အခန်း (၅၄၁-၅၄၃)

အပိုင်း ၅၄၁ - ဒီရောဂါကို ကျွန်တော်ကုသပေးနိုင်တယ်

တာဝန်ကျသမားတော်နှင့် ဆရာဝန်တို့ ထွက်လာကြသည်။

အဖေလီနှင့် လီရှီသုန်းတို့လည်း အပြေးအလွှား သွားလိုက်ကြသည်။

ဆရာဝန်က ပြောလိုက်သည်။

"လူနာကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အခြေအနေကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး။ လောလောဆယ် စောင့်ကြည့်ဖို့ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲမှာ ထားထားပါတယ်။ သူ အသက်ရှင်နိုင်မလားဆိုတာတော့ ဆက်ကြည့်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ သူ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ"

ထို့နောက် ဆရာဝန်က အမေလီ၏ အခြေအနေအကြောင်း အကျဉ်းချုပ်ရှင်းပြလေသည်။

ခွဲစိတ်မှုအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း အမေလီ၏ရောဂါက အလွန်ပြင်းထန်နေသောကြောင့် ကံကြမ္မာအပေါ်မှာသာ ပုံအပ်ထားရမည့် အနေအထားပင်။

"ဒေါက်တာ.. ကျွန်မအမေ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ဘယ်လောက်ရှိလဲဟင်"

လီရှီသုန်းလည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဆရာဝန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

"မင်းအမေရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်ဆိုးဝါးတယ်။ နောက်ဆက်တွဲကုသမှုအတွက် အနည်းဆုံး ယွမ်လေးသိန်းလောက် ကုန်ကျလိမ့်မယ်။ မိသားစုဘက်က ငွေကို ကြိုပြင်ဆင်ထားဖို့ လိုမယ်။ ပြီးတော့ အခုအချိန်မှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအစားထိုးဖို့အတွက်လည်း တန်းစီပြီးစောင့်နေရတာ။ အရာအားလုံးက မင်းအမေရဲ့ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတယ်"

ဆရာဝန်၏ စကားများကား ရှင်းလင်းလှသည်။ ငွေရှိလျှင်ပင် အမေလီ၏ ရောဂါပျောက်ကင်းနိုင်ခြေက အလွန်နည်းပါးလှသည်။

သည်အတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက အမေလီ သေချာပေါက် အကြာကြီးတောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

လီရှီသုန်းက ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာ.. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအမေကို ကယ်ပေးပါနော်။ ကုန်ကျစရိတ်က ပြဿနာမရှိပါဘူး"

လီရှီသုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ အဖေလီလည်း အံ့အားသင့်သွားချေသည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို မြင်လိုက်ရချိန်ဝယ် မစ္စတာလီခမျာ အလွန်စိတ်ထိခိုက်သွားရသည်။

သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးကြောင့် မိသားစုရှိ ငွေများမှာလည်း ကုန်သလောက်ဖြစ်နေချေပြီ။ သို့ဖြစ်လေရာ ယွမ်လေးသိန်းကို ဘယ်က သွားရှာရမည်နည်း။

ယဲ့ချန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုလည်း မင်းအမေရဲ့အခြေအနေကို ကိုယ် တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါရစေ"

ယခု ယဲ့ချန်းတွင် နတ်ဘုရားအဆင့်ဆေးပညာစွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီဖြစ်ရာ ဆေးရုံက မကုသနိုင်ဘူးဟုဆိုရုံဖြင့် သူကပါ ကုသပေးနိုင်မည်မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပေ။

ထို့ပြင် ဆရာဝန်၏စကားအရ အမေလီ၏ အခြေအနေက အလွန်ဆိုးရွားနေပြီဖြစ်ရာ အချိန်ဆွဲနေပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ကယ်တင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ယဲ့ချန်း ခံစားမိသည်။

ထို့ကြောင့် ယဲ့ချန်းအတွက် ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးအရာကား အမေလီကို မြင်တွေ့ခွင့်ရရန်ပင်။

"ဒါပေမဲ့ အမေက အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ သွားကြည့်လို့ မရတော့ဘူးလေ"

လီရှီသုန်းက အခက်တွေ့နေဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း လီရှီသုန်း၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

ယဲ့ချန်းက ဆို၏။

"အခြေအနေက ဆရာဝန်ပြောသလောက် ဆိုးချင်မှဆိုးမှာပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်လည်း ဆေးပညာအကြောင်း နည်းနည်းပါးပါးနားလည်တော့ ကူညီချင်ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"

လီရှီသုန်း၏ ဝမ်းနည်းနေလေဟန် မျက်နှာလေးကိုမြင်သော် ယဲ့ချန်းလည်း သူ(မ)အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွား၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်းက လီရှီသုန်းကို ဖက်ထားသည်ကို မြင်သော်လည်း အဖေလီပ ဘာမှဝင်မပြောပေ။

အကယ်၍ ယခင်ကသာဆိုလျှင် သူ့သမီးကို ယောကျာ်းတစ်ယောက်က ပွေ့ဖက်ထားသည်ကိုမြင်ပါလျှင် အစောကြီးကတည်းက ကန့်ကွက်ပြီးနေလောက်ပြီဖြစ်၏။

သို့သော် ယခုအချိန်ကား ရှီသုန်းအတွက် နှစ်သိမ့်မှုအလိုအပ်ဆုံးအချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

အတွေ့အကြုံများသော အဖေလီအနေနှင့် ယဲ့ချန်းနှင့် လီရှီသုန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးက သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိသည်။

ထို့ပြင် ယဲ့ချန်း၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံက အလွန်သပ်ရပ်ပြီး သမီးဖြစ်သူက ငွေချေးသည့်အခါတွင်လည်း တစ်ခွန်းမှမမေးဘဲ ချက်ချင်းလွှဲပေးခဲ့သည်။

သူလည်း အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်ရာ သမီးဖြစ်သူကို ဂရုစိုက်ပေးမည့်လူရှိကြောင်း မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့စိတ်ကို အနည်းငယ် သက်သာရာရစေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ယဲ့ချန်းသည် အချောင်သမား လူရှုပ်လူပွေများလို မဟုတ်ဘဲ ရိုးသားတည်ကြည်ပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သူဖြစ်သောကြောင့် သူ သဘောကျမိသည်။

ယခုလက်ရှိတွင် သူ့မိသားစုက အခက်အခဲကြီးကြီးမားမားနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း များများစားစား မတတ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သမီးဖြစ်သူအတွက် ကောင်းမွန်သော အားကိုးရာတစ်ခုရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူ့အတွက်တော့ အပျော်ရွှင်ရဆုံးကိစ္စပင်။

ထိုအချိန် ယဲ့ချန်းက သူသည် ဆေးပညာအကြောင်း နားလည်ပြီး အမေလီကို ကုသပေးနိုင်သည်ဟု ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သောအခါ အဖေလီခမျာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လီရှီသုန်းလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အစ်ကိုယဲ့... တကယ်ပဲ ကျွန်မအမေရဲ့ ရောဂါကို ကုပေးနိုင်တာလားဟင်"

ယဲ့ချန်းက ရောဂါကုသပေးနိုင်ကြောင်း ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီရှီသုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လဲ့သွားသည်။

ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်၏။

"ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းအမေရဲ့အခြေအနေကို အရင်ဝင်စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေ"

လီရှီသုန်းက သူ့လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း ယဲ့ချန်း ခံစားရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယဲ့ချန်းကသာ သူ(မ)၏ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်နေချေသည်။

ယဲ့ချန်းဘက်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလာသောအခါ လီရှီသုန်းခမျာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အစကလောက် အဆိုးမြင်စိတ်များ မရှိတော့ပေ။

"တာဝန်ကျဆရာဝန်ကို အရင်သွားရှာပြီး မင်းအမေကို အထူးကြပ်မတ်ဆောင်ထဲက ထုတ်ကြရအောင်"

ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူ(မ)တို့သားအဖက သူ့ကိုယုံကြည်ကြောင်း မြင်သောအခါ ယဲ့ချန်းလည်း စိတ်သက်သာရာရဟန် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။

သုံးယောက်သား ဆရာဝန်ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ကိုမြင်သော် ဆရာဝန်က မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့ကို မေးစရာတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား"

လီရှီသုန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာ ကျွန်မအမေကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲကနေ သာမန်လူနာဆောင်ကို ပြောင်းပေးချင်လို့ပါ"

လီရှီသုန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်က ချက်ချင်းမျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့မိသားစုမှာ ငွေမရှိဘူးဆိုရင်တောင် အခုအချိန်မှာ လက်လျှော့လို့ မရသေးဘူး။ လူနာမှာ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်"

တာဝန်ကျဆရာဝန်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ဆရာဝန်က ဆက်​ပြောလေသည်။

"ကျွန်တော် ခုနကပြောခဲ့သလိုပဲ။ လူနာရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာမို့ အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်။ ဒီအချိန်အတွင်း တစ်ခုခုလွဲချော်သွားခဲ့ရင် ဘယ်သူက တာဝန်ယူနိုင်မှာလဲ"

ဆရာဝန်က သက်ပြင်းချ၍ ဆက်ပြောလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ငွေထပ်မကုန်ချင်တော့လို့ဆိုတာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ထပ်ကြိုးစားကြည့်စေချင်သေးတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ မိသားစုကသာ လက်လျှော့လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမတိုင်ခင် ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ တာဝန်ယူမှုကင်းလွတ်ခွင့်လက်မှတ်တော့ ထိုးပေးရလိမ့်မယ်"

ဆေးရုံများတွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးများကို ဆရာဝန်များ အမြဲကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည်။ လူနာရှင်များက လက်လျှော့လိုက်သည့်အခါ သူတို့လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

ဘေးနားရှိ ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ငွေကြောင့် ကုသမှုကို လက်လျှော့လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ဆေးရုံက မကုနိုင်ဘူးဆိုလို့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်မှပဲ ဝင်ကုပေးနိုင်မှာမို့လို့ပါ"

ယဲ့ချန်း၏ စကားများကြောင့် ဆရာဝန်ခမျာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ယဲ့ချန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဘာပြောလိုက်တယ်။ မင်းက ကုပေးမယ် ဟုတ်လား"

ဆရာဝန်က ယဲ့ချန်း နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်နေချေသည်။

ထို့နောက် သူက လီရှီသုန်းနှင့် သူ(မ)၏ဖခင်ကို မသိမသာအကဲခတ်လိုက်သည်။

"ကျုပ်ကို နောက်နေတာလား။ လူနာရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းဆိုးရွားနေတာနော်။ တစ်ချက်လေးမှားသွားတာနဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့မိသားစုက လမ်းဘေးက ဆရာဝန်ယောင်ယောင်ဘာယောင်ယောင် လူတစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီး ကုခိုင်းနေတာလား။ ဒါက တာဝန်မဲ့လွန်းရာကျတယ်"

ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်၏ လေသံက အလွန်အေးစက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သူ့လူနာဖြစ်၏။ ဤလူနာမှာ ကုသနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ယခု လူနာရှင်များက မဆင်မခြင်ပြုမူနေကြလေရာ ဆရာဝန်လည်း အလွန်ဒေါသထွက်သွားရသည်။

လူနာ၏အခြေအနေက အန္တရာယ်ကင်းသည့် အနေအထားသို့ မရောက်သေးပေ။ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှ သာမန်လူနာဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းကပင် အလွန်အန္တရာယ်များနေပြီဖြစ်၏။ ယခုမူ သူတို့က ကျန်းလု မှ ရမ်းကုဆရာဝန်တစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ ကုသခိုင်းနေပြန်သည်။ ဤသည်မှာ လူ့အသက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောထားနေခြင်းပင်။

"အစ်ကိုယဲ့... ရှင်..."

ဆရာဝန်၏စကားများကို ကြားသောအခါ လီရှီသုန်းနှင့် သူ့အဖေလည်း ဗျာများသွားရသည်။

ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံးလျက် ​​ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်။ ဒေါက်တာ့ကို ကိုယ် ပြောလိုက်ပါ့မယ်"

"ဒါနဲ့... ရန်အိုက်ဆေးရုံက ဒါရိုက်တာကျိုးကို ခင်ဗျားသိတယ်မလား"

ဒါရိုက်တာကျိုး၏နာမည်ကို ကြားသောအခါ ဆရာဝန်က ခဏမျှကြောင်သွားသည်။

"သေချာပေါက်သိတာပေါ့။ ကျုပ်က သူ့တပည့်လေ"

ယဲ့ချန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်၏။

"ခင်ဗျား ဒါရိုက်တာကျိုးဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော့နာမည် ယဲ့ချန်း လို့ ပြောလိုက်။ လူနာတွေကို ကုသပေးဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အရည်အချင်းရှိမရှိဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ယဲ့ချန်း၏စကားကြောင့် ဆရာဝန်လည်း အံ့အားသင့်သွားချေသည်။

သူ ခဏမျှစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ဖုန်းကောက်ကိုင်ကာ ဒါရိုက်တာကျိုး၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာ... ကျွန်တော် ရှောင်ကျန်းပါ။ ဒါနဲ့ ယဲ့ချန်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဆရာသိလား။ သူက အခု ကျွန်တော်တို့ဆေးရုံမှာ ရောက်နေတယ်။ လူနာတစ်ယောက်ကို သူကိုယ်တိုင်ကုပေးမယ်ဆိုပြီး အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲက ပြောင်းရွှေ့ချင်နေတယ်။ အဲဒါ ရယ်စရာကောင်းမနေဘူးလား ဆရာ"

"ရှောင်ကျန်း... ဒေါက်တာယဲ့ရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်က ငါ့ထက်တောင် သာသေးတယ်။ မင်းတို့မကုနိုင်တဲ့ ရောဂါတွေကို သူ ကုသပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါက မင်းအတွက်လည်း လေ့လာသင်ယူဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုမို့ အမိအရဆုပ်ကိုင်ထားသင့်တယ်"

ဆရာဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယီရှုခမျာ မှင်တက်သွားရသည်။

ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု လူနာကိုကုပေးလို့ရပြီလား"

ဆရာဝန်က ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေတော့သည်။

"ရပါတယ်"

သူ့ဆရာသည် ရှန်ဟိုင်းတွင် အာဏာတိက္ကမကြီးမားသူတစ်ဦးဖြစ်၏။ ထိုဆရာကိုယ်တိုင်ကပင် ယဲ့ချန်းကို ဤမျှတလေးတစား ဆက်ဆံနေမှတော့ သူက ယဲ့ချန်းကို မည်သို့နှယ် မလေးမစားလုပ်ရဲမည်နည်း။

"ကျွန်တော် လူနာကို သာမန်လူနာဆောင်ဆီ အခုချက်ချင်းပြောင်းပေးပါ့မယ်"

ဆရာဝန်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူသွင်း၍ ပြောလိုက်သည်။

•••••••••••••••••

အပိုင်း ၅၄၂ : သူ လုပ်နိုင်ပါ့မလား

ဒေါက်တာကျန်းက ယဲ့ချန်းကို လေးနက်တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ကျွန်တော့ဆရာက ပြောထားပေမဲ့ လူနာရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အရမ်းစိုးရိမ်ရတယ်ဆိုတာတော့ သတိပေးပါရစေ။ ခွဲစိတ်မှု အောင်မြင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ မသေချာမရေရာမှုတွေကတော့ အများကြီးရှိပါသေးတယ်။ အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲက ထွက်သွားတာနဲ့ အချိန်မရွေး အသက်အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်ပါတယ်"

ဒေါက်တာကျန်းက အမေလီ၏ အခြေအနေနှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အားလုံးကို ယဲ့ချန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"မစ္စတာယဲ့... အမေလီရဲ့အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အချက်အလက်တွေအားလုံးက ဒီမှာပါ။ ခင်ဗျား အကိုးအကားလုပ်ဖို့ပါ"

ယဲ့ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျေးဇူးပါ။ ခင်ဗျားပြောပြတဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးလီမှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ သူ သုံးရက်ထက်ပိုပြီး တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါက်တာကျန်း အံ့အားသင့်သွားချေသည်။

အမှန်တော့ လူနာတစ်ယောက် ဘယ်အချိန် သေဆုံးနိုင်သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ဒေါက်တာကျန်းကတော့ ယဲ့ချန်းတစ်ယောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့်စကားများ ပြောနေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူလေးစားရသော အကြီးအကဲကျိုးကိုယ်တိုင်က ဤလူ့ကို အံ့ဖွယ်သမားတော်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး မိတ်ဆက်ပေးထားခြင်းဖြစ်လေရာ ဒေါက်တာကျန်းအနေနှင့် မယုံကြည်ဘဲ မနေရဲပေ။

ထို့ပြင် အကြီးအကဲကျိုးက ယဲ့ချန်း၏ အံ့မခန်းကုသနိုင်စွမ်းများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ့ကို ပြောပြဖူးသောကြောင့် ယဲ့ချန်း၏ စကားများကို သူ ယုံကြည်ရပေမည်။

ယဲ့ချန်း၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီရှီသုန်း၏အမူအရာကား သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ(မ)က ယဲ့ချန်း၏လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ယဲ့ချန်း... ရှင် ကျွန်မအမေကို ကယ်ပေးရမယ်နော်"

ယဲ့ချန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကိုယ်ရှိနေသရွေ့ အန်တီ ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး"

ယဲ့ချန်းက ဆက်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"လူနာကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲက မြန်မြန်ရွှေ့ပါ။ အချိန်ဆွဲလေလေ ပြန်သက်သာဖို့ နှေးလေလေပဲ"

ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါက်တာကျန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျား သေချာလို့လား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ဆိုတာ ပိုးမွှားကင်းစင်တဲ့ လူနာဆောင်ပါ။ လူနာက အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်ထဲက ထွက်သွားတာနဲ့ ကူးစက်ရောဂါတွေ ဝင်လာနိုင်ပြီး ဆိုးဝါးတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

ယဲ့ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော့ကိုယုံပါ။ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

ယဲ့ချန်း၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ ဒေါက်တာကျန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

"ကောင်းပါပြီ။ ဆေးရုံဆင်းဖို့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့"

အဖေလီပ တာဝန်ယူမှုကင်းလွတ်ခွင့် သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ပြီးနောက် ဒေါက်တာကျန်းက အမေလီကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှ သာမန်လူနာဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စီစဉ်ပေးတော့သည်။

ဒေါက်တာကျန်းမှာမူ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

အမှန်တော့ သူသည် အမေလီကို တစ်လျှောက်လုံး ကုသပေးနေခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။

အကြီးအကဲကျိုးက ယဲ့ချန်းကို အံ့ဖွယ်သမားတော်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူကတော့ ယဲ့ချန်းအပေါ် အနည်းငယ် သံသယဝင်နေဆဲပင်။

ယဲ့ချန်းက အသက်ငယ်လွန်းလှသည်။ လူနာကို အထူးကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှ သာမန်လူနာဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ ရူးသွပ်မှုတစ်ခုပင်။

သို့သော် ယဲ့ချန်းက မိသားစု၏ သဘောတူညီမှုနှင့် သူ့ဆရာဖြစ်သူ၏ ထောက်ခံမှုကိုပါ ရရှိထားသောကြောင့် ဒေါက်တာကျန်းအနေနှင့် ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ပေ။

ဒေါက်တာကျန်းခမျာ တွေးလေလေ ယုံကြည်မှုကင်းမဲ့လေလေ ဖြစ်လာသဖြင့် အကြီးအကဲကျိုးထံသို့ ဖုန်းဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ... ယဲ့ချန်းက တကယ်အရည်အချင်းရှိလို့လား။ ကျွန်တော့အမြင်တော့ သူက အပျော်တမ်းအဆင့်လောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ်"

အကြီးအကဲကျိုးက ရယ်မောလိုက်၏။

"ငါလည်း အစကတော့ အဲဒီလိုထင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း သိလား။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ယန်မိသားစုက အကြီးအကဲယန်ကို သူက အံ့သြဖို့ကောင်းလောက်တဲ့အထိ ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်ကွ။ အကြီးအကဲယန်က နှလုံးရောဂါနဲ့ ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး သေပြီလို့တောင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချခံထားရတာနော်။ သေမယ့်ဆဲဆဲ အခြေအနေကနေ ပြန်ဆွဲခေါ်လာနိုင်ခဲ့တာ။ ဒီလူက သာမန်မဟုတ်ဘူး"

အကြီးအကဲကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါက်တာကျန်းမှာ အလွန်အံ့သြသွားသည်။

အကြီးအကဲကျိုး ရည်ညွှန်းနေသည့် ရောဂါက မည်မျှဆိုးဝါးကြောင်း ဒေါက်တာကျန်း သိသည်။

အခြေအနေက ထိုအဆင့်အထိ ရောက်သွားပြီဆိုလျှင် ကုသနိုင်သည့် အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်၏။

သို့သော် ယဲ့ချန်းကမူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် အံ့မခန်းပြန်သက်သာလာအောင် ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ယဲ့ချန်းတွင် ထိုသို့သောစွမ်းရည်များ တကယ်ရှိနေပါက သူသည် အံ့ဖွယ်သမားတော်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

အကြီးအကဲကျိုးက ဆက်ပြောပြန်သည်။

"တကယ်တော့ အစက ငါလည်း မင်းလို သံသယဝင်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရတော့ ငါ အံ့သြချီးကျူးရုံကလွဲပြီး မယုံဘဲမနေနိုင်တော့ဘူး။ အခုဆိုရင် အကြီးအကဲယန်က ပန်းခြံထဲမှာ ထိုက်ချိတောင် ကစားနေပြီလို့ ကြားတယ်"

အကြီးအကဲကျိုး၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်ဝယ် ဒေါက်တာကျန်းမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ထိုသို့သောလူနာမျိုး ခုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်လောက်အောင် ပြန်လည်ကျန်းမာလာခြင်းကပင် ယုံကြည်ရခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ထိုက်ချိပါ ကစားနိုင်ပြီတဲ့လား။

ဤသည်မှာ လုံးဝမယုံနိုင်စရာပင်။

ဒေါက်တာကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ ဆရာ"

ဟွားနိုင်ငံတစ်ဝန်းတွင် ဆေးပညာအာဏာပိုင်တစ်ဦးအဖြစ် ရိုသေလေးစားခံရသော အကြီးအကဲကျိုး၏ အနေအထားကို ဒေါက်တာကျန်း ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူကိုယ်တိုင်ကပင် ယဲ့ချန်းကို ဤမျှအထင်ကြီးလေးစားနေသည်ဖြစ်ရာ ယဲ့ချန်း၏ စွမ်းရည်များက အတုအယောင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထို့ပြင် အကြီးအကဲယန်သည် ဟွားနိုင်ငံအတွက် အကျိုးပြုပေးခဲ့သော ထင်ရှားကျော်ကြားသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဒေါက်တာကျန်း သိထားလေရာ သူ့ကို ကုသပေးနိုင်သည့် ယဲ့ချန်း၏စွမ်းရည်က အလွန်ထူးကဲကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ယခုအခါတွင် အမေလီ၏ရောဂါကို ကုသရန် ယဲ့ချန်း၌ မည်ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်နည်းစနစ်များ ရှိနေသလဲဆိုသည်ကိုသာ သူ သိချင်နေမိတော့သည်။

သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် အမေလီကို အခန်းထဲမှ ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

လီရှီသုန်းနှင့် အဖေလီတို့နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။

ယဲ့ချန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသော်လည်း သူတို့အတွက်မူ မိသားစုဝင်ဖြစ်နေသောကြောင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေမိခြင်းပင်။

ယဲ့ချန်းက ပြုံးလျက် လီရှီသုန်းကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချ..ကိုယ့်ကိုသာ ယုံထားလိုက်"

ယဲ့ချန်းက ထိုသို့ပြောရင်း လီရှီသုန်း၏ ခေါင်းလေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် ပုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီ တစ်နာရီအတွင်း သတိရလာလိမ့်မယ်။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် အစားနည်းနည်းစားပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်မယ်လို့ ကိုယ် အာမခံတယ်။ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားဖို့ကတော့ တစ်လလောက် ကြာနိုင်တယ်"

ယဲ့ချန်း၏စကားကို ကြားသောအခါ ဒေါက်တာကျန်းခမျာ ကြက်သေသေသွားရသည်။

ဒေါက်တာကျန်းအဖို့ ယဲ့ချန်း၏စကားက စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တစ်ခုနှင့် မခြားပေ။

အမေလီ၏ အခြေအနေက အလွန်အမင်း ဆိုးဝါးနေပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအစားထိုးကုသမှု ခံယူလျှင်ပင် တစ်နှစ်ဝန်းကျင်အတွင်း လမ်းလျှောက်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ခုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်ရန် တစ်ရက်သာ အချိန်ယူရမည်ဆိုသည်မှာ ယုတ္တိမတန်လှပေ။

အမေလီကို အဆင့်မြင့်လူနာဆောင်သို့ အမြန်ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်း၏သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အမေလီ၏ လူနာဆောင်မှာ အဆင့်မြင့်အရာရှိများအတွက်သာ သီးသန့်ထားလေ့ရှိသော အလွန်ကောင်းမွန်သည့် အသုံးအဆောင်များပါဝင်သည့် ဗီအိုင်ပီအခန်းဖြစ်နေချေသည်။

ယဲ့ချန်းက ဆို၏။

"ဒေါက်တာကျန်း... ကျွန်တော် အခု အပ်စိုက်ကုထုံးကိုသုံးပြီး လူနာရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ပြန်ရှင်သန်လာအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်။ အပြင်လူတွေ ဝင်မလာနိုင်အောင် ခင်ဗျားဆီက အကူအညီတောင်းချင်တယ်"

ဒေါက်တာကျန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်ရော ကုသတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ကို လေ့လာခွင့်ရနိုင်မလား"

ဒေါက်တာကျန်း၏ တောင်းဆိုမှုကို ကြားသောအခါ ယဲ့ချန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး တိတ်တိတ်လေးနေပေးပါ"

ဒေါက်တာကျန်းက ကျေးဇူးတင်လေဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

အကယ်၍ ယဲ့ချန်းထံတွင် ထိုသို့သောစွမ်းရည်များ တကယ်ရှိနေပါက သူ့နည်းစနစ်ကို လေ့လာခွင့်ရခြင်းမှာ မိမိ၏ဆေးပညာစွမ်းရည်များကို မြှင့်တင်ရန်အတွက် တန်ဖိုးဖြတ်မရသော အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ချန်းက ဘောပင်တစ်ချောင်းကိုယူ၍ ဆေးညွှန်းတစ်ခုကို အရင်ရေးလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာကျန်း... တိုင်းရင်းဆေးဆိုင်ကနေ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ ရအောင် ကူညီပေးပါ။ လူနာ သတိရလာတဲ့အခါ သောက်ဖို့ ကျွန်တော့ရဲ့ ဆေးညွှန်းအတိုင်း ကျိုချက်ပေးထားပါ"

"ကောင်းပါပြီ။ ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ဒေါက်တာကျန်းက လူတစ်ယောက်အား ဆေးဘက်ဝင်ဆေးညွှန်းကို ချက်ချင်းပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ကုသမှုကို စတင်လိုက်လေပြီ။

ယခုအချိန်တွင် လူနာဆောင်အပြင်ဘက်၌ ဌာနအသီးသီးမှ ဆရာဝန်များ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်၏။

ကျောက်ကပ်ပျက်စီးနေသည့် လူနာတစ်ဦးကို လူငယ်တစ်ယောက်က အပ်စိုက်ကုထုံးအသုံးပြု၍ ကုသပေးနေသည့်အကြောင်း သူတို့အားလုံး ပြောဆိုဆွေးနွေးနေကြသည်။

ယဲ့ချန်းက သူ၏အပ်အိတ်ထဲမှ ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အမေလီ၏ သွေးကြောဆုံမှတ်များအတွင်းသို့ အပ်တချို့ကို လျင်မြန်စွာ စိုက်သွင်းလိုက်သည်။

ယဲ့ချန်း၏ အပ်စိုက်သွင်းပုံ လှုပ်ရှားဟန်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဒေါက်တာကျန်း အံ့အားသင့်သွားချေသည်။

အကြီးအကဲကျိုးက တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်၏။ ဒေါက်တာကျန်းလည်း သူ အပ်စိုက်သည်ကို ယခင်က မြင်ဖူးသော်ငြား ယဲ့ချန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် အကြီးအကဲကျိုးပင် မှေးမှိန်သွားရသည်။

ယဲ့ချန်း၏ ငွေအပ်များက အမေလီ၏ သွေးကြောဆုံမှတ်များအတွင်းသို့ ဆက်တိုက် စိုက်ဝင်သွားသည်။

အမေလီ၏ ရောဂါသည် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါပျက်စီးခြင်းပင်။ အတိအကျဆိုရလျှင် ကျောက်ကပ်ပျက်စီးခြင်းဖြစ်လေရာ တစ်ခုတည်းသော ကုသမှုမှာ အစားထိုးကုသခြင်းသာ။

သို့တိုင် ယဲ့ချန်း၏ အပ်စိုက်ကုထုံးက ပျက်စီးနေသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို အသက်ဝင်လာစေရန် ရည်ရွယ်နေခြင်းပင်။

ယဲ့ချန်းက 'မီးတောင်အပ်စိုက်ပညာ'ဟု လူသိများသော ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည့် ရှေးဟောင်းနည်းစနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဤနည်းစနစ်ကို ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများတွင် ဖော်ပြထားသော်လည်း ခေတ်နောက်ကျသွားပြီဖြစ်၏။

ယဲ့ချန်းက ထိုနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆရာဝန်တစ်ယောက်က ဒေါက်တာကျန်းကို တိုးတိုးကပ်မေးလိုက်၏။

"ဒီလူက ယုံရပါ့မလား။ အပ်နည်းနည်းစိုက်ရုံနဲ့ လူနာရဲ့ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်ချက်တွေက တကယ်ပြန်ကောင်းလာနိုင်ပါ့မလား။ ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဒေါက်တာကျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့အနေနဲ့ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ရုံပဲတတ်နိုင်တယ်"

•••••••••••••••••

အပိုင်း ၅၄၃ : နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့

ယဲ့ချန်း၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား လျင်မြန်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမေလီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ငွေအပ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ယဲ့ချန်းက တစ်ခါတစ်ရံ ငွေအပ်များကို လှည့်ကာ အပ်စိုက်ထားသည့် အတိမ်အနက်ကို ထိန်းညှိပေးနေပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက ငွေအပ်များ၏ တည်နေရာကို ပြောင်းလဲပြီး သွေးကြောဆုံမှတ်များကို အပြောင်းအလဲလုပ်ပေးသည်။

အစပိုင်းတွင် ဒေါက်တာကျန်းက ယဲ့ချန်းထံမှ တစ်ခုခုကို လေ့လာသင်ယူချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ဘာတစ်ခုမှ နားမလည်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သူ့ဘေးတွင်မူ လီရှီသုန်းက ယဲ့ချန်းတစ်ယောက် သူ(မ)၏မိခင်ကို ကုသပေးနေသည်ကို ကြည့်ရင်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ယဲ့ချန်း၏ နားထင်တွင် ချွေးထွက်နေကြောင်း သတိထားမိသဖြင့် သူ(မ)လည်း လက်ကိုင်ပဝါကိုထုတ်၍ ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဟူး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ"

ယဲ့ချန်း ငွေအပ်များကို စတင်ဖယ်ရှားနေကြောင်း မြင်သောအခါ ဒေါက်တာကျန်းက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဒါလေးတင်ပဲလား"

ဆရာဝန်တစ်ယောက်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်နဲ့ ပြီးပြီလို့ ပြောချင်တာလား။ လူနာက သတိတောင် မရသေးဘူးလေ"

ယဲ့ချန်းက သူ့ပါတက်ခ်ဖိလစ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်တစ်မိနစ်နေရင် လူနာ သတိရလာပါလိမ့်မယ်"

"တစ်မိနစ်လား"

ဒီလူက အရမ်းယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေတာပဲ။

သို့သော် ယဲ့ချန်းက သူ့နာရီကိုကြည့်၍ နောက်ပြန်ရေတွက်လိုက်သည်။

"၁၀ ၉ ၈... တစ် သုည"

ယဲ့ချန်း သုညအထိရောက်အောင် ရေတွက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမေလီ၏ မျက်ခွံများ ရုတ်တရက်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်လုံးများ တကယ်ပွင့်လာခဲ့သည်။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြသည်။

သူ(မ) တကယ်သတိရလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။

"နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့... ခင်ဗျားက တကယ်အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ"

ဒေါက်တာကျန်းမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။

ပုံမှန်ကုသမှုမျိုးဖြင့်ဆိုလျှင် အမေလီ သတိပြန်ရလာရန် အများအားဖြင့် သုံးရက်ခန့် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိထားကြသည်။

သို့တိုင် ယဲ့ချန်း၏ အပ်စိုက်ကုထုံးက လူနာကို ချက်ချင်းသတိရလာစေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် လူနာ၏ မျက်နှာအရောင်မှာ အစက အလွန်ဖြူဖျော့နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းမာသည့် အရောင်အသွေးများ လွှမ်းနေပြီဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ယဲ့ချန်း၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်ကြောင့် အံ့အားသင့်နေကြရသည်။

ယဲ့ချန်းက ဆို၏။

"လူနာရဲ့ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ ပြန်အသက်ဝင်လာဖို့ အချိန်နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလိုတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့ကို ဘာအနှောင့်အယှက်မှမရှိဘဲ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အနားယူခိုင်းထားရမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့။ ဟုတ်ကဲ့ပါ နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့။ ခင်ဗျားရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ကျွန်တော် သေချာပေါက်လုပ်ပါ့မယ်"

"ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်စစ်ဆေးမှုတချို့အတွက်တော့ စက်ပစ္စည်းတွေကို အသုံးပြုလို့ရပါတယ်"

ဒေါက်တာကျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူနာပြုများကို အမေလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန်အတွက် စက်ပစ္စည်းများအသုံးပြုရန် ချက်ချင်းညွှန်ကြားလိုက်သည်။

စစ်ဆေးမှုရလဒ်များ ထွက်လာသောအခါ ဒေါက်တာကျန်း အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ညွှန်းကိန်းအမျိုးမျိုးက လူနာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

"နတ်ဆေးသမားတော်ယဲ့... ခင်ဗျားက သြချလောက်ပါပေတယ်။ လူနာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ဆောင်ချက်တွေအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ"

ယဲ့ချန်းက အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်သုံးနာရီလောက်နေရင် လူနာကို ကျိုထားတဲ့တိုင်းရင်းဆေး တိုက်လိုက်ပါ။ ကျန်တာကတော့ သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကောင်းလာမယ့်အပေါ် မူတည်တယ်"

ဒေါက်တာကျန်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"မစ္စတာယဲ့... စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော်တို့ သေချာဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"

ယခုမူ ဒေါက်တာကျန်းသည် ယဲ့ချန်းအပေါ် အထင်သေးနေရာမှ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားသွားပြီဖြစ်၏။

ယဲ့ချန်း၏ ဆေးပညာစွမ်းရည်များက သူ့နားလည်နိုင်စွမ်းထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

ဘေးတွင်ရပ်နေသော လီရှီသုန်းကလည်း ဝင်မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျွန်မအမေရဲ့ အခြေအနေကရော"

ယဲ့ချန်းက ခပ်ဖွဖွပြုံးလိုက်သည်။

"အန်တီက အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ မနက်ဖြန်ဆိုရင် ခုတင်ပေါ်က ဆင်းနိုင်လောက်ပြီ"

"အာ... တကယ်လား"

လီရှီသုန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်ဝယ် အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားသည်။

သူ(မ)၏အမေက ပြန်သက်သာလာရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီဟု ကြားခဲ့ရသဖြင့် သူ(မ)မှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယဲ့ချန်းကြောင့် သူ(မ)အမေလည်း ဆိုးဝါးသောကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် လီရှီသုန်းခမျာ ယဲ့ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်လိုက်သည်။

ယဲ့ချန်းက လီရှီသုန်း၏ ခေါင်းသေးသေးလေးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။ အားလုံး ပြီးသွားပါပြီ။ နောက်တစ်နာရီဆိုရင် အန်တီ လုံးဝသတိလည်လာပြီမလို့ မင်း သူနဲ့ စကားပြောလို့ရပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့"

လီရှီသုန်းသည် သူ(မ)အမေ၏လက်လေးက လှုပ်ရှားသွားကြောင်း ယခုလေးတင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ သတိပြန်လည်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူက ယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း အဖေလီကမူ ဘာမှမပြောဘဲ မျက်ရည်များသာ ဝဲတက်လာသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် အမျိုးသမီးလီ အမှန်တကယ် သတိရလာခဲ့သည်။

ဒေါက်တာကျန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့စစ်ဆေးချက်တွေအရ အမျိုးသမီးလီရဲ့ ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်ချက်က ခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြန်ကောင်းလာပါပြီ။ အပြည့်အဝပြန်ကောင်းလာဖို့ အချိန်သိပ်မကြာတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

"တကယ်လား။ ကျွန်မအမေ တကယ် အဆင်ပြေသွားပြီလား"

လီရှီသုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမရှိတော့ကြောင်း ယဲ့ချန်းကလည်း ပြောထားသည်။ ယခုလည်း စစ်ဆေးမှုရလဒ်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီရှီသုန်း၏ ဗျာများနေသော စိတ်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါက်တာကျန်း"

လီရှီသုန်းက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

ဒေါက်တာကျန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်။

"ကျေးဇူးတင်စကားကို မစ္စတာယဲ့အတွက်ပဲ ချန်ထားတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

တစ်နာရီအကြာတွင် အမျိုးသမီးလီမှာ တကယ်သတိရလာခဲ့သည်။

ယခုမူ အမေလီသည် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် မှီလျက်ထိုင်နိုင်နေလေပြီ။

မိခင်ဖြစ်သူ တကယ်ပြန်ကျန်းမာလာ​ကြောင်း မြင်ရသောအခါ လီရှီသုန်း၏ မျက်ရည်များမှာ စမ်းချောင်းတစ်ခုအလား စီးကျလာတော့သည်။

သေကွဲကွဲရလုနီးပါး အတွေ့အကြုံကို ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ဤခံစားချက်များက အလွန်ကြည်နူးရသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ(မ)မိခင်၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝကွာခြားသွားခြင်းပင်။

ယခုအခါတွင် အမျိုးသမီးလီ၏ မျက်နှာအရောင်အသွေးမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေချေသည်။ ပြင်းထန်လှသော ရောဂါကြီးမှ ယခုလေးတင် ပြန်သက်သာလာသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။

လီရှီသုန်းက ယဲ့ချန်း၏လက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ(မ)၏အမေနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"မေမေ... ဒီတစ်ခေါက်တော့ အစ်ကိုယဲ့ချန်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ သူက မေမေ့ကို သေမင်းတံခါးဝက ပြန်ဆွဲခေါ်ပေးခဲ့တာ"

အမျိုးသမီးလီက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။

"မစ္စတာယဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်"

ဒေါက်တာကျန်းကမူ ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမေလီကိုကြည့်ရင်း ယဲ့ချန်းအပေါ်ထားသော လေးစားအားကျမှုမှာ ပို၍ပင် ကြီးမားလာတော့သည်။

ယဲ့ချန်းက ဆေးပညာရပ်ဆိုင်ရာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို လက်တွေ့ဖန်တီးပြခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ယဲ့ချန်းကမူ ပြုံးလိုက်သည်။

"အန်တီ... ကျွန်တော်က ရှီသုန်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တဲ့အရာပါ။ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

"အများကြီးပိုသက်သာသွားပါပြီ။ တစ်ကိုယ်လုံး အရမ်းနေလို့ထိုင်လို့ကောင်းသွားတယ်"

ယဲ့ချန်းက ပြုံးတုံ့တုံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကုသနေတုန်းမှာ အန်တီ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်အတောက်တွေကိုပါ ကျွန်တော် ဖယ်ရှားပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် အခုဆိုရင် အန်တီ့ခန္ဓာကိုယ်က ဆယ်နှစ်လောက် ပြန်ငယ်သွားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ"

အမျိုးသမီးလီက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"မင်းကျေးဇူးတွေပါပဲကွယ်။ မဟုတ်ရင် အန်တီတော့..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီရှီသုန်းတစ်ယောက် ယဲ့ချန်း၏လက်ကို အဆက်မပြတ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြောင်း သူ(မ) သတိထားမိလိုက်သည်။

အထူးသဖြင့် ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်နေသည့် သူ(မ)သမီး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချစ်မိနေသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အမူအရာဖြစ်ကြောင်း သိသာလွန်းလှသည်။

အမျိုးသမီးလီက သူ(မ)၏သမီးအကြောင်း ကောင်းကောင်းသိသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ခံစားချက်များကို သတိမထားမိဘဲ မနေပေ။

ယဲ့ချန်းက ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ဆေးပညာလည်း ကျွမ်းကျင်သဖြင့် အမျိုးသမီးလီအနေနှင့် သူ့ကို အလွန်စိတ်တိုင်းကျမိသည်။

ထို့ပြင် ယဲ့ချန်းသည် သူ(မ)၏ အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။

ယဲ့ချန်းက ဆို၏။

"အန်တီ... တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အနားယူဖို့ လိုတယ်နော်။ သိပ်မပင်ပန်းစေနဲ့။ တိုင်းရင်းဆေးကို အချိန်မှန်သောက်ပေးပါ။ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီကြာရင် လမ်းလျှောက်လို့ရပါပြီ။ ပြန်သက်သာလာဖို့အတွက်ကတော့ ဆရာဝန်တွေရဲ့လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်းသာ လိုက်နာပါ။ အဲဒီအပိုင်းမှာ သူတို့က ပိုကျွမ်းကျင်တယ်လေ"

"သုံးရက်နေရင်တော့ အန်တီ့ရဲ့ ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်ချက်က ပုံမှန်အဆင့်အထိ ပြန်ရောက်ပြီမို့ ဆေးရုံဆင်းလို့ ရပါပြီ။ ဒီရောဂါက အန်တီ့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အမေလီ၏အခြေအနေကို အတည်ပြုရန်အတွက် သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ယဲ့ချန်းက ပြောလိုက်သည်။

အမေလီနှင့် အဖေလီတို့လည်း ကျေးဇူးတင်စကား ထပ်ပြောကြပြန်သည်။

အချိန်မစောတော့သဖြင့် ယဲ့ချန်းလည်း နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။

လီရှီသုန်းက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

ယဲ့ချန်းကမူ ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်သည်။

"အန်တီက အခုလေးတင် သတိရလာတာလေ။ မင်း သူ့အနားမှာပဲ နေပေးသင့်တယ်"

သို့သော် အမေလီကမူ ပြုံးလိုက်၏။

"မဟုတ်တာ။ အန်တီ့ကိုယ်စား ရှီသုန်း မင်းကို လိုက်ပို့ပါလိမ့်မယ်"

အမျိုးသမီးလီက အတင်းတိုက်တွန်းနေသဖြင့် ယဲ့ချန်းလည်း လီရှီသုန်းနှင့်အတူ အပြင်ထွက်လာရန် သဘောတူလိုက်သည်။

ဆေးရုံအဝင်ပေါက်တွင် လီရှီသုန်းက ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြန်သည်။

"အစ်ကိုယဲ့ချန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင့်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ကျွန်မလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး"

ယဲ့ချန်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ရပါပြီကွာ။ ဒီနေ့ မင်း ကိုယ့်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောနေတာ ခဏခဏပဲ"

"ကျွန်မ တကယ့်စိတ်ရင်းနဲ့ ပြောတာပါ။ ဒီကျေးဇူးကို တစ်သက်လုံး မှတ်ထားပါ့မယ်"

လီရှီသုန်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်လေသည်။