အခန်း (၃၉၃-၃၉၄)

အခန်း။ ၃၉၃

ပန်းပဲပညာရှင် ရှန်းယွီသည် သူ၏တူဖြင့် သတ္တုကို ထုရိုက်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤကျူးရုံဆိုသည့် လူငယ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု သူက တွေးတောနေမိသည်။ အခြားသော တပည့်အများစုမှာလည်း ပျမ်းမျှအားဖြင့် စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ကြပြီး သင်တန်းသားသစ်အချို့သာ သူတို့၏ အတတ်ပညာရပ်များတွင် ကျွမ်းကျင်မှု အားနည်းနေသေးခြင်းပင်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးသည် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၉ အောက်တန်းစား ကျွမ်းကျင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်၍ရနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အတတ်ပညာရပ် အဆောင်များကိုပါ ဂိုဏ်းသားများအတွက် ဖွင့်လှစ်ပေးရန် အချိန်တန်ပြီလားဟု သူ ဆင်ခြင်မိသည်။

ယခင်က သူသည် ဟင်းချက်အတတ်သင် အတန်းကို ဆုလာဘ်တစ်ခု ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ချက်ပြုတ်ထားသော ဝိညာဉ်အစားအစာများကို ဂိုဏ်းသားများထံ ရောင်းချခွင့်ပေးရန် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အခြားသော အတတ်ပညာရပ်များတွင်လည်း တိုးတက်မှုရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ ဝန်ဆောင်မှုများကိုပါ တစ်ဂိုဏ်းလုံးသို့ ချပြနိုင်ရန် ခွင့်ပြုပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုမှာ သူတို့၏ဂိုဏ်းမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အတတ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အပ်နှံမှုများကို မကြာခဏ လက်ခံရရှိလေ့ရှိသည်။ အများစုမှာ အဆင့်နိမ့်အလုပ်များဖြစ်သဖြင့် ရှန်းယွီက ငြင်းပယ်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုအလုပ်များကို ကလေးများအတွက် လက်တွေ့လေ့ကျင့်ခန်းအဖြစ် လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထုရိုက်နေသော သတ္တုတုံးကို မြှောက်၍ သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ ထုရိုက်နေပြန်သည်။

မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို စတင်ကိုင်တွယ်တော့မည် ဖြစ်ရာ သူ၏ ပုံမှန်

အလုပ်သုံး ကိရိယာများကိုလည်း အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ထားရန် လိုအပ်သည်။ သို့သော်လည်း မသေမျိုးအဆင့်သည် လူသားလောကထက် များစွာ သာလွန်မြင့်မားသော နယ်ပယ်ဖြစ်သဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့် ကိရိယာများမှာပင် အနည်းငယ် အဆင့်နိမ့်နေဦးမည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ရမှာပေါ့"

သူက ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ပင်မခန္ဓာ ရှန်းယွီသည် ဝိညာဉ်သလင်းကျောက် တည်ဆောက်ပုံများကို အဆက်မပြတ် ထိန်းချုပ်ပြင်ဆင်နေရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော မျက်နှာအမူအရာ ရှိနေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နယ်ပယ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ သူဖန်တီးထားသော မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အားစိုက်ထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

သူ၏ ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ကို အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ကြောကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကြောကလည်း ဖန်တီးခြင်းနယ်ပယ်ကို ချက်ချင်းပင် လှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ယခုအခါ သူသည် ဤနိယာမကို ပိုမိုနက်နဲစွာ နားလည်သွားပြီဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ကြောခန္ဓာကိုယ်ဖြင့်ပင် အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းခန္ဓာကိုယ်တွင် အဆုံးမဲ့သော မသေမျိုးစွမ်းအင်များ ရှိနေသဖြင့် တစ်နေ့လုံး အားစိုက်ထုတ်နိုင်ရုံသာမက ပိုမိုထိရောက်စွာလည်း လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပင်မရှန်းယွီသည် သူဖန်တီးထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး စဉ်းစားခန်းဝင်နေတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသော မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ဟန်ချက်ညီညီ ပစ်ကစားရင်း နောက်ထပ် အပိုင်းအစအချို့သာ ထပ်မံရရှိပါက မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တော့မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် လောလောဆယ်

တွင်မူ အခြားသော မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုကို အသစ်ဖန်တီးရန် မလိုအပ်သေးဘူးဟု သူက ယူဆထားသည်။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီမှာ ရုတ်တရက် ဆန့်ထွက်လာပြီး လက်ထဲမှ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏ ဗလာနယ်ပိုးချည်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆင်ခြင်လိုက်သည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးမှသာ အခြားသော မသေမျိုးလက်နက်များကို အာရုံစိုက်ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဗလာနယ်ပိုးချည်အတွင်း စီးဆင်းနေသော စွမ်းအင်များကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ အဆင့်တက်လှမ်းရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အနည်းငယ်သာ လိုအပ်တော့သည်ကို တွေ့ရသည်။ မသေမျိုးအဆင့် ကုန်ကြမ်းအချို့နှင့်အတူ အဆင့်မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်သော စွမ်းအင်များ ပေးစွမ်းနိုင်မည့် မသေမျိုးသလင်းကျောက်အချို့ကိုပါ ကျွေးရမည် ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ ကမ္ဘာလောက၏ အခြေအနေမှာ အင်အားချည့်နဲ့နေသဖြင့် မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခု၏ အသွင်ပြောင်းလဲမှုကို အပြည့်အဝ ပံ့ပိုးပေးနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အချက်မှာ သူ၏ နယ်ပယ်အသစ်များကို သလင်းကျောက်များအဖြစ် စုစည်းကာ ၎င်းအား ကျွေးရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဗလာနယ်ပိုးချည်သည် သူ၏ အခြားသော နယ်ပယ်စွမ်းအင်များနှင့်ပါ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ အလုံးစုံသော အစွမ်းသတ္တိများ မြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက်တွင် အကြီးအကဲဟွမ်သည် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်ပြီး အကြီးအကဲကော် ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် အကြီးအကဲဂူမှာမူ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ရှန်းယွီ၏ ဘေးနားသို့ တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။

“ဘာလုပ်နေတာလဲ သွားကြစို့လေ အကြီးအကဲချုပ်ကြီးရဲ့ အချိန်ကို မဖြုန်းပါနဲ့”

အကြီးအကဲဟွမ်က ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် အကြီးအကဲကော်က “ရှင်ပဲ အရင်သွားနှင့်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ တပည့်နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိသေးတယ်” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ရှန်းယွီ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ခေါ်ထုတ်ရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း ရှန်းယွီကမူ ထိုင်ခုံကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူမသည် အကြီးအကဲဟွမ်ကို စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှန်းယွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲချုပ်ကြီးက အရမ်းအလုပ်များနေတာဆိုတော့ သူ့ကို စကားပြောဖို့ အချိန်မရှိဘူး မဟုတ်လားဟင်”

သူမက မေးလိုက်သည်။ ရှန်းယွီအနေဖြင့် ၎င်းမှာ မေးခွန်းလား သို့မဟုတ် သတိပေးချက်လားဆိုသည်ကိုပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။

“ငါ ဘယ်လို ပြဿနာထဲ ရောက်နေတာလဲ”

ရှန်းယွီ တွေးတောနေမိသည်။

“အာ... အချိန်တောင် တော်တော်လင့်သွားပြီပဲ။ ကျွန်တော် ပြန်ပြီး လက်နက်တွေ လုပ်ရဦးမယ်”

ထိုသို့ပြောကာ ရှန်းယွီ ထရပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် အကြီးအကဲဂူသည် ရှန်းယွီထံသို့ လှမ်းခုန်လိုက်ပြီး သူ၏ ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်တော့သည်။

"တပည့်လေး... မင်း ငါ့ကို ကယ်မှဖြစ်မယ်"

သူက အသည်းအသန် အသနားခံသည်။

ရှန်းယွီက ဘေးသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဆရာ... သိက္ခာလေးလည်း ငဲ့ပါဦး။ ဆရာ့ဇနီးလက်ထဲက ကယ်ဖို့ တပည့်ဖြစ်သူကို အကူအညီတောင်းရသလားဗျာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သိက္ခာက ဘာလုပ်ရမှာလဲ ငါတော့ တကယ်သေတော့မှာ။ သူက သိပ်ကြမ်းတာ... မင်း ငါ့ကို ကယ်ရမယ်"

အကြီးအကဲဂူက မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ပြောရှာသည်။

"တပည့်လေးရာ... ဆရာက မင်းကို ငါ့သားအရင်းလို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာလေ။ ဆရာ သေတာကို တကယ်ပဲ ကြည့်နေရက်မှာလား"

သူ၏ ယခင်နည်းလမ်းများ မအောင်မြင်သဖြင့် နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ထုတ်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံပင်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ဆရာနှင့် သိုင်းဦးလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ဆရာမှာ သူ့အပေါ် ကောင်းမွန်ခဲ့သည်ဟု သူက တွေးတောမိသည်။ လီယောင်း၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရသော သူ၏ နာကျင်မှုကို နားလည်ပေးနိုင်သူမှာလည်း သူ၏ဆရာတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ဤမျှအထိ မိဘသဖွယ် ကောင်းခဲ့သော ဆရာကို သူ စွန့်မပစ်ထားနိုင်ပေ။ ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သိုင်းဦးလေးပင် ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ဆရာကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

သူ၏ဆရာအတွက် သူ တိုက်ပွဲဝင်ပေးတော့မည်ပင်။

တပည့်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲဂူ၏ မျက်နှာမှာ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်များဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီငရဲကနေ လွတ်ရတော့မယ် ဒီကောင်လေးကို အရင်က စောင့်ရှောက်ခဲ့တာ တကယ်မှန်တာပဲ။ မဟုတ်ရင် ငါတော့ သေရချေရဲ့"

သူက ဝမ်းသာအားရ တွေးနေမိသည်။

ရှန်းယွီက အကြီးအကဲ ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ စကားစလိုက်သည်။

"သိုင်းဦးလေး... ဆရာ့ကိုလည်း အနားပေးသင့်ပါပြီ။ ဆရာကလည်း အသက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး ခဏခဏ လုပ်နေတာက ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူးလေ"

သူက ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး "ပြီးတော့... ကလေးအတွက်လည်း မကောင်းဘူး" ဟု ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

အကြီးအကဲဂူကလည်း ခေါင်းကို တရစပ် ငြိမ့်ပြနေသည်။

"ငါ့တပည့်ဆိုတာ ဒါမျိုးမှပေါ့"

သူက ဂုဏ်ယူနေမိသည်။

သို့သော် အကြီးအကဲ ဟွမ်က ရှန်းယွီကို မျက်ရည်ဝဲလျက် ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းနဲ့ မင်းဇနီးက ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်ရှိသမျှ ငါ့အပေါ်မှာပဲ ပုံချထားကြတာ။ ငါက အသက်လည်းကြီးပြီ။ ကိုယ်ဝန်နဲ့လည်း ဖြစ်နေတာကို မင်းတို့ ငါ့ကို မသနားကြဘူးလား ငါ့ကျန်းမာရေးကို ငါဂရုမစိုက်ပေမဲ့ ကလေးအတွက်ကျတော့... ကံကောင်းလို့ ငါ့ယောက်ျားဆီကနေ စွမ်းအင်တွေ အမြဲပြန်ဖြည့်

နိုင်လို့ပေါ့။ အခုကျတော့ အဲဒါကိုပါ ငါ့ဆီက လုယူချင်နေတာလား။ မင်းတို့တွေ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို တကယ်ပဲ သတ်ချင်နေကြတာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စကားကို အလျှော့မပေးသည့်အပြင် သူမ၏ နောက်ဆုံးလက်နက်ကို ချက်ချင်း ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းပင်။ သူမကိုယ်သူမ အသက်ကြီးနေပြီဟုပင် ဝန်ခံလိုက်သေးသည်။

ရှန်းယွီက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကလည်း ရှန်းယွီကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပြင်းထန်သော အကြည့်များဖြင့် အားပြိုင်နေကြသည်။ သူမကိုယ်သူမ အသက်ကြီးပြီဟု ဝန်ခံလိုက်ခြင်းမှာ သူမတွင် ဆုံးရှုံးစရာ ဘာမျှမရှိတော့ဘဲ အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်တော့မည်ဟု သတိပေးလိုက်ခြင်းပင်။

“တော်တော်လေးကို အကွက်ကျကျ ကစားသွားတာပဲ”

ရှန်းယွီက သက်ပြင်းချရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲဂူကမူ သူ၏တပည့်က သူ့အတွက် သိုင်းဦးလေးကို တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု ထင်ကာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်မလာဘဲ အကြီးအကဲ ဟွမ်က လက်လှမ်းပေးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော့်ဆရာကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... စိတ်ချပါ"

သူမက ပြောကာ အကြီးအကဲဂူကို ဆွဲခေါ်ပြီး လျင်မြန်စွာ ခုန်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ဦး……"

အကြီးအကဲဂူ၏ အော်ဟစ်သံမှာ ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ရှန်းယွီမှာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှမတတ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဂါရဝပြုလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဆရာ... တပည့်လေးက ဆရာ့ရဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုကို အမြဲတမ်း မှတ်တမ်းတင်ထားမှာပါ”

ထိုသို့တွေးတောမိရင်း ရှန်းယွီ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ထိုမျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ရင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

"မကြာခင် မိုးရွာတော့မယ့်ပုံပဲ"

သူက တွေးတောနေမိတော့သည်။

အခန်း။ ၃၉၄

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သုတေသနကိုယ်ပွားသည် တရားမှတ်လျက် ထိုင်နေပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် သလင်းကျောက်များကို ဂရုတစိုက် ပုံဖော်နေသည်။

သူသည် ဤသလင်းကျောက်များကို ဖန်တီးခြင်းသည်လည်း ကျင့်ကြံမှုတစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သူလိုအပ်နေသော သလင်းကျောက်များမှာ ဒြပ်ဆွဲအား၊ ကံကြမ္မာ၊ စနစ်တကျရှိမှု၊ ကံတရားနှင့် ဖန်တီးခြင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအရာများကို ဗလာနယ်ပိုးချည်အား ကျွေးလိုက်ပါက ၎င်းသည် မသေမျိုးအဆင့်သို့ ကူးပြောင်းသွားပြီးနောက်တွင်ပင် အလုံးစုံသော စွမ်းပကားများ ပိုမိုတိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

ပြင်ပလောကတွင်လည်း ရှန်းယွီသည် နက်ရှိုင်းစွာ တရားမှတ်ရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။

ယခင်က သူသည် ပျောက်ဆုံးသွားသော အတတ်ပညာရပ်များသည် အမှန်တကယ်တွင် အားလုံးပြည့်စုံသော ပုံစံများ မဟုတ်ကြသေးဟု ယူဆခဲ့သည်။ ပိုမိုတိကျစွာ ဆိုရလျှင် ထိုအတတ်ပညာများကို သူက ပိုမိုအဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အတတ်ပညာရပ်များအတွက် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်းများ အမှန်တကယ် ရှိမရှိ သူသေချာမသိသော်လည်း တာအိုသစ်များကို သူသာ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြနိုင်ခဲ့လျှင် ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ဟု သူ အာရုံရနေသည်။

သူ့အတွက် အလားအလာအကောင်းဆုံးဟု ထင်ရသော အတတ်ပညာများမှာ ဝိညာဉ်

စိုက်ပျိုးရေးနှင့် အဖိုးဖြတ်အတတ်တို့ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်တက်လှမ်းရန် လိုအပ်သော နောက်ဆုံးထိုးထွင်းသိမြင်မှုကိုမူ သူ မရရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏ ဗျူဟာကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအတတ်ပညာနှစ်ခုလောက် မသိသာသော်လည်း သုတေသနပညာရှင်အတတ်ပညာမှာလည်း ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားရသည်။ သုတေသနပညာရှင် အတတ်ပညာ၏ နောက်ထပ်အားသာချက်တစ်ခုမှာ အချက်အလက်သစ်များကို ရယူနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းပင်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် သာမန်အတတ်ပညာရပ်များထက် ကျော်လွန်သောအရာကို အာရုံခံနိုင်ခြင်းမှာလည်း ဤအတတ်ပညာကြောင့်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသည်။

အကယ်၍... အကယ်၍သာ ငါ့ရဲ့ သုတေသနပညာရှင်အတတ်ပညာကို အောင်မြင်အောင် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ။ အခုထိ ငါ့ရှေ့မှာ ပိတ်နေတဲ့ အမှောင်ထုတွေ ပွင့်ထွက်သွားမလား။

သူသည် သုတေသနပညာရှင် အတတ်ပညာအပေါ် အာရုံစူးစိုက်လိုက်သည်။

သုတေသနဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာလဲ...။ အမှန်စင်စစ် ငါက သုတေသနကနေတစ်ဆင့် ဘာကို ရရှိချင်နေတာလဲ။ ငါက တည်ရှိပြီးသား ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု လမ်းကြောင်းကိုပဲ လိုက်ရှာနေတာလား။ တကယ်လို့... အဲဒီလမ်းကြောင်းက အစကတည်းက တည်ရှိမနေခဲ့ဘူးဆိုရင်ရော ဒါဆို ငါ့ရဲ့ လမ်းက ဒီမှာတင် ပိတ်သွားတော့မှာလား။

သုတေသနဆိုတာ ရှိပြီးသားကို လေ့လာတာတင် မဟုတ်ဘဲ မရှိသေးတာကို ဖန်တီးယူတာလည်း ဖြစ်ရမယ်။ ငါ့ရဲ့ သုတေသနပညာရှင် အတတ်ပညာက ငါ့ကို အဲဒီစွမ်းအား ပေးနိုင်မလား။

သူသည် ဆရာအတတ်ပညာကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သုတေသနပညာရှင်အဖြစ် အဆင့်တက်သွားပြီးနောက်တွင် အခြားအရာများထက် သူ့ကိုယ်သူအပေါ်တွင်သာ ပိုမိုအာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။ အသိပညာများကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသော်လည်း ဤကဏ္ဍကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ အသိပညာ ဆည်းပူးနိုင်စွမ်းကို အနစ်နာမခံဘဲ သင်ကြားပြသမှု ကဏ္ဍကို မြှင့်တင်ရန် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေနေသည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်ကို လျှော့ချလိုက်ပါက ယခင် ဆရာအတတ်ပညာအဆင့်သို့သာ ပြန်ရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

သူ လိုအပ်သည်မှာ အသိပညာများကို အလွန်လွယ်ကူစွာ ဆည်းပူးနိုင်ရုံသာမက ထိုအသိပညာများကို ပြန်လည် လက်ဆင့်ကမ်းရာတွင်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ လွယ်ကူချောမွေ့နေစေမည့် နည်းလမ်းမျိုးပင်။

သူသည် အဖိုးဖြတ်အတတ်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်မိသည်။

၎င်းအတတ်ပညာမှာ သူ မသိရှိသေးသော အချက်အလက်များကို ကံတရားနိယာမမှတစ်ဆင့် ရယူခွင့်ပေးထားသည်။ သို့သော် လက်ရှိ သုတေသနပညာရှင်အတတ်ပညာမှာမူ ဘာမျှမရှိရာမှ အသိပညာကို ရယူခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ၏ သင်ယူနိုင်စွမ်းကိုသာ မြှင့်တင်ပေးထားခြင်းပင်။

သူသည် သုတေသနပညာရှင် အတတ်ပညာကို အဖိုးဖြတ်အတတ်ကဲ့သို့ မဖြစ်စေလိုသော်လည်း ၎င်းကို နိယာမတစ်ခုခုအပေါ် အခြေခံလိုက်ပါက စွမ်းအားများ သိသိသာသာ တိုးတက်လာမည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။ သူသည် ထိုသို့ အာရုံစူးစိုက်ရင်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အခြေအနေ အမျိုးမျိုးကို စိတ်ကူးဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်နေမိသည်။

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ မှားယွင်းနေကြောင်း သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သုတေသနပညာရှင် အတတ်ပညာမှာ မည်သည့် နိယာမအပေါ်တွင်မျှ အခြေခံရန် မလိုအပ်ပေ။ နိယာမတစ်ခုအပေါ် အခြေခံလိုက်ခြင်းက အားနည်းချက်ကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မတူညီသော နိယာမများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတတ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် အတတ်ပညာတစ်ခုကို နိယာမတစ်ခုတည်းနှင့် ချည်နှောင်လိုက်ခြင်းက အသစ်တွေ့ရှိခြင်းကို အဓိကထားသော သုတေသနပညာရှင်အတွက် အဟန့်အတား ဖြစ်စေပေလိမ့်မည်။

သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ဤကိစ္စက ဤမျှရိုးရှင်းနေပါက ရှေးဦးသုတေသနပညာရှင်များက ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သုတေသနတာအိုမှာ အမှန်တကယ် လမ်းဆုံးသွားပြီဖြစ်၍ စွန့်ပစ်ခံလိုက်ရခြင်းလား။ ၎င်းမှာ မြင့်မြတ်သော စွမ်းအားများအပေါ် အခြေခံခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ လူသားတစ်ဦးချင်းစီ၏ အရည်အချင်းအပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားသဖြင့် ဘာမျှ ကြိုတင်ပြောပြခြင်းမျိုး မရှိဘဲ သင်ယူနိုင်စွမ်းကိုသာ မြှင့်တင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

မြင့်မြတ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အားမကိုးဘဲ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအရည်အချင်းတွေနဲ့တင် ရှေ့ကို ဆက်တိုးဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ မဖြစ်နိုင်တော့တာလား။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်က အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်ကို ရောက်သွားပြီလား။ ဒီထက်ပိုပြီး မြှင့်တင်ပေးနိုင်မယ့် နေရာလပ်လေး တစ်ခုတောင် ငါ့မှာ ကျန်မနေတော့ဘူးလား။

အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး…

လီယောင်သည် အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ ဧရာမဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အထက်တွင် ပျံသန်းနေသည်။

"ဒါက စတင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာပဲ မဟုတ်လား"

သူမက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယောင်သည် ယာဉ်၏အမိုးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ သူမ ခုန်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ပျံသန်းနိုင်သောလှေမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ခွင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို ကပ်စေးနှဲတာပဲ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ငါ့ရဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။"

သူမသည် အောက်ဘက်ရှိ ဂိုဏ်းကြီးဆီသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ သူမ၏ရှေ့တွင် လျှပ်စီးလုံးကြီးတစ်ခု စတင်စုစည်းလာခဲ့သည်။

"စကား အရင်မပြောတော့ဘူးလား"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။

"စကားပြောချင်စိတ် မရှိတော့လို့"

သူမက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

ထိုလျှပ်စီးလုံးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် အရိပ်မည်းကြီးအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုစဉ် လူငါးဦးမှာ ဂိုဏ်းအတွင်းမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျင့်ကြံဖော်... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ လုပ်ရတာလဲ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့ဘက်က တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းခဲ့ရင်လည်း ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အထိတော့ မလိုအပ်ပါဘူး"

ထိုငါးဦးထဲမှ အသက်အကြီးဆုံးပုံရသူက ပြောလာသည်။

လီယောင်သည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကာ "နင်တို့ ငါ့အပေါ် ဘာမှမှားထားတာ မရှိပါဘူး။ ငါက မေးခွန်းအချို့ မေးချင်ရုံတင်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူငါးဦးမှာ သူမ၏ရှေ့ရှိ လျှပ်စီးလုံးကြီးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေကြသည်။ ရန်ငြိုးမရှိဘူး ဟုတ်လား။ ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။ မင်းက ငါတို့ရဲ့ ကိုးဆက်စာ ရေမြေတွေကိုတောင် ဖျက်ဆီးပစ်တော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့လေ။

သို့သော် သူမက စကားပြောရန် ဆန္ဒရှိပုံရသဖြင့် သူမကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်မိစေရန်သာ အားလုံးက ထိန်းသိမ်းနေကြရသည်။

"ကျင့်ကြံဖော်... ကျေးဇူးပြုပြီး မေးမြန်းပါ။ ဒီအဖိုးကြီးအနေနဲ့ သိသမျှ အကုန်လုံးကို ဖြေကြားပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ"

သူက ပြောလိုက်တော့သည်။

လီယောင်သည် သူမ၏ လျှပ်စီးလုံးကြီးကို လျှော့ချခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်သည်။

"ဒီတိုက်ကြီးမှာရှိတဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး ဂိုဏ်းသုံးခုက ဘယ်သူတွေလဲ။ ပြီးတော့ မသေမျိုးရေစင်ဆိုတာကို ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဖိုးကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော့သွားခဲ့သည်။ မသေမျိုးရေစင်ဆိုသည်မှာ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ အထွတ်အထိပ် ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။

"ကျင့်ကြံဖော်... မသေမျိုးရေစင် ဆိုတာက..."

သူက စကားကို ခက်ခဲစွာ ဆက်ပြောရန် ကြိုးစားနေသည်။

လီယောင်၏ စကားကြောင့် အကြီးအကဲငါးဦးမှာ နေရာတွင်တင်ပင် လဲကျတော့မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။ ဤမျှ ချောမောလှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက တစ်ဖက်ဂိုဏ်းသားတစ်ဝက်ခန့်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်အရေးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။

လီယောင်သည် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အဟမ်း... နဂါးပတ်လိပ်နဲ့ ကျားနက်တို့ကို ဘယ်မှာ ရှာလို့ရမလဲဆိုတာ ရှင်တို့ သိကြလား"

သူမက မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲငါးဦးမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် လီယောင်ကို တစ်ဖန်ပြန်လည် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း သူမသည် သားရဲမျိုးနွယ်စုမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေမလားဟု တွေးတောမိသွားကြသည်။ သူမ၏ လုပ်ဆောင်ပုံများမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားနေသည်။

သားရဲမျိုးနွယ်စုဝင်များသာလျှင် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် အတွေးအခေါ်မျိုး ရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အာ... ကျင့်ကြံဖော်က သားရဲမျိုးနွယ်စုကပဲကိုး"

ထိုလူက စတင်ပြောဆိုလာသော်လည်း လီယောင်ကမူ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

"မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် သားရဲတောအုပ်ကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာ သားရဲအမျိုးမျိုးကို တွေ့နိုင်သလို ကျားဖြူနဲ့ နဂါးပတ်လိပ်တွေကိုလည်း ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ"

သူက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ"

လီယောင်က ပြောကာ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လျှပ်စီးလုံးကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူမ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုလူက "ခဏလေးပါ" ဟု လှမ်းတားလိုက်ပြန်သည်။

သူမက စိတ်မရှည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျင့်ကြံဖော်အနေနဲ့ အဲဒီ ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို ဘာကြောင့် ရှာနေရတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ"

လီယောင်က ပြုံးလိုက်ကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ကို ဖမ်းပြီးတော့ ငါ့ယောက်ျားအတွက် မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ် ပေးချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး သူမကို ဝါးမြိုကာ ပျောက်ကွယ်သွားစေတော့သည်။

အကြီးအကဲငါးဦးမှာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိကြသည်။

ဘာမှမဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား။

"ဒီလိုစကားမျိုးကို ပြောနိုင်ဖို့ဆိုတာ... ပြီးတော့ သူမ ပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းအားအရဆိုရင် သူမက သန့်စင်သောနယ်မြေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးနဲ့ အဆင့်တူနေပြီ။ သူမဟာ ဖီးနစ် ဒါမှမဟုတ် နဂါးမျိုးနွယ်စုက မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်နိုင်တယ်"

ထိုလူက သုံးသပ်လိုက်သည်။ အခြားသူများကလည်း သူ့စကားကို အလေးအနက် နားထောင်နေကြသည်။

ထို့နောက် သူက လှည့်လိုက်ကာ "ပြန်ကြစို့။ သားရဲတောအုပ်မှာတင်မကဘဲ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာပါ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ..." ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။