အခန်း (၂၉၅-၂၉၆)

အခန်း (၂၉၅) - အိမ်ပြန်လမ်း

သို့သော်လည်း ယခုမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး မြို့ထဲတွင် လူစည်ကားလှသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ‘ကိုယ်ယောင်ဖျောက်’ အတတ်အပြင်၊ တိမ်တိုက်များကိုပါ လှည့်စားအသုံးချကာ သူတို့၏ သွားလာမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။

ထိုသို့ဖြင့် လင်းကျင်းသည် မြို့ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ခြေဖဝါးအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ စုစည်းစေသော ဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ လူအများအပြား ရှိနေသည့် နေရာများတွင် ထိုတိမ်တိုက်များသည် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အမြင်ကို အာရုံချောက်ချားစေရန် ပျံ့နှံ့သွားကြ၏။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့သည် လင်းကျင်း၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ မည်သည့်အခက်အခဲမျှမရှိဘဲ ချောချောမောမော ပြန်ရောက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သူ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ရှိနေသောသူမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ‘ရှောင်ဝူ’ပင် ဖြစ်ကာ၊ သူမ၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် မြေခွေးပေါက်လေးများ ဝိုင်းရံနေကြ၏။ သူတို့သည် ဦးစွာ လင်းကျင်းကို မြင်ပြီး မှင်သက်သွားကြသော်လည်း၊ ခဏအတွင်းမှာပင် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လျက် သူ၏ထံသို့ ခုန်အုပ်လာကြတော့သည်။

“ဟားဟား... မတွန်းကြနဲ့လေ... မတွန်းကြနဲ့”

လင်းကျင်းသည် ဤမြေခွေးလေးများကို အလွန်ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးလှပေသည်။ အရိပ်ဝံပုလွေမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဟိုမှဒီသို့ ပြေးလွှားနေကာ အမြီးကို တယမ်းယမ်းနှင့် ကြိုဆိုနေခဲ့၏။

“အုတ်အော်... အုတ်အော်”

အမိုးပေါ်မှ တစ်ခုခု ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။ လင်းကျင်းသည် ‘ရွှေဝါလေး’ ကို ဖမ်းယူရန် လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်၏။

“မင်းကတော့လေ... ထပ်ပြီး ဝလာပြန်ပြီ မဟုတ်လား”

ရွှေဝါလေးမှာ သာမန် ကြက်ဖကြီးများထက် တစ်ဆခန့် ပိုမို ကြီးထွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျင်းက အားမလိုအားမရ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ကိုယ်အလေးချိန် တိုးလာသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ရွှေဝါလေး၏ ခွန်အားမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ချေပြီ။

“ဆရာလင်း”

ရှောင်ဝူက အလျင်အမြန်ပင် လာရောက် နှုတ်ဆက်၏။ သူမသည်လည်း လင်းကျင်းကို ပြန်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေခဲ့သည်။ လင်းကျင်းက မျောက်ဖြူအား အခေါင်းကို အထဲသို့ ထည့်ခိုင်းလိုက်၏။

သူ၏ ခြံဝင်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် နောက်ထပ် နေထိုင်သူ တစ်ဦး တိုးလာသော်လည်း ကျဉ်းကျပ်သည်ဟု မခံစားရပါပေ။

“ဖုတ်ကောင်... အခုလောလောဆယ် ဒီမှာပဲ အနားယူပြီး ကုသမှု ခံယူလိုက်ဦး... နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ငါ ကုပေးပြီး အခေါင်းအိုကြီးဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်”

လင်းကျင်းက အခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်ရာ၊ အထဲမှ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် နှစ်ချက် ပြန်လည် ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြေခွေးလေးများမှာ မျောက်ဖြူနှင့် သွားရောက် ကစားနေကြပြီ ဖြစ်၏။ သာမန်ရက်များတွင် ဤသတ္တဝါလေးများမှာ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

“ရှန်းအာရော”

လင်းကျင်း၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့် မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ခြံဝင်းထဲတွင် လူမည်မျှ ရှိသည်ကို သူ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရှန်းအာမှာတော့ ဤနေရာတွင် မရှိပါပေ။

“အစ်မကြီးက အသင်းချုပ်မှာ သွားပြီး ကူညီပေးနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ ဆရာလင်း”

ရှောင်ဝူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်းအာမှာ သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း ပညာရပ်အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို လင်းကျင်း သိရှိပြီးသား ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အသင်းချုပ်တွင် သွားရောက် ကူညီခြင်းမှာ သူမ၏ စရိုက်နှင့် အကိုက်ညီဆုံးပင်။

အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သော ရှောင်ဝူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ရှန်းအာမှာ ပြင်ပလောကနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရန် ပို၍ ဆန္ဒရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ညီအစ်မများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စိတ်နေစိတ်ထားမှာမူ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။

လင်းကျင်းအနေဖြင့်လည်း အသင်းချုပ်သို့ သွားရောက်ကာ ခရီးမှ ပြန်ရောက်ကြောင်း သတင်းပို့ရန် လိုအပ်နေသဖြင့်၊ ထိုနေရာမှာပင် ရှန်းအာနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် ရှောင်ဝူအား အခြေအနေများကို မေးမြန်းကြည့်ရာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေကြောင်း သိလိုက်ရ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းကျင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ဤမေပယ်မြို့တွင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းများစွာနှင့်လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ရှန်းအာက ဦးဆောင်နေသဖြင့် စိုးရိမ်စရာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိနိုင်ပါပေ။

မထွက်ခွာမီ လင်းကျင်းသည် ခြံဝင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်၏။ မြေခွေးလေးများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြကာ၊ အရိပ်ဝံပုလွေက နေပူစာလှုံနေပြီး၊ ရွှေဝါလေးမှာတော့ မျောက်ဖြူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် နားနေလျက် ဘာတွေ လုပ်နေသည်မသိ။

‘ဒီခြံဝင်းက နည်းနည်းတော့ သေးလွန်းနေပြီ’

သူ ထွက်ခွာလာစဉ်တွင် လင်းကျင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ထိုအတွေး ဝင်လာခဲ့သည်။

ယခင်က သူ ခရီးမထွက်မီမှာပင် ရှန်းအာတို့ လူစုကို တောင်ပေါ်မှ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခု သူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လူရော သတ္တဝါများပါ များပြားနေသဖြင့်၊ ဤအိမ်လေးမှာ နေထိုင်ရန် အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်နေပုံရချေပြီ။

“ငါတို့ အိမ်ပြောင်းရမယ်ထင်တယ်”

လင်းကျင်းက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ယခုအခါ မျောက်ဖြူနှင့် ဖုတ်ကောင်တို့မှာ ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေကြပြီဖြစ်ရာ၊ လင်းကျင်းအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ‘ကိုယ်ယောင်ဖျောက်’ ထားရန် မလိုတော့ပါပေ။ ဆယ်ရက်မက ခရီးထွက်ခဲ့သော်လည်း မေပယ်မြို့မှာ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပါပေ။ အချို့သော လမ်းမများမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ကာ၊ အချို့နေရာများတွင်မူ လူများဖြင့် စည်ကားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လမ်းဘေးမှ ဆိုင်တန်းများနှင့် စတိုးဆိုင်များမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် လည်ပတ်နေကြ၏။

လမ်းလျှောက်လာရင်း လင်းကျင်းသည် ဆေးဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ဤဆိုင်မှာ ချန်မိသားစုပိုင် ဆေးဆိုင်ဖြစ်ကာ ယခင်က ဆိုလျှင် လူစည်ကားလေ့ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။ လင်းကျင်း မြို့တော်သို့ မသွားမီ အချိန်အထိပင် သူတို့မှာ ပုံမှန်လည်ပတ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ ‘ချန်ဆေးဆိုင်’ မှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ချေပြီ။ အတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လင်းကျင်းမှာ အံ့သြသွားခဲ့၏။

ဆိုင်မန်နေဂျာနှင့် ဝန်ထမ်းများမှာလည်း မျက်နှာမကောင်းကြဘဲ၊ ဆိုင်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန် ခဲယဉ်းနေပုံရသည်။

မေပယ်မြို့တွင် ဆေးဝါးနှင့် ရတနာများ ရောင်းချသော နာမည်ကြီး မိသားစုကြီး နှစ်ခု ရှိ၏။ အကယ်၍ တစ်ဖက်က ဆုတ်ယုတ်နေလျှင် နောက်တစ်ဖက်မှာမူ ထွန်းကားနေပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်းက သိပ်ပြီး တွေးမနေတော့ဘဲ ပြုံးလိုက်ကာ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ဆီသို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့တော့သည်။

အသင်းချုပ်မှာတော့ မေပယ်မြို့၏ အစည်ကားဆုံး နေရာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ၊ ယနေ့တွင်လည်း ထူးမခြားနားလှပါပေ။ ဧည့်ကြိုခန်းမမှစ၍ လူတန်းကြီးမှာ ရှည်လျားစွာ တန်းစီနေကြကာ၊ အလုပ်သင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများမှာလည်း အဝင်အထွက် ရှုပ်နေကြ၏။ သူတို့၏ ပိုင်ရှင်များ ခိုင်းစေသည့်အတိုင်း ထိုင်နေကြသော သို့မဟုတ် လဲလျောင်းနေကြသော သားရဲမျိုးစုံကိုလည်း တွေ့မြင်နိုင်ပါသေးသည်။ ဒါဟာ အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။

လင်းကျင်း ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တံခါးဝတွင်ပင် သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြ၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း”

အလုပ်သင်တစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဤအလုပ်သင်မှာ လင်းကျင်းထက် အသက်ကြီးသော်လည်း၊ သူ၏ အမူအရာမှာမူ အလွန်ပင် ရိုသေလေးစားမှု ရှိလှပေသည်။

လင်းကျင်းက ပြုံးပြကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အသင်းချုပ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

လင်းကျင်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် အသစ်ဝင်လာသော အလုပ်သင်တစ်ဦးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

“အစ်ကိုချန်း... အဲဒီလူက အစ်ကို့ထက် အများကြီး ငယ်ပုံရတယ်၊ ကျွန်တော့်ထက်တောင် နှစ်နဲနဲပဲ ကြီးမယ့်ပုံပဲ.. ဘာလို့ အစ်ကိုက သူ့ကို ဒီလောက်တောင် ရိုသေနေရတာလဲ”

အတွေ့အကြုံရှိသော အလုပ်သင်က ထိုလူငယ်ကို လူအတစ်ယောက်လို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ငါ ခုနက သူ့ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်လဲ မကြားဘူးလား”

ထိုလူငယ်မှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည် စဉ်းစားကာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုက သူ့ကို အကဲဖြတ်မှူးလင်းလို့ ခေါ်လိုက်တာ... အာ... အကဲဖြတ်မှူးလင်းလား... သူက မေပယ်မြို့ရဲ့ အငယ်ဆုံး အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး ဆိုတဲ့သူလား”

“အဲဒီလူ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ ရှိဦးမှာလဲ”

စီနီယာအလုပ်သင်က ရယ်မောလိုက်၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်းက အခုဆိုရင် ငါတို့ မေပယ်မြို့မှာ နာမည်ကြီးနေပြီ.... လူတိုင်းက သူ့အကြောင်း သိကြတယ်... သားရဲအကဲဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ရုံတင်မကဘူး၊ ကောလဟလတွေအရ ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌထက်တောင် ပိုတော်သေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်... ပြီးတော့ သူက ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်လည်း ဖြစ်သေးတယ်... တပည့်တွေရဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာတောင် ပထမဆု ရခဲ့တာနော်... အဲဒီတုန်းက တိုက်ပွဲဆိုရင်တော့... တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ"

“အစ်ကိုချန်းက အဲဒီတုန်းက အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့တာလား”

လူငယ်အလုပ်သင်က အားကျစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

“အဟမ်း... အဟမ်း”

အစ်ကိုချန်းက စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်းပင် လွှဲလိုက်သည်။

“အဲဒီ အကဲဖြတ်မှူးလင်းအကြောင်း ပြောရရင်တော့၊ သူက ကြိုးစားမှုကြောင့် အောင်မြင်လာတာပါ... အခုဆိုရင် ငါတို့ ဥက္ကဋ္ဌတင်မကဘူး၊ မေပယ်မြို့တော်ဝန်ကိုယ်တိုင်ကတောင် သူ့ကို ရိုသေလေးစားကြတာ... မင်းလည်း အဲဒီလို ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမယ်”

လင်းကျင်းသည် ဤနေရာနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏အကဲဖြတ်ခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ မဝင်ခင်မှာပင် သူ၏ အခန်းရှေ့၌ လူအများအပြား တန်းစီနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဒါဟာ အခြားသော တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများ၏ အခန်းများထက်ပင် မနိမ့်ကျလှပါပေ။

လင်းကျင်းသည် ချက်ချင်း မဝင်သွားသေးဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ကျားချန်တို့မှာ အဖော်သားရဲ တစ်ကောင်ကို ဝိုင်းဝန်း ကုသပေးနေကြသည်ကို တွေ့ရသလို၊ ဟန်ဒုန်းကလည်း အခြားသူတစ်ဦး၏ သားရဲကို အကဲဖြတ်ပေးနေ၏။

နောက်ဘက် ခပ်ကျကျတွင်တော့ ရှန်းအာကို လင်းကျင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ဤနေရာတွင် တကယ်ပင် ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း သူမသည် သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း ပညာကို အခုမှ စတင်လေ့လာနေခြင်းဖြစ်ရာ၊ လေ့လာစရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် နောက်ကွယ်မှနေ၍သာ ကူညီပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စကားမစပ်၊ လင်းကျင်း သတိပြုမိသည်မှာ သူ၏ ဆေးကုသခန်းတွင် လာရောက်ပြသသူ အများစုမှာ အမျိုးသားလူငယ်များ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။ ဒါဟာ သဘာဝကျလှပေသည်။ အကြောင်းမှာ ကျားချန်၊ ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ အလွန်ပင် လှပကြသူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုအခါ သူတို့ထက်ပင် ပိုမို လှပသော ရှန်းအာပါ ထပ်မံ ရောက်ရှိနေသဖြင့်၊ ဤမိန်းကလေးများက လူငယ်အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နေခြင်းမှာ မဆန်းပါပေ။

ဟန်ဒုန်းတစ်ယောက် အခြားတစ်ဖက်တွင် တစ်ယောက်တည်း အလုပ်လုပ်နေရခြင်းမှာလည်း မဆန်းတော့ပါပေ။ သူကိုယ်တိုင်ကပင် ထိုသို့ နေချင်သည်ဟု တောင်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ အလုပ်ရှုပ်နေသော ရှန်းအာမှာ တစ်ခုခုကို အာရုံရသွားခဲ့၏။ သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လင်းကျင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်၊ လင်းကျင်းက သူမအား တိုးတိုးနေရန် လက်ဟန်ခြေဟန် ပြလိုက်သည်။

အားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် သူတို့ကို လင်းကျင်း မနှောင့်ယှက်ချင်ပါပေ။

ရှန်းအာ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားသော်လည်း၊ လင်းကျင်း၏ စိတ်ကူးကို သိရှိသဖြင့် သူမသည် ငြိမ်သက်စွာပင် နေလိုက်၏။

လင်းကျင်းသည် သူမအား ဂါထာတစ်ခုဖြင့် သတင်းစကား ပါးလိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ဤနေရာတွင် ဆက်လက် ကူညီပေးနေရန်နှင့်၊ သူသည် ဥက္ကဋ္ဌတန်ထံသို့ သွားရောက် နှုတ်ဆက်ဦးမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

ရှန်းအာက လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

တန်လင်းတွင်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အခန်း ရှိနေခဲ့ပြီး လင်းကျင်း အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ လူတန်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ရှည်လျားလှပေသည်။ သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် တန်လင်း၏ လက်အောက်ခံ အလုပ်သင်များမှာ အရှေ့မှနေ၍ ကုသပေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် တန်လင်းသည် သူမ၏ ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းအရ လုပ်ဆောင်စရာ တာဝန်များစွာ ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သာမန်ကိစ္စရပ်များကို သူမ၏ လက်အောက်ခံ အလုပ်သင်များကသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးကြ၏။

သူမသည် ခက်ခဲသော ပြဿနာရပ်များ ပေါ်ပေါက်လာမှသာ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးလေ့ ရှိသည်။

အခန်း (၂၉၆) - ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းနှင့် ဧကရာဇ်၏ ကျေးဇူးတော်

တန်လင်း၏ လက်အောက်ခံ အလုပ်သင်များမှာ လင်းကျင်းကို အမှတ်မှားစရာ မရှိပါပေ။ သူတို့သည် လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် လေးစားစွာဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကြ၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း ပြန်ရောက်ပြီပဲ”

“ဥက္ကဋ္ဌရော... ရှိလား”

“ဥက္ကဋ္ဌက အနောက်ခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်ခင်ဗျ... ကျွန်တော် သွားပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်”

လင်းကျင်းက လက်ယမ်းပြလိုက်၏။

“ရပါတယ်... ငါ့ဘာသာပဲ သွားလိုက်မယ်... မင်းတို့ အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်ကြပါ”

အလုပ်သင်များအနေဖြင့်လည်း ဒါဟာ အဆင်ပြေသည်ဟု ယူဆကြ၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းကျင်းနှင့် သူတို့၏ ဥက္ကဋ္ဌမှာ မည်မျှ ရင်းနှီးသည်ကို သူတို့ သိထားကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤကဲ့သို့ အလွတ်သဘော ဝင်ထွက်သွားလာခြင်းမှာလည်း သူတို့အတွက် အဆန်းမဟုတ်တော့ပါပေ။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် အနောက်ဘက် အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တန်လင်းမှာ လက်ထဲ၌ စာတစ်စောင်ကို ကိုင်ထားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေခဲ့၏။

၎င်းမှာ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ တန်ရွှင်းထံမှ ယနေ့တွင်မှ ရောက်ရှိလာသော စာပင် ဖြစ်သည်။ စာထဲတွင် တန်လင်းအနေဖြင့် အရေးကြီးသော ‘ရွေးချယ်ပွဲ’ တစ်ခုတွင် ပါဝင်နိုင်ရန်အတွက် မြို့တော်ရှိ အသင်းချုပ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာရန် ဖခင်ဖြစ်သူက တိုက်တွန်းထားခြင်းပင်။

တန်လင်းသည် ထိုရွေးချယ်ပွဲ၏ အကြောင်းအရာကို အသေအချာ သိရှိထား၏။ ၎င်းမှာ ‘ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံ’ရှိ အဆင့်မြင့် သားရဲအကဲဖြတ် သင်တန်းကျောင်းမှ တပည့်သစ်များ ခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံမှာ ဤတိုက်ကြီးပေါ်တွင် အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုနိုင်ငံ၏ သားရဲအကဲဖြတ် သင်တန်းကျောင်းမှာလည်း တစ်တိုက်လုံးတွင် အကျော်ကြားဆုံးသော ပညာဗိမာန်ကြီး ဖြစ်၏။ တန်လင်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူ တန်ရွှင်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုကျောင်းတော်ကြီးတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလား။

ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုကျောင်းတော်မှာ အဆင့် ၁ နှင့် အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများကိုသာ လက်ခံလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း တစ်တိုက်လုံးရှိ ကျောင်းသားပေါင်းများစွာက တက်ရောက်ရန် ဆန္ဒရှိကြသဖြင့် ဝင်ခွင့်ရရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှကာ၊ သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းများမှာလည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှပေသည်။

တန်လင်းသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်က ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပါပေ။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ တန်ရွှင်းက သူမအား မေပယ်မြို့ခွဲတွင် ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူကာ အတွေ့အကြုံများ ရရှိထားပြီးဖြစ်၍ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဝင်ခွင့်ရရန် အခွင့်အလမ်း ပိုများလိမ့်မည်ဟု ဆိုထားခဲ့ခြင်းပင်။

တန်လင်းအနေဖြင့် သွားရောက်လိုသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် သူမ မရှိသည့်နောက်တွင် မေပယ်မြို့ခွဲ၏ တာဝန်ကို မည်သူ့အား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရမည်နည်း။

လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ထိုတာဝန်ကို မည်သူက ထမ်းဆောင်နိုင်ပါမည်နည်း။

အသင်းချုပ်က ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ပြန်လည်စေလွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုရမည်လော။

အမှန်စင်စစ် တန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လျာထားသော လူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။ ထိုသူမှာ လင်းကျင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းကျင်းမှာ ပြန်မရောက်သေးသလို၊ သူမမှာလည်း နောက်ဆုံးထား၍ မနက်ဖြန်တွင် ထွက်ခွာရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်မှာ အလွန်ပင် ကပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တန်လင်း တစ်ယောက်တည်း စိတ်ပူနေစဉ်မှာပင် လင်းကျင်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

လင်းကျင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တန်လင်းမှာ မိမိမျက်လုံးကိုပင် မိမိ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူမက သူ့အကြောင်းကို တွေးနေခိုက်မှာပင် ထိုလူက ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည် မဟုတ်ပါလား။

တန်လင်းသည် မြို့တော်တွင် လင်းကျင်း ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကို မသိပါပေ။ သူသည် ကိစ္စအချို့ကြောင့် သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ကြားသိထားသော်လည်း ဤမျှလောက် ကြာမြင့်လိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပါပေ။ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက စာထဲတွင် လင်းကျင်းနှင့် တွေ့ခဲ့ကြောင်း ပြောဖူးသော်လည်း ထိုစာမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ကျော်က ဖြစ်သဖြင့်၊ ထို့နောက်ပိုင်း လင်းကျင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူမ မသိရှိပါပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း တန်ရွှင်းသည် မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စရပ်များကို စာထဲတွင် ထည့်မရေးခဲ့သဖြင့် တန်လင်းမှာ ဘာမှ မသိရှိခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်း ပြန်ရောက်လာခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော သတင်းပင် ဖြစ်၏။ သူမသည် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

“ဥက္ကဋ္ဌတန်... ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်...”

လင်းကျင်းက အားနာနေသော ပုံစံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ သူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သဖြင့် တန်လင်းအတွက် အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်မိခဲ့ပြီဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အရင်ဆုံး တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်ကန်ဆုံးပင်။

သို့သော်လည်း တန်လင်းမှာ ထိုအချက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပါပေ။ သူမသည် လင်းကျင်းကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ... ကျွန်မ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာတော့မှာ”

“ဗျာ... ထွက်ခွာတော့မယ်... ဘယ်ကိုလဲ”

လင်းကျင်းမှာ ထိုသတင်းစကားကို ချက်ချင်းပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တန်လင်းက ဘာရှင်းပြချက်မှ မပေးဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

“ကျွန်မ ပြောတာကို သေချာနားထောင်ပါဦး”

တန်လင်းက သူမအနေဖြင့် အလျင်စလို ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် အခြေအနေအားလုံးကို ရှင်းပြလိုက်ရာ၊ ထိုအခါမှသာ လင်းကျင်းမှာ အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့တော့သည်။

သားရဲအကဲဖြတ်သူများ လောကတွင် ‘ထျန်းရွှမ်ကျောင်းတော်’ အကြောင်းကို မသိသူ မရှိပါပေ။ ၎င်းမှာ သားရဲအကဲဖြတ်သူများအတွက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာတစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် မမှားပါပေ။

ကောလာဟလများအရ ထိုကျောင်းတော်တွင် အညံ့ဆုံးသော ဆရာမှာပင် အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ ထိုကျောင်းတွင် အဆင့် ၄ အကဲဖြတ်မှူးများစွာ ရှိသလို၊ အချို့မှာ အဆင့် ၅ အထိပင် ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် ၎င်းကို သားရဲအကဲဖြတ်သူများ၏ နတ်ဘုံနတ်နန်းဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ အကြောင်းရှိလှပေသည်။

“ဥက္ကဋ္ဌတန်... ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ”

လင်းကျင်းက ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ ဒါဟာ တကယ်ပင် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ထျန်းရွှမ်ကျောင်းတော်တွင် ပညာသင်ကြားခွင့်ရခြင်းမှာ သာမန် မြို့ခွဲဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးထက် များစွာ ပိုမို တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မရဲ့ နေရာကို ဆက်ခံမယ့်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်နေတာပေါ့”

တန်လင်းက လင်းကျင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

လင်းကျင်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ မြန်လာခဲ့သော်လည်း ဘာဖြစ်လာမည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တန်လင်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း တွေ့ချင်နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဒါကြောင့်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။

လင်းကျင်းမှာ လက်ရှိတွင် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ‘သားရဲပြတိုက်’ကို အားမကိုးဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသိပညာနှင့်တင် အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး၏ စံနှုန်းကို သူ ပြည့်မီနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော နေရာများတွင်ဆိုလျှင် အဆင့် ၃ နှင့်ပင် တန်းတူ ရှိနေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မြို့ခွဲငယ်လေးတစ်ခု၏ ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးအတွက် လုံလောက်သော အရည်အချင်း ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ အသက်အရွယ်မှာလည်း ပြဿနာ မဟုတ်ပါပေ။ တန်လင်းကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ထက် သိပ်မကြီးသလို သူမမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ လုပ်နိုင်လျှင် လင်းကျင်းလည်း လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲမနေတော့ဘဲ လက်ခံလိုက်ပါတော့သည်။

တန်လင်းက ပြုံးလိုက်၏။

“ရှင် တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ ရှင့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေက ကျွန်မထက်တောင် သာလွန်နေတာကြောင့် ကျွန်မက ရှင့်ကို ထောက်ခံပေးခဲ့တာပါ”

တန်လင်းမှာ နှိမ့်ချပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ပါပေ။ သူမသည် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်မှုနှင့် ကုသမှု စွမ်းရည်များကို အသိဆုံး ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူမ ထျန်းရွှမ်ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ခွင့်ရခြင်းမှာလည်း လင်းကျင်း၏ ကျေးဇူးကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤအတောအတွင်း သူမသည် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်မှု အစီရင်ခံစာများကို အမြဲ လေ့လာခဲ့သလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း သူနှင့်အတူ ပညာရပ်ဆိုင်ရာများကို ဆွေးနွေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ စစ်တုရင် ကစားသကဲ့သို့ပင်၊ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် အမြဲ ကစားနေမည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ အစွမ်းမှာလည်း တိုးတက်လာမည်သာ ဖြစ်၏။ လင်းကျင်းနှင့် အချိန်အတော်ကြာ အတူရှိနေခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ အမြင်နှင့် အသိပညာမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ဝင်ခွင့်အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မကြာခင် ခွဲခွာရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် လင်းကျင်းနှင့် စကားမပြောရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့်လော မသိရပါပေ။ တန်လင်းသည် တစ်မနက်ခင်းလုံးကို လင်းကျင်းနှင့် စကားပြောရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့၏။ လင်းကျင်းက သူမအား သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာအသစ်များကို ပြောပြခဲ့သလို၊ တန်လင်းကလည်း လင်းကျင်း၏ မြို့တော်ခရီးစဉ်အကြောင်းကို သိချင်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို အချို့အဝက် ရွေးချယ်ကာ ပြောပြလိုက်၏။

သို့သော်လည်း မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အလုပ်သင်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာကာ မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်မှ လူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေကြောင်း သတင်းပို့လာခဲ့သည်။

တန်လင်းမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသဖြင့် ထိုသတင်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်၏။

သို့သော် ထိုအလုပ်သင်က ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်သည်။

“မြို့တော်ဝန် ကိုယ်တိုင် လာတာပါခင်ဗျ”

ထိုအခါမှသာ သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်ကြတော့သည်။

“မြို့တော်ဝန်ပိုင်က ဒီကို လာခဲပါတယ်... တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား မသိဘူး”

တန်လင်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ လင်းကျင်းကတော့ အေးဆေးစွာပင် ပြုံးနေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလောလောဆယ်တွင် တန်လင်းမှာ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေသေးသဖြင့် တစ်ခုခု ဖြစ်လျှင် သူမကသာ ကိုင်တွယ်ရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းမှာ နေရာမှ မထဘဲ နေလိုက်၏။ သူ အပြင်ထွက်ရန် ဆန္ဒမရှိသည်ကို သိသဖြင့် တန်လင်းကသာ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်း လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ တန်လင်းသည် မြို့တော်ဝန် ပိုင်ကျန့်ခုန်းကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ချေပြီ။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... မြို့တော်ဝန်ပိုင်က ရှင့်ကို တွေ့ချင်လို့တဲ့”

တန်လင်းက နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

လင်းကျင်းသည် သူ၏ ဖန်ခွက်ကို အမြန်ချလိုက်ကာ ဧည့်သည်တော်ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်လိုက်တော့သည်။

မြို့တော်ဝန်အနေဖြင့် ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် မေပယ်မြို့တွင် အာဏာအရှိဆုံးသူ ဖြစ်၏။ အရေးကြီးသော ကိစ္စမဟုတ်လျှင် သူကိုယ်တိုင် လာရောက်လေ့ မရှိပါပေ။

သို့သော်လည်း ယနေ့ ရောက်ရှိလာသော ကိစ္စမှာမူ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကိုယ်ပိုင် အမိန့်တော် ဖြစ်နေသောကြောင့်၊ ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် ထိုကိစ္စကို အလေးအနက် ထားရှိကာ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ဆောင်ရွက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

လင်းကျင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ခင်ဗျား မြို့တော်ကနေ ပြန်ရောက်ပြီလို့ ကြားလို့ ကျုပ် လာတွေ့တာပါ... ကျုပ်လာတာက ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားစေသလား”

သူ၏ စကားကြောင့် သူတို့အားလုံး မှင်သက်သွားကြရသည်။

ပိုင်ကျန့်ခုန်းမှာ ယခင်က ဤကဲ့သို့သော သူမျိုး မဟုတ်ပါပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း တည်ကြည်ခန့်ညားစွာ နေထိုင်တတ်သူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ သူ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာတွင် ထိုသို့သော အရှိန်အဝါမျိုး တစ်ခုမျှ မရှိတော့ပါပေ။

လင်းကျင်းက ချက်ချင်းပင် လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“မြို့တော်ဝန်ပိုင်... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ဗျာ... မြို့တော်ဝန် ကိုယ်တိုင် လာတာကို ကျုပ်အတွက် ဘယ်လိုလုပ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှာလဲ”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထိုစကားဝိုင်းကို ဆက်မပြောတော့ပါပေ။ ထို့နောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်စာပင် ဖြစ်သည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဒါက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ရေးသားထားတဲ့ အမိန့်တော်စာပါ... ကျုပ်က ကိုယ်စား လာရောက် ဖတ်ကြားပေးတာပါ"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် လည်ချောင်းကို တစ်ချက်ရှင်းလိုက်ကာ အမိန့်တော်ကို အလေးအနက်ထား၍ ဖတ်ကြားလိုက်တော့သည်။

ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံတွင် အမိန့်တော်ကို လက်ခံရာ၌ ဒူးထောက်ရန် မလိုအပ်ပါပေ။ လက်ခံသူအနေဖြင့် ဦးညွှတ်ရုံမျှဖြင့် လုံလောက်လှပေသည်။

ဤအမိန့်တော်စာမှာ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါသော စကားလုံးများဖြင့် ရေးသားထားသော်လည်း၊ အဓိပ္ပာယ်မှာမူ နားလည်ရ လွယ်ကူလှပေသည်။

လင်းကျင်း တစ်ယောက် နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ သူတို့သည် လင်းကျင်း၏ စွမ်းဆောင်ချက်များကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်အား လင်းကျင်းကို ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှု တစ်ခု ပြုလုပ်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။