အခန်း (၂၃၆-၂၃၇)

အခန်း (၂၃၆) တောတောင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းရွာ

ဖျင်ရင်ခရိုင်တွင် အဖြူရောင် မြူခိုးများက လေထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး ကျောချမ်းစရာကောင်းသော လေထုတစ်ခုက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးတွင် ရစ်ဝဲနေ၏။ သာမန်လူ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် မြင်ရုံမျှဖြင့် တုန်ရီသွားလောက်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဖျင်ရင်ခရိုင် ထူးဆန်းစွာ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ခရိုင်၏ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအတွင်း မည်သည့် သာမန်လူမျှ မနေထိုင်ကြတော့ချေ။

ထွက်ပြေးနိုင်သူများ အားလုံး ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မထွက်ပြေးနိုင်သူများမှာမူ ယခုအခါ ထိုနေရာတွင် ထာဝရ အနားယူနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်၌ ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးမှ ဆယ်မိုင်အကွာတွင် လူနှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ရပ်နေကြပြီး ဖျင်ရင်ခရိုင်အတွင်းရှိ လေထု အပြောင်းအလဲများကို အဝေးမှ စောင့်ကြည့်ကာ အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်နေကြ၏။

"မစ္စတာဖန်း... ကျွန်တော်တို့ အခု ဝင်သွားလို့ ရပြီလား..."

လူအတော်များများက အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ပတ်လည်တွင် စုဝေးနေကြပြီး သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိကြကာ အများစုမှာ အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ရှိကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့က ဦးညွှတ်ကာ လမ်းညွှန်မှု တောင်းခံလိုက်ကြ၏။

အဘိုးအို၏ အမည်မှာ ဖန်းကျီချိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သည့် ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ကျောင်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လေလွင့် ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်အထိ မြှင့်တင်နိုင်သူများ အလွန် ရှားပါးပြီး အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ဆိုလိုရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့်တပြိုင်နက် လေလွင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုသည် သူတို့၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အခြေခံအားဖြင့် ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့ အထူး အခွင့်အရေး တစ်ခုခုနှင့် မဆုံတွေ့ပါက နောက်ထပ် တက်လှမ်းရန် အလွန် ခက်ခဲသွားပေသည်။

ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ ကျင့်ကြံနိုင်သော ဖန်းကျီချိုး၏ စွမ်းရည်က သူ့ကို ယခုအချိန်၌ အထက်တန်းလွှာ ကျင့်ကြံသူများထဲတွင် သဘာဝကျစွာပင် ထည့်သွင်းထားပေသည်။ ထို့ပြင် ဖန်းကျီချိုးသည် ထိုစဉ်က "အစီအရင် မိတ်ဆက် ကျမ်းစာ" ဟုခေါ်သော စာအုပ်တစ်အုပ်၏ အကူအညီဖြင့် အစီအရင် ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ကို စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာရှိ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သူများထဲတွင် ဖန်းကျီချိုးသည် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက အစီအရင်များအပေါ် အားအကောင်းဆုံး နားလည်မှုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။

ယခုအချိန်၌ ဖျင်ရင်ခရိုင် အပြင်ဘက်တွင် လူအများအပြား စုဝေးနေသော်လည်း ဖျင်ရင်ခရိုင်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု မပြုလုပ်ကြသေးသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ဖျင်ရင်ခရိုင်သည် လက်ရှိတွင် အစီအရင်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာကောင် တစ်ကောင်က အစီအရင်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းလိုက်သလဲ။ မိစ္ဆာ၏ ခွန်အား သည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ တိုးလာခြင်းနှင့်အတူ ဤမိစ္ဆာကောင်တွင် ကြီးမားသော ရတနာတစ်ခု သေချာပေါက် ပိုင်ဆိုင်ထားရမည်ဟု လူတိုင်း နားလည်လိုက်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် ထိုမျှများပြားသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး အကျိုးအမြတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရယူရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။ အတွင်းကလီစာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နှင့် ခြင်ဆီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့ အားလုံးကို ဒွာရသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများက ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေမြို့တော်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စအချို့ကို ဤလူများက ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။

"မလောပါနဲ့... အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားက အခုအချိန်မှာ အမြင့်ဆုံး အဆင့်မှာ ရှိနေသေးတယ်... နည်းနည်း ထပ်စောင့်ကြတာပေါ့..."

ဖန်းကျီချိုးက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးဖန်းက တကယ် အများကြီး သိတာပဲ..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချီးကျူးလိုက်၏။

"မစ္စတာဖန်းက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်း ကမ္ဘာအနှံ့ ခရီးသွားနေခဲ့တာဆိုတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ထက် ပိုသိတာ သဘာဝကျပါတယ်…”"မစ္စတာဖန်း... တခြား နေရာတွေမှာ အလားတူ အခြေအနေမျိုးတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးလား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က နှိမ့်ချစွာ မေးလိုက်သည်။

"ခဏခဏ ကြုံဖူးပါတယ်..."

ဖန်းကျီချိုးက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေမှာ စွမ်းရည် မျိုးစုံ ရှိတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ ဒီကို လာတုန်းက နေရာတစ်ခုလုံး ထူးဆန်းတဲ့ နယ်ပယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာ တစ်ရွာကို တွေ့ခဲ့တယ်... အထဲက ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေက ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တောင် ကိုင်တွယ်ဖို့ ခက်ခဲလောက်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သာမန်လူများအတွက်မူ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခုနှင့် ဆုံတွေ့ရခြင်းက အမြဲတမ်းလိုလို အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သိုင်းပညာရှင်များအတွက်မူ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ထူးဆန်းသော အရာများကို တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကလည်း တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာပေသည်။

သို့ရာတွင် သိုင်းပညာရှင်များတွင် ခွန်အားအဆင့် အမျိုးမျိုး ရှိသကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယခုအချိန်၌ ဖျင်ရင်ခရိုင်ရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်သည် အလွန် အစွမ်းထက်လှပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော သာမန် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးပင်လျှင် သေစေလောက်သော အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအတွင်း နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေပြီး အန္တရာယ် အဆင့်က ဤအရာထက် မလျော့နည်းပေ။

"အဲ့ဒီနေရာက ဒီနေရာနဲ့ မတူဘူး... ဖျင်ရင်ခရိုင်ရဲ့ ထူးဆန်းမှုက မိစ္ဆာရဲ့ ခွန်အားကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီနေရာကတော့ မိစ္ဆာဆန်တယ်... အကယ်၍ ငါတို့မှာသာ ကိုင်တွယ်ဖို့ ကောင်းမွန်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိဘူးဆိုရင် အထဲကို ဝင်သွားရင် ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်တယ်..."

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူများ၏ အမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် ဖန်းကျီချိုးသည် ရှင်းပြချက်တစ်ခု မပေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သူ ဆက်ပြောတော့မည့် အချိန်မှာပင် ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အခြေအနေ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားလေ၏။

"ဝင်မယ်..."

ဖန်းကျီချိုးက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးဆီသို့ ဦးဆောင်ကာ ပြေးဝင်သွားလေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များသည် မနှောင့်နှေးဝံ့ဘဲ ဖန်းကျီချိုးနောက်မှ လိုက်ကာ ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးလူ ဖျင်ရင်ခရိုင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဖျင်ရင်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တံခါးသည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ ပိတ်သွားလေ၏။

တောတောင်ထဲမှ ရှေးဟောင်းရွာ။

ချန်ဖေးသည် သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်များရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဗလာကျင်းစွာ ကြည့်နေ၏။ သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေမှန်း မသိချေ။ အတိတ်၏ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ဖေးသည် သူ၏ လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်နီ တစ်တိုင်ကို ကိုင်ထားကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူသည် ဖယောင်းတိုင်ကို သူ့ရှေ့တွင် ကိုင်ထားလိုက်ရာ ရင်းနှီးနေပုံရပြီး အရေးကြီးသော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိပုံရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ချန်ဖေး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဖယောင်းတိုင်နီကို ထွန်းညှိ၍ ဘာဖြစ်မည်ကို ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်လျက် မီးပွတ်ဆံ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သို့ရာတွင် သူ ထွန်းညှိတော့မည့် အချိန်မှာပင် အကယ်၍ သူသာ ဖယောင်းတိုင်နီကို ထွန်းညှိလိုက်ပါက ပိုမို ရှုပ်ထွေးသောအရာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူသော ခံစားချက်တစ်ခု ရရှိလိုက်၏။

"မိတ်ဆွေ... လမ်းပျောက်နေတာလား..."

ချန်ဖေး တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချန်ဖေး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းတွင် အဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်းမသိသော အဘိုးအို တစ်ဦးက သူ့ကို ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

အဘိုးအို၏ အပြုံးက အလွန် နွေးထွေးပုံ ပေါက်သော်လည်း ဤနွေးထွေးမှုက ချန်ဖေးကို နွေးထွေးသွားစေသည်ဟု လုံးလုံးလျားလျား မခံစားရစေဘဲ ကျောချမ်းမှုတစ်ခုက သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှနေ၍ ပျံ့နှံ့လာလေသည်။

"ဒါက မီရွာပါ... ကျွန်တော်က ရွာသူကြီးပါ... အပြင်ဘက်မှာ အခု ဖရိုဖရဲနဲ့ စစ်ပွဲတွေ ဖြစ်နေလို့ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေတာ... မိတ်ဆွေ ဒီနေရာကို ရှာတွေ့တာ တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်တာပဲ..."

အဘိုးအိုက နွေးထွေးစွာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချန်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ချန်ဖေးက မသိစိတ်ဖြင့် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ ရှောင်မလွှဲနိုင်ခဲ့ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲယူခံလိုက်ရသည်။ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားလေ၏။

နဂါးနှိမ်နင်းခြင်း ရုပ်ပြကျင့်စဉ်က အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာပြီး အေးစက်စက် အအေးဓာတ်ကို စုပ်ယူ ဝါးမြိုလိုက်သည်။ ချန်ဖေး၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။

"မီရွာကို လိုက်ပြပါရစေ... လာပါ..."

ရွာသူကြီးက ချန်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကြီးမားလှသော ခွန်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ချန်ဖေးကို အတင်းအဓမ္မ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသဖြင့် သာမန်လူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"မီရွာမှာ အခု လက်ရှိ လူ ၃၂၃ ယောက် နေထိုင်ပါတယ်... မိတ်ဆွေ ဒီနေရာကို သဘောကျရင် နေလို့ရပါတယ်... အပြင်ဘက်က အရမ်း အန္တရာယ်များပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မီရွာက မိတ်ဆွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်..."

ရွာသူကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ချန်ဖေးက ရွာသူကြီး၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ရာ အပြုံးက အလွန် တောက်ပနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံး လုံးဝမရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ချန်ဖေးသည် ရုတ်တရက် စက္ကူရုပ်ကို သတိရသွားသည်။

စက္ကူရုပ်တွင်လည်း မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ မျက်နှာနှင့် ပြုံးနေသော အမူအရာ ရှိသော်လည်း မျက်လုံးများက ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး ကျောချမ်းသွားစေပေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ လယ်ယာမြေပါ... မကြာသေးခင် နှစ်တွေအတွင်းမှာ ရာသီဥတုက ကောင်းမွန်ပြီး သီးနှံတွေ အထွက်တိုးခဲ့တယ်... ဘယ်သူမှ မငတ်ခဲ့ဘူးလေ..."

ရွာသူကြီးက ချန်ဖေးကို သီးနှံခင်း တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ လေနုအေးလေး တစ်ချက်က ဆန်စပါးပင်များကို တိုက်ခတ်သွားရာ ကြွယ်ဝသော သီးနှံများ ရိတ်သိမ်းချိန် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေသည်။ သို့ရာတွင် ချန်ဖေးက ဆန်စပါးပင်များကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် စပါးစေ့များကြားတွင် သွေးအနည်းငယ် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချန်ဖေး သေချာ မမြင်ရမီ ရွာသူကြီးက သူ့ကို ရေကန်တစ်ခုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"အရင်တုန်းက ရွာသားတွေ အသားစားရဖို့ အခွင့်အရေး အရမ်း ရှားပါးတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ငါးတွေ အများကြီး မွေးထားတော့ ငါးသားလေးတွေ တစ်ခါတလေ စားလို့ရတာပေါ့..."

ချန်ဖေးသည် ငါးကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ငါးအတော်များများ ရှိနေကြောင်း အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရ၏။ ချန်ဖေး ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိသည့်အလား ငါးများသည် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ရေပေါ်သို့ ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီသို့ ပါးစပ်များ ဖွင့်လာကြသည်။

ချန်ဖေး၏ နားထဲတွင် ဆူညံသံ ခပ်သဲ့သဲ့ ပေါ်လာ၏။ မိန်းမောနေစဉ်အတွင်း ချန်ဖေးသည် အကူအညီတောင်းသံများကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း မကြာမီတွင် ဆူညံသံက ပျောက်ကွယ်သွားရာ အားလုံးက ချန်ဖေး၏ ထင်ယောင်ထင်မှား သက်သက်ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

ချန်ဖေးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ငါးကန်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ ငါးများ အားလုံး ရေအောက်သို့ ပြန်ကူးသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဒီငါးတွေက မိတ်ဆွေကို တကယ် သဘောကျပုံရတယ်... နောက်ကျရင် မိတ်ဆွေ စားဖို့ တစ်ကောင် သတ်ပေးပါ့မယ်..."

ရွာသူကြီးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး..."

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အနေရခက်စွာ ခံစားနေရသဖြင့် ချန်ဖေးက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်၏။

"မီရွာကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီနေရာကို ကိုယ့်အိမ်လို သဘောထားပြီး အရမ်းကြီး တင်းကျပ်မနေပါနဲ့..."

ရွာသူကြီးက တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး ချန်ဖေးကို ဝက်များနှင့် သိုးများ မွေးမြူထားသော နေရာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။ သို့ရာတွင် ကြီးမားသော ငါးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤဝက်များနှင့် သိုးများသည် အလွန် ပိန်လှီပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေပုံ ပေါက်ပေသည်။

"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေကို အခု မီရွာမှာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း မွေးမြူထားတော့ လူတိုင်း စားဖို့ အတွက် သေချာစေတာပေါ့..."

ရွာသူကြီးသည် ဝက်များနှင့် သိုးများကို ကြည့်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ထက်မြက်သော သွားများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အပြင်ဘက်မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်... ကျွန်တော့်ကို အပြင်လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား..."

ချန်ဖေး ရွာထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာလေလေ၊ ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူ ထိုနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်နေမှန်း မမှတ်မိခြင်းက သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

"မလောပါနဲ့... အပြင်ဘက်က ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ရွာသားတွေ သိပြီး အခု ရွာထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေကြတယ်..."

ရွာသူကြီးသည် ချန်ဖေးကို ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးဘဲ မီရွာ၏ ဗဟိုဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေ၏။ ချန်ဖေးက ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ စွမ်းအားမဲ့နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

တစ်ဝက်လောက် ဆွဲခေါ်ခံရလုနီးပါးဖြင့် ချန်ဖေးသည် မီရွာ ဗဟိုရှိ ကွက်လပ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူသုံးရာကျော် ရပ်နေကြပြီး လူကြီးလူငယ်မရွေး အားလုံးက ချန်ဖေးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။စောင့်ကြည့်ခံနေရရုံမျှဖြင့် ခြေဖဝါးမှစ၍ ခေါင်းထိပ်အထိ ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤလူများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များက ချန်ဖေးအပေါ် အေးစက်စွာ စူးစိုက်နေကြသည်။ ကလေးများပင်လျှင် ငိုယိုခြင်း သို့မဟုတ် ဆူပူခြင်း မရှိ၊ ကစားခြင်းလည်း မရှိဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြ၏။

"အိုး... ဧည့်သည် နှစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ..."

ရွာသူကြီးက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ချန်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အမြန် ပြေးသွားပြီးနောက် ချန်ဖေး၏ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ချန်ဖေးက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြှောက်ကြည့်လိုက်ရာ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် နဂါးနှိမ်နင်းခြင်း ရုပ်ပြကျင့်စဉ်ကို အသက်သွင်းထားသဖြင့် အရေပြားပေါ်ရှိ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ချန်ဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာက သူ့ကို အလွန် ဆိုးရွားသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။ အခွင့်အရေးယူ၍ ထွက်သွားသင့်မသင့် စဉ်းစားနေစဉ် ရွာသားအချို့က သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

ရွာသားများက အမူအရာ ကင်းမဲ့နေကြပြီး ရွာသူကြီးမှာ အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သော်လည်း ဤရွာသားများကမူ ချန်ဖေးကို ရေခဲတမျှ အေးစက်စွာဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ချန်ဖေးက စကားပြောရန် သို့မဟုတ် အတင်းအဓမ္မ ထွက်ခွာရန် တုံ့ဆိုင်းနေစဉ် စောစောက ရွာသူကြီးက အခြား လူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချန်ဖေးသည် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ တစ်ယောက်ကို သူ လုံးလုံးလျားလျား မသိသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေပုံ ပေါက်သည်။ ချန်ဖေး၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးသင့်သော်လည်း အတွင်းစိတ်၌ ချန်ဖေးသည် ဤလူ့အပေါ် ရွံရှာမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ မီရွာက တော်တော်လေး စည်ကားနေတာပဲ... ဧည့်သည် သုံးယောက် တပြိုင်တည်း ရောက်လာကြတယ်..."

ရွာသူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်က အမူအရာ ကင်းမဲ့နေခဲ့သော ရွာသားများသည် ယခုအခါ အားလုံး ပြုံးလာကြ၏။ သို့သော် ဤအပြုံးများသည် ပုံစံခွက် တစ်ခုတည်းမှ ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ပေါက်နေသဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို ကျောချမ်းသွားစေပေသည်။

လုကျစ်ချွန်းသည် ချန်ဖေးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထိုလူကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း သူ့ကို မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့ကြောင်း မမှတ်မိတော့ချေ။ သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းက ထိုလူနှင့် နီးကပ်စွာ ပတ်သက်နေပုံ ပေါ်ပေသည်။

သို့သော် လုကျစ်ချွန်းသည် အဘယ်ကြောင့်ဆိုသည်ကို မမှတ်မိနိုင်ချေ။

"မိတ်ဆွေတို့ကို ကြိုဆိုတဲ့အနေနဲ့ ရွာက စားစရာ တချို့ ပြင်ဆင်ထားပါတယ်... နည်းနည်း ရိုးရှင်းနေတော့ မိတ်ဆွေတို့ သုံးယောက် စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ..."

ရွာသူကြီးက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ ရွာသားအချို့က ကွက်လပ်တွင် စားပွဲတစ်လုံးကို ပြင်ဆင်လိုက်ကြပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းလျာအချို့ကို ယူဆောင်လာကြ၏။

အစားအစာ၏ ရနံ့က လေထဲတွင် စတင် ပျံ့နှံ့လာပြီး လူတိုင်း၏ ခံတွင်းကို မြိန်သွားစေသည်။

သို့သော် လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့က ဟင်းလျာများကို မထိခဲ့ကြသကဲ့သို့ သူတို့ကို ကြည့်နေသော ချန်ဖေးသည်လည်း ဟင်းလျာများကို မထိခဲ့ချေ။

အခန်း (၂၃၇) အသက်လေးရှူလိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ

"ဟင်းတွေက ရိုးရှင်းလွန်းနေလို့လား ဧည့်သည်တို့..."

လုကျစ်ချွန်းနှင့် အခြား နှစ်ယောက် မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ရွာသူကြီး၏ အပြုံးက ပိုမို တောက်ပလာသော်လည်း ဤအပြုံးက လူတို့ကို အနည်းငယ် ကျောချမ်းသွားစေပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ လမ်းမှာ စားလာခဲ့လို့ အခုထိ ဗိုက်မဆာသေးဘူး..."

လုကျစ်ချွန်းသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အချိန်လည်း လင့်နေပြီ... ကျွန်တော်တို့ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးလို့ ခင်ဗျားတို့ကို ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး..."

လုကျစ်ချွန်းက စကားပြောရင်း ဟွာတောက်ဟုန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး လှည့်ကာ ရွာထဲမှ ထွက်သွားကြလေ၏။

ချန်ဖေးသည် စကားမပြောဘဲ အခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သာမန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် သူသည် လုကျစ်ချွန်းနှင့် အခြား တစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားသင့်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ အားလုံးက အခြားရွာမှ ဖြစ်ကြသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ အချင်းချင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤမီရွာသည် အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထူးဆန်းသောအရာများစွာ ရှိနေပေသည်။ ကြာကြာ ဆက်နေပါက ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

သို့ရာတွင် လုကျစ်ချွန်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ချန်ဖေးသည် ပြင်းထန်သော ငြင်းဆန်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အကယ်၍ သူသာ လုကျစ်ချွန်းနှင့်အတူ သွားမည်ဆိုပါက ပို၍ ကြီးမားသော ပြဿနာများနှင့် သေချာပေါက် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

ကြိုတင် ခံစားသိရှိမှုတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း အကြောင်းရင်းကို ပြန်လည် မမှတ်မိနိုင်ပေ။ ဤခံစားချက်က ချန်ဖေးကို ခေါင်းကိုက်သွားစေခဲ့သော်လည်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိခဲ့ချေ။

ရွာသူကြီးက ချန်ဖေးနှင့် အခြား နှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် သူ၏ အပြုံးက ပိုမို ကျယ်ပြန့်လာပြီး သူ၏ နားရွက်များအထိ ရောက်ရှိသွားကာ သူ၏ တောက်ပသော အနီရောင် သွားဖုံးများကို ဖော်ပြနေ၏။

ချန်ဖေး ရွာထဲမှ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေနေစဉ် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးဝေမှုတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားရာ သူ လန့်သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားလေ၏။ ခဏအကြာတွင် ခေါင်းမူးဝေမှုက တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်ကို ချန်ဖေး ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ဗိုက်က ဖောင်းကားလာပေသည်။

ချန်ဖေးသည် သူ၏ ဗိုက်ကို အနည်းငယ် တွေဝေစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်ထဲတွင် တူတစ်စုံကို ကိုင်ထားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လုကျစ်ချွန်းနှင့် အခြား တစ်ယောက်က သူ၏ နံဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူသည် ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ စောစောက ဟင်းလျာများကို သူတို့ သုံးယောက် အဘယ်အချိန်က စားလိုက်မှန်း မသိချေ။

ချန်ဖေး ထိတ်လန့်သွား၏။ သူ ဘယ်အချိန်က ပြန်ရောက်လာပြီး ဟင်းလျာတွေ အားလုံးကို ဘယ်အချိန်က စားလိုက်တာလဲ။

သူ ခေါင်းမူးသွားပြီး ခဏ နားချင်သလို ခံစားရသော်လည်း ဤမျှလောက် အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သလား။ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ဤဖြစ်ရပ်များ အားလုံးကို ချန်ဖေး လုံးလုံးလျားလျား မှတ်မိခြင်း မရှိချေ။

သူ ဤနေရာသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာသနည်း သို့မဟုတ် မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်းကို ချန်ဖေး မသိသကဲ့သို့ပင် အရာအားလုံးက သူ၏ စိတ်ထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက် ဗိုက်ဝပြီလား... မဝသေးဘူးဆိုရင် နောက်ထပ် ဟင်းနည်းနည်း ထပ်ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်..."

ရွာသူကြီးသည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ ချန်ဖေးနှင့် သူ၏ အဖော်များကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ အပြုံးထဲရှိ ကျောချမ်းစရာ အဓိပ္ပာယ်များက ပိုမို ထင်ရှားလာပေသည်။ အစပိုင်းက သူ ပြသခဲ့သော နွေးထွေးမှု မည်သည့်အရာမဆို လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လုကျစ်ချွန်းနှင့် ဟွာတောက်ဟုန်တို့သည် မျက်နှာပျက်နေကြ၏။ သူတို့ စားလိုက်သော အစားအစာများက သူတို့ကို အနေရခက်စေပြီး အန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားချိန်တွင် အစားအစာများက သူတို့၏ အစာအိမ်တွင် ကပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့လာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မှတ်ဉာဏ်များသည် မှုန်ဝါးလာလေ၏။

အအေးဓာတ် ပျံ့နှံ့လာသည်နှင့်အမျှ မီရွာအပေါ် ကနဦး သတိထားမှုများက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာသည်။ လူတို့၏ အတွင်းစိတ် နက်နက်တွင် ဤငြိမ်းချမ်းသော နေရာဖြစ်သည့် မီရွာကို သူတို့၏ အစစ်အမှန် အိမ်အဖြစ် စတင် လက်ခံလာကြလေ၏။

ချန်ဖေးသည် သူ၏ အစာအိမ်ထဲရှိ အအေးဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အအေးဓာတ်ကို ဝါးမြိုစုပ်ယူရန် နဂါးနှိမ်နင်းခြင်း ရုပ်ပြကျင့်စဉ်ကို သူ့အလိုလို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ထိုအရာမှလွဲ၍ ချန်ဖေးသည် အခြား မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမျှ မခံစားခဲ့ရချေ။ချန်ဖေးကို တွေဝေသွားစေသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်လာတတ်သော စွမ်းအင်များပင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ကျင့်စဉ်မျိုးဖြစ်ပြီး သူ အဘယ်အချိန်က သင်ယူခဲ့သနည်း။

"ဧည့်သည်တို့ သုံးယောက်လုံးက သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံထားတဲ့ပုံပဲ... ကျွန်တော်တို့ကို နည်းနည်းလောက် သင်ပေးလို့ ရမလား... ကျွန်တော်တို့က မီရွာက ရွာသားတွေပါ... တခြားရွာက လူတွေဆီကနေလည်း နည်းနည်းပါးပါး သင်ယူဖူးပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ဖလှယ်ကြည့်ကြမလား..."

ရွာသူကြီးသည် ချန်ဖေးနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော ရွာသားများသည် ရွာသူကြီး၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် သူတို့၏ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးကို သူတို့ သုံးယောက်ထံသို့ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။

သိုင်းပညာ ဟုတ်လား...

ရွာသူကြီး၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် လုကျစ်ချွန်းနှင့် အခြားနှစ်ယောက်သည် သူတို့ သိုင်းပညာကို အမှန်တကယ် သိရှိကြောင်း ရုတ်တရက် နားလည်သွားကြ၏။ ရွာသူကြီးက သူတို့ကို မသတိပေးမီအချိန်အထိ ဤကဏ္ဍနှင့် ပတ်သက်သော သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံးကို မသိစိတ်က လျစ်လျူရှုထားခဲ့ကြသည်။

လုကျစ်ချွန်းက မသိစိတ်ဖြင့် ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့၏။ သူ၏ အသိပညာ အားလုံးသည် ခက်ခဲစွာ ရယူထားရခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ သင်ပေး၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော် လုကျစ်ချွန်းသည် အခြားလူ၏ အစားအစာများကို ယခုလေးတင် စားထားခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ဤသို့ ငြင်းဆန်ခြင်းက အလွန် အေးစက်လွန်းပြီး အလွန် ပြတ်သားလွန်းပေလိမ့်မည်။

"ငါ သိုင်းပညာနဲ့ ပထမဆုံး စတင် ထိတွေ့ခဲ့တုန်းက ငါ သင်ယူခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ကျင့်စဉ်က ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းလို့ ခေါ်တယ်... အားလုံးပဲ သေချာ ကြည့်ထားကြ..."

လုကျစ်ချွန်းသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ သင်ယူခဲ့သော ပထမဆုံး သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ အလွန် အခြေခံကျသော လက်သီးသိုင်း တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သင်ပေးခြင်းက ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ချေ။

"ဒီမိတ်ဆွေက တော်တော် သဘောကောင်းတာပဲ... မီရွာက ရွာသားတွေကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရွာသူကြီးက ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများသည် လုကျစ်ချွန်းက ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းကို ထုတ်ဖော်ရန် နေရာလုံလောက်စွာ ချန်ထားပေးလျက် ဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။

လုကျစ်ချွန်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ဘေးတွင် သဘာဝကျစွာ ချထားလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက အလွန် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဤအချိန်၌ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကြီးမြတ်မှု အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းသည် အလွန် အခြေခံကျသော လက်သီးသိုင်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှင်းဖန်မြို့ကဲ့သို့သော မြို့ကြီးတစ်မြို့ကို မဆိုထားနှင့်၊ အနည်းငယ် ကြီးမားသော ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့တွင် သိုင်းကျောင်း တစ်ကျောင်း ရှိမည်ဆိုပါက ထိုနေရာတွင် သင်ကြားပေးသော လက်သီးသိုင်းများသည် ဤအရာထက် မဆိုးနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် လက်သီးသိုင်းက အခြေခံကျသော်လည်း မည်သူက အသုံးပြုသနည်း ဆိုသည့်အပေါ် မူတည်ပေသည်။

လုကျစ်ချွန်းသည် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု မပြုလုပ်ရသေးသော်လည်း သူ၏ အငွေ့အသက်သည် မြေပြင်မှ တောင်တစ်လုံး အမှန်တကယ် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီလက်သီးသိုင်းက ပုံသဏ္ဍာန်ထက် အရှိန်အဟုန်ကို အဓိကထားတယ်... ရိုးရှင်းတဲ့ ကွက် ၅ ကွက်ပဲ ရှိပေမဲ့ အကယ်၍ ကျွမ်းကျင်သွားရင် သာမန်လူတွေတောင် အရေပြားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်နဲ့ သွေးသားသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိတယ်... အားလုံးပဲ သေချာ ကြည့်ထား..."

လုကျစ်ချွန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ဘယ်ခြေဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ညာလက်သီးကို ပစ်သွင်းလိုက်လေ၏။

ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးခြိမ်းသံတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်များနှင့် မြစ်များကို ပြိုကျသွားစေလျက် ရိုးရှင်းပုံရသော ဤလက်သီးချက်က လူတို့ကို ရှောင်လွှဲရန် လုံးလုံးလျားလျား မဖြစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ပြိုကျနေကြောင်း ခံစားရစေသည်။

သူတို့၏ လောကကြီးသည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပျက်စီးသွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် လုကျစ်ချွန်းသည် သာမန် လက်သီးသိုင်း ဖြစ်သော ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းကို အခြား အဆင့်တစ်ခုသို့ သန့်စင်ပြီး မြှင့်တင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ရွာသားများ နားမလည်မည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား လုကျစ်ချွန်းသည် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းပြီးနောက် ထိုလက်သီးချက်အတွက် လိုအပ်သော စွမ်းအား၏ လက္ခဏာများ အားလုံးကို သေချာစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

စွမ်းအား အသုံးပြုမှု၏ အစိတ်အပိုင်းများ အကြောင်းသာမကဘဲ လုကျစ်ချွန်းသည် လက်သီးသိုင်းအတွင်းရှိ အရှိန်အဟုန်ကို မည်သို့ နားလည်ခဲ့ကြောင်းနှင့် လက်သီးသိုင်း၏ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ နားလည်နိုင်ရန်အတွက် မည်သို့ အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြောင်းတို့လည်း ပါဝင်ပေသည်။

လုကျစ်ချွန်းသည် ဤအရာများ အားလုံးကို ချန်လှပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ပြောပြခဲ့ပြီး သူ ပြောလေလေ၊ ပိုမို စိတ်ဝင်စားလာလေလေ ဖြစ်ကာ သူ၏ လက်သီးသိုင်း စွမ်းရည်များကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သရုပ်ပြလေလေ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေသော ဤအခိုက်အတန့်သည် လုကျစ်ချွန်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို မြင့်တက်သွားစေပုံရပြီး သူ့ကို နစ်မြောသွားစေကာ ကျင့်စဉ်များကို အကြိမ်ကြိမ် သရုပ်ပြချင်လာစေခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် လုကျစ်ချွန်းသည် ရပ်တန့်လိုက်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်း၏ လမ်းကြောင်း ငါးသွယ်ကို အလုံးစုံ ရှင်းပြပြီးသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြရုံသာမက သေးငယ်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါက ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းကို အသုံးပြုရမယ့် ပုံစံပဲ..."

လုကျစ်ချွန်းက ထပ်လိုချင်သေးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ရွာသားများက တပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသော်လည်း သူတို့၏ လေသံက အေးစက်နေပြီး ဝမ်းမြောက်မှု ကင်းမဲ့နေ၏။

လုကျစ်ချွန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။ သူ ယခုလေးတင် ဘာကျင့်စဉ်ကို သင်ပေးခဲ့တာလဲ။

ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်း ဟုတ်လား...

ဒါပေမဲ့ ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းကို ဘယ်လို လေ့ကျင့်ရမလဲ... ငါ ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းကို တကယ် လေ့ကျင့်ဖူးလို့လား... ပြီးတော့ ငါ ဘယ်မှာ လေ့ကျင့်ခဲ့တာလဲ…

လုကျစ်ချွန်းသည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်းနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များသည် ရုတ်တရက် ဖျက်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မကျန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

လုကျစ်ချွန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အပြင်းအထန် ပြန်လည် မှတ်မိရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဘာမှ မမှတ်မိတော့ချေ။

သူ၏ အစာအိမ်ထဲရှိ အေးစက်စက် ခံစားချက်က တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာရာ လုကျစ်ချွန်း၏ တင်းကျပ်စွာ ကြုတ်ထားသော မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေ၏။ ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်း ကျင့်စဉ်သည် အရေးကြီးသော သိုင်းပညာ တစ်ခုနှင့် မတူ၍ ဂရုစိုက်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ဤအချိန်၌ ဟွာတောက်ဟုန်နှင့် ချန်ဖေး နှစ်ယောက်စလုံးသည် လုကျစ်ချွန်း၏ အငွေ့အသက် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်ကို သတိမပြုမိခဲ့ကြချေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ လေဟာနယ်ထဲသို့ စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

လုကျစ်ချွန်း ကိုယ်တိုင်ပင် ဤအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။ သူတို့ သုံးယောက်အပေါ် မနားတမ်း လွှမ်းမိုးနေသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

"ငါ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ကျင့်စဉ်က ခြေထောက်သိုင်း တစ်ခုပဲ... ခြေထောက်တွေက လက်မောင်းတွေထက် ပိုသန်မာတယ်... အကယ်၍ မင်း ခြေထောက်သိုင်းတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် တိုက်ခိုက်ရေးမှာ အားသာချက် ရရှိရုံသာမကဘဲ မင်းရဲ့ သွက်လက်မှုကလည်း သာမန်လူတွေထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်..."

ဟွာတောက်ဟုန်က ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး အခြား ကျင့်ကြံသူများအတွက် ပထမဆုံး ခြေထောက်သိုင်းကို စတင် သရုပ်ပြလိုက်၏။

အလွန် သာမန် ခြေထောက်သိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ သာမန်လူများအတွက်မူ အမှန်တကယ် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော်လည်း သိုင်းပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် ရှိသူတိုင်းက ဆွဲဆောင်မှု မရှိဟု သေချာပေါက် ထင်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခု ဟွာတောက်ဟုန်က ဤခြေထောက်သိုင်းကို သရုပ်ပြနေချိန်တွင် ခြားနားသော အရသာတစ်ခုကို ရရှိသွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟွာတောက်ဟုန်သည် ဤခြေထောက်သိုင်းထဲသို့ အစိတ်အပိုင်း အသစ်များ ထည့်သွင်းပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကျစ်ချွန်းက ခေါက်ရှန်း လက်သီးသိုင်း၏ အနုပညာ အယူအဆကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဟွာတောက်ဟုန်သည်လည်း အလားတူ အရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ် တစ်ခုတည်းကို လူမတူသူများက လေ့ကျင့်ပါက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန် ကွာခြားသော ရလဒ်များကို ရရှိနိုင်ပေသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မတူညီသော သူများက လေ့ကျင့်ပါက ရလဒ်များသည် ပို၍ပင် ကြီးမားစွာ ကွာခြားသွားပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းပညာအပေါ် သူတို့၏ နားလည်မှုသည် တူညီသော အဆင့်တွင် မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟွာတောက်ဟုန် စတင် စကားပြောချိန်တွင် သူက အနည်းငယ်သာ ထိတွေ့ခဲ့သော်လည်း ဤခြေထောက်သိုင်း၏ ပါးနပ်မှုကို ဆက်လက် ရှင်းပြလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဓာတ်များ မနားတမ်း မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး လူများကို အရာအားလုံး ပြောပြချင်လာစေခဲ့သည်။ဟွာတောက်ဟုန် သတိမပြုမိသောအရာမှာ ခြေထောက်သိုင်းများ အကြောင်း ဆက်လက် ရှင်းပြလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသိုင်းနှင့်ပတ်သက်သော သူ၏ ကိုယ်ပိုင် မှတ်ဉာဏ်များသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များသာမက ကျင့်စဉ်များအပေါ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နားလည်မှုသည်လည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

ဟွာတောက်ဟုန်သည် စိတ်အားထက်သန်နေပုံ ပေါက်ပြီး ခြေထောက်သိုင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းသော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ရရှိနေပုံ ပေါက်သော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ သေခါနီးအချိန်၌ နောက်ဆုံး စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲမှု တစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။

မီရွာမှ ရွာသားများသည် ဟွာတောက်ဟုန်၏ ပုံပြင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေကြပြီး သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်များက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ဝိညာဉ်ဓာတ်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ပေးနေ၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် ဟွာတောက်ဟုန် စကားပြော ရပ်လိုက်သည်။ စောစောက လုကျစ်ချွန်း ခံစားခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် ဟွာတောက်ဟုန်သည်လည်း ရပ်တန့်ရန် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဟွာတောက်ဟုန် မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူ ထိုခြေထောက်သိုင်းနှင့် ပတ်သက်၍ မှတ်ဉာဏ် လုံးလုံးလျားလျား မရှိတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည်လည်း အနည်းငယ် လျော့ကျသွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုများကို တစ်ခုခုက ဖိနှိပ်ထားသည့်အလား သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

"ကျင့်စဉ်တွေကို သင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

မီရွာမှ ရွာသားများက တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ အကြည့်များ အားလုံးက ချန်ဖေးထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ချန်ဖေးသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားလိုက်သည်။

"ငါ လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံး ကျင့်ကြံမှုနည်းလမ်းက ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်ပဲ... ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုံ့ဆော်ဖို့နဲ့ ခိုင်မာအောင် လုပ်ဖို့ အထူး အသက်ရှူနည်းလမ်း တစ်ခုကို အသုံးပြုတယ်..."

ချန်ဖေးသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ ရရှိသော အကြည့်များ အားလုံးက အေးစက်နေသော်လည်း ချန်ဖေးသည် သူ တရားဟောနေပြီး သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးနေသကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်မျိုးကို ခံစားနေရဆဲပင်။

"ငါ ဒီအသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ပထမဆုံး ရခဲ့တုန်းက ငါ သေချာ မလေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ စတောင် မစနိုင်ခဲ့ဘူး... နောက်ပိုင်း ငွေစ တစ်ဆယ် နှစ်ဆယ်လောက် သုံးပြီးတော့မှ ဒီအသက်ရှူကျင့်စဉ်က လေ့ကျင့်ရတာ အရမ်းလွယ်ကူမှန်း ငါ သိလိုက်ရတယ်... မင်းတို့ ဒါကို လုပ်ဖို့ပဲ လိုတာ..."

ချန်ဖေးက စကားပြောရင်း အကြောလျှော့ကာ ပုံမှန်အတိုင်း စတင် အသက်ရှူလိုက်၏။ အသက်ရှူခြင်း၏ အရေးကြီးပုံကို အလေးပေးရန်အတွက် သူသည် သူ၏ နှာခေါင်းဖြင့် အသက်ရှူခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုကိုပင် မြှင့်တင်လိုက်သေးသည်။

"ဒါပဲ... မင်း ပုံမှန် အသက်ရှူနေသရွေ့ ကျင့်စဉ်ကို စပြီး လေ့ကျင့်နိုင်ပြီ..."

ချန်ဖေးသည် တမင်သက်သက် အသက်ပြင်းပြင်း အနည်းငယ် ရှူလိုက်ပြီး ကျိရှန်း အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ အရေးကြီးဆုံးနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို မျှဝေလိုက်၏။

ထို့နောက် သူက မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရွာသားများကို ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ဖေးသည် သူ သိသမျှ အားလုံးကို ချန်လှပ်ထားခြင်း မရှိဘဲ မျှဝေခဲ့သောကြောင့် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

ရွာသားများ အားလုံး၏ အကြည့်များက ချန်ဖေးအပေါ် စူးစိုက်နေကြပြီး မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။