အခန်း (၂၈၉-၂၉၀)

အခန်း (၂၈၉) - မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို နှိမ်နင်းခြင်း

မြူခိုးများ ကင်းစင်သွားပြီးနောက် တောက်ပသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ဤနေရာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သာမန်စွန့်ပစ်အိမ်ကြီးတစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်တော့သည်။

လင်းကျင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ၏ တည်ရှိမှုကို ဝေဝါးစွာ အာရုံခံကြည့်မိ၏။ ၎င်းသည် ဤအိမ်ကြီး၏ အောက်တစ်နေရာတွင် ရှိနေသင့်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မှော်ရတနာကို မြေတူးပြီး ထုတ်ယူ၍တော့ ရနိုင်မည်မဟုတ်ပါပေ။ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းများဖြင့်သာ ပြန်လည်ရယူရမည် ဖြစ်သည်။

သူ အေးဆေးစွာပင် လုပ်ဆောင်သွားပါမည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရောမမြို့ကြီးကို တစ်ရက်တည်းနှင့် တည်ဆောက်လို့မရသည် မဟုတ်ပါလား။ အခြားသော သွေးစာချုပ်ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လင်းကျင်းသည် သူတို့ထက် အလှမ်းဝေးစွာ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်လောကတွင် ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ ကို ကျင့်ကြံနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ သူပင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်း အပြည့်အဝတော့ မသေချာပါပေ။ ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ မှာ ယနေ့ခေတ်တွင် အံ့မခန်းဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ ရှေးဟောင်းကာလတွင်မူ ၎င်းမှာ အခြေခံကျင့်စဉ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းသည် ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ အတတ်ကိုလည်း သင်ယူခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းဖြင့် ခရီးအဝေးကြီး မသွားနိုင်သေးသော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို တိမ်တိုက်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ အရှိန်မြှင့်တင်ရန်မှာမူ သူ့အတွက် မခက်ခဲတော့ပါပေ။

ဤအတတ်ဖြင့်ဆိုလျှင် သူ အိမ်သို့ တစ်ရက်အတွင်း ပြန်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်း ချက်ချင်း အိမ်မပြန်ချင်သေးပါပေ။ သူသည် ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’၊ ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ နှင့် ‘နတ်ဘုရားဓားကျမ်းလိပ်’ တို့ကို အခြေခံအဆင့်မျှသာ တတ်မြောက်ထားသေးခြင်း ဖြစ်၏။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာ သူသည် ကျမ်းစာသားများကိုသာ မှတ်သားထားနိုင်သေးခြင်းပင်။

အိမ်သို့ အလျင်စလို ပြန်ခြင်းထက်၊ သူ၏ အာရုံခံစားမှုများ ထက်မြက်နေဆဲ အချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုရှာကာ ဤကျမ်းစာသားများကို ဆက်လက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန်မှာ ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ သင်ယူခဲ့သမျှကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ဆောင်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် ဟူယွီကျန်း၏ ကိစ္စကိုလည်း သူ တစ်ခုခု လုပ်ပေးရဦးမည်။

ရှန်းအာနှင့် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ဟူယွီကျန်းမှာ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကျင့်ကြံထားပြီး မိစ္ဆာအသိ ဝင်ရောက်နေသော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤပြဿနာကို မေပယ်မြို့သို့ သယ်မသွားချင်ပါပေ။

ထိုသို့သော အစီအစဉ်များဖြင့် လင်းကျင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ‘ကိုယ်ယောင်ဖျောက်’ အတတ်ကို သုံးကာ သူတို့၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီးနောက် အနီးနားရှိ တောင်တစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့၏။

လမ်းခရီးတွင် လင်းကျင်းသည် သူ၏ ခြေထောက်များကို တိမ်တိုက်များဖြင့် ရစ်ပတ်ကြည့်ရာ သိသိသာသာပင် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။ ဒဏ္ဍာရီထဲကလို ခရီးအဝေးကြီးကို ခဏချင်း မရောက်နိုင်သေးသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ ရထားလုံးများနှင့် မြင်းများထက် ပို၍ မြန်ဆန်နေခဲ့ချေပြီ။

ဟူယွီကျန်းမှာတော့ တစ်လမ်းလုံး ဘာမှမမေးဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ လင်းကျင်း သွားရာနောက်သို့သာ သူမ လိုက်ပါနေခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်များလည်း ရှိနေခဲ့၏။ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် သူမ၌ ထွက်ပြေးချင်သော စိတ်ကူးများ ရှိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ရရှိလိုသော သူမ၏ ဆန္ဒမှာ ပို၍ ပြင်းပြနေသဖြင့် လင်းကျင်းကို ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း အနားမှ မခွာဘဲ လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။

“ဟူမိန်းကလေး... ဒီတောင်ရဲ့ နာမည်ကို သိလား”

ဟူယွီကျန်းမှာ လင်းကျင်း ဤသို့ မေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် သူမတွင် အဖြေမရှိပါပေ။ ကျားမတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူမသည် ဤတောင်ငယ်လေးကို စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပါပေ။ ၎င်းမှာ မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ နက်ရှိုင်းပြီး ကြီးမားသော သားရဲများ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာများ ခိုအောင်းနိုင်စရာ မရှိသလို၊ လူသူလည်း အရောက်အပေါက် နည်းပါးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟူယွီကျန်းကဲ့သို့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်အတွက် ဤနေရာမှာ ထည့်ပြောစရာပင် မလိုပါပေ။

ထို့ကြောင့် သူမ အမှန်အတိုင်းပင် ဖြေလိုက်တော့သည်။

လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူသည် ‘တိမ်တိုက်လှေကား’ ကို အသုံးပြုကာ ကမ်းပါးယံတစ်ခုပေါ်သို့ တက်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသော ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအပင်၏ ဘေးတွင် ‘ဂွါတောင်’ဟု ရေးထားသော ကျောက်စာတိုင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့၏။

ဤကျောက်စာတိုင်ကို ဘယ်သူက ဘယ်တုန်းက လာထားသွားမှန်း မည်သူမျှ မသိပါပေ။ နေဒဏ်မိုးဒဏ်များကြောင့် ဟောင်းနွမ်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းပေါ်ရှိ စာလုံးများမှာ အနုပညာဆန်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို လက်ရေးလှ ပညာရှင်တစ်ဦးက ထွင်းထုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

သာမန်လူသားတစ်ဦးအဖို့ ဤကမ်းပါးယံပေါ်သို့ တက်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။ အဓိကမှာ အပေါ်သို့ တက်သည့် တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းမှာ ဘယ်တုန်းကတည်းက ပြိုကျသွားမှန်း မသိသောကြောင့်ပင်။ လမ်းကြောင်းမရှိသဖြင့် တောင်တက်သမားတစ်ဦးပင် တက်ရန် ခက်ခဲမည့် ဤတောင်ထိပ်သို့ လင်းကျင်းမှာ ‘တိမ်တိုက်လှေကား’ ကို သုံး၍ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

မျောက်ဖြူမှာတော့ တောင်တက်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ အခေါင်းကို ထမ်းလျက်ပင် အေးဆေးစွာ တက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ဟူယွီကျန်းအတွက်မူ ဤကမ်းပါးယံမှာ ပြောပလောက်သည့် အရာမဟုတ်ပါပေ။

ဤကမ်းပါးထိပ်မှာ သိပ်မကျယ်လှဘဲ သာမန်ခြံဝင်းတစ်ခုခန့်သာ ရှိ၏။ ထင်းရှူးပင်ကြီးအပြင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပန်းကလေးများနှင့် မြက်ခင်းများသာ ရှိနေခဲ့သည်။ ထင်းရှူးပင်အောက်တွင် ကျောက်ဖျာတစ်ချပ် ရှိနေပြီး လင်းကျင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တိမ်တိုက်တစ်ခု ပေါ်လာကာ ကျောက်ဖျာပေါ်မှ ဖုန်များကို သုတ်သင်ပေးလိုက်၏။

လင်းကျင်းသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ဟူယွီကျန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဟူမိန်းကလေး... မင်းက ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို တက်လှမ်းချင်လို့ ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို လိုချင်နေတာ မဟုတ်လား”

ဟူယွီကျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“လူကြီးမင်းလင်း... ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး”

လင်းကျင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဓမ္မကိုယ်ထည်ဆိုတာ စင်ကြယ်မှု ရှိဖို့ လိုတယ်... မင်း ကျင့်ကြံလာတဲ့ နှစ်တွေမှာ လူသတ်မှုတွေ အများကြီး ပြုခဲ့မိလို့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သေခြင်းတရားရဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ရစ်ပတ်နေပြီ... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ဖော်ဆောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ဒါဟာ လင်းကျင်း လုပ်ကြံပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် အလေးအနက် ပြောနေသဖြင့် ဟူယွီကျန်းမှာ မယုံဘဲ မနေနိုင်တော့ပါပေ။

ဟူယွီကျန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ တောက်လောင်လာသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်တော့ သတိမထားမိပါပေ။

“ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ”

အချိန်ကိုက်ပင် လင်းကျင်းက ဆိုလိုက်၏။

“ငါ့မှာ ‘ဓမ္မကိုယ်ထည်’ ကို မဖော်ဆောင်ဘဲနဲ့ ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်... မင်း စမ်းကြည့်ချင်လား”

“ဒါကတော့...”

ဟူယွီကျန်း သိသိသာသာ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။

သူမကို အပြစ်တင်၍တော့ မရပါပေ။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် ဓမ္မကိုယ်ထည်အပေါ် သူမ၏ တောင့်တမှုမှာ ပြင်းထန်လှသော စွဲလမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ကာ၊ ၎င်းမှာပင် သူမကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

အဆင့်တက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဓမ္မကိုယ်ထည် ရရှိရန် ဖြစ်သည်ဟု သူမကို မည်သူက သင်ပေးခဲ့သည်ကို လင်းကျင်း မသိသော်လည်း၊ ထိုသူမှာ စေတနာရှိပုံတော့ မရပါပေ။ ဓမ္မကိုယ်ထည် ရရှိရန် ခက်ခဲမှန်း သိပါလျက်နှင့် မဖြစ်နိုင်သော လမ်းကြောင်းကို ညွှန်ပြခဲ့ခြင်းမှာ ဤကျားမကို ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူမကို တမင်တကာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဟူယွီကျန်းမှာ ထိုစွဲလမ်းမှုထဲတွင် အတော်လေး နက်ရှိုင်းနေခဲ့ချေပြီ။ အကယ်၍ သူတို့သာ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ထဲကို မဝင်ခဲ့ကြလျှင် လင်းကျင်း ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ဟူယွီကျန်း၏ အတွင်းမိစ္ဆာမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လင်းကျင်းကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟူယွီကျန်း၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်မှာ ‘ဓမ္မကိုယ်ထည်’ အပေါ် စွဲလမ်းမှုမှ မြစ်ဖျားခံနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစွဲလမ်းမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်လျှင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်မှာ စားကျက်မဲ့သွားကာ အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုအတွင်းမိစ္ဆာမှာ အလွယ်တကူ အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

သို့သော် ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ထဲမှ အတွေ့အကြုံများကြောင့် လင်းကျင်း၏ စကားမှာ ယခုအခါ ထိရောက်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

လင်းကျင်းသည် အသာစီး ရထားသူဖြစ်သဖြင့် ဟူယွီကျန်းနှင့် သူမ၏ အတွင်းမိစ္ဆာမှာ သူ့ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲကြပါပေ။ ဥပမာအားဖြင့် ယခုတွင် သူမ၏ မျက်လုံးနောက်ကွယ်၌ အမှောင်ထုများ တိုးထွက်လာရန် အသင့်ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အဆုံးအဖြတ် အချိန်တွင်တော့ ၎င်းမှာ အတွင်းသို့ ပြန်လည် လိပ်ဝင်သွားခဲ့သည်။

လင်းကျင်းမှာတော့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေ၏။

‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမ’ နှင့် ပထမဆုံး အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးကို ရရှိပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်းသည် မိစ္ဆာများကို မည်သို့ နှိမ်နင်းရမည်ကို သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် ဒါဟာ အလွန်ပြောင်မြောက်သော အစီအစဉ်ပင်။ ရိုးရိုးလေး ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူကို ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်ပြီး အညံ့ခံခိုင်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ဥခွံတစ်ခုကို ဖယ်ရှားချင်လျှင် ၎င်းကို အရင်ဆုံး ရိုက်ခွဲပစ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်း၏ စောစောက စကားမှာ ထိုကဲ့သို့သော ထိရောက်မှု ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

မှန်ပါသည်၊ ဟူယွီကျန်းမှာ တုလီကဲ့သို့ မိမိ၏ စွဲလမ်းမှုကို မိမိဘာသာ ဖျက်ဆီးနိုင်သော အစွမ်းထက် ပညာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်ပါပေ။ သူမ၏ မိစ္ဆာအသိ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ရုန်းကန်မှု မရှိဘဲ နေနိုင်ရန်မှာ သူမအတွက် ခက်ခဲလှပေသည်။

ဟူယွီကျန်းသည် သေချာပေါက် ရုန်းကန်ပေလိမ့်မည်။ စကားလုံး အနည်းငယ်မျှဖြင့် သူမ၏ မိစ္ဆာအသိကို သူမဘာသာ ဖျက်ဆီးရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဆင့်မှာ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’၏ အလှည့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’ ကို ပထမဆုံး အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်ကာ ထိုဓားမှာ ယခုအချိန်တွင် ဝေဝါးသော အရိပ်တစ်ခုမျှသာ ရှိသေး၏။ ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကိုတော့ လင်းကျင်းဘာသာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ၎င်းမှာ သားရဲပြတိုက်ထံမှ ရရှိသော အရာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။

ထိုခဏတွင် လင်းကျင်းသည် ဟူယွီကျန်း၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။ လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်အတွင်းရှိ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’ ဓားကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

“နှိမ်နင်းစမ်း"

လင်းကျင်းက စိတ်ထဲမှ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ဓားဦးအရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဟူယွီကျန်း၏ ဦးခေါင်းအထက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ထိုဓားအရိပ်မှာ ကြီးမားသော ဓားကြီးတစ်စင်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ အောက်သို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည်။

ဤကမ်းပါးထိပ်တွင် လင်းကျင်းမှလွဲ၍ အခြားသော သတ္တဝါများမှာ ထိုဓားခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်ကို မမြင်ရပါပေ။ သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လေထုထဲတွင် ရုတ်တရက် အပူလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ဓားခုတ်ပိုင်းလိုက်သော်လည်း ဟူယွီကျန်း၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်မှာ ထိခိုက်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပါပေ။ သို့သော် ဓားဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်တွင် အနက်ရောင် စွမ်းအင်တိမ်တိုက်တစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။ ယခုမူ ဟူယွီကျန်းသာမက မျောက်ဖြူပါ ထိုအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အရာအားလုံးမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ ထိုအနက်ရောင် စွမ်းအင်မှာ မာကျောပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိဟန် ရှိသော်လည်း၊ ဓားအရိပ် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက်တွင် ဟူယွီကျန်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ဓားသည် ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

အခန်း (၂၉၀) - ဂွါတောင်ထိပ်မှ ဆန်းကြယ်သော ကျင့်ကြံမှု

“အောင်မြင်ပြီ”

လင်းကျင်းသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရုံသာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစွမ်းခွန်အား အရဆိုလျှင် ဟူယွီကျန်းမှာ သူ့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူမ၏ မိစ္ဆာစိတ်အခံသာ ဖြစ်၏။

တုလီက သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုကို အသုံးချကာ လင်းကျင်းသည် ဤအခွင့်အရေးတွင် ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’ ဓားဖြင့် ဟူယွီကျန်း၏ အတွင်းမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟူယွီကျန်း ခံစားလိုက်ရသည့် အကြီးမားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ‘ဓမ္မကိုယ်ထည်’ ရရှိရန် ပြင်းပြနေသော သူမ၏ စွဲလမ်းမှုများမှာ ရုတ်တရက် ဆိုသလို အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အနက်ရောင် စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကိုလည်းကောင်း၊ ဝေဝါးလှသော ဓားဦးအရိပ်ကိုလည်းကောင်း မြင်လိုက်ရကတည်းက ဒါဟာ လူကြီးမင်းလင်း၏ အံ့မခန်းလှသော အတတ်ပညာကြောင့် ဖြစ်မှန်း သူမ သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူယွီကျန်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူမ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားကာ ချက်ချင်းပင် အရိုအသေ အလေးအနက် ပေးလိုက်တော့သည်။

“လူကြီးမင်း... အခုလေးတင် ကျွန်မရဲ့ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေကို နှိမ်နင်းပေးလိုက်တာလား”

မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ကင်းစင်သွားသည်နှင့် ဟူယွီကျန်း၏ မြူဆွယ်လိုသော၊ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာဗီဇများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရုပ်သွင်မှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သူမ ထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါမှာမူ လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့ချေပြီ။

အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူမထံမှ ယခင်က မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင်။

လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

“လူကြီးမင်းရဲ့ ကူညီမှုကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ဟူယွီကျန်းက လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်းဟူသည်မှာ နားလည်ရခက်ပြီး ဆန်းကြယ်လှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ နှိမ်နင်းခြင်း မခံရမီနှင့် ခံရပြီးနောက်တွင် ကာယကံရှင်မှာ လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ထိုသူမှာ ယခင်က သူ မဟုတ်တော့ပါပေ။

မိစ္ဆာဗီဇဟူသည်မှာ စွဲလမ်းနေသူတစ်ဦးအား မည်မျှပင် ဖျောင်းဖျနားချပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ ယိမ်းယိုင်သွားခြင်း မရှိတတ်ပေ။

သို့သော် ထိုမိစ္ဆာဗီဇကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်နှင့် ကာယကံရှင်မှာ ချက်ချင်းပင် သတိဝင်လာတတ်ကြသည်။

ယခု ဟူယွီကျန်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်အတွင်းရှိ ဟူယွီကျန်း၏ အချက်အလက်များကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။ သူမ၏ မိစ္ဆာဗီဇမှာ ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြနေကာ၊ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမ’ အတွင်း၌ နောက်ထပ် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းရုပ်လေးမှာ ဟူယွီကျန်း၏ ပုံစံအတိုင်းပင် ထွင်းထုထားခြင်း ဖြစ်၏။

ဟူယွီကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ယခုအခါ ကြည်လင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိစ္ဆာအသိ နှိမ်နင်းခံရပြီးနောက်တွင် သူမ၏ စွဲလမ်းမှုများမှာလည်း သူမနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပုံရ၏။ သူမသည် ထရပ်လိုက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရရှိပြီးနောက် ဓမ္မကိုယ်ထည်ကို ရရှိဖို့ဆိုတာ ပိုပြီး တိုးတက်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ယွီကျန်း နားလည်သွားပါပြီ... ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ကျွန်မ လုပ်ခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် တကယ်ပဲ ရှက်မိပါတယ်... ပြောရမယ်ဆိုရင် ကျွန်မမှာလည်း ဆရာတစ်ယောက် ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဒီအချက်ကို လူကြီးမင်းဆီကနေ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မိတယ်... လူကြီးမင်း ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”

ထို့နောက် ဟူယွီကျန်းသည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနှစ်တွေမှာ ကျွန်မက စွဲလမ်းမှုတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံရပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပါ... အခုတော့ ကျွန်မ သတိပြန်ဝင်လာပြီဖြစ်လို့ ကျွန်မရဲ့ ဆရာ့ဆီကို သွားပြီး ဂါရဝပြုချင်ပါတယ်... လူကြီးမင်းမှာ ကျွန်မအတွက် တာဝန်ပေးစရာ မရှိဘူးဆိုရင်၊ ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုပါဦးရှင်”

လင်းကျင်းမှာတော့ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးကို ထိန်းထားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အံ့သြနေမိသည်။ ဤ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’ ဓားက တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်လွန်းလှပေသည်။ မိစ္ဆာအသိကို နှိမ်နင်းလိုက်ရုံနှင့် ဟူယွီကျန်းမှာ လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ သူမ၏ ဝတ်စုံမှာ ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း၊ ယခုအခါ ဟူယွီကျန်းမှာ တကယ့်ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး စနစ်ကျလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ဒါဟာ ကောင်းမွန်သော ရလဒ်တစ်ခုပင်။

ရှန်းအာနှင့် မျောက်ဖြူတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ၊ ဟူယွီကျန်းမှာ အဆင့်မြင့်သော သတ္တဝါတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ဆရာပင် ရှိနေသေး၏။ သူမတွင် လုပ်စရာရှိနေသဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆွဲထားရန်မှာ မသင့်လျော်ပါပေ။

ဒါကို ကုသိုလ်တစ်ခု ပြုလိုက်သည်ဟုသာ သူ သတ်မှတ်လိုက်ပါမည်။

လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“သွားပါတော့... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က ခက်ခဲတဲ့ လမ်းတစ်ခုဆိုတာ မှတ်ထားပါ... နောက်တစ်ကြိမ် မကောင်းတဲ့ စိတ်အလိုကို မလိုက်မိအောင် သတိထားဦး”

ဟူယွီကျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလေးအနက် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ လေလှိုင်းများကို အသုံးချကာ ဂွါတောင်ထိပ်မှ ဝဲပျံထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဟူယွီကျန်း ထွက်သွားပြီးနောက် မျောက်ဖြူ အနားသို့ ရောက်လာ၏။

“ဆရာလင်း... ဟိုကျားမကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...စောစောက ဓားတစ်စင်းက သူ့ခေါင်းကို ခုတ်ချလိုက်သလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်တွေ ထွက်လာတယ်... အဲဒီ အနက်ရောင် စွမ်းအင်တွေက ဘာတွေလဲ”

လင်းကျင်းသည် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော မျောက်ဖြူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ မျောက်ဖြူ၏ လက်ရှိ နားလည်နိုင်စွမ်းအရ ဒါကို နားလည်ရန်မှာ အတော်လေး အားစိုက်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွား၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာစွမ်းအင်ဟူသည်မှာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ရှိသည်ဟု ဆိုလျှင်လည်း ရသလို၊ မရှိဟု ဆိုလျှင်လည်း လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

“မျောက်ဖြူ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာပဲ အာရုံစိုက်... ငါ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် ကျင့်ကြံရဦးမှာမို့လို့၊ ဒီအတောအတွင်း ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့ဦး”

လင်းကျင်းက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

မျောက်ဖြူမှာ လိမ္မာစွာပင် နာခံလိုက်တော့သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ဂွာတောင်ထိပ်ရှိ ထင်းရှူးပင်ကြီးအောက်တွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်တော့သည်။ သူ အဓိကထားသည်မှာ ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’၊ ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ နှင့် ‘နတ်ဘုရားဓားကျမ်းလိပ်’ တို့ပင် ဖြစ်၏။

တုလီက ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ ကို အခြေခံကျင့်စဉ်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး အရေးမထားခဲ့သော်လည်း၊ လင်းကျင်းကတော့ ဤကျင့်စဉ်ကို လေ့လာပြီးနောက်တွင် ထိုသို့ မထင်ပါပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ အခြေခံဖြစ်စေ၊ မဟုတ်စေကာမူ အသုံးဝင်သရွေ့ လင်းကျင်း ဂရုမစိုက်ပါပေ။

ရှောင်ဟော့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပါပေ။ ထိုကောင်လေးမှာ အခြားသော ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုဖြင့် လင်းကျင်း၏ အနားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ လင်းကျင်း စိတ်အလိုရှိလျှင် သူ၏ လက်မောင်းမှ ရေခဲနှင့် မီးစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ ရှောင်ဟော့၏ ပုံရိပ်အဖြစ် စုစည်းသွားနိုင်၏။

သားရဲကျမ်းကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် ရှောင်ဟော့ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ လင်းကျင်းမှာလည်း ပို၍ အစွမ်းထက်လာမည် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူက မိမိ၏ အဖော်သားရဲ၏ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမှာ သားရဲကျမ်း၏ အကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်၏။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ အတတ်မှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှပေသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဤအတတ်၏ အထူးခြားဆုံး အပိုင်းများကို မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးသော်လည်း၊ လင်းကျင်းသည် ဤအတတ်၏ အခြေခံသဘောတရားများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကာ ‘တိမ်တိုက်လှေကား’ နှင့် ‘တိမ်တိုက်ခြေနင်း’ အတတ်များကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ချေပြီ။

အမှန်တကယ်တော့ ဤအတတ်တွင် လေ့လာစရာများစွာ ကျန်ရှိနေပါသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ ‘နတ်ဘုရားဓားကျမ်းလိပ်’...

ဒါဟာ ‘ဓားအသိ’အကြောင်းကို ရေးသားထားသော ကျမ်းစာ ဖြစ်၏။

၎င်းသည် ဓားအသိကို သွေးချွန်ခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ထားသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်၌ ကိန်းအောင်းနေသော၊ ဖျက်ဆီး၍မရသော ဓားအသိနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ သာမန်ဓားစွမ်းအင်များမှာ အရေးမပါသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရ၏။

နှိုင်းယှဉ်ရလျှင် ‘နတ်ဘုရားဓားကျမ်းလိပ်’ မှာ လိုအပ်ချက် ပို၍ မြင့်မားလှသည်။ စာလုံး ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းတွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသဖြင့် သာမန်လူတစ်ဦးအဖို့ နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ လင်းကျင်းသည် ဤထင်းရှူးပင်ကြီးအောက်တွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ထိုင်နေခဲ့သော်လည်း၊ အနည်းငယ်မျှသာ နားလည်နိုင်သေးပါ၏။

ယနေ့တွင် ရာသီဥတုမှာ သာယာလှပေသည်။ မျောက်ဖြူမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေပြီး၊ ဝိညာဉ်ကလေးငယ်မိခင်မှာလည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ ငှက်ကလေးများမှာ ထင်းရှူးပင်ကြီးပေါ်တွင် နားခိုနေကြပြီး လေညင်းလေးများက တိုက်ခတ်နေ၏။ အရာအားလုံးမှာ ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာခဲ့၏။

ထိုခဏမှာပင် ဓားတစ်စင်းကို အိမ်မြှောင်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့။

ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါများမှာ လျှံထွက်လာခဲ့ပြီး မျောက်ဖြူနှင့် ဖုတ်ကောင်တို့ကို လန့်နိုးသွားစေတော့သည်။ သူတို့မှာ လန့်ဖျပ်ကာ နိုးလာကြပြီး သစ်ပင်ပေါ်မှ ငှက်ကလေးများမှာလည်း လွင့်ပျံသွားကြ၏။

လင်းကျင်းသည် ပျံသန်းနေသော ငှက်ကလေးတစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်ကို အာရုံခံမိသကဲ့သို့ ထိုငှက်ကလေးမှာ လင်းကျင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူတို့၏ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ထိုငှက်ကလေးမှာ ဓားတစ်စင်း မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခဏမှာပင် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျသွားတော့၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ ထိုသတ္တဝါလေးမှာ အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့ချေပြီ။

၎င်းမှာ ပြုတ်ကျ၍ သေဆုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မကျခင်ကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် လင်းကျင်း၏ ‘ဓားအသိ’ မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စောစောက အဖြစ်အပျက်မှာ သူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကျင့်ကြံခဲ့သမျှကို စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းမှာ ‘နတ်ဘုရားဓားကျမ်းလိပ်’ ထဲတွင် ပါဝင်သော အရပ်မျက်နှာအနှံ့ တိုက်ခိုက်နိုင်သည့် အစွမ်းမျိုးနှင့် မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ ပထမခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဓားအသိကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်တွင် မျောက်ဖြူမှာ သတိဝင်လာကာ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်၏။

“ဆရာလင်း... အဲဒါ ဘာမှော်အတတ်လဲ... ကျွန်တော့်ခေါင်းပေါ်မှာ ကျွန်တော့်ကို အချိန်မရွေး ပိုင်းဖြတ်တော့မယ့် ဓားတစ်စင်း ရှိနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်”

မျောက်ဖြူ ပြောသည်မှာ တကယ်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။ ယခုမှသာ လင်းကျင်းသည် သူ၏ ဓားအသိမှာ တကယ်ပင် အစွမ်းထက်ကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။

“ဒါက ငါ အခုမှ နားလည်လာတဲ့ ‘ဓားအသိ’ ပဲ... အခုထိတော့ နည်းနည်းလောက်ပဲ တတ်မြောက်သေးတယ်”

လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ သူသည် အမှန်အတိုင်း ပြောခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ မျောက်ဖြူကတော့ လင်းကျင်း နှိမ့်ချပြောဆိုနေသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

မျောက်ဖြူသည် စောစောက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို အသေအချာ အာရုံခံမိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ဒါကို ‘အနည်းငယ်’ ဟု ဆိုလျှင်၊ အကုန်လုံး တတ်မြောက်သွားပါက လင်းကျင်းသည် ကမ္ဘာကြီးကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

မျောက်ဖြူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ သေဆုံးနေသော ငှက်ကလေးထံသို့ အာရုံပြောင်းသွားခဲ့သည်။ သူ အနားသို့သွားကာ ထိုငှက်ကလေးကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်၏။

“ဆရာလင်း... ဒီငှက်ကလေးမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေနေပြီပဲ”

မျောက်ဖြူက ထူးဆန်းစွာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ထိုငှက်ကလေး မည်သို့ သေဆုံးသွားသည်ကို လင်းကျင်း အသိဆုံးပင်။

သူ၏ စမ်းသပ်မှုတွင် လင်းကျင်းသည် သူ၏ ဓားအသိကို ဤငှက်ကလေးထံသို့သာ အာရုံစိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါမှာ ဉာဏ်ရည် နိမ့်ပါးသော်လည်း၊ ဓားအသိမှာ ၎င်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေရန် လုံလောက်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်မှန်သော ဓားနှင့် ခုတ်ပိုင်းခံရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုငှက်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ မိမိ၏ ခေါင်းမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရခြင်းပင်။

မိမိကိုယ်ကို သေသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် ၎င်းသည် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားအသိဟူသည်မှာ သွေးတစ်စက်မျှ မထွက်ဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။