အခန်း (၂၉၉-၃၀၀)

အခန်း (၂၉၉) - တန်လင်းအား လိုက်လံပို့ဆောင်ခြင်း

လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။ အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ လင်းကျင်း၏ လက်မောင်းမှ မီးတောက်မီးလျှံများ စီးထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ‘ရှောင်ဟော့’ ၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။

‘သားရဲသခင် စတုတ္ထမြောက်ကျမ်းစာ’ သည် သွေးကတိစာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသူနှင့် သူ၏ သားရဲကို တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်စေကာ စွမ်းရည်များကို မျှဝေသုံးစွဲစေနိုင်ရုံတင်မက၊ အလိုရှိသည့်အခါတိုင်း လူနှင့် သားရဲကို ပြန်လည် ခွဲထုတ်ပေးနိုင်စွမ်းလည်း ရှိပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်းအာ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားခဲ့၏။

“ဒါက သားရဲသခင် ကျမ်းစာလားဟင်”

ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ရှန်းအာသည် ဤအတတ်ပညာအကြောင်းကို သိရှိထားပေသည်။

“မှန်တယ်”

လင်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ရှောင်ဟော့မှာ ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင် အရွယ်အစားသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် လင်းကျင်း၏ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်ပေါက်ကစားနေတော့သည်။ ရှန်းအာသည် ရှောင်ဟော့၏ အရွယ်အစား ပြောင်းလဲသွားမှုကို သတိပြုမိသော်လည်း၊ သူမအနေဖြင့် သားရဲသခင်ကျမ်းစာအကြောင်း သိထားသော်ငြား ‘ဓမ္မကိုယ်ထည်’ဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုသည်ကိုတော့ နားမလည်နိုင်ပါပေ။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်းကျင်းသည် ရှန်းအာ၏ မိစ္ဆာအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်တစ်ခုသို့ တိုးတက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူမအား ထပ်မံ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ရှန်းအာ၏ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အဟုန်အရဆိုလျှင် ‘သားရဲစွမ်းအင် စုစည်းခြင်း’၏ ပထမ အပိုင်းသုံးပိုင်းမှာ သူမအတွက် မလုံလောက်တော့ပါပေ။

သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ် အဆင့်မြင့်သော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် ‘သားရဲစွမ်းအင် စုစည်းခြင်း စတုတ္ထပိုင်း’ ကို ကျင့်ကြံရန် လိုအပ်နေချေပြီ။

လင်းကျင်းသည် ဤကျင့်စဉ်ကို ရယူရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခင်က အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် ပြတိုက်ထဲတွင် သားရဲအမျိုးအစား အသစ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အချိန်မရခဲ့ပါပေ။ ယခုအခါတွင်တော့ ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထား စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်၏။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် လင်းကျင်းသည် မနက်ဖြန်တွင် မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် တာဝန်ယူရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အသင်းချုပ်မှ တရားဝင် ခန့်အပ်စာ မရောက်မချင်း ယာယီတာဝန်ယူထားခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤကိစ္စကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပါပေ။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက တားဆီးရန် ကြိုးစားလျှင်ပင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်က နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ဖြစ်မြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဖြစ်ရာ လင်းကျင်းအတွက် စိုးရိမ်စရာ မရှိပါပေ။

“နောက်ဆိုရင် ပြတိုက်ထဲမှာ သားရဲမှတ်တမ်းတွေ ပိုများလာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

လင်းကျင်းက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းကျင်းသည် တန်လင်းအား မြို့တံခါးဝအထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် စောစောစီးစီး နိုးထခဲ့၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် ထျန်းရွှမ်နိုင်ငံသို့ ခရီးရှည် သွားရမည် မဟုတ်ပါလား။ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံမှနေ၍ လေကြောင်းလိုင်း လင်းယုန်ငှက်ဖြင့် သွားလျှင်ပင် ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ခြေလျင်ခရီးဖြင့် သွားမည်ဆိုလျှင်တော့ တောင်တန်းများကို ကျော်ဖြတ်၊ မြစ်ချောင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ အနည်းဆုံး လအနည်းငယ်ခန့် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာမှ ခွဲခွာပြီးနောက် မည်သည့်အချိန်တွင် ပြန်လည်ဆုံတွေ့မည်ကို မည်သူမျှ မပြောနိုင်ပါပေ။

သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် လင်းကျင်းသည် သူမအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

တန်လင်းသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။ သူမသည် အသင်းချုပ်၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများနှင့် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်များကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်များကိုမူ လင်းကျင်း စိတ်ကြိုက် ဆောင်ရွက်နိုင်ကြောင်း သူမက ပြောကြားသွားခဲ့၏။

မိုးမလင်းမီမှာပင် တန်လင်းသည် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်ကာ လင်းကျင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်မတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံတဲ့အခါမှာတော့၊ ကျွန်မ တန်လင်းက သားရဲအကဲဖြတ်တဲ့ နေရာမှာ ရှင့်ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်နေစေရမယ်”

လင်းကျင်းက လက်ယှက်ကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့”

“ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြတာပေါ့!”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တန်လင်းသည် သူမ၏ မြင်းကို နှင်လိုက်ရာ၊ မကြာခင်မှာပင် မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

လင်းကျင်းသည်လည်း ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲ၌ အကြာကြီး ထည့်မထားပါပေ။ ဤလောကတွင် မည်သည့် စားပွဲဝိုင်းမဆို နောက်ဆုံးတွင်တော့ လမ်းခွဲကြရမည်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ခွဲခွာခြင်း ရှိမှသာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း ရှိနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

အသင်းချုပ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းကျင်းတွင် ပိုမိုကျယ်ဝန်းသော အကဲဖြတ်ခန်းတစ်ခု ရရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အမှတ်အသားများကို ချိတ်ဆွဲထားစေကာ၊ ယနေ့တွင် သားရဲအကဲဖြတ်ခြင်းများကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မည်ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ပြန်လိုက်၏။ လာရောက်ပြသသူ ဦးရေကို ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိဘဲ၊ သူ တတ်နိုင်သမျှ များများ ကိုင်တွယ်ပေးမည်ဟု ဆိုလိုက်ခြင်းပင်။

ထို့ကြောင့် လင်းကျင်း၏ အခန်းရှေ့ရှိ လူတန်းကြီးမှာ သဘာဝအတိုင်းပင် ပိုမို ရှည်လျားလာခဲ့တော့သည်။ ယခုအခါ လင်းကျင်း၏ ကျော်ကြားမှုမှာ မေပယ်မြို့တွင် အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ သူ အဆင့် ၃ သို့ ရာထူးတိုးသွားသည့် သတင်းကို မနေ့က အသင်းချုပ်အတွင်း၌သာ သိရှိကြသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်တော့ တစ်မြို့လုံးနီးပါး သိရှိသွားကြချေပြီ။

အဆင့် ၃ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး တစ်ဦးက မိမိ၏ သားရဲကို အကဲဖြတ်ပေးကာ ကုသပေးမည့် အခွင့်အရေးမျိုးမှာ နေ့တိုင်းရနိုင်သည် မဟုတ်ပါပေ။ ထို့ကြောင့် လူအများအပြားမှာ လင်းကျင်း၏ ဝန်ဆောင်မှုကို ရယူရန် တန်းစီနေကြတော့သည်။

ဤအချက်ကြောင့် အခြားသော အကဲဖြတ်မှူးများနှင့် အလုပ်သင်များ၏ အခန်းများတွင်တော့ ဝယ်သူ ဦးရေ လျော့နည်းသွားခဲ့ရ၏။

သို့သော်လည်း မည်သူမျှ မကန့်ကွက်ဝံ့ကြပါပေ။

အချို့သော နေရာများတွင် ဥက္ကဋ္ဌသစ် ရာထူးစတင်ယူသည့်နေ့၌ အကန့်အသတ်မရှိ ဝန်ဆောင်မှု ပေးလေ့ရှိသည့် အလေ့အထ ရှိတတ်သော်လည်း၊ မေပယ်မြို့ သမိုင်းတွင်တော့ ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးပါပေ။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အလွန် မြင့်မားသော ကျွမ်းကျင်မှုကို လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

အကယ်၍ အကဲဖြတ်မှူးမှာ ကျွမ်းကျင်မှု မရှိပါက ကိစ္စရပ်များမှာ အလွဲလွဲအချော်ချော် ဖြစ်သွားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လူရယ်စရာကြီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ တန်လင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရာထူးစတင်ယူစဉ်က ဤကဲ့သို့ မလုပ်ဝံ့ခဲ့ပါပေ။

“ဒီဥက္ကဋ္ဌသစ်က တော်တော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိတာပဲ”

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်တွင် ပိုင်ကျန့်ခုန်းက ပြောလိုက်၏။ ၎င်းမှာ ကျောက်ဝမ်ထန်က နောက်ဆုံးရ သတင်းများကို လာရောက် သတင်းပို့စဉ် ပြောကြားလိုက်ခြင်းပင်။

ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် ယခုအခါ လင်းကျင်းကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လင်းကျင်းကို ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ ထူးခြားစွာ ဆက်ဆံရသနည်းဟူသော မြို့တော်မှ သတင်းများကိုလည်း သူ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စုံစမ်းနေခဲ့၏။

“မြို့တော်က ဘာသတင်းမှ မရသေးဘူးလား”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက မနက်စာ စားနေရင်း မေးလိုက်သည်။ မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ နေထိုင်မှုမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှရာ၊ မနက်စာမှာပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ပါပေ။ စားပွဲပေါ်တွင် ပူပူနွေးနွေး ဟင်းလျာများ၊ သားသတ်လွတ် ဟင်းလျာများမှအစ၊ အချိုပွဲနှင့် သစ်သီးဝလံများအထိ ဟင်းပွဲ ခုနစ်ပွဲ ရှစ်ပွဲခန့် ရှိနေခဲ့သည်။

ကျောက်ဝမ်ထန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ကျွန်တော်တို့ မြို့တော်မှာ ရှိတဲ့ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို မေးမြန်းကြည့်ပေမဲ့ ဘယ်သူမှ အသေးစိတ် မသိကြဘူး... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မြို့တော်မှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခုတော့ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ သိရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လင်းကျင်းနဲ့တော့ ပတ်သက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“အို... ဘာကိစ္စကြီးလဲ”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက အီကြာကွေး တစ်ခုကို ယူကာ နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်ပြီး ဆန်ပြုတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် အရံဟင်းအချို့နှင့်အတူ တစ်လုပ် စားကြည့်ကာ အရသာကို ခံစားလိုက်သည်။

“မြို့တော်မှာ ဒီအကြောင်းကို မပြောရဘူးလို့ ပိတ်ပင်ထားပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သတင်းအချို့ ရခဲ့ပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မြို့တော်ထဲမှာ မိစ္ဆာပညာရှင် ကျွမ်းကျင်သူတွေ ပေါ်လာခဲ့လို့ မြို့ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ အဝင်အထွက် မလုပ်ရဘူးလို့ ဆိုကြတယ်.... အစောင့်တပ်တွေကလည်း နေရာအနှံ့ ကင်းလှည့်နေကြတာပေါ့... ပြီးတော့ အမတ်ယွီရဲ့ အင်အားစုကလည်း တစ်ညတည်းနဲ့ ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်လို့ ကြားရတယ်... လူသိရှင်ကြား ကြေညာချက်မှာတော့ အမတ်ယွီက ဖျားနာလို့ သေဆုံးသွားတာလို့ ပြောထားပေမဲ့၊ အဲဒါက အမှန် မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမတ်ယွီဆိုတာ နိုင်ငံရဲ့ အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးဖြစ်သလို၊ အဆင့် ၄ ကျောက်စိမ်းနဂါး သားရဲကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စစ်သည်တော် တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား... သူက ဖျားလို့ သေတယ်ဆိုတာကတော့ ယုံရခက်ပါတယ်”

ကျောက်ဝမ်ထန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ပိုင်ကျန့်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဒီအကြောင်းကို ငါလည်း သိပါတယ်... မြို့တော်ထဲက အာဏာလုပွဲတွေဆိုတာ ဘယ်တုန်းကမှ မရပ်နားခဲ့ဘူးလေ... ငါတို့ မေပယ်မြို့က မကြီးပေမဲ့ မြို့တော်နဲ့ အလှမ်းဝေးနေတာကပဲ ကံကောင်းတာပဲ... ပြီးတော့ ငါတို့က အမတ်ယွီရဲ့ အင်အားစုနဲ့လည်း ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် သူ သေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဖယ်ရှားခံရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နဲ့တော့ မဆိုင်ဘူး”

ခဏမျှ ရပ်နားပြီးနောက် ပိုင်ကျန့်ခုန်းက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

“မှန်တယ်... ဒါက လင်းကျင်းနဲ့ ပတ်သက်စရာ မရှိဘူး... သူ ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ၊ သူက အဲဒီလို အာဏာရှိတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ မပါဝင်သေးဘူး”

“ကျွန်တော့်အတွေးလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”

ကျောက်ဝမ်ထန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

“နောက်ထပ် တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်... ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့က ကျောက်စိမ်းနဂါးကျောင်းတော်မှာ ခန်းမအချို့ ပြိုကျပျက်စီးခဲ့လို့ နေရာအချို့ကို ပိတ်ထားခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာတော့ အသေးစိတ် မသိရဘူး... နန်းတော်ထဲက အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတွေတောင် အဲဒီအကြောင်းကို မသိကြဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် သိပေမဲ့ ပြောဖို့ ကြောက်နေကြတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ကျောက်စိမ်းနဂါးကျောင်းတော်လား”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက စဉ်းစားနေမိသည်။ မြို့တော်ဝန်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်စိမ်းနဂါးကျောင်းတော်မှာ မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို သူ သိသော်လည်း၊ နဂါးအိုကြီး တည်ရှိနေခြင်းကိုတော့ သူ မသိပါပေ။ ထို့ကြောင့် ကျောင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စနှင့် လင်းကျင်းကို သူ ဆက်စပ်၍ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ပါပေ။

“ပြီးတော့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ဆဌမမြောက် မင်းသမီးလေးဟာ အပြင်းအထန် ဖျားနာနေခဲ့ရာကနေ အခု လုံးဝ ပြန်လည် ကျန်းမာလာခဲ့ပြီလို့ သိရတယ်... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားသဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးကို လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်တောင် ပေးခဲ့သေးတယ်”

ကျောက်ဝမ်ထန်က ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်၏။

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒီအကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိထား၏။ ပြောရမည်ဆိုလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဤကိစ္စတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေမည့် အလားအလာမှာ ပို၍ မြင့်မားလှပေသည်။ သူ့အမြင်တွင် ထိုနှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆက်စပ်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် အရာအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့သေးပါပေ။ လင်းကျင်းက ဆဌမမင်းသမီးလေး၏ ရောဂါကို ကုသပေးခဲ့သည် ဆိုလျှင်ပင်၊ ဒါဟာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ထံမှ ဤမျှအထိ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန်အတွက်တော့ မလုံလောက်သေးဟု သူ ယူဆနေမိခြင်းပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။

အခန်း (၃၀၀) - ဖန်မြို့တော်ဝန်၏ ကလဲ့စားချေမှု

“မြို့တော်ဝန်မင်း... ကျွန်တော်တို့တွေ ကိစ္စတွေကို အလွန်အကျွံ တွေးတောနေမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် လင်းကျင်းဆိုတာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး... သူ့မှာ ‘ပြတိုက်မှူး’ ဆိုတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်ရှိသလို၊ အဆင့် ၄ သားရဲတစ်ကောင်လည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်... ဒီအချက်တွေနဲ့တင် သူဟာ ရင်းနှီးအောင် ပေါင်းသင်းသင့်တဲ့သူ ဖြစ်နေပြီ... ဒါ့အပြင် လင်းကျင်းရဲ့ သားရဲအကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းကလည်း တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ... အဆင့် ၃ အဆင့်အတန်းကို တရားဝင် မရသေးရင်တောင် အဲဒီအဆင့်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး ရှိနေမှာ အသေအချာပါပဲ... ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ထူးချွန်ထက်မြက်သူတွေကို မြတ်နိုးတတ်တာကြောင့် အခုလို ထူးထူးခြားခြား ချီးမြှင့်တာဟာ ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး”

ကျောက်ဝမ်ထန်၏ သုံးသပ်ချက်ကို ကြားရသောအခါ ပိုင်ကျန့်ခုန်းအတွက်လည်း လက်ခံနိုင်စရာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ကျန့်ခုန်းမှာ မနက်စာ စားပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။ အမှန်တကယ်ပင် သူသည် လင်းကျင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က လင်းကျင်းကို ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ အရေးတယူ ရှိနေရသနည်းဟူသော အချက်ကို အတိအကျ မသိရသေးသော်လည်း၊ လင်းကျင်းသည် ရင်းနှီးအောင်သာ ပေါင်းသင်းရမည့်သူဖြစ်ပြီး ဘယ်သောအခါမျှ ရန်မစသင့်သည့်သူ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူ အသေအချာ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နာရီအနည်းငယ်အကြာတွင် ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် အိမ်နီးချင်းမြို့ဖြစ်သော ‘ဖန်မြို့’၏ မြို့တော်ဝန်ထံမှ ကိုယ်တိုင်ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့၏။

မေပယ်မြို့နှင့် ဖန်မြို့မှာ ကပ်လျက်တည်ရှိနေသဖြင့် ပိုင်ကျန့်ခုန်းနှင့် ဖန်မြို့တော်ဝန်တို့မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သော်လည်း၊ စာဖတ်ပြီးသွားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ စာထဲတွင် ဘာတွေ ရေးထားသည်ကို မသိရပါပေ။ သို့သော် ပိုင်ကျန့်ခုန်း၏ လက်အောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ မိမိ၏ အရှင်သခင်မှာ မည်မျှအထိ ပါးနပ်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။ ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် သာမန်အားဖြင့် သူ၏ ခံစားချက်ကို မျက်နှာတွင် အလွယ်တကူ ဖော်ပြလေ့ရှိသူ မဟုတ်ပါပေ။ သို့သော် ယခု စာကို ဖတ်နေစဉ်အတွင်းမှာတော့ သူသည် သိသိသာသာပင် အံ့အားသင့်နေကာ အတွေးနက်နေသည့် ပုံစံ ပေါက်နေခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကျောက်ဝမ်ထန်အနေဖြင့် ဝင်ရောက် မမေးမြန်းမိရန် သတိထားရပေလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာထဲတွင် ထူးခြားသော အကြောင်းအရာတစ်ခုခု ပါဝင်နေရပေမည်။ အကယ်၍ သူက မဆင်မခြင် မေးမြန်းမိပါက မြို့တော်ဝန်က မည်သို့ ပြန်လည် ဖြေကြားပါမည်နည်း။

သို့သော်လည်း ပိုင်ကျန့်ခုန်းမှာ ဤကိစ္စကို သူ၏ စီမံခန့်ခွဲသူအား ဖုံးကွယ်ထားရန် အစီအစဉ် မရှိပါပေ။

“ဝမ်ထန်... ဖန်မြို့တော်ဝန်က ငါ့ဆီ စာရေးပြီး လူတစ်ယောက်ကို ရှာခိုင်းထားတယ်... မင်း ပြောကြည့်စမ်း... ငါ သူ့ကို ကူညီသင့်သလား၊ မကူညီသင့်ဘူးလား”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် ကျောက်ဝမ်ထန်ကိုပါ ဖတ်ရှုနိုင်ရန် စာကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ကျောက်ဝမ်ထန်သည် စာကို အမြန်လက်ခံကာ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မြို့တော်ဝန်ပိုင် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဟို... ဖန်မြို့တော်ဝန် ရှာနေတဲ့သူက လင်းကျင်း မဟုတ်လား... သေချာတာပေါ့... လင်းကျင်းက မြို့တော်ကနေ ပြန်လာတုန်းက ဖန်မြို့နယ်မြေကို ဖြတ်လာခဲ့ရတာလေ... ပြီးတော့ ဒီစာထဲမှာ လင်းကျင်းက မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ကို မွေးထားပြီး သူ့သားကို ရန်ပြုခိုင်းတယ်လို့ ရေးထားတယ်... သူကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ဒီကိစ္စအတွက် ရှင်းလင်းချက် တောင်းဆိုနေတာပဲ”

ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ ထက်မြက်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ ဖန်မြို့တော်ဝန်က ဤစာကို ရေးလိုက်ခြင်းမှာ လင်းကျင်းကို တရားခံအဖြစ် အသေအချာ သိရှိထားသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် သူ အရေးယူမှု မပြုလုပ်မီ ပိုင်ကျန့်ခုန်းကို အသိပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မေပယ်မြို့နယ်မြေအတွင်းရှိ လူတစ်ယောက်ကို မြို့တော်ဝန်အား အသိမပေးဘဲ လာရောက် ရန်ပြုခြင်းမှာ ရိုင်းပျရာ ရောက်မည် မဟုတ်ပါလား။

“ဖန်မြို့တော်ဝန်က အမြဲတမ်း သူ့လူကို သူ အရမ်းကာကွယ်တတ်တဲ့သူပဲ... သူ့မှာ သမီးလေးယောက် ရှိပေမဲ့ သားကတော့ တစ်ယောက်တည်း ရှိတာ... အခု သူ့သားက မိစ္ဆာသားရဲကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားပြီဆိုတော့ သူက သေချာပေါက် တရားမျှတမှု ရှာမှာပဲ... ငါ့အထင်တော့ ဖန်မြို့တော်ဝန် လွှတ်လိုက်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေ အခုဆို မေပယ်မြို့ထဲကို ရောက်နေလောက်ပြီ”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက အတွေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်ဝမ်ထန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“မြို့တော်ဝန်မင်း... ကျွန်တော်တို့ ဒါကို ခွင့်မပြုနိုင်ပါဘူး... လင်းကျင်းက မိစ္ဆာသားရဲကို တကယ် မွေးထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မမွေးထားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ကိုတော့ အထိခိုက်မခံနိုင်ပါဘူး။ သူက နိုင်ငံရဲ့ အစောင့်အရှောက် တစ်ဦးဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့တင် သာမန် မြို့တော်ဝန်တစ်ယောက်က ရန်စလို့ရတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် လင်းကျင်းကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင်က အလေးအနက် ထားနေတာလေ... သူ့ကို သွားပြီး ရန်စတာက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြဿနာရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။

“ဒါကို ငါလည်း သိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဖန်မြို့တော်ဝန်ရဲ့ စရိုက်ကို ငါ သိသလောက်ဆိုရင် သူဟာ ငါ့ဆီက အကြောင်းပြန်စာကို စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဆီ စာရေးအကြောင်းကြားလိုက်ရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပြီလို့ သူ ထင်နေမှာပဲ”

“ဒါဆိုရင်...”

ကျောက်ဝမ်ထန်သည် ဖန်မြို့တော်ဝန်၏ လူများ စတင် လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ပိုင်ကျန့်ခုန်း၏ စိုးရိမ်မှုမှာ မေပယ်မြို့၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်နည်းဟူသော အချက်ပင်။

ကျောက်ဝမ်ထန်က မဆိုင်းမတွဘဲ ဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဖန်မြို့တော်ဝန်ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြဿနာတွင်းထဲ ဆင်းနေတာပဲ... အရှင်... အရှင်က မေပယ်မြို့ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ ပြည်သူတွေကို မိဘလို စောင့်ရှောက်ရမယ့်သူပါ... ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို တခြားသူက လာပြီး အနိုင်ကျင့်တာကိုတော့ ဒီအတိုင်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား"

၎င်းမှာ သိမ်မွေ့သော တိုက်တွန်းချက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ပိုင်ကျန့်ခုန်းကဲ့သို့သော သူမျိုးက ကျောက်ဝမ်ထန် ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်လိုက်သည်။

“ငါလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ တွေးနေတာပါ... ဝမ်ထန်... ဒီကိစ္စကို မင်းကိုယ်တိုင် ချက်ချင်း သွားပြီး ကိုင်တွယ်လိုက်ပါ”

ပိုင်ကျန့်ခုန်းက အမိန့်ပေးလိုက်၏။ ကျောက်ဝမ်ထန်သည် အမိန့်ကို နာခံကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ပိုင်ကျန့်ခုန်းသည် စာကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုကာ ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။

“ဟောင်းဖန်ရေ... ငါတော့ မင်းကို ကျေးဇူးအကြီးကြီး တင်လိုက်ပြီ... မင်း ငါ့ကို နောက်မှ ဘယ်လို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင်တော့ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံရှိသည့် လူစုအချို့မှာ သူတို့၏ အဖော်သားရဲများနှင့်အတူ ရပ်နေကြ၏။

ထိုသူများမှာ အချင်းချင်း သိကျွမ်းနေကြသည့် ပုံစံပင်။ သူတို့၏ ကြွက်သားများမှာ ထောင်ထနေကာ အသက်ရှူသံများမှာလည်း တည်ငြိမ်လှသဖြင့် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူတို့၏ အဖော်သားရဲများမှာပင် ရန်လိုသော အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားကြ၏။

၎င်းတို့မှာ ဖန်မြို့မှ စေလွှတ်လိုက်သော ကျွမ်းကျင်သူများပင် ဖြစ်သည်။

လူပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ထိုအထဲမှ ဆယ်ယောက်မှာ အဆင့် ၃ အဖော်သားရဲများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြ၏။ ထိုသူများမှာ ဖန်မြို့တော်ဝန် အိမ်တော်၏ ထိပ်တန်း လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။

ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည့်အပြင်၊ သူတို့သည် အစွမ်းထက်သော ‘ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ’ကိုလည်း ယူဆောင်လာကြသဖြင့် အရာရာကို အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်ထားကြခြင်းပင်။ ဤကဲ့သို့ဆိုလျှင် အရာအားလုံးက သူတို့ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ပါက လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆီးနိုင်မည်မှာ အသေအချာပင်။

လက်ရှိတွင် ထိုလူများသည် မေပယ်မြို့ သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဝဲလည်ဝဲလည် လုပ်နေကြကာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အကဲခတ်နေကြ၏။ အချို့မှာမူ သူတို့ ဖမ်းဆီးရမည့်သူ၏ တည်နေရာကို စုံစမ်းရန် အထဲသို့ ဝင်သွားကြချေပြီ။

“သူ့ကို တွေ့ပြီလား”

“အေး... တွေ့ပြီ... အဲဒီလူက အခု သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ရှာရတာ လွယ်သားပဲ”

“ဥက္ကဋ္ဌ ဟုတ်လား... ဟက်.. ဒါက ဘာအရေးလဲ... ငါတို့ မြို့တော်ဝန်ကို စော်ကားတဲ့သူကိုတော့ ဖမ်းရမှာပဲ”

“လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ကြတော့... မှတ်ထား... သူ့ကို ဖမ်းမိတာနဲ့ ဖန်မြို့ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြမယ်... ငါတို့ မြို့တော်ဝန်က မေပယ်မြို့ရဲ့ အကြီးအကဲကို အသိပေးထားပြီးသားဆိုတော့ သူတို့ ဝင်နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့က အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားပါ... သူတို့မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အရည်အချင်းရှိရှိ ငါတို့ကိုတော့ မယှဉ်နိုင်ဘူး”

“ဟုတ်တယ်... အဓိကကတော့ ဘာအမှားအယွင်းမှ မရှိအောင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားဖို့ပဲ”

သူတို့ ဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် ထိုလူများသည် အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် နောက်ထပ် လူတစ်စုက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ရာ၊ ထိုလူများကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ကျောက်ဝမ်ထန်ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်၏ စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်ဝမ်ထန်၏ အစွမ်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပါပေ။ သူ၏ အဖော်သားရဲမှာ အဆင့် ၃ တွင် ရှိရုံတင်မက၊ သူ၏ သွေးကတိစာချုပ် ကျင့်စဉ်မှာလည်း ပဉ္စမမြောက် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

ဖန်မြို့မှ လက်ရွေးစင်များမှာ အခြားသူများကို မသိသော်လည်း၊ ကျောက်ဝမ်ထန်ကဲ့သို့သော သူမျိုးကိုမူ သေချာပေါက် သိရှိထားကြသည်။

“စီမံခန့်ခွဲသူ ကျောက်”

ဖန်မြို့မှ ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ခေါင်းဆောင်မှာ အံ့သြသွားသဖြင့် ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်၏။

“စီမံခန့်ခွဲသူ ကျောက်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို လာကူညီတာလား”

သူတို့အမြင်တွင်တော့ ဒါဟာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံး အကြောင်းပြချက်ပင်။

ကျောက်ဝမ်ထန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ခင်ဗျားတို့က ဖန်မြို့ကနေ ခရီးအဝေးကြီး လာခဲ့ရတာပဲ... အခုလည်း နေ့လယ်စာ စားချိန် ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ကျုပ်က အရက်တစ်ခွက်နဲ့ ဧည့်ခံပါရစေလား”

ဖန်မြို့မှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ သူ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ အံ့သြသွားကြ၏။ အကယ်၍ သူက ကူညီရန် လာခြင်းဖြစ်ပါက ဘာကြောင့် အရက်တိုက်ရန် ကမ်းလှမ်းနေရသနည်း။ သူသည် သူတို့ကို တားဆီးရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားခဲ့၏။

“စီမံခန့်ခွဲသူ ကျောက်... ကျုပ်တို့ မြို့တော်ဝန်က အမိန့်အပြတ်ပေးထားတာ... ဘယ်သူမှ ဝင်နှောင့်ယှက်လို့ မရဘူး... အကယ်၍ ခင်ဗျားက မကူညီနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဘေးကို ဖယ်ပေးပါ... ကျုပ်တို့ အလုပ်ပြီးရင် ခင်ဗျားကို လာပြီး ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်”

“နေပါဦး"

ကျောက်ဝမ်ထန်က လက်ကာပြကာ တားလိုက်၏။

“ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ကို တားဆီးဖို့ လာတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒါက ခင်ဗျားတို့အတွက်ရော၊ ဖန်မြို့တော်ဝန်အတွက်ပါ ကောင်းကျိုးကို တွေးပြီး လုပ်တာပါ... ကဲ... လူကြီးမင်းတို့... ကျုပ်တို့ တခြားတစ်နေရာမှာ သွားပြီး စကားပြောကြရအောင်”

ဖန်မြို့မှ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ဒေါသထွက်သွားကြပြီး ကျောက်ဝမ်ထန်၏ စကားကို နားမထောင်လိုကြပါပေ။ သို့သော်လည်း ကျောက်ဝမ်ထန်မှာ အရာရာကို ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။

သူတို့ဘက်တွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသော်လည်း၊ ကျောက်ဝမ်ထန်က လက်ခုပ်တစ်ချက် တီးလိုက်သောအခါတွင်တော့ အားကောင်းမောင်းသန် တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ရာကျော်မှာ ထိုလူစုကို ဝိုင်းရံထားလိုက်တော့သည်။ ထို့ပြင် ထိုသူတစ်ဦးချင်းစီမှာလည်း ကျူးကျော်လာသူများကို နှိမ်နင်းနိုင်လောက်သော စွမ်းအားများ အသီးသီး ရှိနေကြချေပြီ။