားတော့၏။ လင်းချီရှား ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ အလှအကြောင်း ပြောသည့်အချိန်တွင် သူမသည် အားငယ်ပြီး အကူအညီမဲ့နေသော ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကူချူတုန်းက ကူမော့အနီးသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်၏။

"အစ်ကို... နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး မတိုင်ခင်က ကျိုးဖန်းဟွာက ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ အလှဆုံး အမျိုးသမီးလို့ ကြားဖူးတယ်... ဒါဆိုရင် သူတို့က အဆင့်တူ အလှမျိုးတွေ ဖြစ်မှာပေါ့... ဒါကြောင့် ရဲ့ကျင်းလန်နဲ့ ချူထျန်းချင်းတို့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာက တကယ်ပဲ ယုတ္တိရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်..."

ကူမော့က အနည်းငယ် အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် လှလို့လား..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်၍ အတည်ပြုလေ၏။

"ဟုတ်တယ်... တကယ် လှတယ်..."

ကူမော့က ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို သူက ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးချက် ဘယ်နှစ်ချက်လောက် တောင့်ခံနိုင်မှာလဲ..."

ကူချူတုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆိုချေ၏။

"ဟင်... အဲဒါက အလှအပနဲ့ မဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား... သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာအပေါ်မှာပဲ မူတည်မှာပေါ့..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလေသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ လူသတ်နေတာကို တားဖို့ သူက ဘယ်က သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ..."

အပိုင်း (၁၄၆) - နတ်လက်နက်စံအိမ်

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ကူမော့ထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး ရိုသေစွာ လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြောကြားလိုက်၏။

"နတ်လက်နက်စံအိမ်က နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက သူရဲကောင်းကူနဲ့ သူရဲကောင်းမလေးကူကို ဂါရဝပြုပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်မှု မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို တားဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့အတွက် အသနားခံပေးဖို့ပဲ လာတာပါ... အမှားအယွင်း ရှိခဲ့ရင်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကူမော့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်လေသည်။

"နတ်လက်နက်စံအိမ်ရဲ့ သခင်မလေးက ငါ့အတွက် အသနားခံပေးဖို့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး..."

ကူမော့၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးဆေးနေသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာမူ လုံးဝ ယဉ်ကျေးခြင်း မရှိဘဲ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနှင့် နတ်လက်နက်စံအိမ်အပေါ် အလေးထားသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြခဲ့ချေ။ သို့သော်လည်း နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးမှာ မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြောကြားပေ၏။

"ဆရာကြီးကူ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ရှင်က သိုင်းလောကရဲ့ ဆရာကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မနဲ့ နတ်လက်နက်စံအိမ်က ရှင့်ရဲ့ လေးစားမှုကို ရဖို့ တကယ်ပဲ မထိုက်တန်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဆရာကြီးကူရဲ့ ကရုဏာတော်အတွက် အလဲအလှယ် လုပ်စရာ တစ်ခု ကျွန်မဆီမှာ ရှိပါတယ်..."

ကူမော့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဘာလဲ..."

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက အလောတကြီး ရှင်းပြလေ၏။

“ရေခဲဝိညာဉ် ပါ... ဆရာကြီးကူရဲ့ ကောချန်မိစ္ဆာဓားက သူ့ရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ သဘာဝကို နှိမ်နင်းဖို့ ရေခဲဝိညာဉ် လိုအပ်နေတယ်လို့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ဆီကနေ ကျွန်မ ကြားသိရပါတယ်... ကျွန်မတို့ နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ အဲဒီ ရေခဲဝိညာဉ် တစ်ခု ရှိနေပါတယ်... ဆရာကြီးကူရဲ့ ကရုဏာတော်အတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ အဲဒီ ရေခဲဝိညာဉ်ကို ကျွန်မတို့ ပေးချင်ပါတယ်... အဆင်ပြေနိုင်မလားဟင်... အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်၊ ရှင့်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး..."

ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ဆိုချေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း ရတာပေါ့..."

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်နိုင်တော့၏။ ကူမော့က ထပ်မံ၍ သတိပေးလိုက်ပေသည်။

"ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့ကို လိမ်ရဲမယ်ဆိုရင်တော့ နတ်လက်နက်စံအိမ် သာမက မင်းရဲ့ သတို့သားလောင်း ရဲ့ကျင်းလန် တောင်မှ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက အတည်ပြု ပြောကြားလေ၏။

"ရှင့်ကို ကျွန်မ မလိမ်ရဲပါဘူး..."

ချက်ချင်းပင် ကူမော့က ထိတ်လန့်နေသော သိုင်းသမားများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလျက် ဆိုသည်။

"ထွက်သွားကြစမ်း..."

ထို့နောက် သူသည် အတွင်းအားကို လှုံ့ဆော်ကာ ခြင်္သေ့ဟိန်းသံ ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြု၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားလိုက်လေ၏။

"ငါ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်ပြောမယ်... ကောချန်မိစ္ဆာဓားက ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဓား မဟုတ်ဘူး၊ ရက်စက်ပြီး ယုတ်မာတဲ့ မိစ္ဆာဓားပဲ... အခု ငါက သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာသဘာဝကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာနေတုန်းမို့လို့ ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ ချိတ်ပိတ်ထားတာ... ပြီးတော့ အရေးအကြီးဆုံး အချက်က ငါ ဒီကောချန်မိစ္ဆာဓားကို မိစ္ဆာဆရာကြီး ပိုင်ယင်း ဆီကနေ လုယူခဲ့တာပဲ... ရွှမ်နွီနန်းတော်က ဒါကို သက်သေခံပေးနိုင်တယ်... ဒီဓားက ငါ့ရဲ့ တိုက်ပွဲကရတဲ့ ပစ္စည်းပဲ... တစ်ယောက်ယောက်က ဒဏ္ဍာရီတွေကို အကြောင်းပြပြီး ဒီဓားကို လာတောင်းဦးမယ်ဆိုရင် အဲဒါ ငါ့ဆီကနေ လုယူဖို့ ကြိုးစားတာပဲ... သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်း သေဆုံးခြင်းက သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်... ကူမော့ ဆီကနေ ဓားလုနိုင်မယ်လို့ ထင်တဲ့လူရှိရင် လာခဲ့လို့ ရပါတယ်..."

ကူမော့၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ လူတိုင်း ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရ၏။ တစ်ခဏမျှ လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက အလျင်အမြန် ဆိုပေ၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာကြီးကူ... ဒီကောလာဟလတွေကို ရှင်းပြဖို့ နတ်လက်နက်စံအိမ်၊ ရွှမ်နွီနန်းတော် နဲ့ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းတို့ကို ကျွန်မ အမြန်ဆုံး စီစဉ်ခိုင်းပါ့မယ်... ဆရာကြီးကူ အနေနဲ့ ဒီအခြေအမြစ်မရှိတဲ့ သတင်းတွေကြောင့် ထပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရပါဘူး... ဒီနေ့ ကိစ္စကိုလည်း ကျွန်မ သေသေချာချာ ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်၊ နောင်ကျရင် ဘယ်သူမှ ရှင့်ဆီ လာပြီး ပြဿနာ ရှာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ထို့နောက် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက လက်ဝှေ့ယမ်း၍ နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူအချို့ကို ခေါ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"တည်းခိုခန်းနဲ့ လမ်းမပေါ်က အလောင်းတွေကို အခုချက်ချင်း သွားရှင်းကြ... ကုသပေးလို့ရတဲ့ လူတွေကို အစွမ်းကုန် ကုပေးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးသင့်တဲ့ လူတွေကိုလည်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ကြ..."

ချက်ချင်းပင် နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူများ လှုပ်ရှားကြတော့၏။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ထပ်မံ၍ မှာကြားလေသည်။

"ဒါနဲ့ တည်းခိုခန်းက ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက်လည်း လျော်ကြေးပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

ထို့နောက် သူမက ကူမော့ကို ကြည့်ကာ လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုချေ၏။

"သူရဲကောင်းကူ... အခု ရေခဲဝိညာဉ်ကို ယူဖို့ ကျွန်မနဲ့အတူ ကျွန်မတို့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့မလားဟင်..."

ကူမော့က ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်၏။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက သူမ၏ အနောက်ရှိ အစေခံမလေးကို မှာကြားလိုက်ပေသည်။

"အိမ်ကို အမြန်ပြန်ပြီး အဖေကို သတင်းသွားပို့လိုက်... အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာတော့မယ်လို့ ပြောပြီး ကြိုဆိုဖို့ ပြင်ဆင်ထားခိုင်းလိုက်..."

အစေခံမလေးမှာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ထို့နောက် ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့သည် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ယူရန် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်လာကြပေသည်။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့၏။ ထိုအချိန်တွင် တည်းခိုခန်းမှာ သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေချေသည်။ သို့သော်လည်း နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးမှာ မည်သည့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုမျှ မပြဘဲ တည်းခိုခန်းအတွင်းသို့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဝင်လာခဲ့၏။ သူမ ဝင်လာသည်နှင့် လင်းချီရှားနှင့် ရွှမ်နွီနန်းတော်မှ အမျိုးသမီး အချို့ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက လင်းချီရှားကို အလျင်အမြန် လက်ပူးဆုပ်လျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

"စီနီယာ အစ်မလင်း... အစ်မ..."

သို့သော် လင်းချီရှားက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို လျစ်လျူရှုကာ ကူမော့ကိုသာ လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုလေသည်။

"သူရဲကောင်းကူ... နတ်လက်နက်စံအိမ်မှာ ရေခဲဝိညာဉ် ရှိနေတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ မိစ္ဆာဓားကိစ္စမှာ ဝင်မပါတော့ပါဘူး... ချီမြောင်ရွှမ်ရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာဖို့ပဲ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်... သတင်းရတာနဲ့ ရှင့်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ့မယ်..."

ကူမော့က ပြန်လည် လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆိုချေ၏။

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် နတ်သမီးလင်း..."

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်..."

လင်းချီရှားက လက်ပူးဆုပ်၍ ထွက်ခွာသွားပေသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် သူမက နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးကို လှည့်ကြည့်လျက် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"ခွေးမ..."

ထို့နောက် သူမသည် တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးမှာ အနည်းငယ် အရှက်ရသွားဟန်ဖြင့် ကူမော့ကို ကြည့်ကာ အားတုံ့အားနာ ပြုံးပြလျက် ရှင်းပြလေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာကြီးကူ... စီနီယာ အစ်မလင်းက စိတ်ရင်းဖြောင့်ပြီး စိတ်ထက်သန်တဲ့သူပါ၊ အရမ်းလည်း သဘောကောင်းပါတယ်... ကျွန်မတို့ကြားမှာ နားလည်မှုလွဲတာလေး ရှိနေလို့ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်မအပေါ် နည်းနည်း အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်..."

ကူမော့က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ယမ်းလျက် ဆိုပေသည်။

"ရပါတယ်..."

သူက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် နတ်သမီးနန်ကုန်း... ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်... ရေခဲဝိညာဉ်က အလွန် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရှားပါးရတနာတစ်ခုပဲလေ... နတ်လက်နက်စံအိမ်က ဒါကို ဘာလို့ အလွယ်တကူ ပေးချင်ရတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားမလည်ဘူး... တကယ်လို့ နတ်သမီးနန်ကုန်းက တရားမျှတမှုကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး ဟိုလူမိုက်တွေကို ကယ်ချင်လို့ပဲဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို မေ့လိုက်ပါ..."

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက ဖြည်းညင်းစွာ ရှင်းပြလေသည်။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဆရာကြီးကူရဲ့ ကရုဏာတော်ကို တောင်းခံတာကလည်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုပါပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခုနက ရှင့်ကို တိုက်ခိုက်မိတဲ့ သိုင်းသမားတွေထဲမှာ ကျွန်မတို့ နတ်လက်နက်စံအိမ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူတွေ အများကြီး ပါဝင်နေလို့ပါ... ဒါပေမယ့် နတ်ဓားရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက ကြီးမားလွန်းတော့ သူတို့က စွန့်စားမိကြတာပေါ့၊ အဖေကလည်း သူတို့ကို တားလို့ မရခဲ့ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့ ကျွန်မကို လာပြီး ဖျန်ဖြေခိုင်းလိုက်တာပါ..."

"နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ အဖေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆန္ဒကြောင့်ပါ... သူက တစ်သက်လုံး လက်နက်တွေ ဖန်တီးလာခဲ့တဲ့သူဆိုတော့ နတ်လက်နက်တွေအပေါ်မှာ အရူးအမူး စွဲလမ်းမှု ရှိတယ်လေ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က လင်းချီရှားက ကောချန်မိစ္ဆာဓားရဲ့ သတင်းကို ရွှမ်နွီနန်းတော်ဆီ ပို့လိုက်ပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ အသေးစိတ် သိသွားပြီး အဖေ့ကို ပြောပြခဲ့တာပါ..."

"အဲဒီအချိန်ကစပြီး အဖေဟာ ထမင်းမေ့ ဟင်းမေ့ ဖြစ်နေခဲ့တာလေ... ကောချန်မိစ္ဆာဓားလို အစွမ်းထက်တဲ့ နတ်လက်နက်ကြီးက ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာက အဖေ့အတွက်တော့ ဖြူစင်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတုံးပေါ်မှာ အနာအဆာ တစ်ခု ပေါ်နေသလို ခံစားရပြီး အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့တာပါ..."

"အဖေက သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက် မဟုတ်သလို နတ်လက်နက်တွေကိုလည်း ကိုယ်ပိုင်ချင်တဲ့ စိတ်မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီလို လက်နက်မျိုးတွေမှာ အနာအဆာ ရှိနေတာကိုတော့ သူက သည်းမခံနိုင်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက်မှာတော့ သူရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ဆင်ခြင်တုံတရားကို အနိုင်ယူသွားခဲ့တာပေါ့... ရေခဲဝိညာဉ်က တန်ဖိုးရှိမှန်း သိပေမယ့် သမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ထိုက်တဲ့ နတ်လက်နက် တစ်ခုပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ အမှတ်အသား တစ်ခု ကျန်ရစ်စေချင်တာလေ... အဲဒါကြောင့် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ ရေခဲဝိညာဉ်ကို ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ... ဒီမတိုင်ခင်ကဆိုရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် အဖေ့ဆီမှာ ဒီလို ရတနာရှိမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး..."

ကူမော့က အံ့သြစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ချေ၏။

"ရှင့်အဖေရဲ့ တာအိုအပေါ် လိုက်စားမှုက တကယ်ကို ပြင်းထန်တာပဲ..."

ကူမော့ နားလည်နိုင်ပေသည်။ ဤလောကတွင် တစ်စုံတစ်ခုအပေါ် စွဲလမ်းနေတတ်သူများ အမြဲတမ်း ရှိတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ယွင်ပြည်နယ်မှ ဓားရူး ဝူလျှူကျစ် နှင့် ချိုးဆန်းဓားကွင်းပြင်မှ ဓားဆရာကြီး လီချိုးယွီ တို့ကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဓားပညာအပေါ် စွဲလမ်းလွန်းသဖြင့် ရူးသွပ်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

သိုင်းလောကတွင် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများမှာ အတော်လေး အဖြစ်များပြီး သူတို့ စွဲလမ်းသည့် အရာများသာ ကွဲပြားကြခြင်း ဖြစ်၏။ ဥပမာအားဖြင့် ကျိုးချင်းဖုန်းသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးတစ်ဦး ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် စွဲလမ်းလွန်းသဖြင့် ငယ်ရွယ်စဉ်က အချစ်တစ်ခုကြောင့် နှစ်ပေါင်း လေးဆယ်ကျော်တိုင်အောင် ဒီအခြေအနေတွင် ပိတ်မိနေပြီး အခုထိ လက်မထပ်ဘဲ နေလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး ပြောပုံအရဆိုလျှင် သူမ၏ ဖခင် နတ်လက်နက်စံအိမ်သခင် နန်ကုန်းချန် သည်လည်း အလားတူ စွဲလမ်းမှုရှိသူဖြစ်ပြီး သူက လက်နက်များအပေါ်တွင်သာ စွဲလမ်းခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ကူမော့သည် ကူချူတုန်းနှင့်အတူ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြလေ၏။ ကူချူတုန်းက ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းရင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

"အစ်ကို... နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးက သူ့စီနီယာ အစ်မရဲ့ ယောက်ျားကို လုယူခဲ့တယ်ဆိုတာသာ ကျွန်မ မသိခဲ့ရင် သူက တကယ်ကို သဘောကောင်းတဲ့လူလို့ ထင်မိမှာပဲ... ကြည့်ပါဦး၊ သူက နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှရုံတင်မကဘူး၊ စိတ်နေစိတ်ထားကလည်း နူးညံ့ပြီး အပြောအဆို အပြုအမူတွေကလည်း ကျက်သရေ ရှိလှတယ်... လင်းချီရှားက သူ့ကို အဲဒီလောက်အထိ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်တာတောင် သူက လင်းချီရှားအပေါ် မကောင်းတာ တစ်ခွန်းမှ မပြောဘူးနော်... ဟူး... သိုင်းပညာလည်း တော်တယ်၊ မိသားစု နောက်ခံလည်း ကောင်းတယ်၊ စိတ်ထားလည်း ကောင်းတယ်၊ လှလည်း လှသလို ပညာလည်း တတ်တယ်... ဒီလို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ အဲဒီလို သိက္ခာမဲ့တဲ့ ကိစ္စမျိုးကို လုပ်ရတာလဲ မသိဘူး..."

ကူမော့က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ဆိုပေ၏။

"ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပါတယ်... ငါတို့က အဖြစ်မှန် အားလုံးကို သိတာမှ မဟုတ်တာ... ဒါတွေက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေပဲလေ... ငါတို့က ငါတို့ လုပ်စရာ ရှိတာကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်... လင်းချီရှားရဲ့ ကိစ္စကြောင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးအပေါ် အစွဲအလမ်းထားစရာ မလိုသလို၊ လင်းချီရှားရဲ့ အခြေအနေကြောင့်လည်း သူ့ကို သနားနေစရာ မလိုပါဘူး... ငါတို့က သူတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုတွေကို နည်းနည်းလေး သိရုံပဲ သိတဲ့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာတွေပဲလေ..."

ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ အစ်ကို... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်သလို ဘာမှလည်း လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မကြာမီ မောင်နှမနှစ်ဦး ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးသွားကြ၏။ ကူချူတုန်းက နာမည်ကျော် ဓားနှစ်လက်ဖြစ်သည့် ဆောင်းဦးရေဓား နှင့် နတ်ဝိညာဉ်ကြံ့ဓား၊ ယန္တရားတစ်ထောင်သေတ္တာ၊ မြေအောက်ကမ္ဘာပန်း နှင့် အဝတ်အစားများ ထည့်ထားသော စာအုပ်သေတ္တာကြီးကို ထမ်းပိုးလိုက်ချေသည်။ မကြာခင်မှာပင် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူတို့သည် မြို့အတွင်းရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ အဝေးမှနေ၍ ဧရာမ စံအိမ်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့မြင်လိုက်ရပြီး တံခါးဝတွင် "နတ်လက်နက်စံအိမ်" ဟူသော ကြီးမားပြီး ရဲရင့်သည့် စာလုံးလေးလုံး ရေးထိုးထားသော ကမ္ပည်းပြားကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

စံအိမ်အတွင်း၌ ပွဲလမ်းသဘင် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး မီးအိမ်များနှင့် ရောင်စုံ အလှဆင်မှုများဖြင့် ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေ၏။ နတ်လက်နက်စံအိမ်၏ သခင်မလေး နန်ကုန်းယွဲ့ရှီး၏ မင်္ဂလာပွဲမှာ နောက်ထပ် သုံးလေးရက်သာ လိုတော့သဖြင့် အစေခံများစွာမှာ အလုပ်များနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါ နတ်လက်နက်စံအိမ်၏ တံခါးကြီးမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်နေပြီး ဝင်းအတွင်းသို့ ကော်ဇောနီကြီး ခင်းထားလေ၏။

စံအိမ်သခင် နန်ကုန်းချန် နှင့် အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်စုမှာ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသဖြင့် လူအများအပြား၏ အံ့သြမှုနှင့် ခန့်မှန်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။ မကြာမီမှာပင် လူအုပ်စုတစ်စု ပေါ်လာရာ ၎င်းတို့မှာ နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူများ ဖြစ်ကြပြီး ရှေ့ဆုံးတွင် ကူမော့ မောင်နှမနှင့် နန်ကုန်းယွဲ့ရှီးတို့ ပါဝင်နေကြ၏။ နန်ကုန်းချန်က အလျင်အမြန်ပင် လူအုပ်ကို ဦးဆောင်၍ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ချေသည်။

"နတ်လက်နက်စံအိမ်ကနေ သူရဲကောင်းကူကို ကြိုဆိုပါတယ်... ခင်ဗျားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရောက်လာတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ..."

"သူရဲကောင်းကူကို ဂါရဝပြုပါတယ်..."

နတ်လက်နက်စံအိမ်မှ လူများက အလောတကြီး လက်ပူးဆုပ် နှုတ်ဆက်ကြလေ၏။

ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်လျက် ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အားလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်... စံအိမ်သခင် နန်ကုန်း... အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်..."

နန်ကုန်းချန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။

"အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းချန် ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ ကူမော့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကူချူတုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားချေသည်။ နန်ကုန်းချန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ အမာရွတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကောင်းမွန်သော အရေပြားဟူ၍ မတွေ့ရသလောက် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ နန်ကုန်းချန်က ကူချူတုန်း၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားပြီး ခပ်နွမ်းနွမ်း ပြုံးလျက် ရှင်းပြလေသည်။

"မိန်းကလေးကူ... ကျွန်တော့်မျက်နှာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားတာလား... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် အားနာသွားသဖြင့် အလျင်အမြန် ဆိုပေ၏။ "မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး..."

နန်ကုန်းချန်က လက်ပူးဆုပ်လျက် ဆက်လက်ပြောပြလေသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို ဖန်တီးဖို့အတွက် ကျွန်တော် မီးဖိုကို ရက်ပေါင်း ခုနစ်ရာကျော် စောင့်ကြပ်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမယ့် ဓားပြီးခါနီး အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ သူခိုးတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့တယ်လေ... ဓားပျက်စီးသွားမှာ စိုးလို့ ကျွန်တော် မီးထဲကို ခုန်ဝင်ခဲ့ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်သွားခဲ့တာပဲ... အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော့်မျက်နှာက ဒီလို ဖြစ်သွားရတာပါ..."

ကူချူတုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဒါဆို အဲဒီဓားက အောင်မြင်သွားလားဟင်..."

နန်ကုန်းချန်က ခေါင်းယမ်းလျက် ဆိုချေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကျရှုံးသွားခဲ့ရပါတယ်... နောက်ပိုင်းမှာ နောက်ထပ် တစ်လက် ဖန်တီးဖို့ ကျွန်တော် အမြဲ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဲဒါက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး... ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ဖန်တီးပါစေ၊ စစ်သူတော်စင်က အနှစ်လေးဆယ်ကျော်ကြာအောင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ဓားကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ထိုသို့ပြောရင်း နန်ကုန်းချန်မှာ တံတွေးကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မျိုချလိုက်ပြီး ကူမော့၏ ကျောပေါ်မှ သံသေတ္တာကို တုန်ယင်သော လက်ဖြင့် ညွှန်ပြလျက် မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"သူရဲကောင်းကူ... ဒီအထဲမှာ... အဲဒီဓား ရှိနေတာလား... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ဓားရဲ့ နှလုံးခုန်သံကို ကြားနေရတယ်..."