အခန်း (၂၈၇-၂၈၈)

အခန်း (၂၈၇) - မိစ္ဆာကျောက်စိမ်းနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ

စကားပြောဆိုရင်းနှင့်ပင် ဤနတ်မင်း၏အမည်မှာ ‘တုလီ’ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် တစ်ချိန်က စစ်မှန်သော နတ်မင်းတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နတ်မင်းလမ်းစဉ်များ ပျက်သုဉ်းသွားကတည်းက သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ မှော်ရတနာကြောင့်သာ ဤဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

ထိုသားရဲကြီးဖြစ်သော ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးမှာလည်း တစ်ချိန်က သူ၏ ပန်းချီနယ်မြေထဲသို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်လာခဲ့သော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ တုလီက သူ့ကို တရားဓမ္မများ ဟောကြားပေးခဲ့ပြီးနောက်မှသာ ထိုခြင်္သေ့မှာ ကျင့်ကြံမှုအတွေ့အကြုံအချို့ ရရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။

ကွင်းပြင်ထဲမှ လူများနှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းမှာ တုလီ၏ ဘက်လိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်၏။

“ငါ့ရဲ့ နတ်မင်းမျိုးဆက်ထဲမှာ ငါတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကိုလာပြီး ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံကျင့်စဉ်တွေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားဖို့ ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီနှစ်တွေအထိ ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်ခဲ့ကြဘူး”

တုလီ၏ လေသံထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

လင်းကျင်းကတော့ တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ ‘ဘယ်သူမှ မအောင်မြင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျုပ် အောင်မြင်ခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ တုလီကတော့ ငါ့ကို သူ့လိုပဲ အဆင့်တူ ပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတော့ ဒီလို မတွေးမိတာ ဖြစ်မှာပဲ’ ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အဆင့်တူ နတ်မင်းအချင်းချင်းက အခြေခံကျင့်စဉ်တွေကို လေ့လာဖို့ လိုအပ်ပါဦးမလား။

သူတို့ဆိုလျှင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် နားလည်သွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။

တုလီက သက်ပြင်းချနေသော်လည်း လင်းကျင်းမှာတော့ စိတ်ထဲတွင် ပျာယာခတ်နေရသည်။ ဒါဟာ ဆူးတွေပေါ်မှာ ထိုင်နေရသလို ခံစားချက်မျိုးပင်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် သရုပ်ဆောင်ကောင်းနေ၍သာ တော်တော့သည်။

သို့သော် ဤအခြေခံကျင့်စဉ်၊ သို့မဟုတ် ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ အကြောင်းကို ပြောလာသောအခါ လင်းကျင်းက အခွင့်ကောင်းယူကာ ထပ်မံ စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။ တုလီ၏ ဂိုဏ်းမှာ သားရဲကျင့်ကြံခြင်း အတတ်ပညာကို အဓိကထားကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ယနေ့ခေတ် အခြေအနေနှင့် တကယ့်ကို ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအံ့မခန်းလှသော သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲကို ‘အခြေခံကျင့်စဉ်’ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကတော့ တော်တော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျစရာပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လင်းကျင်းမှာ ယနေ့ခေတ်ကာလကို နတ်မင်းများခေတ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ရလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပါပေ။ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ကာ နတ်မင်းလမ်းစဉ်များမှာလည်း ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းက အပြင်လောက၏ အခြေအနေများကို တုလီအား ပြောပြလိုက်ရာ တုလီမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

“ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ခေတ်တွေ ပြောင်းသွားပြီး မျိုးဆက်သစ်တစ်ခု စတင်နေပြီပဲ... ထားလိုက်ပါတော့... ဒီလောက် သိခွင့်ရတာပဲ ငါ့အတွက် လုံလောက်ပါပြီ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လင်းကျင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေ ပေးလိုက်ပြန်သည်။

“ညီအစ်ကိုလင်း... ငါ အခုလို ကိုယ်ထင်ပြရတာက တောင်းဆိုစရာလေးတစ်ခု ရှိလို့ပါ”

လင်းကျင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“စီနီယာတု... ပြောရုံသာ ပြောပါ... ကျုပ် တတ်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးဆိုရင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်”

တုလီက ရှင်းပြသည်။

“ငါ့ရဲ့ ဒီကျန်ရစ်တဲ့ ဝိညာဉ်အသိက အချိန်ကုန်တော့မှာမို့လို့ ငါ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ့ရဲ့ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ... ဒီပန်းချီကားက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်တစ်ခုပဲ... ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ငါ့ကို ကိုယ်တိုင် လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တာမို့လို့ ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားမှာကို ငါ မလိုလားဘူး... ဒါကြောင့် ညီအစ်ကိုလင်း... ဒါကို ငါ့အတွက် သိမ်းထားပေးပါ... ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်းတွေ အားလုံးက ဒီပန်းချီကားထဲမှာ ရှိနေပြီး မင်းလည်း လွတ်လပ်စွာ ဖတ်ရှုနိုင်တယ်... ငါ မျှော်လင့်တာကတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒီမှော်ရတနာကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ ထိုက်တန်ပြီး ယုံကြည်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို မင်း ရှာပေးနိုင်ဖို့ပါပဲ... ငါ့လက်ထဲမှာတင် အဆုံးသတ်မသွားပါစေနဲ့”

တုလီမှာ တကယ်ပင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လင်းကျင်းကို ဤသို့ တောင်းဆိုရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အခြားသူများမှာ ယုံကြည်ရန် မသင့်သလို၊ အရည်အချင်းလည်း မရှိကြပါပေ။

တုလီအနေဖြင့် နှမြောတသ ဖြစ်နေမည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း သိနိုင်ပါသည်။

သို့သော် တုလီပြောသကဲ့သို့ပင် သူ၏ နောက်ဆုံး ဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှာ ပျောက်ကွယ်တော့မည် ဖြစ်ရာ သူ တွေ့ရှိသမျှ ကယ်တင်ရှင်ကိုသာ အားကိုးတကြီး တောင်းဆိုရခြင်း ဖြစ်၏။

ဤမျှ ကြီးလေးသော တောင်းဆိုမှုကို လင်းကျင်း ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါပေ။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဤနတ်မင်းကျင့်စဉ်များအတွက် သင့်တော်သော ဆက်ခံသူတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး လက်ဆင့်ကမ်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ကတိပေးလိုက်တော့သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ မင်းလက်ထဲပဲ အပ်ခဲ့ပါတော့မယ်”

လင်းကျင်း၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ တုလီမှာ ဝမ်းသာသွားပုံရသည်။ သူသည် ထရပ်ကာ လင်းကျင်းကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သဖြင့် လင်းကျင်းမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် အရိုအသေ ပေးလိုက်ရ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် လင်းကျင်းသည် သားရဲပြတိုက်အတွင်း၌ မထင်မရှားသော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို လွှတ်လိုက်သောအခါ ထိုဆူညံသံမှာ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးခန်းမ’ထံမှ လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

အနက်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ခန်းမထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် သေးငယ်သော အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးတစ်ခုအဖြစ် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ဓားဦးတစ်ခု၏ အရိပ်သဏ္ဌာန်လည်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ထိုဓားအရိပ်မှာ ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသော်လည်း ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဆောင်ထားသည်။

လင်းကျင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ထိုဓားအရိပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ အမည်ကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’

‘မိစ္ဆာများနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်းမှ မွေးဖွားလာ၏။ မြင်သမျှ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်း၏။ နှိမ်နင်းခံရသော မိစ္ဆာများသည် ကျောက်စိမ်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။ ကျောက်စိမ်းများသည် ခန်းမအတွင်း ဝဲပျံနေ၏။’

လင်းကျင်းသည် ထိုဓားကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဆက်နွယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ပြတိုက်သည် သူ့အား နောက်ထပ် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အစွမ်းတစ်ခုကို ပေးအပ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအရာက သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

ထိုကျောက်စိမ်းရုပ်လေးမှာ တုလီနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူနေခြင်းကြောင့်ပင်။

ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပုဆရာတစ်ဦးက တုလီ၏ ပုံစံအတိုင်း ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

ဒါဟာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှပေသည်။

လင်းကျင်းသည် စိတ်ကို ပြန်လည် စုစည်းကာ အပြင်လောကသို့ အာရုံပြန်ပို့လိုက်ရာ တုလီ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လွင့်စင်ပျက်စီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုခဏမှာပင် လင်းကျင်း အရာအားလုံးကို နားလည်သွားတော့သည်။

နတ်မင်းလမ်းစဉ်များ ပျက်သုဉ်းသွားသည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်၊ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ၍ပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ပြောရလျှင် တုလီ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာ ဤမျှအထိ ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေနိုင်စရာ မရှိပါပေ။ နတ်မင်းအများစုမှာ ပျက်စီးသွားကြပြီဖြစ်ကာ တုလီ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ၊ အချိန်၏ စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။ သူ၏ ဂိုဏ်းမှ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ က အဓိက အကြောင်းရင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ သူ အသက်ရှင်နေရသည့် အခြားသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုကိုလည်း လင်းကျင်း နားလည်လိုက်ရသည်။

ပြင်းထန်လှသော စွဲလမ်းမှုက တုလီ၏ ကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်အသိကို မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေခဲ့ခြင်းပင်။

တုလီ၏ အခြေအနေတွင်မူ သူကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိခဲ့ပါပေ။

ယခုအခါ သူသည် လင်းကျင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ပြီး သူ၏ ဆန္ဒများကို အပ်နှံနိုင်မည့်သူကို ရှာတွေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ တုလီမှာ သူ၏ တာဝန်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမ’ အတွက်မူ ဒါက အောင်မြင်သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းမှုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်း ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် အနက်ရောင် ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်စိမ်းရုပ်လေးများကို စုဆောင်းခြင်းဖြင့် ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’ ဓားမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။

ဒါဟာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမ၏ တန်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။

ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးများဖြင့် ဓားကို ပျိုးထောင်ရန်ပင်။

ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးများ လုံလောက်စွာ ရှိလာမှသာ ထိုဓားမှာ မွေးဖွားလာပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။ ပြတိုက်ထံမှ ရရှိသမျှ အရာအားလုံးမှာ ထူးခြားလှသည်ဖြစ်ရာ ဤဓားကိုသာ သူ အောင်မြင်စွာ ဖော်ဆောင်နိုင်လျှင် သူ၏ အစွမ်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း အာရုံခံမိနေသည်။

၎င်းကို အတိအလင်း ရေးသားမထားသော်လည်း လင်းကျင်းကတော့ ဗီဇအရ သိရှိနေခြင်းပင်။

တုလီ၏ ဝိညာဉ်အသိမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။ တုလီမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း ကောင်းကောင်းသိပါ၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ရာ ဘာမှမရှိခြင်းသို့ ပျော်ဝင်သွားခြင်းမှာ သဘာဝကျလှပေသည်။

ထို့အပြင် ဒါဟာ မှော်အတတ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ် မဟုတ်ပါပေ။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ခန်းမထဲမှ ကျောက်စိမ်းရုပ်လေးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တုလီ တကယ်ပင် ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း လင်းကျင်း အာရုံခံမိနေသည်။

သို့သော် ပြဿနာမှာ လင်းကျင်းတွင် မေးစရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးခြင်းပင်။

တုလီ၏ ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ကို စောင့်ရှောက်ပေးရန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လင်းကျင်းက သဘောတူခဲ့ပြီး ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်။ သို့သော် ဤအရာကို သူ မည်သို့ သိမ်းဆည်းရမည်နည်း။

လင်းကျင်းမှာ လုံးဝ အကြံမရှိပါပေ။

တုလီက သူ့ကို ပြောပြဖို့ မေ့သွားတာထက်၊ တုလီက တမင်မပြောပြတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုလီ၏ အမြင်တွင် လင်းကျင်း၏ ကျင့်စဉ်မှာ သူနှင့် တန်းတူဖြစ်နေသဖြင့်၊ လင်းကျင်းအနေဖြင့် မှော်ရတနာများကို မည်သို့ သိမ်းဆည်းရမည်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်မည်ဟု သူက ထင်မြင်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

သို့သော် လင်းကျင်းမှာတော့ ထိုကဲ့သို့သော အတတ်ပညာမျိုး တကယ်ပင် မရှိပါပေ။

ထို့ပြင် ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ထဲတွင် လင်းကျင်း ရှာဖွေနိုင်သည့် အခြားသော ရတနာများ ရှိသေးသလား၊ ၎င်းတို့ကို မည်သို့ ဖော်ထုတ်ရမလဲဆိုသည်ကိုလည်း သူ မပြောသွားပါပေ။

လင်းကျင်းမှာ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်မိတော့သည်။ သူသည် ဒါကို ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လုပ်ဆောင်သွားရပေမည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ သူ မြင်တွေ့နေရသည့် အရာကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် အကောင်းဆုံးပင်။

ဥပမာအားဖြင့် ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ အတတ်ကို လေ့လာခြင်းကဲ့သို့သော အရာပင်။ အခြားအရာများကိုတော့ ခေတ္တဘေးဖယ်ထားလိုက်ရပေမည်။

တစ်ချိန်လုံးတွင် ဟူယွီကျန်းသည် အနည်းငယ် ဝေးရာတွင် ရပ်နေကာ အသက်ပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲဘဲ အရိုအသေ ပေးနေခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်မင်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်ရမှသာ သူမ သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။ လင်းကျင်း အနားသို့ လာသည်ကို သူမ ကြည့်နေသော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိပါပေ။ လင်းကျင်းကတော့ အမြဲတမ်းလိုပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ကျုပ်ကို ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးပါဦး”

“အာ... ရပါတယ်၊ ရပါတယ်"

ဟူယွီကျန်းမှာ ပို၍ပင် ရိုသေကိုးကွယ်လာတော့သည်။

လင်းကျင်းလည်း ဒါကို သတိပြုမိသော်လည်း ဘာမှ မှတ်ချက်မပေးပါပေ။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ‘တိမ်တိုက်သယ်ဆောင်ခြင်း’’ အတတ်အကြောင်းများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။

အခန်း (၂၈၈) - နတ်ဘုရားဓားကျမ်း

စိတ်ကြည်လင်နေ၍လော သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွား၍လော မသိရဘဲ၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်း၏ ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ အတတ် ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်ပင် ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်းသည် အများအပြားကို နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူက လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်တစ်ခုသည် ဝဲပျံကာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

ထိုတိမ်တိုက်မှာ သတ်မှတ်ထားသော ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ စိတ်အလိုရှိသလို ပြောင်းလဲနေ၏။ ၎င်းသည် ပိုးဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပြီးနောက် စက်ဝိုင်းပုံစံ စုစည်းသွားပြန်သည်။ တိမ်တိုက်လေးမှာ ဖျတ်လတ်သော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ချစ်စရာကောင်းကာ သွက်လက်နေခဲ့၏။

သို့သော်လည်း တိမ်တိုက်သည် တိမ်တိုက်သာ ဖြစ်ပါ၏။ ၎င်းက ဤသို့ ပြုမူနေခြင်းမှာ လင်းကျင်းက စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်း၏ နားလည်မှုမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆွဲယူလိုက်သည့် အမူအရာ လုပ်လိုက်ပြန်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ ကြီးမားသော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ထိုတိမ်တိုက်ပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်နှင့် တိမ်တိုက်မှာ မြေပြင်မှ ပေတစ်ရာခန့်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့၏။ သို့သော်လည်း လင်းကျင်းမှာ ရုတ်တရက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည် နိမ့်ဆင်းသွားခဲ့ရပြီး လဲကျလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားရသည်။

‘ဝိညာဉ်စွမ်းအား မလုံလောက်ဘူးပဲ’

သူ ပြဿနာကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ဤအတောအတွင်း ဝိညာဉ်ကြောများကို ကျင့်ကြံပြီး အားဖြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဆရာသခင်များအစည်းအရုံး၏ တိုင်းတာမှုအရဆိုလျှင် သူ၏ လက်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ကျောက်တုံးငါးဆယ်ထက်မက ရှိနေပြီဖြစ်ကာ မေပယ်မြို့မှ ထွက်လာစဉ်ကထက် နှစ်ဆခန့် တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

အခြားသော သွေးစာချုပ် ကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒါဟာ အလွန်ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ဖြစ်၏။ သူသည် အတွေ့အကြုံရင့် ဆရာကြီးအချို့နှင့်ပင် တန်းတူရှိနိုင်ကာ ပို၍ပင် အစွမ်းထက်နေနိုင်ပါသည်။

သို့သော်လည်း စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ဒါဟာ အလွန်ပင် နိမ့်ပါးနေပါသေးသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဤရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားအတတ်ဖြစ်သော ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ ကို လင်းကျင်းအနေဖြင့် သုံးပေခန့်သာ ခရီးနှင်ရန် အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမျိုးပင်။

အတတ်ပညာတစ်ခုကို တတ်မြောက်ထားပါလျက်နှင့် အသုံးမချနိုင်ခြင်းက မည်မျှအထိ စိတ်ပျက်စရာကောင်းကြောင်း လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်သာ သိပါလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် ပါးနပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်သွားနိုင်ကြောင်း သိပါသည်။ သို့သော် သူ၏ စွမ်းအားကို ကျောက်တုံးတစ်ရာအထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ဘာထူးမည်နည်း။

တိမ်တိုက်ကို ပေတစ်ရာအကွာအဝေးအထိပဲ မောင်းနှင်နိုင်မှာလား။

ဒါက ဘာများ အသုံးဝင်မှာလဲ။

စာအုပ်တွေထဲမှာ သူ ဖတ်ဖူးတဲ့ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူတို့ကြားက ကွာခြားချက်က အရမ်းကြီးလွန်းနေသေးသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအား မလုံလောက်ခြင်းမှာ ဆင်းရဲသော မိသားစုတစ်ခုနှင့် တူလှပေသည်။ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန်အတွက် သူတို့သည် အသုံးစရိတ်ကို အသေအချာ တွက်ချက်သုံးစွဲရမည် မဟုတ်ပါလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကြွယ်ဝစွာ နေထိုင်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ချွေတာစွာ နေထိုင်ခြင်းဖြစ်စေ ၎င်းမှာ ဘဝတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

လင်းကျင်းအတွက်မူ နတ်ဘုရားကျင့်ကြံသူများမှာ သူဌေးကြီးများနှင့် တူလှသည်။ ကြွယ်ဝချမ်းသာစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဆင်းရဲသွားသည့်အခါ သူတို့ အသက်ရှင်ရန် ခက်ခဲသွားနိုင်သော်လည်း၊ ဆင်းရဲသားများတွင်မူ သူတို့ဘာသာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည့် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်သာ။

လင်းကျင်းသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တွေးတောနေပြီးနောက်တွင် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ ပြောင်မြောက်သော အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် ထရပ်လိုက်ကာ ရှေ့တွင် လှေကားထစ်တစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ ခြေတစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သေးငယ်သော ခြေနင်းတုံးလေးတစ်ခုကဲ့သို့ တိမ်တိုက်တစ်ခု စုစည်းလာခဲ့ကာ လင်းကျင်းကို တက်လှမ်းခွင့် ပေးလိုက်သည်။

ပထမခြေလှမ်းပြီးနောက် နောက်ဆက်တွဲ ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားခဲ့၏။

ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် ခြေတစ်လှမ်းချင်းစီဖြင့် အပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်လှမ်းသွားရာ မြေပြင်မှ ပေတစ်ထောင်ခန့်အကွာ ကောင်းကင်ယံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော ဟူယွီကျန်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် အံ့သြနေမိတော့၏။

သူမသည် လေလှိုင်းထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော်လည်း၊ လူကြီးမင်းလင်း၏ ‘တိမ်တိုက်လှေကား’ မှာမူ လုံးဝကို အခြားအဆင့်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

အခြားရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင်လည်း အနက်ရောင် လေပြင်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းထက်၊ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အေးဆေးစွာ ဝဲပျံလာခြင်းက ပို၍ ပေါ်လွင်လှပသည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းကျင်းက သူမကို ဤနေရာတွင် စောင့်ခိုင်းထားသဖြင့် ဟူယွီကျန်းမှာ ဘယ်ကိုမှ မသွားရဲပါပေ။ လင်းကျင်း အပေါ်မှာ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို သူမ သိချင်သော်လည်း မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော အရာကို မမေးမြန်းသင့်ကြောင်း သူမ သိပါသည်။ သူမ လုပ်ရမည်မှာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေဖို့သာ။

လင်းကျင်းဘက်ကို ပြန်ကြည့်လျှင်... သူသည် လှေကားထစ်များမှတစ်ဆင့် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တက်လာခြင်းမှာ သူ၏ အတတ်သစ်ကို ကြွားဝါချင်၍ မဟုတ်ပါပေ။ အပေါ်မှ စာလုံးများကို ကြည့်ရန်အတွက် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချချင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူသည် သင့်တော်သော အမြင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် စာတန်းများပါသော ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ဤအကွာအဝေးမှဆိုလျှင် စာလုံးတိုင်းကို သူ အသေအချာ မြင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

“နတ်ဘုရားဓားကျမ်း”

လင်းကျင်းက အသံထွက်၍ ဖတ်လိုက်မိသည်။

ဒါကြောင့်ကိုး...

လင်းကျင်းသည် စောစောက ဓားစွမ်းအင်များ ဘယ်ကလာသလဲဆိုသည်ကို သိချင်နေခဲ့ခြင်းပင်။ ယခု ဤကျမ်းစာကို ကြည့်လိုက်ရမှသာ စောစောက ဟူယွီကျန်းကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်မှာ တုလီမဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ တုလီသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် လင်းကျင်းပင် တားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါပေ။

ထိုစဉ်က ဤကျမ်းလိပ်ပေါ်မှ ‘ဓားအသိ’သည် ဟူယွီကျန်း၏ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် အလိုအလျောက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ လင်းကျင်း ဝင်ရောက် စွက်ဖက်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုဓားအသိမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ဤကျမ်းလိပ်မှာ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

အခြေအနေက ထိုသို့ဆိုလျှင် လင်းကျင်းအနေဖြင့် မဆင်မခြင် မလုပ်သင့်ပါပေ။ သူသည် တိမ်တိုက်လှေကားပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း အရိုအသေ ပေးလိုက်၏။

“ကျွန်တော့်နာမည်က လင်းကျင်းပါ... စောစောက ခင်ဗျားရဲ့ ထက်မြက်လှတဲ့ ဓားစွမ်းအင်ကို အာရုံခံမိလို့ လာရောက် ဂါရဝပြုတာပါ”

ယဉ်ကျေးပျူငှာခြင်းက ဘယ်တော့မှ မမှားနိုင်ပါပေ။

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်လာသည့် အရာမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသည်။ ဓားကျမ်းလိပ်သည် လင်းကျင်း၏ အနားသို့ ဝဲပျံလာခဲ့ပြီး ၎င်းပေါ်မှ စာလုံးများမှာလည်း ပို၍ ထင်ရှားလာခဲ့၏။ လင်းကျင်းမှာ မှင်တက်သွားရပြီးနောက်မှ ၎င်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်ရသည်။

ဓားကျမ်းလိပ်သည် လင်းကျင်းအား ဤဓားအတတ်ကို လေ့လာရန် ခွင့်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင်။

လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် အရိုအသေပေးပြီးနောက် အသေအချာ ကြည့်လိုက်တော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်းသည် အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ နားမလည်နိုင်သေးပါပေ။ အဓိကမှာ သူသည် မြေပြင်မှ ပေတစ်ထောင်အမြင့်တွင် တိမ်တိုက်လှေကားကို အားပြုထားရသောကြောင့်ပင်။ ဤနည်းလမ်းကို သုံးခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အများအပြား ချွေတာနိုင်သော်လည်း၊ ကုန်ဆုံးမှုတော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် သူ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ဆောင်မှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မဟုတ်လျှင် လင်းကျင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျမ်းလိပ်ပေါ်တွင် စာလုံးအများကြီး မရှိပါပေ။ စာလုံး ရာဂဏန်းခန့်သာ ရှိ၏။ အကြိမ်အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်း အလွတ်ရသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အရ စာလုံး ရာဂဏန်းကို အချိန်တိုအတွင်း အလွတ်မှတ်မိရန်မှာ မခက်ခဲလှပါပေ။

အသက်ရှူအကြိမ် တစ်ရာခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် လင်းကျင်းသည် ဓားကျမ်းလိပ်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ကာ အောက်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ဆင်းလာခဲ့တော့သည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် လင်းကျင်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ သို့သော် ဤအမြင့်မှာ သူ၏အတွက် ပြဿနာမဟုတ်တော့ဘဲ အေးဆေးစွာပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ လင်းကျင်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ကာ ဓားကျမ်းလိပ်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ရွတ်ဆိုရင်း မှတ်ဉာဏ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်လိုက်၏။

“တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဓားကျမ်းပဲ"

လင်းကျင်း မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ မသိမသာ ရေရွတ်မိလိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ အမှန်တကယ် ပြောခြင်းပင်။ ထိုဓားကျမ်းမှာ ဓားကစားနည်း သို့မဟုတ် နည်းစနစ်များအကြောင်းကို ရေးသားထားခြင်း မဟုတ်ပါပေ။ ၎င်းမှာ ဓားပညာအကြောင်း မဟုတ်ဘဲ နက်နဲလှသော ‘ဓားအသိ’တစ်ခုအကြောင်းသာ ဖြစ်၏။

ဓားသမားတစ်ဦးဆိုလျှင် ဒါက ဘယ်လောက်အထိ ကောင်းမွန်တဲ့ အတတ်ပညာလဲဆိုတာ သေချာပေါက် သိနိုင်ပါလိမ့်မည်။

လင်းကျင်းသည် ထိုဓားစွမ်းအင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကတည်းက အလွန်ပင် အထင်ကြီးကာ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှောင်ဟော့နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပို၍ အဆင့်မြင့်လာခဲ့ရာ လင်းကျင်းအနေဖြင့် အနုပညာဆန်သော အယူအဆများကို ပိုမို နားလည်လာနိုင်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း သူသည် ဓားကျမ်းလိပ်ကို လုံးဝဥဿုံ နားမလည်သေးပါပေ။ သူ နားလည်သည်မှာ အလွန်သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာပင် သူ့ကို အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်နေခဲ့ချေပြီ။

ဒါဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အရာပင်။

ကောင်းမွန်တဲ့အရာဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် သင်ယူရမည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လင်းကျင်းမှာ အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ‘သားရဲသခင် စတုတ္ထတွဲ’ ကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ရုံသာမက ‘တိမ်တိုက်ယာဉ်’ အတတ်ကိုလည်း တတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် တုလီ၏ ဝိညာဉ်အသိနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကာ သူ၏ မိစ္ဆာအသိကို နှိမ်နင်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ‘မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ’ ဓားကိုလည်း စတင် ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားကျမ်းလိပ်ကိုပါ မှတ်သားနိုင်ခဲ့ချေပြီ။ သူသာ ဒါကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်နိုင်ခဲ့လျှင် ဒါဟာ ဤခရီးစဉ်၏ အကြီးမားဆုံးသော ရရှိမှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ယခုမူ ဤနေရာတွင် ဘာမှ ကျန်မနေတော့ပါပေ။

အချိန်ကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျင်းသည် ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ထဲတွင် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် တုလီ၏ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် မထွက်ခွာမီ ရှင်းလင်းထားရမည့် အရာအချို့ ရှိနေသေး၏။

သူသည် ထိုင်လိုက်ကာ အသက်ရှူခြင်းကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာသောအခါ လင်းကျင်းသည် တိမ်တိုက်လှေကားကို အသုံးပြုကာ ခြင်္သေ့စစ်သူကြီး စောင့်ကြပ်နေသော တံခါးဝသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။

ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးသည် လင်းကျင်းကို ပြန်မြင်ရသောအခါ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

ဤခြင်္သေ့စစ်သူကြီးမှာ တုလီက ခေါ်ယူကာ တရားပြထားသော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းက တုလီ၏ မှာကြားချက်များကို ပြောပြလိုက်ကာ တုလီတစ်ဦးတည်းသာ သိနိုင်မည့် အမိန့်အချို့ကိုပါ ထည့်ပြောလိုက်၏။ ထိုအခါမှ ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးမှာ မည်သို့မျှ မသင်္ကာတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် အရိုအသေပေးကာ ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။

“ခြင်္သေ့စစ်သူကြီး... ဒီနေရာကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြပ်နေပါ... ‘မကုန်ဆုံးနိုင်သော သဘာဝရှုခင်း’ ထဲကို လူတွေကို ထပ်ပြီး ခေါ်မလာပါနဲ့တော့... ငါ လုပ်စရာ ရှိတာလေးတွေ လုပ်ပြီးရင် ဒီပန်းချီကားကို ပြန်လာသိမ်းမယ်”

လင်းကျင်းက ညွှန်ကြားလိုက်၏။

လက်ရှိတွင် သူသည် အရည်အချင်း မပြည့်ဝသေးသဖြင့် ဤပန်းချီကားကို မည်သို့ သိမ်းဆည်းရမည်ကို မသိသေးကြောင်းတော့ သူ အမှန်အတိုင်း မပြောနိုင်ပါပေ။

ခြင်္သေ့စစ်သူကြီးမှာလည်း မယုံသင်္ကာ မဖြစ်ဘဲ သူ၏ အမိန့်ကိုသာ နာခံလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် ဟူယွီကျန်းနှင့် အခေါင်းကို ထမ်းထားသော မျောက်ဖြူတို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

ဖြူလွလွ မြူခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်ကြီးမှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ လင်းကျင်းသည် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် နေ့အလင်းရောင်အောက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရတော့သည်