အခန်း (၃၈၃-၃၈၄)

အခန်း ၃၈၃

"မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား"

ရှန်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ"

ဖုန်းဝူရင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီဆီက အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး ရရှိခဲ့ပေမဲ့ ငါ့မှာ ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပါရမီမျိုး မရှိသေးဘူး"

သူက လေးပင်စွာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းကလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ..."

ရှန်းယွီသည် သူ၏အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဖုန်းဝူရင်းအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သက်တမ်းတိုးဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်ပြီး ရှန်းယွီသည် သက်တမ်းတိုးစေနိုင်သော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အသုံးပြု၍ တပည့်များအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးများစွာကို ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဆေးလုံးများသည် အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုပါက အာနိသင် လျော့နည်းသွားတတ်သဖြင့် အကန့်အသတ်မရှိ သုံးစွဲ၍မရသော်လည်း ဤဆေးလုံးတစ်လုံးက ပေးစွမ်းနိုင်သော သက်တမ်း နှစ် ၅၀ သည် ဖုန်းဝူရင်းအနေဖြင့် သက်တမ်းပိုမိုရရှိရန် ရွှေရောင်အမြုတေအဆင့်သို့ စိန်ခေါ်တက်လှမ်းရန် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု ရှန်းယွီက ယူဆထားသည်။ သို့သော် ထိုအဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ၏ခရီးလမ်းမှာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဖုန်းဝူရင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်းယွီ၏ ဖြန့်ထားသော လက်ဝါးကို ဆေးလုံးနှင့်အတူ ပြန်လည်စိပိတ်ပေးပြီး ရှန်းယွီဘက်သို့သာ ပြန်လည်တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ရှောင်ယွီလေးက အခုဆိုရင် အရာရာကို လုပ်ဆောင်နိုင်နေပြီဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ မင်းဆီမှာ ဒီလို သက်တမ်းတိုးဆေးလုံးတွေ မရှားပါဘူးဆိုတာကိုလည်း ငါသိပြီးသားပါ..."

သူသည် တမ်းတသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီအဖိုးကြီးက အခုဆိုရင် သိပ်ကို မောပန်းနေပါပြီ။ ဒီအဖိုးကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို အနားယူခွင့် မပေးနိုင်ဘူးလား"

ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ လူတိုင်းသည် သူ့ကဲ့သို့ မဟုတ်ကြပေ။ အချို့သောသူများသည် နှစ်ပေါင်းသန်းကုဋေချီ၍ အသက်မရှည်လိုကြပေ။ သူသည် ဘေးနားရှိ ဂူကျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည်လည်း ဖုန်းဝူရင်းနှင့် ထပ်တူ ခံစားနေရပုံပင်။

"ကောင်းပါပြီ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဒီလိုပဲ တွေးထားကြတယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်

အနေနဲ့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပါဘူး"

ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဂူကျန်းမင်ကို ကြည့်ကာ "ခင်ဗျားကော ဆရာ့ကို မတွေ့ချင်ဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း သူ့ကို တွေ့ဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာဖြစ်လို့ ဒါကို ငါလက်ခံရပါမယ်။ အခုလို အချိန်အတော်ကြာမှ သူ့ဘဝထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့ ကြိုးစားတာက ဟန်ဆောင်ရာ ရောက်လိမ့်မယ်"

သူက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် "မင်းလို တပည့်မျိုးရှိနေတဲ့ သူ့ဘဝက အခုဆိုရင် သိပ်ကို ပြည့်စုံနေပါပြီ။ အရင်ကတော့ ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေကို သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ ငါတောင်းဆိုခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့..."

သူက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ"

"ဒါပေါ့ ကျွန်တော့်ဆရာကို ကျွန်တော် စောင့်ရှောက်ရမှာက သဘာဝအတိုင်းပါပဲ"

ထိုသို့ပြောကာ ရှန်းယွီက သူ့အား ပြန်လည်ထူမပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ပြောကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လေဟုန်စီး၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် ညီအစ်ကိုများအလား တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သစ္စာရှိစွာဖြင့် သူတို့အလိုဆန္ဒအတိုင်း ဇာတ်သိမ်းရန် ရွေးချယ်သွားကြသော ထိုသူများကို ကြည့်ရင်း ငေးမောကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဤမျှရှည်လျားသော အချိန်ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးသော်လည်း သူတို့၏ သံယောဇဉ်မှာ ခိုင်မြဲနေဆဲပင်။ အကယ်၍ ဆရာကြီး ဝေလုံသာ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေပါက သူသည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် တွေးတောလေမလားဟု ရှန်းယွီက သိချင်မိသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဘဝနှစ်ခုစာကို ပေါင်းလျှင်ပင် ထိုသူတို့၏ သက်တမ်းဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိသေးသည့် လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေရဲ့ အတွေးအခေါ်တွေကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ။

"ဆရာ... ဆရာကော ဘယ်လိုထင်လဲ"

ရှန်းယွီက မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကြီးအကဲဂူသည် ရှန်းယွီ၏ ဘေးနားတွင် ပေါ်လာပြီး "ဘာမှမထင်ပါဘူး။ သူပြောသလိုပါပဲ။ သူက သူ့လမ်းသူ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဦးလေးကလည်း ဒီလိုပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက ဆရာဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ပန်းတွင် မပြသော်လည်း ဆရာဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအချို့ ရှိနေသည်ကို ရှန်းယွီက သူ၏ ကံကြမ္မာနယ်ပယ်မှတစ်ဆင့် ခံစားမိနေသည်။ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက လာရောက်နှုတ်မဆက်ခြင်းကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဦးလေးဖြစ်သူ ထွက်ခွါသွားခြင်းကြောင့်လားဟု သူက တွေးတောနေမိသည်။

ရှန်းယွီသည် အင်္ကျီလက်အတွင်းမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ဆရာဖြစ်သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက နဂါးသွေးမျိုးဆက် အဆီအနှစ်ပါ။ ဒါကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ဆရာက ဒေါ်လေးကို အရှုံးပေးစရာ မလိုတော့ဘူး"

"ပြီးတော့ နဂါးရဲ့ စွမ်းအင်တွေရှိနေရင် ဆရာ့ဆီက ဒီဆေးလုံးတွေလည်း လိုမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

ဆရာဖြစ်သူ မသိအောင် အိတ်ကပ်အတွင်းမှ ထူးဆန်းသော ဆေးလုံးအချို့ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။

"မင်း... ဒီကောင်စုတ်လေး..."

အကြီးအကဲဂူက ဒေါသတကြီး အမူအရာဖြင့် စတင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အနိုင်ရလိမ့်မယ်လို့တောင် မင်းက မပြောရဲဘူးလား။ မင်းက ဆရာ့ကို အဲဒီလောက်တောင် အထင်သေးနေတာလား"

ထိုသို့အော်ဟစ်ကာ ရှန်းယွီနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော်လည်း ရှန်းယွီမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟွန်း... ရိုသေမှုမရှိတဲ့ ကောင်လေး။ ဘယ်လိုအရူးဆရာမျိုးက မင်းကို သင်ပေးထားတာလဲ" ဟု ပြောပြီးမှ သူဘာပြောလိုက်မိသည်ကို သတိရသွားပြီး "အာ..." ဟု သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ အဆီအနှစ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ ဦးလေးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူတို့ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို နက်နဲစွာ တွေးတောနေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လျှပ်စီးတိုက်ချက်များမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျဆင်းနေပြီး လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်သော အားမာန်ဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသည်။ လျှပ်စီးစွမ်းအင်များသည် သူမ၏ သွေးကြောများအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားကာ ကြွက်သားများ၊ အရိုးများနှင့် အတွင်းအင်္ဂါများကို သန့်စင်ပေးနေသည်။

လျှပ်စီးစွမ်းအင်များ ဆဲလ်တိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အသားအရေမှာ အပြာနုရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် အံတင်းတင်းကြိတ်လျက် ဧကရီ သင်ကြားပေးထားသည့် လမ်းကြောင်းများအတိုင်း ရှုပ်ထွေးနေသော လျှပ်စီးများကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်နေသည်။ နာကျင်မှုများက ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စိမ့်ဝင်နေသော်လည်း သူမသည် အားလုံးကို သည်းခံကျော်ဖြတ်နေသည်။ ဤသည်မှာ ပါရမီထူးလွန်းသူတစ်ဦး ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးပင်။ သူမ၏ အလွန်ခိုင်မာသော အခြေခံအုတ်မြစ်ကြောင့် လျှပ်စီးများမှာ အရေအတွက်အလိုက် ကျဆင်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ အဆက်မပြတ် သွန်ချနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများသည် လျှပ်စီးဘေးဒုက္ခမှ ခုခံကာကွယ်ရန် နည်းလမ်းမျိုးစုံ အသုံးပြုကြသော်လည်း လီယောင်းမှာမူ သူမ၏ တာအိုခန္ဓာကို ပိုမိုသန်မာစေရန်အတွက် ထိုပြင်းထန်လှသော လျှပ်စီးများကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ နာကျင်စွာ စုပ်ယူနေရသည်။

နာရီပေါင်းများစွာ ကြာညောင်းခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးများမှာ မညှာမတာ ဆက်လက်ကျရောက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားပြောင်းလဲလာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်အတော်ကြာ တောင့်ခံခဲ့ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုးထပ်ကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာမှာ စတုတ္ထမြောက် ကောင်းကင်အဆင့်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ အဆင့်တက်ခြင်းကို ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယောင်းသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိရှိလိုက်သဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ ဤခံစားချက်မှာ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော ထူးဆန်းသည့် အတွေ့အကြုံသစ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်သည် မူလကောင်းကင်ဘုံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းဆိုသည်မှာ ဤအရာကို ဆိုလိုခြင်းလားဟု သူမက တွေးတောနေမိသည်။ သူမအနေဖြင့် လုံးဝဥဿုံ နားမလည်သေးသော်လည်း သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲမှာ ငြင်းဆန်၍မရပေ။

ဆက်လက်၍ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ထူးခြားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ကိုယ်ကာယကျင့်ကြံခြင်းတွင် အဆင့်တက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသော်လည်း တစ်နည်းအားဖြင့် ကွဲပြားနေသည်။ သူမသည် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် လက်ကို မြှောက်ကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးမှာ အားစိုက်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ပွင့်ဟသွားတော့သည်။

သို့သော် ယခင်ကကဲ့သို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားဖြင့် အတင်းအကျပ် ဖွင့်လှစ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ဟင်းလင်းပြင်ကိုယ်တိုင်က သူမ၏ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အလား သူမ ဖြတ်သန်းသွားလာရန် လမ်းဖွင့်ပေးနေခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်သန်းခြင်းနယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

[စိတ်ကို သိပ်ပြီး လွှတ်မထားနဲ့]

ဧကရီက ပြင်းထန်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ပိုမိုမှောင်မိုက်လာသော ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးတိမ်တိုက်များသည် စွမ်းအင်များဖြင့် ဝဲကရက်ထလျက် ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ စုရုံးနေကြသည်။ သူမ၏ ကောင်းကင်တာအိုခန္ဓာနှင့် ကိုးထပ်ကောင်းကင် မိုးကြိုးခန္ဓာ တို့မှာ အရေးကြီးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"လာစမ်းပါ"

သူမက ကောင်းကင်ယံသို့ မာန်ပါပါဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်စဉ် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ဖြတ်သန်းခြင်းနယ်ပယ် ပထမအဆင့်... တတိယအဆင့်... ပဉ္စမအဆင့်... နဝမအဆင့်... ထို့နောက် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားရင်း သူမသည် တဟားဟား ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"ပေါင်းစည်းခြင်းနယ်ပယ်ကို စိန်ခေါ်ကြစို့"

သူမက ကြွေးကြော်လိုက်ရင်း အထက်ရှိ မိုးသက်မုန်တိုင်း တိမ်တိုက်များကို စိန်ခေါ်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ဘုံသည်လည်း သူမ၏ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ပုံပင်။ သူမ၏ စိန်ခေါ်မှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မရေတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးတိုက်ချက်များသည် သူမရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ သွန်ချလာကြတော့သည်။

အခန်း ၃၈၄

နေ့လယ်စာ သုံးဆောင်ပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် သူ၏နေအိမ်ရှိ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းအနီးတွင် ငြိမ်သက်စွာ တရားထိုင်နေခဲ့သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ကြယ်တာရာတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နားရင်း အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဝန်းရံထားသည့် ထူးဆန်းသော အမှောင်ထုကြီးကို တွေ့ရှိရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်သည် အကန့်အသတ်တစ်ခုအထိသာ ရှိစမြဲဖြစ်ပြီး ယခုကဲ့သို့ ပြင်ပသို့ ထပ်မံချဲ့ထွင်နိုင်သော နယ်ပယ်မျိုး ရှိလေ့မရှိပေ။ ဤဖြစ်ရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဧကရီနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော ထူးခြားဖြစ်စဉ်မျိုးကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ ရပ်နေသော ဂြိုဟ်၏အထက် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီအထိ ပြန့်နှံ့နေသော မှောင်မိုက်သည့် စွမ်းအင်များကို ကြည့်ရင်း ရှန်းယွီသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

"ဒါက အာကာသပြင်ပနဲ့ တူနေတာပဲ"

သူက တွေးတောမိရင်း မျက်နှာဝင်းပသွားသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ အာကာသဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လူတို့၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်သည် သူတို့၏ စိတ်အဆင့်အတန်းနှင့် ဝိညာဉ်

အဆင့်အတန်းအပေါ်တွင်သာ မူတည်၍ တိုးတက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရှန်းယွီ၏ အခြေအနေမှာမူ ထူးခြားနေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်တွင် ချဲ့ထွင်ရန်နေရာ လွတ်လပ်စွာ ရှိနေခြင်းကြောင့် အဆင့်မြှင့်တင်မှုများမှတစ်ဆင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖန်တီးရန် မလိုပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ချဲ့ထွင်ခြင်းဖြင့် အဆင့်မြှင့်တင်မှုများကို ရယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ လက်ရှိ စိတ်အဆင့်အတန်းမှာ အဆင့် ၁၀ ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ညီမျှနေသည်။ အကယ်၍ သူသည် အဆင့် ၁၀ ထက် ကျော်လွန်အောင် ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့ပါက သူ၏ စိတ်

အဆင့်အတန်းမှာ မသေမျိုးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားနိုင်မလားဆိုသည်ကို သူက သိလိုနေသည်။

ရှန်းယွီသည် သူရှိနေသော ကြယ်တာရာပေါ်မှ ပျံတက်သွားပြီး ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသော အမှောင်ထု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူ၏လက်ကို ထိုအမှောင်ထုဆီသို့ ကမ်းလင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီနာကျင်မှုကိုတော့ ငါ ဘယ်လိုမှ မကျင့်သားရသေးဘူး"

သူက တွေးတောမိသည်။ သူသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်မီးလျှံကို အသုံးပြု၍ နာကျင်မှုကို အနည်းငယ် လျော့ပါးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း အလွန်အမင်း နာကျင်နေဆဲပင်။

ဤအမှောင်ထုပေါ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖန်တီးရန်မှာ အချိန်အလွန်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုမျှကြာအောင် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရန် သူက မလိုလားပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တိုက်ရိုက်ဖန်တီးမည့်အစား ဗလာနယ်ကို အရင်ဆုံး ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်

လိုက်သည်။ သူသည် ဗလာနယ်စွမ်းအင်နှင့် ပတ်သက်၍ နားလည်သဘောပေါက်မှု မြင့်မားလှသဖြင့် ဤနည်းလမ်းမှာ ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ဦးခေါင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အမှောင်ထု၏ ဖိအားကို အားပြုတွန်းလှန်ကာ လက်မအနည်းငယ်မျှသာရှိသော ဗလာနယ်တစ်ခုကို စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် နှစ်လက်မခန့်ရှိသော ဗလာနယ်ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်ထုအတွင်းမှ နောက်သို့ဆုတ်ခွာကာ အနားယူရင်း သူ၏ထိခိုက်သွားသော ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုသရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤအလုပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ကြယ်တာရာဖွဲ့စည်းပုံသည် ဂြိုဟ်များ၏ ဗဟိုချက်အတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုများကို ကြိတ်ခြေဖျက်ဆီးနေဆဲဖြစ်ရာ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော စစ်မှန်သောချီနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာသော အမှောင်ထုကို ကြည့်ကာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အမှောင်ထုအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ဝင်လိုက်သည်။

သူသည် အရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိသွားခြင်းပင်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရပြီး ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည့်အခါတိုင်း အဆင့်

တက်လေ့ရှိသည်။ သူ၏ဝိညာဉ်သည်လည်း ထို့အတူပင်။ သူ၏လျင်မြန်သော နာလည်မှုစွမ်းရည်နှင့် ဤအမှောင်ထုကို အသုံးချကာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်ကို ချဲ့ထွင်ရင်း ဝိညာဉ်ကြီးထွားမှုကိုပါ လှုံ့ဆော်ပေးခြင်းဖြင့် တစ်ချက်ခုတ် နှစ်ချက်ပြတ် အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်သော အခိုးအငွေ့များအတွင်းသို့ လုံးဝနစ်မြုပ်သွားသောအခါ ရှန်းယွီသည် သူ၏ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူသည် သည်းခံ၍ အံကြိတ်ကာ ဗလာနယ်ကို ဆက်လက်ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိနစ် ၃၀ အတွင်းမှာပင် တစ်မီတာခန့်အထိ ချဲ့ထွင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်ထုအတွင်းမှ ပြန်ထွက်လာကာ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ကုသလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူ၏ဝိညာဉ်မှာ အဆုံးမရှိ ဆွဲဖြဲခံနေရသည့် နာကျင်မှုမှာ ငရဲကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော်လည်း ရရှိလာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများကိုမူ သူ မငြင်းဆန်နိုင်ပေ။ နာကျင်မှုသည် အတွေ့အကြုံဖြစ်ပြီး အတွေ့အကြုံသည် ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်ရာ ထို့ကြောင့် နာကျင်မှုသည်လည်း ကောင်းမွန်သောအရာပင်။

"ငါက တကယ်တော့ ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်နေတာပဲ"

သူက တွေးတောမိရင်း ရှက်သွေးဖြာကာ အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ထပ်မံခုန်ဝင်လိုက်ပြန်သည်။

…

"အာ... သိပ်ကောင်းတာပဲ။ နာကျင်မှုတွေက အများကြီးပဲ။ စွမ်းအားတွေကလည်း အများကြီးပဲ။ ဒီလိုအတိုင်းပဲ ထာဝရနေသွားချင်လိုက်တာ..."

ရှန်းယွီသည် အမှောင်ထုအတွင်း၌ လွင့်မျောနေရင်း ရေရွတ်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် လန့်နိုးသွားသည်။

[မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား]

ထိုအသံက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဧကရီလား"

သူက တွေးတောမိရင်း မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

၎င်းမှာ လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သူ၏အခြားဝိညာဉ်အပိုင်းအစမှတစ်ဆင့် ဆက်

သွယ်လာခြင်းပင်။

"ဟုတ်ကဲ့ အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လားခင်ဗျာ"

သူက ပြန်မေးလိုက်သည်။

[မဟုတ်ဘူး မင်းက ရုတ်တရက်ကြီး ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ လျှောက်လုပ်နေလို့ပါ]

သူမက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတာတွေ လုပ်နေတယ် ဟုတ်လား"

ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းရှိ ပင်မဝိညာဉ်က တွေးတောမိသည်။ ထိုအချိန်တွင်မှ သူသည် အမှောင်ထုအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားတော့သည်။ ထိုအချက်ကို သတိရလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ဝိညာဉ်မှာ အဆက်မပြတ် ဆွဲဖြဲခံနေရသည့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေတာလဲ။

အဝေးမှ ကြယ်တာရာများကို သူ လှမ်းမြင်နေရကာ သူသည် ဒီလောက်အထိ ဘယ်အချိန်က ကျဆင်းသွားခဲ့တာလဲ။

အမှောင်ထုကြီးက သူ့အား ရစ်ပတ်ထားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒုက္ခပဲ ငါ အဂတိလိုက်စားခံနေရပြီ"

သူက တွေးတောမိရင်း ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အားအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အမှောင်ထုများမှာ လွင့်စင်သွားပြီး ဗလာနယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုဗလာနယ်ကို အမှောင်ထုက လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဝါးမြိုနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် စွမ်းအင်များကို ပိုမိုစုစည်းကာ ထိုဗလာနယ်အတွင်း၌ ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး ၎င်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ အမှောင်ထုက လုံးဝဝါးမြိုခြင်းမပြုမီ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် ဂြိုဟ်တစ်ခုပေါ်တွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်စေရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် လုံးဝဥဿုံ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့် စဉ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလာခဲ့သည်။

"တကယ်ကို အန္တရာယ်များတာပဲ"

သူက တွေးတောမိသည်။ သူသည် အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။

သူသည် အမှောင်ထု၏ အစွန်းနားသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေမှာ ထင်သလောက် မဆိုးလှပေ။ အမှောင်ထု၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေရစဉ်အတွင်း သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ သူသည် အမှောင်ထုနှင့် သူဖန်တီးထားသော ဗလာနယ် အစွန်းပိုင်းများကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှောင်ထု၏ အလယ်ဗဟိုပိုင်းတွင်မူ ဗလာနယ်မှာ ချက်ချင်းဝါးမြိုခြင်း ခံရသော်လည်း ဤအစွန်းပိုင်းတွင်မူ ပျက်ပြယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေဆဲပင်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ ထိုဗလာနယ်ပေါ်တွင် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီသည် ဤအမှောင်ထု၏ နောက်ကွယ်မှ သဘောတရားကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီဟု သူ့ကိုယ်သူ တွေးတောမိသည်။ ၎င်းမှာ ဗလာနယ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံပင်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရှုပ်ထွေးမှုများအတွင်း၌ ဟင်းလင်းပြင်များဖြင့်သာ အဓိက ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု လူတို့က ဆိုကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ၎င်းကို ဗလာနယ်ဖြင့် အရင်ဆုံး ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုဗလာနယ်၏ အပေါ်ယံတွင်မှ ဟင်းလင်းပြင်၊ အချိန်နှင့် ကျန်ရှိသော အရာများက ထပ်ဆင့် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် အကြောင်းမှာ ၎င်း၏အောက်တွင် အခြားသောအရာတစ်ခု တည်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ဤအမှောင်ထုမှာ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ဗလာနယ်၏ အောက်ခြေအဆင့်တွင် ရှိနေသော အရာဖြစ်သည်။ ဗလာနယ် မဖြစ်တည်မီကပင် ရှိနေခဲ့သော မူလအခြေခံ ဖြစ်တည်မှုဖြစ်ပြီး မညသည့်အရာမဆို ပေါ်ထွက်လာနိုင်သည့် ပကတိ မရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော အရာပင်။

သူသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူက ဤအရာကို ပကတိ အဆုံးသတ်ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ဤပကတိ အဆုံးသတ်သဘောတရားကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ သုတေသနပြုနိုင်မလားဟု တွေးတောမိသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ပါက မရှိခြင်းာမဟုတ်ဘဲ ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဆန့်ကျင်ဘက် အစွန်းတရားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ပကတိ မူလအစလိုမျိုးပေါ့"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ထိတွေ့လိုက်မိသည်။

"ဒီစကားလုံးကို ငါ ဘယ်မှာ ကြားဖူးပါလိမ့်"

ထိုသို့စဉ်းစားရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ဤအရာကို ချက်ချင်းပင် စတင်လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ယခုအခါ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းစကို သူ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအစွန်းတရား နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြင့် သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်

ဖြစ်သော ပကတိ လမ်းစဉ်ကို လမ်းဖောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။