အခန်း (၂၉၇-၂၉၈)

အခန်း (၂၉၇) - စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မနာလိုမှု

လင်းကျင်းမှာ လက်ရှိတွင် အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ကျင်းပမည့် ရာထူးတိုးစာမေးပွဲကို စောင့်ဆိုင်းပြီး သတ်မှတ်ထားသော စမ်းသပ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း အရာရာတွင် ထူးခြားချက်ဟူသည် ရှိစမြဲပင်။ အမှန်စင်စစ် အသင်းချုပ်တွင် ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှုများ ပေးအပ်နိုင်သည့် အာဏာရှိသော်လည်း သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်လေ့မရှိပါပေ။ သို့သော်လည်း ဧကရာဇ် ဟယ်ရွှမ် ကိုယ်တိုင်က အမိန့်ပေးလာပြီဆိုလျှင်တော့ ဒါဟာ ပြဿနာ မဟုတ်တော့ပါပေ။

ထို့ကြောင့် အတိအကျ ပြောရလျှင် လင်းကျင်းသည် ယခုအခါ ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ကာ၊ အဆင့် ၂ မှ အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်စာသာမက၊ အဆင့် ၃ အမှတ်အသားဖြစ်သော သားရဲရုပ်ပုံစံ အဝိုင်းသုံးခုပါရှိသည့် ဝတ်စုံလက်မောင်းစွပ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပုံမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်မြန်ဆန်လှသည်ဟု သူ ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် သူ မေပယ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဤအမိန့်တော် ရောက်ရှိလာခြင်းအပေါ် လင်းကျင်း အနည်းငယ် အံ့သြမိနေခဲ့၏။

စောလွန်းခြင်း၊ နောက်ကျခြင်း မရှိဘဲ အချိန်ကိုက်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဧကရာဇ်သည် သူ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ကြည့်ရန် သူလျှိုတစ်ဦး စေလွှတ်ထားပြီး၊ သူ မြို့ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမိန့်တော်ကို ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဒါဟာ လင်းကျင်း၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဧကရာဇ်က ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရသနည်း ဟူသော အချက်ကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သိနေခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ‘ပြတိုက်မှူး’ ၏ သြဇာအာဏာမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။

ပြတိုက်မှူးကို ကြောက်ရွံ့ရိုသေရသဖြင့်၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် လင်းကျင်းကို မျက်နှာသာပေးခြင်းဖြင့် ပြတိုက်မှူး၏ စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဒါဟာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ညဘက်တွင် ကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်စေရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည် မဟုတ်ပါလား။

အကယ်၍သာ ‘ပြတိုက်မှူး’ ဆိုသည်မှာ လုံးဝ တည်ရှိခြင်း မရှိကြောင်း ထိုသူ သိသွားပါက မည်သို့ တုံ့ပြန်လေမည်နည်းဟု လင်းကျင်း တွေးတောနေမိသည်။

မှန်ပါသည်၊ ပြတိုက်မှူး မရှိခြင်းတော့ မဟုတ်ပါပေ။ ပြတိုက်မှူးဆိုသည်မှာ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်သလို ‘သားရဲပြတိုက်’ ၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် တစ်နည်းအားဖြင့် ပြတိုက်မှူးဆိုသည်မှာ သားရဲပြတိုက်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဤမျှအထိ အားစိုက်ထုတ်ပြီး ပေးအပ်လာသော အရာကို ငြင်းပယ်ရန် လင်းကျင်းတွင် အကြောင်းမရှိပါပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဆင့် ၃ သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိသွားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးသော အချက်ပင် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ဧကရာဇ်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ အမိန့်တော်ကို လက်ခံလိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ပိုင်ကျန့်ခုန်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေကာ သူကလည်း ပြန်လည် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ သူသည် အမိန့်တော်၏ အကြောင်းအရာကို သိရှိထားသော်လည်း၊ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အမိန့်မျိုး ထုတ်ပြန်ရသနည်း ဟူသည်ကိုတော့ သူ နားမလည်နိုင်ပါပေ။

သူသည် အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း၊ အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ သေချာပေါက် သိလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှာ လင်းကျင်းဟူသော ဤလူငယ်သည် ယနေ့မှစ၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်တော့မည် ဆိုသည့် အချက်ပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤလူငယ်နှင့် ယခင်ကထက် ပိုမို ရင်းနှီးအောင် ပေါင်းသင်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် အကဲဖြတ်မှူးလင်း”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ယခုအခါ မေပယ်မြို့တွင် အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ပိုင်ကျန့်ခုန်းအနေဖြင့် မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤဂုဏ်ဒြပ်ကို ခံစားပိုင်ခွင့် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ၊ တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကလည်း လင်းကျင်းကို သူတို့၏ အဆင့်အတန်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားပြီး ဖြစ်၏။ ဤအချက်ကြောင့် လင်းကျင်းသည် ယခုအခါ တော်ဝင်အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ ရာထူးသက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ အသင်းချုပ်မှ ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် တန်းတူ ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော လင်းကျင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တန်လင်း၏ အံ့သြမှုမှာ များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှပေသည်။

သူမသည် အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပါပေ။

အသင်းချုပ်တွင် ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှုများ ပေးပိုင်ခွင့် ရှိသည်ကို သူမ သိရှိသော်လည်း၊ ၎င်းကို ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသဖြင့် ‘ထူးခြားသော ကိစ္စရပ်’ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အသိအရဆိုလျှင် အသင်းချုပ်သည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း ဤထူးခြားသော အခွင့်အရေးကို တစ်ကြိမ်မျှပင် အသုံးမပြုခဲ့ပါပေ။ အကယ်၍ အသုံးချချင်လျှင်ပင် မတူညီသော အင်အားစုများ၏ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှုများကြောင့် အမြဲတမ်း ပျက်ပြားသွားလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် မိမိ၏ သြဇာအာဏာကို အသုံးချကာ ဤကိစ္စကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ဒါဟာ မကြုံစဖူးသော ထူးခြားချက်ပင် ဖြစ်၏။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တန်လင်းသည် လင်းကျင်း၏ စွမ်းရည်များကို အမှန်တကယ် လေးစားမိသော်လည်း၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ပြင်းထန်သော မနာလိုစိတ်တို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ မည်သူက သူမကို အပြစ်တင်နိုင်ပါမည်နည်း။ မည်မျှပင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ ဖြစ်ပါစေ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်တော့ မနာလိုဖြစ်မိကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး! ဒါဟာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံတွင် လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ရရှိနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်၏။ အသင်းချုပ်တွင် အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူးများစွာ ရှိသော်လည်း၊ ထိုသူများအားလုံးမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်ပြီး အလွန်ပင် လေးစားခြင်း ခံရသူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုသူများထဲတွင် အငယ်ဆုံးသောသူပင်လျှင် လင်းကျင်းလောက် မငယ်ပါပေ။

ယခင်က လင်းကျင်းမှာ မေပယ်မြို့၏ အငယ်ဆုံး အဆင့် ၂ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်တော့ သူသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အငယ်ဆုံးသော အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။

တန်လင်း၏ မနာလိုစိတ်မှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့၏။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဧကရာဇ်၏ ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှုကို ရရှိရန်အတွက် တစ်ခုခုကို အကြီးအကျယ် စွမ်းဆောင်ပေးခဲ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။

လင်းကျင်း၏ စွမ်းရည်များကို သူမ သိရှိထားသည့်အချက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင်၊ ထိုလူမှာ အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး၏ စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီနေပြီးသား ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုခံရခြင်းမှာ သင့်လျော်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း တန်လင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားနေမိသည်မှာတော့ အမှန်ပင်။

သူမသည် လင်းကျင်းနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိ၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူငယ်ချင်းကောင်းများဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ရှိနေခြင်းမှာတော့ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပါပေ။ ထို့ပြင် သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်း လမ်းစဉ်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း လျှောက်လှမ်းနေရခြင်းမှာ အနည်းငယ်တော့ အထီးကျန်ဆန်လှပေသည်။

‘လင်းကျင်း... ငါလည်း မကြာခင်မှာ ထျန်းရွှမ်ကျောင်းတော်ကို သွားတော့မှာပါ... နောင်တစ်ချိန်မှာ နင့်ကို ငါ လိုက်မှီနိုင်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့’

တန်လင်းက တွေးတောနေမိသည်။

လင်းကျင်း၏ အဆင့် ၃ ရာထူးတိုးမြှင့်မှုက တန်လင်း၏ ပြိုင်ဆိုင်လိုသော စိတ်ဓာတ်ကို ပိုမို တောက်လောင်စေခဲ့ချေပြီ။

လင်းကျင်းနှင့် ပိုင်ကျန့်ခုန်းတို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင်၊ အပြင်ဘက်ရှိ အလုပ်သင်များမှာ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသွားကြတော့သည်။ ထိုအခါ လင်းကျင်းသည် အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးအဖြစ် ထူးခြားစွာ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရသည့် သတင်းမှာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

မကြာခင်မှာပင် ထိုသတင်းမှာ မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“ဆရာလင်း ပြန်ရောက်ပြီလား”

ဆေးကုသခန်းထဲတွင် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ကျားချန်တို့မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။ ဟန်ဒုန်းမှာပင် အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်းအာက တားဆီးလိုက်သည်။

သူတို့အဖွဲ့ထဲတွင် သူမကသာ လင်းကျင်း ပြန်ရောက်လာသည်ကို သိရှိထားသူ ဖြစ်ရာ၊ သူမက သူတို့ကို စိတ်အေးအေးထားရန် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

“ဆရာလင်းမှာ လုပ်ဆောင်စရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ... နောက်ပြီး ခဏနေရင် လူအများကြီးက သူ့ကို လာတွေ့ကြဦးမှာ... ကျွန်မတို့ သွားပြီး မနှောင့်ယှက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဆရာလင်းက စောစောက ကျွန်မတို့ကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့တာက ကျွန်မတို့ အလုပ်မှာ အာရုံစိုက်စေချင်လို့... ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့လည်း သားရဲတွေကို ဆက်ပြီး အကဲဖြတ်ပေးနေကြရအောင်”

ရှန်းအာ၏ စကားကြောင့် ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ကျားချန်တို့မှာ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

ဟန်ဒုန်းသည်လည်း ရှန်းအာ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း သိသဖြင့် လိမ္မာစွာပင် ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

အကယ်၍ သူတို့သာ အခုသွားလျှင် ဆရာလင်းက သူတို့ကို ဆူပူပေလိမ့်မည်။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီမှန်း သိရပြီဖြစ်ရာ အလျင်စလို လုပ်နေစရာ မလိုတော့ပါပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လျော့ပါးသွားပြီးနောက်တွင် အဖွဲ့သားများမှာ သူတို့၏ အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသော အမူအရာကိုတော့ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရပါပေ။ အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး... ဒါက ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်း အဆင့်အတန်း တစ်ခုပင် မဟုတ်ပါလား။ အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး၏ တပည့်များ ဖြစ်ရခြင်းက သူတို့အတွက် များစွာ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလှပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖိအားများ ရှိလာခဲ့၏။

သူတို့သည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျင်းပမည့် စာမေးပွဲတွင် တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများ ဖြစ်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာခဲ့လျှင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ပင် ခွင့်လွှတ်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပါပေ။

ဤသတင်းက သူတို့ကိုပင် ဤမျှအထိ စိတ်အားတက်ကြွစေလျှင်၊ အသင်းချုပ်ရှိ အခြားသူများအတွက်မူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပါပေ။

အကဲဖြတ်မှူး ဂေါင်ကျန်းမှာ ယနေ့တွင် အတော်လေး စိတ်ချမ်းသာနေခဲ့၏။ သူသည် မြို့တော်ရှိ အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးနှင့် အဆက်အသွယ် ရရှိထားကာ ထိုသူ၏ လက်အောက်တွင် ပညာသင်ကြားရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် မြို့တော်တွင် အားကိုးရာ ရရှိမည်ဖြစ်ကာ သူ၏ အသံမှာလည်း ပိုမို ကျယ်လောင်လာပေလိမ့်မည်။ သူ့ကို လမ်းညွှန်ပေးမည့် ဆရာတစ်ဦး ရှိလာခြင်းက သူ၏ စွမ်းရည်များကိုလည်း တိုးတက်စေမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဤကိစ္စအတွက် ဂေါင်ကျန်းသည် အချိန်ရော ငွေကြေးပါ အမြောက်အမြား အသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ပျော်ရွှင်နေစဉ်မှာပင် တုန်လှုပ်စရာကောင်းသော သတင်းတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

လင်းကျင်း ပြန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် လင်းကျင်းအား အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးအဖြစ် ထူးခြားစွာ ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးရန် အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ခဲ့ကာ၊ အသင်းချုပ်ကလည်း သဘောတူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းမှာ ဂေါင်ကျန်းအတွက်တော့ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ဂေါင်ကျန်းသည် လင်းကျင်းကို အသိအမှတ်ပြုရန် အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်ခဲ့သူ ဖြစ်၏။ တစ်နေ့တွင် လင်းကျင်းထက် ပိုမိုတော်သော အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဟု သူ တွေးထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းပင်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုလျှင် နောက်တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲတွင် သူသည် အဆင့် ၂ သို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း လင်းကျင်းမှာ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဟူသော သတင်းမှာ ဂေါင်ကျန်းအတွက်တော့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး! ဒါဟာ ဂေါင်ကျန်း စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့သော လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသော နယ်ပယ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလား။ လင်းကျင်းသည် စာမေးပွဲပင် ဖြေဆိုစရာ မလိုဘဲ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်ဖြင့် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရရှိသွားသည်ကို သူ တွေးပင် မတွေးရဲတော့ပါပေ။

အခန်း (၂၉၈) - ဥက္ကဋ္ဌလင်း

မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဂေါင်ကျန်း၏ အမြင်မှာ သာမန်လူများထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်လှပေသည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လင်းကျင်း အဆင့် ၃ ရာထူးတိုးသွားခြင်းဆိုသည့် အချက်ထက်၊ ၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကိုယ်ပိုင်အမိန့်တော် ဖြစ်နေသည်ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။

ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသနည်း။

ဂေါင်ကျန်း၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ လင်းကျင်းသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ တိုက်ရိုက်ကျောထောက်နောက်ခံကို ရရှိသွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်တော့သည်။

မှန်ပေသည်။ လင်းကျင်းတစ်ယောက် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မြို့တော်သို့ သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ်က သူ ဘာသွားလုပ်သည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်တော့ ဂေါင်ကျန်း သိသွားခဲ့ချေပြီ။

ထို့ကြောင့် ဂေါင်ကျန်း အပင်ပန်းခံ ပျိုးထောင်လာခဲ့သော မိမိကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးစိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်ဟူသော မီးပွားလေးမှာ မုန်တိုင်းထဲမှ မီးတောက်ငယ်လေးပမာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းသတ်ဖျက်ဆီးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အတွင်းရော အပြင်ပါ အေးစက်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရ၏။

သူ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ပါပေ။

လင်းကျင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ ဘယ်သောအခါမှ ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပါပေ။

ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် လင်းကျင်းနှင့် စကားများစွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ ဆက်ဆံရေး ပိုမိုခိုင်မာစေရန် ပြောကြားခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ပြောစရာစကား ကုန်သွားသောအခါမှသာ မြို့တော်ဝန်ကြီးမှာ နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။ မပြန်မီတွင် ပိုင်ကျန့်ခုန်းက လင်းကျင်းအနေဖြင့် အချိန်ရပါက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်သို့ လက်ဖက်ရည်သောက် ကြွလှမ်းပါရန် ရိုးသားစွာ ဖိတ်ကြားသွားခဲ့သေး၏။

ဂေါင်ကျန်းတင်မကဘဲ ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည်လည်း အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် လင်းကျင်းကို အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးဖြစ်လို့၊ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင် ရှိလို့၊ သို့မဟုတ် တော်ဝင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့တွင် အရာရှိဖြစ်သွားလို့တင် ရင်းနှီးအောင် ပေါင်းသင်းခြင်း မဟုတ်ပါပေ။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ လင်းကျင်းသည် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့်လည်း ပိုင်ကျန့်ခုန်းက လင်းကျင်းကို ဤမျှအထိ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံနေခြင်း ဖြစ်၏။

ရိုးရိုးလေး ပြောရလျှင် ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ကျန့်ခုန်းအနေဖြင့် လင်းကျင်းကို ထိပါးရန် မဆိုထားနှင့်၊ စိတ်ဆိုးအောင်ပင် မလုပ်ဝံ့တော့ပါပေ။

ပိုင်ကျန့်ခုန်း ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် တန်လင်းသည် လင်းကျင်းကို အထပ်ထပ် အခါခါ အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်မ ထျန်းရွှမ်ကျောင်းတော်မှာ အစွမ်းကုန် ပညာသင်ယူပါ့မယ်... ပြန်လာတဲ့အခါမှာတော့ ရှင့်ကို သေချာပေါက် လိုက်မှီအောင် ကြိုးစားမှာ"

ဒါဟာ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုဖြစ်သလို ကတိသစ္စာတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

အစပိုင်းတွင် လင်းကျင်းက သာမန်ကာလျှံကာဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ တန်လင်း၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ပြောစကားမှာ နတ်ဘုရားများရှေ့တွင် ကျိန်ဆိုနေသကဲ့သို့ ခိုင်မာလှကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမအတွက် ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်၏။

အမှန်စင်စစ် လင်းကျင်း သိထားသည်မှာ တန်လင်း၏ စွမ်းရည်မှာ သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်ကသာ သူနှင့် အနီးစပ်ဆုံး ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့ကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် တန်လင်းအနေဖြင့် သူ့ကို မည်သည့်အခါမျှ လိုက်မှီနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါပေ။

ထို့နောက်တွင်တော့ အသင်းချုပ်ရှိ လူအများအပြားမှာ သတင်းကြား၍ ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုရန် ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

မေပယ်မြို့မှာ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ၏ အစည်ကားဆုံး မြို့တစ်မြို့ မဟုတ်သဖြင့် အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးပါပေ။ ယခုအခါ ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လူအများက လာရောက် ဂုဏ်ပြုကြခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ထိုလူများထဲတွင် အသင်းချုပ်မှ လူကြီးသူမများနှင့် ဌာနဆိုင်ရာ မန်နေဂျာများလည်း ပါဝင်ကြ၏။

တန်လင်း၏ အခန်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှသော်လည်း လူများပြားလာသောအခါ အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်လာခဲ့သည်။ အသင်းချုပ်မှ အာဏာရှိသူ အများစု ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤအချိန်မှာ ဥက္ကဋ္ဌသစ်ကို ကြေညာရန် အကောင်းဆုံးအချိန် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ယူဆလိုက်၏။

သူမသည် မနက်ဖြန်တွင် ထွက်ခွာရတော့မည်ဖြစ်ရာ ယခု ကြေညာလိုက်ခြင်းက အသင့်တော်ဆုံးပင်။

ထို့ကြောင့် တန်လင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ကာ အားလုံးကို အသိပေးလိုက်တော့သည်။ လူတိုင်းမှာ ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ အံ့သြသွားကြသော်လည်း မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပါပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လင်းကျင်းမှာ အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသူ တစ်ဦးက မြို့ခွဲဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးကို လက်ခံခြင်းမှာ သူ၏ အရည်အချင်းကို နှမြောစရာပင် ကောင်းလှသေးသည်။

လင်းကျင်းအနေဖြင့်လည်း ဤတာဝန်ကို လက်ခံမည်ဟု ကတိပေးထားပြီးဖြစ်ရာ သူ နှုတ်ထွက်မည် မဟုတ်ပါပေ။

လင်းကျင်းအတွက်မူ ဒါဟာ ထပ်ဆင့်မင်္ဂလာပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ စိတ်နေစိတ်ထားအရမူ အဆင့် ၃ သို့ ရာထူးတိုးခြင်းဖြစ်စေ၊ မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌသစ် ဖြစ်လာခြင်းဖြစ်စေ၊ ဒါတွေအားလုံးမှာ သူ၏ စိတ်ကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ပါပေ။ မြို့တော်တွင် တာအိုဆရာကြီး ဝူချန်းနှင့် ကျင့်ကြံမှုအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ရသည်လောက် သူ စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိပါပေ။

ကိစ္စအဝဝ ပြီးစီးသွားသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေခဲ့ချေပြီ။ လင်းကျင်း အသင်းချုပ်မှ ထွက်လာသောအခါ ကျောက်ရင်းတို့ လူစုမှာ အပြင်တွင် စောင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူတို့ စောင့်နေသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

“ဆရာလင်း”

တပည့်များမှာ လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် အပြေးအလွှား လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြ၏။

လင်းကျင်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူသည် မိမိ၏ တပည့်များကို အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်မိလှပေသည်။ ယနေ့ သူ အကဲခတ်ခဲ့သမျှအရ၊ အဖွဲ့ထဲတွင် အသိပညာ အနည်းဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော လုရှောင်ယုပင်လျှင် တရားဝင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပြီ ဖြစ်၏။

ကျောက်ရင်းနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့အပြင်၊ အတော်ဆုံးဟု ဆိုနိုင်သော ကျားချန်အကြောင်းကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပါပေ။ သူတို့အားလုံးမှာ တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦး၏ စံနှုန်းသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် စာမေးပွဲတွင် သူတို့အားလုံး အောင်မြင်ကြပေလိမ့်မည်။

“မင်းတို့ စောင့်နေရတာ ကြာသွားပြီလား”

လင်းကျင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။ ဝတ်စုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားကာ တည်ငြိမ်ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါများကြောင့် ယခုအခါတွင်တော့ သူသည် ဆရာတစ်ဦးနှင့် ပို၍ တူနေခဲ့ချေပြီ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထမြောက်ကျမ်းစာ’ ကို ကျင့်ကြံထားခြင်းနှင့် ‘ရှောင်ဟော့’ နှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်နိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် လင်းကျင်း၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပမာ ထူးခြားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ လင်းကျင်း၏ အိမ်လေးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျောက်ရင်းတို့ လူစု ရောက်လာကြသည်။ ရှန်းအာနှင့် ရှောင်ဝူတို့ပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် လူခုနစ်ယောက်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးတွင် ရှိနေကြခြင်းပင်။ အဖော်သားရဲများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများပါ ထည့်တွက်လိုက်လျှင် သူတို့အားလုံးမှာ ခြံဝင်းထဲတွင်သာ ထိုင်နိုင်ကြတော့သည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် အခြားသူများက ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ကျွေးချင်ကြသော်လည်း လင်းကျင်းက သဘောမတူပါပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့လည်း တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်ထားရသဖြင့် ပင်ပန်းနေကြမည်ကို သူ သိသောကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်မှသာ စားကြရန် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် လင်းကျင်းအနေဖြင့်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လုပ်စရာများစွာ မရှိပါပေ။ ထို့ပြင် မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူရန် သဘောတူထားပြီးဖြစ်ရာ၊ သူသည် လောလောဆယ် မည်သည့်နေရာသို့မျှ သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်စရာ တာဝန်များက များပြားလှသည် မဟုတ်ပါလား။

သူတို့ စကားလက်ဆုံ ကျနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် လူအချို့ ရောက်လာကြပြန်၏။ ၎င်းတို့မှာ လုယွန်ဟယ်နှင့် ရှီဝမ်ကျွင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရဆိုလျှင် ရဲ့ယွီကျိုးလည်း ရောက်နေကြောင်း သူ သိ၏။ သို့သော် ထိုလူကြီးမှာ လူငယ်များကြားတွင် နေရသည်မှာ အားနာစရာ ဖြစ်နေသဖြင့် အထဲမဝင်ဘဲ အပြင်တွင်သာ စောင့်နေခဲ့ခြင်းပင်။

ကျောက်ရင်းတို့ကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်ကာ ရဲ့ယွီကျိုးနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် အကဲဖြတ်မှူးလင်း”

ရဲ့ယွီကျိုးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဒါက မင်းအတွက်တော့ တကယ့်ကို ထပ်ဆင့်မင်္ဂလာပါပဲ”

လင်းကျင်းက ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မပြောဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရဲ့ယွီကျိုး ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်၊ ဒါဟာ တကယ့်ကို ထပ်ဆင့်မင်္ဂလာပင်။

ရဲ့ယွီကျိုးသည် မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ‘ကျီးကန်းနက်’ နှင့် အခြားသူများထံမှ ကြားသိထားပြီး ဖြစ်၏။ သူ ကိုယ်တိုင် မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်အချို့ကိုတော့ သူ သိရှိထားသည်။

ထို့ကြောင့် ရဲ့ယွီကျိုးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လင်းကျင်းကို ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ထူးခြားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှု ပေးအပ်ရသနည်းဟူသော အချက်ကို နားလည်နေခဲ့၏။ ဧကရာဇ်သည် လင်းကျင်းအား မျက်နှာသာပေးခြင်းဖြင့် ‘ပြတိုက်မှူး’ ကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က ဧည့်ခန်းမ ဖွင့်လှစ်တုန်းက ပြတိုက်မှူးက စကားအနည်းငယ်ပဲ ပြောပြီး အလျင်စလို ထွက်သွားခဲ့တယ်... ကျုပ်တို့အားလုံး စိုးရိမ်နေကြတာ... ပြတိုက်မှူး အခုတလော အဆင်ပြေရဲ့လား"

ရဲ့ယွီကျိုးက မနေနိုင်ဘဲ သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း သိချင်နေခြင်း မဟုတ်ပါပေ။ ပြီးခဲ့သည့် အစည်းအဝေးတွင် အခြားသော ဧည့်သည်များကလည်း ရဲ့ယွီကျိုးအနေဖြင့် လင်းကျင်းနှင့် တွေ့ခဲ့ပါက ပြတိုက်မှူး၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းပေးရန် တောင်းဆိုထားခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က လင်းကျင်းမှာ ‘အဆုံးမဲ့သဘာဝရှုခင်း’ ထဲတွင် ‘တိမ်တိုက်သယ်ဆောင်ခြင်း’ အတတ်ကို အသည်းအသန် လေ့လာနေရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့တော့ သူ ထုတ်မပြောနိုင်ပါပေ။ ထို့ကြောင့် သူက “ကျုပ်လည်း မသိဘူး” ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ရဲ့ယွီကျိုးကလည်း ထပ်မံ၍ အတင်းအကျပ် မမေးမြန်းတော့ပါပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားပြောဆိုခဲ့ကြပြီး အလွန်မိုးချုပ်သွားမှသာ ရဲ့ယွီကျိုး ပြန်သွားခဲ့တော့သည်။

ယခုမှသာ လင်းကျင်းတစ်ယောက် ကောင်းကောင်း အနားယူနိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ ရှန်းအာမှာတော့ လင်းကျင်းကို ဘာမှ မမေးမြန်းပါပေ။ သူမသည် သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ပြုစုယဉ်ကျေးပေးနေခဲ့၏။ အားလုံး ပြန်သွားကြပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် တရားထိုင်ရန် ပြင်လိုက်သောအခါ၊ ရှန်းအာက သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ သူ့ကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

လင်းကျင်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေသူများထဲတွင် ရှန်းအာ၏ ကျင့်ကြံမှုနှင့် အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်း ခရီးသွားနေစဉ်အတွင်း မည်မျှအထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ကို သူမ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ခြင်းပင်။

“ဘာကြည့်နေတာလဲ”

လင်းကျင်းက မျက်လုံးမဖွင့်ဘဲ မေးလိုက်၏။

ရှန်းအာက ကိုယ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဆရာလင်း... ရှောင်ဟော့ရော ဘယ်မှာလဲဟင်”