အခန်း (၃၉၉-၄၀၀)
Vol. 40 Ch. 399-400
အခန်း။ ၃၉၉
“မိန်းမ...”
ရှန်းယွီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
“ရှင်...”
လီယောင်းက ပြန်ထူးရင်း ရှန်းယွီ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူ့ခေါင်းပေါ်၌ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျန်လက်တစ်ဖက်ကမူ ရှန်းယွီ၏ အင်္ကျီအောက်သို့ နှိုက်ယူကာ စူးစမ်းနေသည်။
“မင်း အခုချက်ချင်း မရပ်ရင် ကိုယ် တကယ် စိတ်ဆိုးတော့မှာနော်”
သူက ပြောလိုက်သည်။
သူမ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်မြဲ လုပ်ဆောင်နေသည်။
“ရပါတယ်ရှင် ယောကျာ်းက ကျွန်မကို အပြစ်ပေးမယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်မ စိတ်မရှိပါဘူး”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဒီလိုလူစားမျိုးဆိုတာ ငါ မေ့သွားတယ်”
ရှန်းယွီက ရုန်းကန်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူသည် အသနားခံသော မျက်နှာထားသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“ယောင်းယောင်း... လက်ကိုလွှတ်ပြီး အိပ်ရာပေါ်သွားကြရအောင်လေနော်။ ဒီမှာတင် လုပ်ရတာက နည်းနည်း ရှက်ဖို့ကောင်းလို့ပါ”
သူက မျက်နှာလေးနီကာ ဘေးသို့ မျက်နှာလွှဲ၍ ပြောလိုက်သည်။
သူမ ခဏမျှ တောင့်ခဲသွားပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းလာသည်။
“စီနီယာအစ်ကို...”
ရှန်းယွီက သူမကို ချစ်စဖွယ်ပုံစံဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မကို ပိုပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်နေသလိုပဲ”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဟမ်... ဘာကြီးလဲ”
ရှန်းယွီ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“စီနီယာအစ်ကို... စောစောက ကျွန်မ နောက်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အစ်ကိုက သိပ်ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မကို ဒီလိုဖြစ်အောင်လုပ်တဲ့ အစ်ကို့အမှားပဲ”
ထိုသို့ပြောကာ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စတင်၍ ကျွတ်ကျလာတော့သည်။
“ကျွန်မက တကယ်ပဲ လိမ္မာတဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးထင်
တယ်”
သူမက ပြောရင်း...
“ယောကျာ်း... ကျွန်မတို့...”
သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဦးခေါင်းပေါ်သို့ အုန်းခနဲ မြည်အောင် အခေါက်ခံလိုက်ရသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမ၏ လက်များကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်လည်း မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်။
သူမရှေ့တွင် ဧကရီသည် မကျေနပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင်...”
သူမ စကားစလိုက်သော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။
“ဒုက္ခပါပဲ...”
သူမသည် နောက်သို့ အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုမှာ မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“စီနီယာအစ်ကို... နေပါဦး... ကျွန်မ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။ ဒါက စွမ်းအားတွေကြောင့်ပါ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်လို့ပါ။ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူမက ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြတော့သည်။
ရှန်းယွီက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ လက်ညှိုးလေးတင်လိုက်ကာ “ရပါတယ် မင်း ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး” ဟု အေးဆေးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။
“စီနီယာအစ်ကို...”
သူမက စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏသာ ခံလိုက်သည်။ ရှန်းယွီ၏ င်္အကျီလက်မှာ ရှည်ထွက်လာပြီး ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“မင်းကို ကောင်းကောင်း ဆုံးမသွန်သင်မထားနိုင်ခဲ့တာ ကိုယ့်အမှားပါပဲ”
ရှန်းယွီက ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး စီနီယာအစ်ကို အစ်ကို့အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မကသာ လိမ္မာအောင် မသင်ယူခဲ့တာပါ”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းယွီက ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းရဲ့ အမှားကို မင်းသိတာ ဝမ်းသာစရာပဲ” ဟု ပြောကာ သူ၏ ကြိမ်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။
“သိတယ် ဟုတ်လား”
သူမ ပြန်မေးမိသည်။ ထို့နောက်မှ သူမ ဘာပြောမိသွားသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။
“နေပါဦး... မဟုတ်ဘူးလေ”
သူမ စပြောသော်လည်း ရှန်းယွီက နားမထောင်တော့ဘဲ ကြိမ်လုံးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။
“နေပါဦး... အဝတ်အစားလေး အရင် ဝတ်ပါရစေဦး...”
သူမ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
…
“ဟင်း... တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”
ရှန်းယွီက လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။
“အား... စီနီယာအစ်ကို... ကောင်းလိုက်တာ... မဟုတ်ပါဘူး... အရမ်းနာတာပဲ”
သူမက အော်ဟစ်နေသည်။
သူသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကြိမ်လုံးကိုလည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ “အဟမ်း... မင်း သင်ခန်းစာရသွားပြီ ထင်ပါတယ်။ လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်
ပြီ”
ထိုသို့ပြောကာ သူ၏ ကြိမ်လုံးကို ဟင်းလင်းပြင်ပိုးသားအဖြစ် ပြန်လည်ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဟု သူ တွေးမိသဖြင့် နည်းလမ်းအသစ် ရှာဖွေရပေဦးမည်။
ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူမသည် ရှန်းယွီအပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နီမြန်းနေပြီး အသက်ရှူသံများမှာလည်း ပြင်းထန်နေသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုက ကျွန်မအပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ပဲ ကျေးဇူးဆပ်နိုင်တော့မယ်”
[အဟမ်း... မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြီးကြပြီလား]
ဧကရီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“အား... သူမ ဒီမှာရှိနေတာ မေ့သွားတယ်”
ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့ တစ်ပြိုင်တည်း တွေးမိသွားကြသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် နှစ်ဦးစလုံး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဧကရီ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေကြသည်။
[မင်းတို့ အမှားကို မင်းတို့ သိကြလား]
သူမက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဧကရီကို ဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုး ပြသမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ တောင်းပန်ပါတယ်”
သူတို့နှစ်ဦးက ညီညာစွာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။
ဧကရီက သူတို့ကို ကြည့်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ငါ့ကိုပြော ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
သူမ တွေးနေမိသည်။ လီယောင်းက ရှန်းယွီကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားသည်ကို သူမ ဘာလို့ တားဆီးမိတာလဲ။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ လီယောင်းအတွက် ကောင်းသလို သူမအတွက်လည်း အကျိုးရှိပေလိမ့်မည်။
လီယောင်းသည် ဧကရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို ပုံစံကို ဧကရီက ဘယ်လိုမျိုး ပိတ်ပင်နိုင်ခဲ့တာလဲ။
ဧကရီက သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနိယာမကို တစ်ခါမျှ မသင်ယူခဲ့ဖူးသလို လောလောဆယ်တွင်လည်း နိယာမတစ်ခုကို အသုံးပြုနိုင်စွမ်း မရှိဘူးဟု ပြောထားခဲ့သည်။
ဒါဆို သူမက ဘယ်လိုမျိုးပိတ်ခဲ့တာလဲ။
“ဒုက္ခပါပဲ သူက ငါ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုပဲ”
လီယောင်းက တွေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဧကရီက သူမ၏ ပုံစံကို ပိတ်ပင်ထားနိုင်ပါက သူမအနေဖြင့် ရှန်းယွီကို ထပ်မံအနိုင်ကျင့်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဧကရီကို သူမဖက်ပါအောင် စည်းရုံးရန် လိုအပ်သည်။
သူမသည် သူမ၏ လက်စွပ်အတွင်းမှ အချိန်အတော်ကြာ သိမ်းဆည်းထားသော ကိတ်မုန့်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မင်္ဂလာဦးညအပြီးတွင် ရှန်းယွီပေးခဲ့သော လက်ဆောင်ပင်။
“ဒါက ကျွန်မရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာပဲ။ ဒါကို မစားဘဲ အမှတ်တရအဖြစ် သိမ်းထားဖို့ ကြံရွယ်ထားတာပါ”
ထိုသို့တွေးရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့သည်။
သူမ စိတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး... ဒါက ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ”
အကယ်၍ ဧကရီကို သူမဖက်ပါအောင် လုပ်နိုင်ပါက စီနီယာအစ်ကိုထံသို့ အကန့်အသတ်မရှိ ချဉ်းကပ်ခွင့် ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။
“ဧကရီ... စောစောက မြင်ကွင်းအတွက် ဒါကို အပြစ်ဖြေလက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ”
ထိုသို့ပြောကာ သူမက ကိတ်မုန့်ကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။
ဧကရီသည် ကိတ်မုန့်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားသည်။
“ဒါက... ငါ တကယ် စားလို့ရတာလား”
သူမက မေးသည်။
“ဟင်း... အေးဆေးပါပဲလား”
လီယောင်းက တွေးလိုက်သည်။ ဧကရီဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် သူမ၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ပြသရန် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။
လီယောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီတိုက်ပွဲကတော့... ငါ အနိုင်ရသွားပြီ...”
သူမ စိတ်ထဲမှ အောင်ပွဲခံနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီသည် မုန့်မျိုးစုံပါသော လင်ဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမုန့်များမှာ သူမ၏ ကိတ်မုန့်ထက်ပင် ပို၍ကြည့်ကောင်းနေသည်။ ရှန်းယွီသည် လီယောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ မုန့်များကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဘေးတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
“ဧကရီ... ကျွန်တော် ဧကရီရဲ့ ပုခုံးတွေကို နှိပ်နယ်ပေးပါရစေ”
ရှန်းယွီက ပြောကာ သူမ၏ နောက်တွင် ပေါ်လာပြီး ပုခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးတော့သည်။
“ရှန်းယွီ... မင်းက လူကြီးတွေကို ရိုသေတတ်တဲ့ ကလေးကောင်းလေးပဲ။ လီယောင်းက မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ့ကိုသာ ပြောလိုက်စမ်းပါ”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
လီယောင်းက သူ့ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့လူ။ ငါလို အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေအကုန်သုံးပြီး ပြန်တိုက်နေတာပဲ”
သူမက အံကြိတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
ရှန်းယွီက ပြုံးလိုက်သည်။
“တကယ့်လောကကြီးထဲကို ကြိုဆိုပါတယ် ကလေးမလေး”
သူက စိတ်ထဲမှ ရယ်မောရင်း တွေးလိုက်သည်။
သူသည် ဤဧကရီစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လီယောင်းကို အချိန်မရွေး ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မညဖြစ်ရာ လောကကြီးကို အောင်နိုင်တော့မည်ဟု သူ ကျေနပ်စွာ တွေးနေတော့သည်။
“ဟားဟားဟားဟားဟား”
အခန်း။ ၄၀၀
ရှန်းယွီ၊ လီယောင်းနှင့် ဧကရီတို့သည် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတွင် အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။
“ဒါနဲ့... သားရဲနတ်ဘုရားကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ သူ့ရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံလိုက်ရမလား”
ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။
ဧကရီက ခေါင်းခါယမ်းကာ ငြင်းဆို လိုက်သည်။
[မဖြစ်ဘူး လက်ခံလို့မရဘူး။ သူက သိသိသာသာကြီး လိမ်ညာနေတာ။ တကယ်လို့ သူလိမ်နေတာမဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် သူက ပညာရှိတစ်ယောက်ကို အနိုင်တိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး]
ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။
[နောက်ပြီး အဲ့ဒီပညာရှိက သူ့ကို ထိန်းချုပ်မထားဘူးလို့ သူထင်အောင် လုပ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေအားလုံးက သူမရဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ။ အသူရာနတ်ဘုရားတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲမဟုတ်လား]
ရှန်းယွီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယုတ္တိရှိသည်။ သူနှင့် ပူးပေါင်းခြင်းက အကျိုးအမြတ်ထက် အန္တရာယ်က ပိုများနေသည်။
“ဘာတွေ စကားများနေတာလဲ။ ကျွန်မသွားပြီး သူ့ကို ပါးရိုက်သတ်လိုက်ရုံပဲဟာကို”
လီယောင်းက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“မရဘူး”
[မရဘူး]
ရှန်းယွီနှင့် ဧကရီတို့က တစ်ပြိုင်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။
သူမသည် ပခုံးလေးတွန့်ကာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး “ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မက ပြောကြည့်တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
[အခုကစပြီး မင်းကို အိမ်ပြင်ထွက်ခွင့် ပိတ်လိုက်ပြီ။ ဘယ်မှ သွားခွင့်မရှိတော့ဘူး]
ဧကရီက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အပြင်ထွက်ချင်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
လီယောင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ရှန်းယွီကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ရှန်းယွီ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။
ဒုက္ခပါပဲ... သူမက ဒီမှာရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါနဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ တောက်လျှောက်လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးစုပဲ ကျန်တော့မှာပေါ့။ ငါပဲ အမြဲတမ်း အနှိပ်စက်ခံနေရတော့မယ့် အဖြစ်ပါလား။
[မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ]
ဧကရီက မေးလိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် သတိအနေအထား ဖြစ်သွားကြသည်။
[ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လောလောဆယ် သူ့ကို နှိမ်နင်းဖို့ နည်းလမ်းမရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် အကာအကွယ်အတားအဆီးထဲမှာပဲ နေပြီး ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကိုပဲ မြှင့်တင်ကြရအောင်]
သူမက ပြောလိုက်သည်။
ရှန်းယွီ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးအဆင့်မှာ မသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ကို သတိပြုမိသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ခန္ဓာငါးပါး ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပါက မြေကမ္ဘာမသေမျိုးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသူက သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမသေမျိုးအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဤထက်ပို၍ အစွမ်းထက်ရန် လိုအပ်သည်။
သူသည် မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။
အစွမ်းကို ဘယ်အရာက ပိုပြီး တိုးတက်စေနိုင်မလဲ။
“အော်... သိပြီ”
သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုခန္ဓာနှင့် ကိုးပါးသော ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးခန္ဓာတို့ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါက ထိုကွာဟချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် လီယောင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဧကရီသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုံးနေသည်။
လီယောင်းမှာ ချမ်းစိမ့်သွားပြီး “သူတို့က ကျွန်မကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုကြီး ကြည့်နေကြတာလဲ” ဟု တွေးတောနေမိသည်။
[ငါတော့ သွားနားတော့မယ်]
ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။
[မင်းတို့နှစ်ယောက်...]
သူမ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး [စိတ်ကြိုက်သာ လုပ်ကြတော့] ဟု ပြောကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီ နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လီယောင်းသည် သူတို့ကြားရှိ စားပွဲပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ရာ စားပွဲမှာ ချက်ချင်းပင် မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှန်းယွီ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်တာလဲ။ ဒီစားပွဲက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ သိရဲ့လား”
သူက မေးသည်။
“ဒါကရော ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ အစ်ကို သိလား”
လီယောင်းက ပြောရင်း သူမ၏ ရင်ဘတ်ဖြင့် ရှန်းယွီကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ရင်သားနှစ်ခုကြားတွင် ဆေးပုလင်းလေးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကျားသွေးမျိုးဆက်လား”
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ၎င်းကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“မလောပါနဲ့ဦး။ ဒါကိုရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ဒုက္ခခံခဲ့ရလဲ သိလား”
သူမက ပြောကာ သူ၏ လက်ကို ဖမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်သွားသည်။
“မင်းရဲ့ အပေးအယူက ဘာလဲ”
သူက မေးလိုက်သည်။ ဤအရာကို သူ မရရအောင် ယူရမည် ဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေး အနိုင်ကျင့်သမျှကို သူ ခံရတော့မည် ထင်သည်။
ဒါပေမဲ့ ငါက အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ကြိုက်လို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
…
လီယောင်းနှင့် ရှန်းယွီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် လီယောင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
ရှန်းယွီက သူမကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“ဟားဟားဟား... အစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တည်နေရတာလဲ”
သူမက ရယ်ရင်း မေးသည်။
“ဒါက အစ်ကို့အတွက် ကျွန်မ သွားယူပေးတာပဲဟာကို၊ ဘာလို့ အလဲအလှယ် လုပ်စရာ လိုမှာလဲ”
သူမက ပြောကာ သူ၏ မေးစေ့ကို ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင်... ကျွန်မရဲ့ ယောကျာ်းကို တစ်ခုခုလုပ်ဖို့အတွက် လာဘ်ထိုးနေစရာ မလိုပါဘူး”
ထိုသို့ပြောကာ သူမက သူ့ကို စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းအောင် နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
နမ်းပြီးနောက် သူမသည် ထိုဆေးပုလင်းကို ရှန်းယွီ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို မင်္ဂလာလက်ဆောင်အဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ”
သူမက ပြောလိုက်သည်။
“ဟင်း... ငါ အခုပုံစံက တကယ့်ကို မိုက်နေတာပဲ”
သူမ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။
ရုတ်တရက် သူမ၏ အင်္ကျီအောက်တွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“နေပါဦး... ဒါက”
သူမ ဖမ်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်းယွီက အရင် သတိထားမိသွားသည်။
“ဒါက ဘာလဲ”
ရှန်းယွီက လီယောင်း၏ အင်္ကျီအောက်တွင် လှုပ်ရှားနေသောအရာကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ နောက်ထပ် ဆေးပုလင်းတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ သူ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ လိပ်နက်သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မိန်းမ... ဒါကို ဘယ်တုန်းက ရခဲ့တာလဲ။ ကိုယ့်ကို အံ့ဩအောင်လို့ ဝှက်ထားတာလား။ ကိုယ် တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားမိတယ်”
ရှန်းယွီက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။
“အာ... ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်”
လီယောင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ကြောင်း လီယောင်း စိတ်ထဲမှ သိနေသည်။ ၎င်းကို သူမသည် လိပ်နက် မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတစ်ဦးထံမှ ခိုးယူလာခဲ့ခြင်းပင်။ ပထမတစ်ခုကို ပြပြီး ပုံစံဖမ်းရန် ကြံစည်ထားသလို ဒုတိယတစ်ခုကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို ခြိမ်းခြောက်ရန် စီစဉ်ထားခြင်းပင်။ သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်လုံးဝှက်ထားတုန်းကတော့ အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း တစ်လုံးထုတ်လိုက်သောအခါ ကျန်တစ်လုံးမှာ လျော့ရဲပြီး ပြုတ်ကျသွားခြင်းပင်။
သူမသည် သူမ၏ ရင်သားများကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း “ဟင်း... ဒါတွေက သေးလွန်းနေတာလား” ဟု တွေးတောနေမိသည်။
“စီနီယာအစ်ကိုက အကြီးကို ကြိုက်တာလား အသေးကို ကြိုက်တာလား မသိဘူး”
သူမ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီက ဘေးသို့ မျက်နှာလွှဲကာ “ဂျူနီယာညီမလေး... အခုက အဲ့ဒီလိုလုပ်ဖို့ အချိန်မဟုတ်သေးဘူးလေ။ ကိုယ် ဒီသွေးမျိုးဆက်တွေကို အရင် သန့်စင်ပါရစေဦး။ ပြီးတော့မှ ငါတို့...” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အာ... ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်မလည်း သွားပြီး ကျင့်ကြံတော့မယ်”
ထိုသို့ပြောကာ သူမသည် သူ၏ ပေါင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
ရှန်းယွီသည် သူမ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူမသည် သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် မကြိုးစားသည့်အခါတွင် တကယ့်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ထဲရှိ ဆေးပုလင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် ဤအရာများကို ရရှိရန် အန္တရာယ်များသော နေရာသို့ပင် သွားရောက်ခဲ့ခြင်းပင်။ တကယ့်ကို မိန်းမကောင်းလေးပင်။
သူသည် ထိုသွေးမျိုးဆက်နှစ်ခုကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဖီးနစ်နှင့် နဂါးတို့ကဲ့သို့ပင် ဤဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီး လေးမျိုးမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သင့်မြတ်ကြပုံမပေါ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဤသွေးမျိုးဆက်သစ်များကို သူ၏ လက်ရှိသွေးမျိုးဆက်များအတွင်းသို့ ပေါင်းထည့်၍ မရနိုင်သလို ၎င်းတို့ထံမှ စွမ်းအားအချို့ကို ခွဲထုတ်၍ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်များဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန်လည်း မလွယ်ကူပေ။
အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ လက်ရှိသွေးမျိုးဆက်နှစ်ခုမှာ သာမန်ဒဏ္ဍာရီလာ သွေးမျိုးဆက်များထက် အဆင့်မြင့်နေပြီဖြစ်ရာ သူ လုပ်ဆောင်နိုင်ကောင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုဟု သူ ခံစားရသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဤသားရဲလေးမျိုးလုံးကို သူ၏ လက်ရှိသွေးမျိုးဆက်များကဲ့သို့ အဆင့်အထိ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ပါက စွမ်းရည်သစ်များ ရရှိမည့်အပြင် သွေးမျိုးဆက်များကြားရှိ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်မှုကိုပါ အဆမတန် တိုးမြင့်လာစေမည် ဖြစ်သည်။
ရန်သူနှစ်ဦးထက် ရန်သူလေးဦး ရှိနေခြင်းက ပိုမကောင်းဘူးလား။
ဤလေးဦးကြားရှိ ရန်ငြိုးများကြောင့် သွေးမျိုးဆက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အစဉ်တစိုက် နှိုးဆော်နေကြပြီး တစ်ခါမျှ မရှိဖူးသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။
တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာမှာ... ဤအားနည်းသေးသော သွေးမျိုးဆက်များကို တစ်ခြားသော သွေးမျိုးဆက်များ၏ ဝါးမျိုခြင်း မခံရစေဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဘယ်လို ထည့်သွင်းရမလဲဆိုသည်ပင်။