အခန်း (၈၁၃-၈၁၄)

အပိုင်း (၈၁၃) သူ့ဘဝ၏ လမ်းကြောင်း

အိပ်ခန်းရှိ ကုတင်ကြီးပေါ်တွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ လဲလျောင်းရင်း အနီရောင်စောင်ကို ခြုံကာ ကောင်းမင်သည် တတိယမြောက် လူသစ်အတွေ့အကြုံသစ်တာဝန် ဖြစ်သည့် ‘အိပ်စက်ခြင်း’ ကို လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် စနစ်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို စိတ်ဝင်စား၍ မဟုတ်ဘဲ ဤအခန်းထဲတွင် ကယ်တင်ရှင်၏အငွေ့အသက်များကို အာရုံခံမိနေခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုအငွေ့အသက်များအရ ကယ်တင်ရှင်သည် ဤနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေထိုင်သွားခဲ့ပုံရသည်။

ဘေးကင်းစေရန်အတွက် ကောင်းမင် စမ်းသပ်ကြည့်ချင်လာမိသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း ထူးမခြားနားပင်။ အခန်းထဲတွင် သရဲတစ်ကောင်ပင် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ကောင်းမင်သည် သမ်းဝေလိုက်ရင်း သူ၏ ဒုတိယအဆင့်ခွင့်ပြုချက်ဟူသည်ကို စတင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အမည် - ??? (ဤကဲ့သို့သောလူကို ရှာမတွေ့ပါ)

ခွင့်ပြုချက်နံပါတ် - ၀၀၀၀၀ ဒုတိယအဆင့်ခွင့်ပြုချက်

အဆင့် - အဆင့် ၁

အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း - စိတ်ဆရာဝန်၊ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုဆိုင်ရာ အနုပညာရှင်၊ စိတ်ကျန်းမာရေးချို့ယွင်းသူ၊ စုံစမ်းရေးမှူး၊ မိဘအပေါ် သိတတ်သော သား၊ ပူးပေါင်းကြံစည်သူ၊ သရဲပန်းချီဆရာ၊ ဓာတ်ပုံဆရာ၊ အသွေးအသားကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူ... (ရှာဖွေပြီး ဖန်တီးနေဆဲ...)

စိတ်စွမ်းရည် - ??? (စိတ်စွမ်းရည်သည် မှတ်ဉာဏ်၊ အတွေးအခေါ်၊ စိတ်ခံစားချက်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အပါအဝင် ဦးနှောက်မှ ထုတ်လွှတ်သော စွမ်းအားအားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤအညွှန်းကိန်းသည် ဒုတိယအဆင့်ခွင့်ပြုချက်၏ အကဲဖြတ်မှုအထက်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပါသည်။)

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှု - တိုင်းတာမရပါ။

ဆွဲဆောင်မှု - ၀ (ဆွဲဆောင်မှုလုံးဝမရှိဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုများကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်သည်)

ကံကောင်းမှု - ၀ (ကံကောင်းမှုကို မထောက်လှမ်းနိုင်ပါ။ ကံကောင်းမှုသည် မလိုအပ်ဟုလည်း ယူဆရသည်)

ဆိုးယုတ်မှု - ??? (ဤအညွှန်းကိန်းသည် ဒုတိယအဆင့် ခွင့်ပြုချက်၏ အကဲဖြတ်မှုအထက်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်နေပါသည်။)

စိတ်ဓာတ်ခံမာမှု - တိုင်းတာမရပါ။

ရှင်သန်နိုင်စွမ်း - တိုင်းတာမရပါ။

ပါရမီ - တိုင်းတာမရပါ။

ပင်ကိုယ်စရိုက် - ကိုယ်ကျိုးစွန့်သူ (သင့်တွင် ကိုယ်ကျိုးရှာလိုစိတ်မရှိဘဲ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စံနှုန်းများသာ ရှိသည်)၊ စတေးသူ (ရည်မှန်းချက်အောင်မြင်ရန် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်နိုင်သည်)၊ ပြတ်သားသူ (နာကျင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သေခြင်းတရားတို့ပင် သင့်ကို မတားဆီးနိုင်ပါ)၊ ထူးခြားသူ (နိမ့်ပါးသော မြေမှုန့်အဖြစ် မွေးဖွားလာသော်လည်း ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ကံကြမ္မာကို ဘယ်သောအခါမှ အရှုံးမပေးသူ)၊ ရှာဖွေနေဆဲ...။

သူ့ဇာတ်ကောင်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်လိုက်သည်။

“နာမည် ရှာမတွေ့ဘူးတဲ့၊ ဒီတားမြစ်ဂိမ်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ”

ကောင်းမင်သည် တားမြစ်ဂိမ်း စတင်ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက အင်အားအကောင်းဆုံး အဆင့် ၁ ကစားသမား ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ စနစ်သည် ပျက်စီးနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ၊ အခြားအကြောင်းရင်းကြောင့်ဖြစ်စေ သူ၏ တိကျသောသတင်းအချက်အလက်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဘာမှ ပြောင်းလဲမလာသဖြင့် ကောင်းမင်ကပင် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်တော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အိပ်မက်အမှတ်အသားများသည် အိမ်ထဲမှ အပြင်ဘက်သို့ အရောင်အသွေးစုံလင်သော ကြိုးမျှင်များကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန့်ကားထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမင်လက်ဖဝါးထဲမှ ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများမှာလည်း အသာအယာ လှုပ်ခတ်သွားကြသည်။ ကယ်တင်ရှင် ချန်ထားခဲ့သော အမြွှာပွင့်ဖတ်လေးများသည် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပုံရသည်။

ကောင်းမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်သည် ဤအိမ်ရာအား သူ့အိပ်မက်၏ အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြု၍ အမြွှာပွင့်ဖတ်လေးများအတွင်းသို့ အိပ်မက်သရဲစွမ်းအားများကို ဆက်တိုက် ထည့်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ရာအတွင်း ကျန်ရှိနေသော ကယ်တင်ရှင်၏ အငွေ့အသက်များကို ဂရုတစိုက် စုဆောင်းလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ပုံရိပ်အချို့ကို ပြန်လည်ဖန်တီးနိုင်သွားသည်။

ကယ်တင်ရှင်သည် ဤအိမ်ရာတွင် အမှန်တကယ် နေထိုင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် လေးလွှာရှိ အိပ်ခန်းကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ယခုကဲ့သို့သော တာဝန်မျိုးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းမင်၏ အကြည့်က အိပ်မက်ထဲရှိ ကယ်တင်ရှင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ကယ်တင်ရှင်အကြောင်း သူပိုမိုနားလည်လာသည်နှင့်အမျှ လက်ဖဝါးထဲမှ ပွင့်ဖတ်လေးများက ပိုမိုကြည်လင်လာပြီး ၎င်းတို့ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံကွက်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“နေဦး၊ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေသေးတာပဲ”

ပြန့်ကားနေသော အိပ်မက်အမှတ်အသားများက တစ်စုံတစ်ခုကို ထိတွေ့မိသွားသဖြင့် ကောင်းမင် ထရပ်လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။

“သတိပေးချက်၊ ကုတင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပြန်သွားပါ၊ သတိပေးချက်”

ကောင်းမင်က ထိုအသံကို လျစ်လျူရှု၍ ဆယ်လွှာသို့ တက်လာခဲ့သည်။ ခါးကုန်းနေသော အဘွားအိုတစ်ဦးသည် ကြမ်းပြင်အား တံမြက်စည်းလှည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကြင်နာယဉ်ကျေးတတ်ပုံရပြီး မည်သူနှင့်မျှ ပြဿနာမဖြစ်ဖူးသူတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

“နှစ်တွေ အတော်ပြီးကြာမှ နောက်ထပ်လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဒီတိုက်ထဲကို ရောက်လာတာပဲ”

အဘွားအိုက သူမ၏ တံမြက်စည်းကို ချလိုက်သည်။

“မောင်ရင် ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ အဘွားက သုံးလွှာမှာ နေတာပါ၊ ဖက်ထုပ်လေးတွေ စားဦးမလား”

“အဘွားက ဘယ်သူလဲ”

“အဘွားနာမည်က... မန်ရှီထင်တာပဲ၊ အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ သိပ်မမှတ်မိတော့ဘူးလေ”

“ဒီတိုက်ထဲမှာ အဘွားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလား၊ အဘွားရဲ့ မိသားစုတွေကော ဘယ်မှာလဲ”

“ဒီတိုက်ကြီးက အရင်က သိပ်စည်ကားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံး ထွက်သွားကြပြီး ပြန်မလာကြတော့ဘူးလေ”

အဘွားအိုသည် အထီးကျန်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေပုံရသည်။ သူမသည် ဆယ်လွှာတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ လက်ရန်းကို အားပြုရင်း အောက်ထပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားခဲ့သည်။

သုံးလွှာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဘွားအိုက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်က ကောင်းမင်အပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။

“အိမ်က မီးတွေကို အဘွားတစ်ခါမှ မပိတ်ခဲ့ဘူး၊ သူတို့တွေ ပြန်လာတဲ့အခါ အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် စောင့်နေတယ်ဆိုတာကို မြင်နိုင်အောင်လို့ပါ”

သူမသည် ရေခဲသေတ္တာ၏ အောက်ဆုံးအကန့်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အနက်ရောင် ပလတ်စတစ်အိတ်များဖြင့် ထုပ်ထားသော အေးခဲအသားအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။ အဘွားအိုသည် များသောအားဖြင့် ထိုအသားများကို မစားရက်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ရင်ခွဲရုံမှ ပိုင်ရှင်မဲ့အလောင်းများကဲ့သို့ အေးခဲနေကြသည်။

“ဒီမှာ ခဏထိုင်စောင့်ဦးနော်၊ မကြာခင် ရတော့မှာပါ”

အဘွားအိုသည် ပလတ်စတစ်အိတ်ကို ကိုင်၍ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွား၏။ ကောင်းမင်က ထမင်းစားပွဲတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အိမ်လေးမှာ အလွန်ပင် နွေးထွေးအေးချမ်းလှပြီး ပြီးခဲ့သည့် ရာစုနှစ်တွင် အချိန်ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ပင်။ အိမ်ထဲတွင် မီးသီးဟောင်းများနှင့် တီဗီအဟောင်းကိုပင် သုံးထားဆဲဖြစ်သည်။ နံရံများတွင် ချစ်စရာ အရုပ်လေးများ ချိတ်ဆွဲထားပြီး လိုက်ကာများတွင်လည်း ပန်းပွင့်ပုံစံများ ပါရှိသဖြင့် အလွန်သက်သောင့်သက်သာရှိလှသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေလေသည်။

မကြာမီ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော အစားအစာများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘွားအိုသည် သူမအိမ်ရှိ အကောင်းဆုံးအရာများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးသော်လည်း ကောင်းမင်မှာမူ တူကိုင်ရန်ပင် စိတ်မကူးခဲ့ပေ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အိပ်မက်အမှတ်အသားများသည် လမ်းမသုံးခုစာအထိ ပြန့်ကားသွားပြီး ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတစ်ခုလုံးတွင် အဘွားအိုတစ်ဦးတည်းသာ "လူ" အဖြစ် ကျန်ရှိတော့သည်။

“ပူတုန်းလေး စားလိုက်ပါဦး၊ အားမနာပါနဲ့၊ ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားပါကွယ်”

“အဘွား၊ ကျွန်တော်က တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့ ရောက်လာတာပါ”

“ဒီကို ဘယ်သူမှ ပြန်မလာတာ ကြာနေပြီ”

အဘွားအိုက သူမ၏ ထမင်းပန်းကန်ကို မလိုက်သည်။ တူကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

“နံရံပေါ်မှာ အဘွားနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံ ရှိတယ်နော်၊ အဲ့ဒါ အဘွားရဲ့ မြေးလေးလား၊ သူ့ကို မမြင်မိဘူးနော်၊ ဒီအိမ်ရာက အခန်းတွေ အများကြီးပဲ၊ တခြားအိမ်နီးချင်းတွေကော ဘယ်မှာလဲ”

“သူတို့တွေအားလုံး လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက တိုက်ခန်းမန်နေဂျာနဲ့အတူ အဝေးတစ်နေရာကို ထွက်သွားကြတာလေ”

“တိုက်ခန်းမန်နေဂျာလား”

“ဟုတ်တယ်၊ အဘွားက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ သူ့နာမည်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ သိပါတယ်”

အဘွားအို၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပျောက်ဆုံးနေခြင်းမှာ အသက်ကြီး၍ မဟုတ်ဘဲ ကံကြမ္မာ၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် ကယ်တင်ရှင်ကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် အနည်းငယ်ရိုင်းစိုင်းသော တောင်းဆိုချက်တစ်ခုကို ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်းလုသွေးမြို့တော်ဟာ မပြောသင့်သူတွေရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံနေရတယ်၊ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာလည်း ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ မိတ်ဆွေတွေကို မသေဆေးကုမ္ပဏီက လိုက်ဖမ်းနေတယ်၊ ဒီမြို့ကြီးက အန္တရာယ်ကြုံနေရပြီ၊ ကျွန်တော် သူ့တည်နေရာကို သိဖို့ လိုအပ်တယ်၊ တကယ်လို့ အဘွားက တကယ်မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော့်ကို အဘွားရဲ့ ခေါင်းထဲက မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖွင့်ကြည့်ခွင့်ပေးပါလား”

အဘွားအိုသည် ကောင်းမင်၏ စကားကို ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုရင်း လက်ထဲမှ တူနှစ်ချောင်းက ထမင်းပန်းကန်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

“ကျွန်တော် အဘွားကို နာကျင်အောင် မလုပ်ပါဘူး”

သူ့လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ပိတ်လိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ အိပ်မက်အမှတ်အသားများက ပန်းပွင့်ဖတ်များကဲ့သို့ စီးဝင်လာပြီး အဘွားအို၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ကောင်းမင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ခြောက်ခြားစရာ၊ ဝမ်းနည်းစရာနှင့် ပျော်ရွှင်စရာ မြင်ကွင်းများ တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ အဆုံးမရှိသော စကားပြောသံများမှာလည်း သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

“သရုပ်ဆောင်...”

“ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း...”

“လိပ်ပြာ...”

“ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်း...”

“ယဇ်ပလ္လင်...”

သူ့မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ အိပ်မက်အမှတ်အသားအားလုံးသည် ကယ်တင်ရှင်၏ အငွေ့အသက်များကို လိုက်လံခြေရာခံရင်း အိမ်လေးအတွင်း၌ ကျောင်းများ၊ ဆေးရုံများ၊ ဈေးဝယ်စင်တာများ အစရှိသည့် အဆောက်အဦးအများအပြားပါဝင်သော ဝင်္ကပါတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါ်လိုက် ပျောက်လိုက်ဖြင့် တစ်ခုကိုတစ်ခု တိုက်မိနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမင်သည် သုခဘုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သော ထိုသုခဘုံအတွင်း၌ မှောင်မိုက်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင် ဖုန်မှုန့်ဖြစ်လုနီးပါး ပျက်စီးနေသော ယဇ်ပလ္လင်အိုကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ ယဇ်ပလ္လင်ထဲတွင် မည်သည့်ရုပ်ထုမှမရှိဘဲ လှပပြီး တောက်ပနေသော ပန်းတစ်ပွင့်သာ ရှိနေခဲ့သည်။

အပေါ်ကမ္ဘာ၏ မျိုးစေ့သည် အတွင်းကမ္ဘာတွင် ပွင့်လန်းနေပြီး ညဉ့်နှင့် အပျက်အစီးများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

“တွေ့ပြီ”

မန်ရှီ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကယ်တင်ရှင်သည် သေဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း သုခဘုံယဇ်ပလ္လင်၏ စွမ်းအားဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်အမှတ်အသားများက လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကောင်းမင်သည် အဘွားအိုကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ထိုနောက် လှည့်ထွက်ကာ ညဉ့်အမှောင်ထဲသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

အပိုင်း (၈၁၄) ကံကောင်းမှုသုညဖြစ်ခြင်း၏ တန်ဖိုး

တစ်ပတ်ရစ် ဂိမ်းစနစ်၏ အသိပေးချက်များသည် ကောင်းမင်၏ နားထဲတွင် ဆက်တိုက် မြည်ဟည်းနေလေသည်။ ၎င်းက လူသစ်လှုပ်ရှားမှု ဧရိယာမှ ထွက်မသွားရန်နှင့် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်များကို သတိထားရန် သတိပေးနေခဲ့သည်။

ကောင်းမင်မှာမူ အချိန်မဆွဲချင်သဖြင့် ထိုအသံများကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ အဆင့် ၁ အကောင့်ဖြင့်သာ သွေးမြို့တော်ကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“သတိပေးချက်၊ သတိပေးချက်၊ သင်သည် အန္တရာယ်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိနေပါသည်၊ အကြံပြုထားသော ကစားသမားအဆင့် - အဆင့် ၂၀ ”

“အဆင့် ၁ နဲ့ အဆင့် ၂၀ ကြားမှာ ဘာကွာခြားချက်ရှိလို့လဲ”

ကောင်းမင်သည် ယိမင်လမ်းမှ ထွက်လာပြီး တိရစ္ဆာန်လမ်းကြားထဲသို့ ချိုးကွေ့ဝင်လိုက်သည်။

“ဒုတိယအဆင့် ခွင့်ပြုချက်ရ ကစားသမား နံပါတ် ၀၀၀၀၀ သတိပြုရန်။ သင်သည် လျှို့ဝှက်မြေပုံဖြစ်သည့် တိရစ္ဆာန်လမ်းကြားကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ပါသည်။ လျှို့ဝှက်တာဝန်ဖြစ်သည့် ‘သားသတ်သမားအိမ်’ ကို စတင်လိုက်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်...။ စစ်ဆေးနေဆဲ... ဖန်တီးမှု မှားယွင်းနေပါသည်၊ သက်ဆိုင်ရာဇာတ်ကောင် သေဆုံးနေပါသည်၊ ပြန်လည်ဖန်တီးနေပါသည်၊ ဖန်တီးမှု မအောင်မြင်ပါ၊ ဖန်တီးမှု မအောင်မြင်ပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပါ။”

စနစ်၏ စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းနေမှုများကြားမှ ကောင်းမင်သည် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ အမှိုက်ပုံတစ်ခုထဲမှ လူသားခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝက်ခေါင်းပေါက်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် တွားသွားထွက်လာလေသည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အနာများနှင့် အညစ်အကြေးများ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။ ၎င်း၏မျက်လုံးများက ဝါညိုရောင်သမ်းကာ နောက်ကျိနေပေသည်။ ခန့်မှန်းခြေ ပေါင် ၃၀၀ ခန့် လေးမည့် ထိုမကောင်းဆိုးဝါး၏ အသားမာတက်နေသော လက်ကြီးများက ကျိုးပဲ့နေသည့် သားသတ်ဓားကြီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“သတိပေးချက်၊ အဆင့်ကွာခြားချက် အလွန်ကြီးမားနေပါသည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ချက်ချင်း ထွက်ခွာပါ”

“အဆင့်ကွာခြားချက် အရမ်းကြီးမားတာလား၊ မင်းက အဲ့ဒီဝက်ခေါင်းနဲ့ကောင်ကို သတိပေးနေတာလား”

ကောင်းမင်က အေးအေးလူလူဖြင့် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ သူ၏ အိပ်မက်အမှတ်အသားများသည် ထိုဝက်ခေါင်းနှင့်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို စုတ်ချက်ခြယ်လိုက်သကဲ့သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

“ဒီဂိမ်းထဲမှာ အမှောင်ယဇ်ပလ္လင်ရဲ့ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲက ဝက်လူသားတွေကို မြင်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး၊ အရမ်းတူတယ်၊ အရမ်းကို တူလွန်းတယ်”

ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း ဝက်ခေါင်းနှင့်လူ၏ မှတ်ဉာဏ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုစီက ဆွဲထုတ်ခံနေရသည်။ ကောင်းမင် ၎င်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဝက်ခေါင်းနှင့်လူမှာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ တောင့်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဝိညာဉ်မှာ ကောင်းမင်၏ အိပ်မက်အမှတ်အသားများကြားတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။

“နှိပ်စက်ခန်းထဲမှာ သွားထိုင်နေလိုက်ပါ၊ အဲ့ဒီမှာ မင်းနဲ့ စိတ်တူတဲ့ကောင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်”

ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီး အုန်းခနဲ လဲကျသွားပြီး စနစ်၏ သတိပေးသံများလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်းမင်သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြားကို နယ်နိမိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားရာ ထိုလမ်းကြားနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအိမ်ရာတို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ ဂိမ်းဦးထုပ်မှတစ်ဆင့်သာ ဝင်ရောက်နိုင်သော လျှို့ဝှက်မြေပုံများ ဖြစ်ကြသည်။ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး သရဲများ သို့မဟုတ် မကောင်းဆိုးဝါးများ လုံးဝမရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အခြားသွေးမြို့တော်များကဲ့သို့ မပြောသင့်သူများ၏ ကျူးကျော်မှုကိုလည်း မခံရဘဲ မူလအတိုင်း အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးသည်။

တိရစ္ဆာန်လမ်းကြားမှ အပြင်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်ချိန်တွင်မူ ပြင်ပကမ္ဘာသည် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသွားတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်များသည် ညဉ့်ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု တိုက်မိနေကြပြီး အမိန့်နှင့် စည်းမျဉ်းများမှာလည်း ပျက်စီးနေကြသည်။ အဆောက်အဦးတိုင်းတွင် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များနှင့် ဆိုးယုတ်မှုများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ရှင်းလုသွေးမြို့တော်ကို အဆများစွာ ချဲ့ထွင်ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏ ဧရိယာမှာ ဟန်ဟိုင်းထက် များစွာ ပိုကျယ်ဝန်းသည်။ တစ်ချိန်က ဤနေရာသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာနှင့် အတွင်းကမ္ဘာတို့ ဆုံစည်းရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ကယ်တင်ရှင်သည် လောကကြီးရှိ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြီးမားသောကတိစကားတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

သူသည် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ရလဒ်ကောင်းများလည်း ရရှိခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ လူသားများနှင့် အတွင်းကမ္ဘာရှိ အခြားသွေးမြို့တော်များက အပေါ်ယံသာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

နှစ်များ ကုန်လွန်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင် ရှင်းလုသွေးမြို့တော်၌ တားမြစ်ကစားသမားများကို မတွေ့ရတော့ဘဲ ထူးဆန်းသော အဆောက်အဦးများနှင့် ပိတ်ထားသော အရောင်းအဝယ် ဈေးကွက်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

“ရှင်းလုရဲ့ မပြောသင့်သူတွေကို ကယ်တင်ရှင်က တစ်နေရာရာကို ခေါ်သွားခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ဒီမှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ နံပါတ် ၂ ဆိုရင်လည်း မသိထိုက်သူရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုခံခဲ့ရပြီး ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်လေးပဲ လွတ်မြောက်ခဲ့တာ...”

ရှင်းလုတွင် သေဆုံးသွားသော ဝိညာဉ်အများစုမှာ ကုန်ပစ္စည်းများ သို့မဟုတ် အစားအစာများကဲ့သို့ ဝါးမြိုခံခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ ဘဝမှတ်ဉာဏ်များနှင့် စုစည်းထားသော အစွဲအလမ်းများသည် အခြားသွေးမြို့တော်များတွင် ငွေကြေးအဖြစ်ပင် အသုံးပြုခံနေရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ တကယ်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။

ကယ်တင်ရှင်များသည် သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ နယ်နိမိတ်ကို ဖြိုဖျက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဝိညာဉ်အများစုမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာအပေါ် တွယ်တာမှုရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သက်ရှိများကို မုန်းတီးခြင်း မရှိသည့်အပြင် ရှင်းလု၏ အတွင်းကမ္ဘာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက်ပင် တက်ကြွစွာ ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကယ်တင်ရှင်၏ အခိုင်မာဆုံးသော ထောက်ခံအားပေးသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အခြားသွေးမြို့တော်များမှ မပြောသင့်သူများက သူတို့အပေါ် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“အရင်ဆုံး ယဇ်ပလ္လင်ကို သွားရှာမယ်”

ယခု ရှင်းလုတွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ဘေးကပ်ဆိုးသည် ဟန်ဟိုင်းတွင်လည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။ သွေးမြို့တော်ပုံစံကွက်များမှ ဆင်းသက်လာသော မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် တူညီသော မြင်ကွင်းများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

“ကံကြမ္မာက ညဉ့်ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းထားတာတောင် သူတို့က အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြတုန်းပဲ၊ သွေးမြို့တော် ၁၃ ခု ဆိုတာ များလွန်းနေသေးတာပဲ”

ကောင်းမင်သည် အလျင်စလို သွားနေပြီး မည်သည့်နေရာတွင်မှ မရပ်တန့်ပေ။

“အဲ့ဒီတုန်းက သူတို့တွေ ဟန်ဟိုင်းကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ရှာတွေ့ခဲ့တာက ဟန်ဟိုင်းက အိပ်မက်သရဲတွေက စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ဖြစ်နေပြီး တခြားသွေးမြို့တော်က မပြောသင့်သူတွေကို စိတ်ထင်တိုင်း လိုက်သတ်နေလို့ သူတို့ ခြိမ်းခြောက်ခံရတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရလို့ပဲ၊ ဒီရှင်းလုသွေးမြို့တော်ကတော့ ဘာမကောင်းတာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ သူ့ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော စံနှုန်းတွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မထိခိုက်ခဲ့ဘူး၊ ဒါတောင် သူတို့က အလွတ်မပေးခဲ့ကြဘူး”

အော်ဟစ်ညည်းညူသံများက တစ်ခါမှ ရပ်တန့်မသွားပေ။ စနစ်ပင်လျှင် ပြိုလဲသွားပုံရပြီး “ဖန်တီးထားသောပစ်မှတ် ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ” နှင့် “သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြပြီ” ဆိုသည့် စကားလုံးများကိုသာ အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော လမ်းပျောက်ဝိညာဉ်များ၏ အိပ်မက်များကြားမှ ဖြတ်သန်းရင်း ကောင်းမင်သည် ကယ်တင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များနောက် ခြေရာခံနေခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်ရှိ ဧရာမ လူလုပ်သွေးနီရောင်နေမင်းကြီးက နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိုသုခဘုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဒါ မန်ရှီရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက လမ်းကြောင်းများလား”

ကစားကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမ အမှောင်ကျင်းနက်ကြီးတစ်ခု ပြိုကျနေသည်။ ၎င်းမှာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားပုံရသည်။ထိုအဆုံးမရှိသော ကျင်းနက်ကြီးကို စွန့်ပစ်အဆောက်အဦးများက ဝန်းရံထားပြီး နေရာတစ်ခုမှာမူ လူလုပ် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုကဲ့သို့ အစောင့်အကြပ်များဖြင့် တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်။

“ကယ်တင်ရှင်ရဲ့ ယဇ်ပလ္လင်က အဲ့ဒီမှာလား”

ကောင်းမင် တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုဧရိယာတွင် မပြောသင့်သူ အမှတ်အသားတချို့ကို သူ အာရုံခံမိနေသည်။ မတူညီသော သွေးမြို့တော်များမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုများသည် ထိုနေရာကို ချိတ်ပိတ်ထားရန်အတွက် အင်အားချင်း ပူးပေါင်းထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“နေရာကတော့ မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီချိတ်ပိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် အဲ့ဒီမပြောသင့်သူတွေကို သတိပြုမိသွားစေလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် ငါနှိမ့်နှိမ့်ချချ လှုပ်ရှားလို့ မရတော့ဘူး”

တခဏမျှ တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ကောင်းမင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

“ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော်က အာဟာရ လိုအပ်တယ်၊ ဒီ မပြောသင့်သူယဇ်ပလ္လင်ကို လုယူတာက အမြန်ဆုံး ကြီးထွားလာနိုင်မယ့် နည်းလမ်းပဲ”

အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ရာ လူလုပ်သွေးနီရောင်နေလုံးကြီးမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ ကောင်းမင်သည် ပြင်းထန်သောဆိုးယုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကံကြမ္မာ၏ အကြည့်ကို မရေမရာ အာရုံခံလိုက်မိသည်။

သူ့အရေပြားပေါ်တွင် ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော် ပုံစံကွက်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ သူ့နှလုံးခုန်သံကလည်း မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လာပြီး အသားနံ့များ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ကောင်းမင်ခြေဖဝါးအောက်ရှိ အရာအားလုံး အသားစိုင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နတ်ဘုရားလက်ရှစ်ချောင်းက ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

“ဖျက်ဆီးလိုက်စမ်း”

သားစားကြူးနတ်ဘုရား၏ ဧရာမ လက်ရှစ်ဖက် ချိတ်ပိတ်နယ်မြေကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ စည်းမျဉ်းစွမ်းအားများ ရှိနေသော်လည်း သားစားကြူးနတ်ဘုရားမှာမူ အရိုးရှင်းဆုံးနှင့် တိုက်ရိုက်အကျဆုံးဖြစ်သော အကြမ်းဖက်မှုကိုသာ ပိုနှစ်သက်ပေသည်။

မပြောသင့်သူ အမှတ်အသားများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ကောင်းမင်သည် ပျက်စီးသွားသော နံရံအက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် အလွှာလိုက် ချိတ်ပိတ်ထားသော တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု ရှိမနေသလို ပွင့်လန်းနေသော ပန်းများလည်း မရှိချေ။ ပြာများကြားတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော လူငယ်တစ်ဦးသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ကောင်းမင်၏လက်ဖဝါးထဲရှိ ကယ်တင်ရှင်ပိုင်ဆိုင်သော အမြွှာပွင့်ဖတ်လေးများက တုံ့ပြန်မှု ပြသလာသည်။ ၎င်းတို့ ဤမျှအထိ ရှင်းလင်းစွာ တုံ့ပြန်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူသေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ပွင့်ဖတ်လေးများက လွင့်ထွက်သွားချင်နေပြီး ဤနေရာမှ ဝေးဝေးပြေးရန် သူ့ကို သတိပေးနေပုံရသည်။

“ငါ့ကို အဝေးမှာ နေခိုင်းတာလား”

ကောင်းမင်သည် တည်ငြိမ်သော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသော လူငယ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူငယ်သည် အနက်ရောင် သစ်သားယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို ခေါင်းတွင် ဆောင်းထားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျိန်စာချိန်းကြိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ကောင်းမင်သည် သူ့ထံမှ ကယ်တင်ရှင်၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို အာရုံခံမိသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း အလွန်ရင်းနှီးကြသူများ ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်သည် ဟန်ဟိုင်းသွေးမြို့တော်မှ ပေးအပ်ထားသော စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင် ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်များက အနက်ရောင်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သည့်အရောင်မျှ မရှိဘဲ စစ်မှန်သော အနက်ရောင်သာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အခြားသူများ၏ ကံကြမ္မာကို ဝါးမြိုပစ်မည့် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။

“ငါ ဒီလိုကံကြမ္မာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ သူနဲ့ ကယ်တင်ရှင်က ဘယ်လိုဆက်ဆံရေးလဲ၊ ဘာလို့ သူ့ကို ဒီမှာ ချုပ်ထားတာလဲ”

ကောင်းမင်သည် တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး လူငယ်ခေါင်းပေါ်ရှိ သစ်သားယဇ်ပလ္လင်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ထို့နောက် အတော်အတန် ချောမောသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“အငြိုးကြီးသရဲ ဒါမှမဟုတ် မုန်းတီးမှုဝိညာဉ် မဟုတ်ဘူးလား”

ကောင်းမင်သည် ရှင်းလုရှိ တစ္ဆေသရဲများ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် ဤလူငယ်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ လူတိုင်းက သူ့ကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေကြပုံရသည်။

ထိုလူငယ်က သစ်သားအစအနများကို ပါးစပ်အပြည့် ထွေးထုတ်လိုက်၏။ သူ့မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကို လာကယ်တဲ့သူ ရှိပြီပဲ၊ မင်းတို့ပြန်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိနေခဲ့တယ်”

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

“ငါလေ၊ ငါ ရှန်းလော်လေ”